บทที่ 7

เธอรู้สึกแปลกใจ ปกติฟู่ถิงเซินแทบไม่เคยส่งข้อความมาเลย แล้วทำไมถึงโทรหาเธอ แถมยังโทรมาตั้งหลายสายขนาดนี้อีก

เมื่อเธอกลับมาถึงบ้านพร้อมความสงสัย คนรับใช้ก็พูดด้วยสีหน้ายิ้มแย้มว่า “คุณผู้หญิง ในที่สุดคุณก็กลับมาสักที ช่วงที่คุณไม่อยู่ ท่านประธานฟู่แทบจะคลั่งตายอยู่แล้วค่ะ อาหารที่พวกเราทำไม่มีจานไหนถูกปากท่านประธานฟู่เลยค่ะ”

เมื่อได้ยินดังนั้น หลินซูหรานก็เข้าใจในทันที ที่แท้ก็เพราะไม่มีเธอทำอาหารให้ เขาจึงไม่ชิน

แต่ไม่ช้าก็เร็วเขาก็ต้องคุ้นชิน เพราะต่อไปนี้จะไม่มีใครตั้งใจศึกษาตำราอาหารเพียงเพื่อทำอาหารที่เขาชอบอีกแล้ว

หลินซูหรานเปลี่ยนรองเท้าก่อนจะเดินไปที่ห้องรับแขก แล้วก็เห็นฟู่ถิงเซินกำลังนั่งหน้าเครียดอยู่บนโซฟา และบรรยากาศรอบตัวของเขาก็เต็มไปด้วยความอึมครึม

เมื่อเขาได้ยินเสียงฝีเท้าก็ค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น นัยน์ตาของเขาเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า แต่วินาทีที่เห็นหลินซูหราน แววตาของเขาก็เปล่งประกายขึ้นมาทันที

จากนั้นเขาก็รีบลุกขึ้นยืน ในแววตาเต็มไปด้วยความโกรธโดยไม่รู้ตัว “คุณไปไหนมา ผมโทรหาคุณตั้งหลายสาย ทำไมไม่รับ?”

หลินซูหรานเดินไปนั่งบนโซฟาแล้วพูดว่า “ฉันเข้าโรงพยาบาล เพิ่งออกจากโรงพยาบาลวันนี้”

ฟู่ถิงเซินได้ยินดังนั้นแล้วก็ทำหน้าอึ้ง เขายุ่งอยู่กับการดูแลโจวลั่วหนิงตลอด จนเกือบลืมเรื่องอุบัติเหตุรถชนไปแล้ว

ตอนนั้นเขาเชื่อคำพูดของฟู่ชู และคิดจริง ๆ ว่าหลินซูหรานกำลังแกล้งเล่นละครเพราะอิจฉา

เขาคิดว่าแม้เธอจะบาดเจ็บจริง ๆ แต่ก็แค่บาดเจ็บเพียงเล็กน้อย แต่ไม่คิดว่าเธอป่วยจริง ๆ และรุนแรงถึงขั้นต้องเข้าโรงพยาบาล

ความรู้สึกผิดผุดขึ้นในดวงตาของเขา พูดอย่างรู้สึกผิดว่า “เรื่องวันนั้น คุณไม่ได้โกรธใช่ไหม? ผมไม่คิดว่าคุณจะอาการหนักขนาดนั้น โรคของลั่วหนิงถ้าไม่รีบรักษาจะเป็นอันตรายถึงชีวิต ผมเลยจำเป็นต้องทิ้งคุณไว้”

เมื่อหลินซูหรานได้ยินดังนั้นแล้วก็เยาะเย้ยถากถางในใจ เธอมีแผลถลอกตั้งหลายแห่ง ถึงขนาดมีเลือดออกด้วยซ้ำ แต่เขากลับมองข้ามไปทั้งหมด

ส่วนโจวลั่วหนิงแค่เป็นโรคกลัวเลือดก็เป็นอันตรายถึงชีวิตแล้ว

ทว่าไม่นานหลินซูหรานก็ปล่อยวางได้อย่างรวดเร็ว เพราะความรักย่อมแตกต่างกันไปตามความลึกซึ้ง ซึ่งเป็นเรื่องปกติ

อีกอย่างความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับเขาก็เป็นแค่สัญญาเท่านั้น

หลินซูหรานเพียงตอบอืมอย่างเฉยเมย ขณะที่เธอกำลังจะลุกขึ้น ฟู่ถิงเซินก็มองเห็นเอกสารต้นฉบับในมือเธอแล้วพูดว่า

“คุณสนใจการเขียนตั้งแต่เมื่อไหร่?”

หลินซูหรานได้ยินดังนั้น แววตาก็เย็นชา เธอจะเขียนบทกลอนให้เขาในวันครบรอบแต่งงานทุกปี แต่เขากลับวางทิ้งไว้ในห้องเก็บของอย่างไม่ใส่ใจ ดังนั้นเขาจึงไม่เคยรู้เลยว่าเธอเขียนหนังสือเป็น

เธอเอ่ยอย่างเฉยเมยว่า “เขียนเล่น ๆ น่ะ”

ฟู่ถิงเซินไม่ได้พูดอะไรมาก เพียงแค่มองหลินซูหราน “ผมกินข้าวไม่ลงมาหลายวันแล้ว ผมอยากกินหมูผัดพริกฝีมือคุณ”

หลินซูหรานชี้ไปที่ตู้เย็นแล้วพูดว่า “ไม่มีวัตถุดิบแล้ว”

ฟู่ถิงเซินอึ้งไปชั่วขณะ แล้วรีบพูดว่า “งั้นผมไปซื้อเป็นเพื่อนคุณ”

ทันทีที่พูดจบ โจวลั่วหนิงก็เดินลงมาจากชั้นบนพร้อมกระเป๋าเดินทางในมือ

ไม่นานฟู่ชูก็ตามลงมา เขาจับมือของโจวลั่วหนิงไว้พลางพูดอย่างอัดอั้นตันใจว่า “น้าลั่วหนิง ไม่ไปไม่ได้เหรอครับ? เสี่ยวชูกับพ่อคงคิดถึงน้ามากเลย”

“เสี่ยวชูไม่ต้องเสียใจนะ เดี๋ยวงานเลี้ยงประจำปีคืนนี้ เราก็จะได้เจอกันอีกแล้วไม่ใช่เหรอ?”

จากนั้นโจวลั่วหนิงก็หันไปพูดคุยกับฟู่ถิงเซินอีก

ฟู่ชูจับมือฟู่ถิงเซินอย่างร้อนใจ “พ่อครับ อย่ามัวยืนอึ้งอยู่สิ รีบขับรถไปส่งน้าลั่วหนิงเถอะครับ”

นัยน์ตาของฟู่ถิงเซินฉายแววตาลังเล เขาชี้ไปที่หลินซูหรานแล้วพูดว่า “แต่ว่าพ่อ...”

เขายังพูดไม่ทันจบ หลินซูหรานก็พูดขัดจังหวะว่า “ไปส่งคุณโจวเถอะค่ะ เธอต้องการคุณ”

ฟู่ถิงเซินใจหายวูบ เขาดึงหลินซูหรานออกไปไกลหน่อย

“ซูหราน งั้นฤดูหนาวปีนี้ เราพาเสี่ยวชูไปฮอกไกโดกันนะ”

น้ำเสียงของเขาอ่อนโยนอย่างไม่เคยมีมาก่อน “คุณบอกว่าอยากไปมาตลอดไม่ใช่เหรอ? เราไปกันทั้งครอบครัวเลยนะ”

หลินซูหรานมองคนสองคนที่กำลังหัวเราะเล่นกันอยู่ด้านหลังฟู่ถิงเซิน ดูเหมือนว่าพวกเขาต่างหากถึงเป็นแม่ลูกกันจริง ๆ

เธอพูดเสียงเรียบเฉยว่า “ไว้ว่ากันอีกทีเถอะ”

ยังไงเธอก็กำลังจะจากไปแล้ว จะมีโอกาสนี้ได้ยังไง

ฟู่ชูตะโกนเรียกให้พ่อขึ้นรถ ฟู่ถิงเซินรู้สึกวุ่นวายในใจ แต่ก็ขึ้นรถด้วยความลังเล

หลินซูหรานยืนอยู่ที่เดิม มองวันที่บนปฏิทินแล้วก็ยิ้ม

หลังจากคืนนี้ เธอก็จะสามารถไปจากตระกูลฟู่ได้อย่างสมบูรณ์แล้ว