Short
การคลอดโดนหยุดชั่วคราว

การคลอดโดนหยุดชั่วคราว

بواسطة:  เมษายนمكتمل
لغة: Thai
goodnovel4goodnovel
8فصول
9.6Kوجهات النظر
قراءة
أضف إلى المكتبة

مشاركة:  

تقرير
ملخص
كتالوج
امسح الكود للقراءة على التطبيق

ตอนตั้งท้องมาเก้าเดือนจนใกล้จะคลอด ซางสือซวี่สามีของฉันดันส่งคนมาจับฉันขังไว้ในโกดังใต้ดิน สั่งให้ฉันอย่าเพิ่งคลอดลูก เพราะเหอชิงเยว่ภรรยาของพี่ชายเขาซึ่งได้จากโลกนี้ไปแล้วก็กำหนดคลอดวันนี้เหมือนกัน ซางสือซวี่เคยให้สัญญากับพี่ชายเขาไว้ว่า ลูกคนแรกของตระกูลซางจะได้รับการเลี้ยงดูเป็นทายาทสืบสกุล ได้รับมรดกของตระกูล “เหอชิงเยว่ต้องคลอดลูกก่อน” ซางสือซวี่พูดด้วยท่าทีผ่อนคลาย “เหอชิงเยว่สูญเสียสามีไปแล้ว ไม่มีอะไรสักอย่าง ส่วนเธอมีความรักทั้งหมดของฉันแล้ว สมควรยกทรัพย์สินให้ลูกของเหอชิงเยว่” มดลูกบีบตัวจนทำให้ฉันเจ็บจนดิ้นทุรนทุราย ฉันร้องไห้อ้อนวอนขอให้เขาพาไปโรงพยาบาล ซางสือซวี่เช็ดน้ำตาฉันเบาๆ น้ำเสียงทุ้มจนน่ากลัว “เลิกเสแสร้งได้แล้ว! ฉันรู้นานแล้วว่าเธอไม่ได้รักฉันเลย สิ่งเดียวที่เธอสนใจคือเงินทองและฐานะ” “เธอจงใจคลอดก่อนกำหนด เพราะต้องการแย่งชิงสิ่งที่เป็นของหลานชาย.....ทำไมเธอถึงร้ายกาจขนาดนี้?” ฉันสีหน้าซีดเผือด สั่นไปทั้งตัว พูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “ฉันกำหนดไม่ได้หรอกว่าลูกจะเกิดตอนไหน คลอดก่อนกำหนดเป็นแค่ความบังเอิญ! ฉันสาบานเลยว่าฉันไม่ได้สนใจเงินทอง ฉันแค่รักนายเท่านั้นเอง!” เขาแสยะยิ้ม “ถ้าเธอรักฉัน เธอคงไม่บังคับให้เหอชิงเยว่เซ็นเอกสารสละสิทธิสืบทอดมรดกของลูก เอาล่ะ รอเหอชิงเยว่คลอดลูกเสร็จเรียบร้อย ฉันจะกลับมาหาเธอ ไม่ว่ายังไงในท้องเธอก็คือเลือดเนื้อเชื้อไขของฉัน” ซางสือซวี่เฝ้าอยู่ข้างนอกห้องคลอดของเหอชิงเยว่ พอเห็นเด็กที่เพิ่งคลอดออกมา เขาจึงนึกถึงฉันขึ้นมาได้ เขาให้เลขาไปรับฉันมาโรงพยาบาล แต่เลขาพูดด้วยเสียงสั่นเครือ “คุณนาย...รวมถึงเด็ก...เสียชีวิตแล้วครับ...” ในช่วงเวลานั้น ซางสือซวี่เสียสติไปแล้ว

عرض المزيد

الفصل الأول

บทที่ 1

海原市から新浜市へ戻った日、それは天野紬(あまの つむぎ)と天野成哉(あまの せいや)の結婚三周年の記念日だった。

紬は新浜へ着く前にインフルエンザにかかり、咳も決して軽くはなかった。

それでも、成哉と息子、娘の三人とはすでに三か月も会っていない。会いたい気持ちが勝ち、無理を押して帰ってきたのだった。

天野家は新浜の名家である。

のちに事業を海原へと広げ、家族も海原へ移り住んだものの、本宅だけは変わらず新浜に残っていた。

その本宅に足を踏み入れた瞬間、紬のスマホにニュースがポップアップで浮かび上がった。

【天野の御曹司、気前よく大金を投じ、人気女優・橋本望美(はしもと のぞみ)のためにキャンプファイヤーを開催】

紬の表情からすっと血の気が引いていく。

天野家で働く家政婦、田中恵子(たなか けいこ)は海原出身で、ニュースを見るなり、慌てて紬に声をかけた。

「メディアなんてデタラメを書くのが大好きなんですよ、奥様。どうかお気になさらないでください。旦那様は今夜、お仕事でお忙しいのですから」

しかし紬は何も言わなかった。

帰る前、紬はわざわざ成哉にメッセージを送っていた。

ただ、そのメッセージはいまもスマホの中で静かに眠っている。

返信は、ひとつもない。

紬はくよくよする性格ではない。それでも考えてしまう。ピラミッドの頂点に立ち、新浜全体の経済の生命線を握るあの男は、一体どれほど忙しいのだろうか。

妻からのたった一通のメッセージに返信する暇もないほどに。

これ以上考えてはだめだ、と紬は自分に言い聞かせた。

コートを脱ぎ、キッズスペースにいる息子と娘のもとへ向かう。

三か月会わないうちに、二人はずいぶんと成長していた。

紬はそっと笑みを浮かべ、おままごとに興じる双子の前でしゃがみ込んだ。

二人は砂で小さな家をつくり、その中に二つの人形を置いていた。一目で、それがパパとママを表しているのだとわかる。

紬は娘の天野芽依(あまの めい)に、からかうように尋ねた。

「ねぇ、この二人は誰なの?」

芽依は砂を盛りながら、顔も上げずに答えた。

「パパと望美さん」

「違うよ」息子の天野悠真(あまの ゆうま)が首を振る。

「僕のおうちに住んでるのが望美さんで、芽依のおうちに住んでるのはママだよ」

「でも私、望美さんにママになってほしいもん」芽依は唇を尖らせた。

紬は思わず動きを止め、そっと芽依のおさげを撫でた。

「ママじゃ、だめなの?」

「ダメなわけじゃないけど、やっぱり望美さんのほうがパパとお似合いだもん」

悠真も自然に頷き、娘は真剣な顔のままだった。

芽依はおしゃれが大好きだ。紬の手を不機嫌そうに払いのけた。

「それにママ、風邪ひいてるでしょ。私から離れててよ。頭も触らないで、髪、ぐちゃぐちゃになるじゃん。これは望美さんが結んでくれた三つ編みなんだよ。崩れたら、望美さんが悲しむでしょ」

紬はそっと自分のマスクに触れた。子どもたちが望美の人形の服をどう作るか、興奮気味に話し合っている。その一方で、ママを表す小さな人形は隅に追いやられ、誰からも見向きされていない。

胸がきゅっと締めつけられ、口の中に苦味が広がる。

娘の言う望美は、夫・成哉の「心を許した相手」だった。

新浜メディアがもてはやす、運命のカップル。

紬と成哉が内密に結婚していたこの数年間、望美こそが誰もが認める天野家の夫人かのようだった。

だがまさか、たった数か月会わない間に、血のつながった我が子までもが望美のほうに懐いているとは。

紬は目を伏せ、長く黙って子どもたちを見ていた。やがて恵子に促され、シャワーを浴びるために二階へと向かう。

ちょうどその時、成哉の秘書である木村健一(きむら けんいち)が駆けつけ、紬の姿を見て一瞬、目を見開いた。

「奥様。社長は今夜、ご用事でお戻りになれません。望美さんへのプレゼントを、こちらへ持ってくるよう仰せつかりまして」

「ええ、わかったわ」紬は静かに答えた。

健一が去ると、胸の奥が鋭く痛んだ。

自分の夫は、他の女性への贈り物のことは覚えていても、妻との三周年の記念日は覚えていない。

紬は成哉にビデオ通話をかけた。

電話はすぐにつながる。

「どうした?」

画面に映ったのは、成哉専用のラウンジ。

煌びやかな照明に照らされた室内は、隙間なく行き届いた贅沢で埋め尽くされ、新浜市の富が凝縮された空間だった。

成哉は千万円もするオーダーメイドのスーツを身にまとい、ワイングラスを片手にソファに身を沈めていた。

その姿には、新浜の実業家にありがちな小利口な雰囲気は一切ない。洗練された気配と、どこか冷ややかな整った眉目。高嶺の花のように遠い存在感を漂わせている。

多くの人が決して手の届かない、憧れの象徴。

そんな男を、紬は丸六年間、変わらず愛してきた。

紬は口調を和らげた。「私たち、ずいぶん会ってないわ。今夜……」

「天野さん……」

紬の言葉が終わらないうちに、電話の向こうから甘くか細い女性の声が響いた。

望美だった。

すぐにビデオ通話は切られた。

切れる直前、成哉は淡々と一言だけ言い残した。「帰ってから話す」

紬はスマホを強く握りしめた。

そして、静かに窓の外へ目を向ける。

高層ビルの群れが夜の闇を押し上げるようにそびえ立ち、車の流れは光の帯を織り成し、息をのむほどの華やぎで街を染めていく。

その喧騒の中心で、夫の成哉は数兆もの資産を操り、新浜の世を動かしている。

ただ、妻である彼女にだけには、微塵の優しさも示さない。

六年間、成哉の態度は変わらず冷淡で、よそよそしかった。

穏やかな眼差しの奥には、隠しきれない無関心が潜んでいる。

紬は長い間、その心を取り戻そうと努めてきた。

だが今日、ふと、自分でも驚くほどに疲れ切った、と感じた。

かけ直すこともせず、紬はそのまま眠りに落ちた。

翌日、ようやく成哉からメッセージが届く。

【すまない。3周年おめでとう】

続いて、短い一文。

【これは埋め合わせだ】

直後、銀行口座に九桁の入金通知が届いた。

紬は無言でメッセージをスワイプした。

そのとき、望美のSNS投稿がポップアップで浮かび上がる。

【F国で8ヶ月かけてオーダーメイド、生涯に一度しか作れないダイヤモンドリング。天野さん、ありがとう】

望美は微笑み、白い指先には大粒のダイヤがきらめいている。

高くそびえるタワーのふもと、ローズレッドのスカートが風に揺れ、その贅沢な気配は見る者を酔わせるほど艶やかだった。

「心を込めた」という事実は、痛いほど伝わってくる。

紬の脳裏に、嫁ぐ前の記憶がよみがえった。

静かで古風な本宅。成哉は廊下をすっと通り過ぎ、その瞳は波立つことなく、紬の幼い期待を簡単に見抜いた。

成哉は言った。「お前と結婚はする。だが、それだけだ」

以前は、「お金なんていらない、たくさんの愛がほしい」なんて言葉は気取りだと思っていた。

だが今になって、ようやく悟る。

六年間抱き続けてきた望み――欲しかったのは、成哉の愛だけだったのだ。そしてそれを一度も手にしたことはなかった。

胸に渦巻く思いを押し込み、紬は階下へ降りた。

小さな庭園から、芽依の無邪気な声が響く。だがその声には、不満の色がはっきりと滲んでいた。

「ママ、なんで帰ってきたの?本当は今日、望美さんがコンサートに連れて行ってくれるって言ってたのに……クマさんが踊るショーを見るはずだったのに……あーあ、ママが永遠に帰ってこなければよかったのに……」

「そうだよ。パパだって望美さんのほうが好きだよ。成実おじさんが言ってたもん。パパは望美さんと結婚できなかったから、ママと結婚したんだって。ママもきれいだけど、僕は望美さんのほうが好きだな……」

悠真はしょんぼりとうつむいていた。

その無邪気な残酷さが、紬の胸に容赦なく突き刺さった。

結婚できなかったから?

驚愕に心が止まり、痺れたように感覚が遠のく。

紬は二人の子供に目を落とした。

悠真と芽依を出産したとき、紬は難産で大出血し、生死の境をさまよった。

二人の子供は生まれつき体が弱かった。睡眠時間を削ってまで尽くした献身的な育児が、やがて紬自身の身体を壊す原因となってしまった。

その後、新浜で問題が起きた。

天野家当主・天野崇(あまの たかし)が重病になったのだ。

成哉は新浜へ戻って采配を振るうことになり、子供たちも連れて帰ることになった。

紬は近年ずっと二つの都市を往復していたが、悠真と芽依は、紬からどんどん離れていった。

紬は気づけば部屋に戻っていた。

子供たちには家庭教師の授業があり、恵子が二人を送り出している。

紬は多忙の合間を縫い、成哉に会う約束を取った。

自分は成哉の妻だ。

子供のことも、望美のことも、夫に確かめるべき理由がある。

だが返ってきたのは、「重要な用事があるから、明日の夜にしよう」

ただそれだけ。

紬は言葉にならない苦さを噛みしめた。

気づけば足は家を離れ、無意識のまま、かつて成哉と出会った寺へ向かっていた。

新浜の寺院は規模こそ小さいが、敷地に足を踏み入れた瞬間、静謐な空気が身を包む。

荘厳な仏塔の前、そこで娘の明るい声が響いた。

「望美さん、これ、本当にどんな願いでも叶えてくれるの?」

「もちろんよ」

紬は息を呑んで顔を上げた。

少し離れた場所で、望美と成哉が二人の子供の手を引いていた。

まるで家族そのもののように寄り添い、仏塔の前で仲睦まじく手を合わせていた。
توسيع
الفصل التالي
تحميل

أحدث فصل

فصول أخرى

المراجعات

Thanatcha
Thanatcha
ผัวชั่ว น้องผัวน่าจะโดนหนักกว่านี้
2026-01-05 15:45:29
0
0
8 فصول
บทที่ 1
ตอนมดลูกบีบตัวจนฉันเจ็บจนสลบ แล้วก็เจ็บจนได้สติขึ้นมาอีกครั้ง ฉันก็มาอยู่ในโกดังใต้ดินที่มืดและเย็นยะเยือกแล้วประตูขนาดใหญ่ปิดลงดังโครม ถ้าไม่ใช่เพราะฉันดึงเท้ากลับมาอย่างรวดเร็ว ตาตุ่มคงโดนหนีบจนเละไปแล้วอาจเป็นเพราะขยับแรงเกินไป ฉันรู้สึกถึงของเหลวอุ่นๆ ไหลออกมาจากหว่างขาฉันรู้ทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น น้ำคร่ำของฉันแตกแล้ว!ฉันสติแตกอยู่พักหนึ่งฉันพยายามสงบสติอารมณ์ อยากใช้โทรศัพท์ แต่หาดูทั้งตัวแล้วก็ไม่เจอมือถือแต่ซางสือซวี่ยึดมือถือฉันไป เพื่อให้แน่ใจว่าฉันจะไม่สามารถติดต่อกับใครได้เด็กในท้องดิ้นไม่หยุด ฉันทั้งหนาวจนสั่นไปทั้งตัว แล้วก็เจ็บจนเหงื่อไหลท่วมตัวฉันใช้แรงทั้งหมดตะโกนขอความช่วยเหลือ ไม่ยอมแพ้แม้ความหวังช่างริบหรี่ในที่สุดฉันก็ได้ยินเสียงเท้าดังมาจากข้างนอก“ขอร้องล่ะ ช่วยฉันด้วย!” ฉันตะโกนเสียงดัง “ฉันโดนขังไว้ในโกดังใต้ดิน! ฉันจะคลอดแล้ว!”ฉันตะโกนซ้ำแล้วซ้ำเล่า คิดว่าจะมีคนมาช่วยฉันแต่หลังจากนั้นน้ำเสียงที่ดูได้ใจเสียงหนึ่งดังขึ้น“ซูฉี่ นอนอยู่ในโกดังใต้ดินตอนฤดูหนาวรู้สึกยังไงบ้างล่ะ? ฉันว่าพี่ควรทำแบบนี้ตั้งนานแล้ว เธอจะได้สำนึก”น้องสาวของซางสือซ
اقرأ المزيد
บทที่ 2
“นังชั้นต่ำ ทำให้ฉันโดนพี่ด่า! ฉันต้องสั่งสอนเธอให้เข็ด เธอเล่นกับสุนัขของฉันให้สนุกแล้วกัน!”วินาทีต่อมา เสียงหายใจดังหืดหาดของสุนัขพันธุ์ใหญ่ใกล้เข้ามา มันเหยียบลงบนหน้าอกฉันทันทีฉันตกใจจนร้องไห้และตะโกนออกมา ลูกในท้องดิ้นแรงกว่าเดิมตอนฉันพยายามดิ้นเพื่อดันมันออกไป มันกัดเข้าที่มือของฉันอย่างแรง!ฉันนอนแผ่บนพื้นอันเย็นเฉียบอย่างหมดหนทาง ฟังเสียงเห่าขู่ของสุนัขที่ดังข้างหู น้ำตาไหลออกมาเงียบๆท่ามกลางสติอันเลื่อนลอย ฉันรู้สึกเหมือนยมทูตกำลังโบกมือให้ฉันตอนที่ฉันคิดว่าทุกสิ่งทุกอย่างจะสิ้นสุดลงแล้ว ซางเทียนฉิงปรากฏตัวอีกครั้งเธอกระชากสุนัขออกไป แล้วเรียกชื่อฉัน แต่ฉันไม่มีแรงตอบแล้วเหมือนเธอตื่นตระหนกเล็กน้อย เดินเข้ามาอย่างรวดเร็วโกดังใต้ดินไม่มีไฟฟ้า ตอนนี้มืดสนิทไปหมดเธอจำเป็นต้องจับผมของฉันเอาไว้ แล้วดึงหัวฉันขึ้นมาถึงจะเห็นใบหน้าฉันอย่างชัดเจนจู่ๆ เธอส่งเสียงหึออกมาอย่างแรง แล้วปล่อยมือจนหัวฉันกระแทกกับพื้น“สุนัขของฉันไม่เคยกัดใคร ดูสภาพตกใจของเธอสิ ช่างขี้ขลาดจริงๆ!”“ทำไมไม่ตะโกนล่ะ? ตอนฉันคุยโทรศัพท์กับพี่เมื่อกี้ เธอยังตะโกนเสียงดังอยู่เลยไม่ใช่เหรอ?”ใน
اقرأ المزيد
บทที่ 3
อาการของฉันอยู่ในภาวะฉุกเฉินจริงๆ หมอรู้ว่าฉันไม่มีเวลารออีกแล้ว จึงถามเบอร์ของซางสือซวี่ แล้วรีบโทรหาทันที“สวัสดีค่ะ ใช่ประธานซางหรือเปล่า? คนไข้ซูฉี่อยู่ในภาวะฉุกเฉิน ใกล้คลอดแล้ว ช่วยแบ่งอุปกรณ์ผ่าตัดทำคลอดมาบางส่วนได้ไหมคะ”ซางสือซวี่พูดอย่างโมโห “ซูฉี่! เธอฉลาดกว่าที่ฉันคิดเยอะเลยนะ นอกจากหนีออกมาจากโกดังใต้ดิน ยังหาคนมาช่วยได้อีก!“ฉันบอกไว้เลยนะ ไม่ว่าเธอจะใช้ลูกไม้อะไร ฉันไม่มีทางหลงกลอีกแล้ว! ฉันรู้จักเธอดี เธอไม่มีทางเป็นอันตรายหรอก!“ฉันพูดกี่ครั้งกี่หนแล้ว ฉันไม่มีทางไม่สนใจลูกตัวเอง หลังจากเหอชิงเยว่คลอดเสร็จก็ถึงคิวของเธอแล้ว เธอจะรีบขนาดนี้ไปทำไม?”หมอขอร้องคนอื่นในโรงพยาบาลต่อ แต่ซางสือซวี่ออกคำสั่งเด็ดขาด ยาแก้ปวดแม้แต่เม็ดเดียวก็ห้ามให้ห่างกันเพียงกำแพงกั้น ฉันได้ยินคำพูดเย็นชาของซางสือซวี่“เหอชิงเยว่ห้ามเป็นอะไรเด็ดขาด ไม่ว่าคนอื่นที่ต้องการใช้ยาและอุปกรณ์ทางการแพทย์เป็นใคร ต้องรอให้เหอชิงเยว่คลอดลูกออกมาอย่างปลอดภัยแล้วค่อยว่ากัน!”ฉันทรุดลงบนพื้นอย่างสิ้นหวัง แต่จู่ๆ สายตาดันไปเห็นชายคนหนึ่งที่อยู่หน้าประตูเลขาของซางสือซวี่เขาเบิกตาโตมองฉันอย่างตกตะล
اقرأ المزيد
บทที่ 4
ซางสือซวี่หรี่ตาลง ลมหายใจถี่กระชั้นขึ้น เหมือนโดนกระสุนยิงใส่อย่างไรอย่างนั้นเขาเซไปด้านหลังเล็กน้อย แต่สัญชาตญาณบีบให้เขาต้องยืนตั้งหลักอย่างเข้มแข็ง“เป็นไปไม่ได้! ตอนฉันออกมาอาการของเธอยังคงที่ดีอยู่เลย” เขาต่อว่าด้วยความโมโห “เธอยังมีแรงทำร้ายสุนัขของซางเทียนฉิงด้วยซ้ำ จู่ๆ จะตายได้ยังไง?”“เธอต้องใช้ลูกไม้เพื่อเรียกความสนใจจากฉันแน่ๆ ฉันเคยบอกนายแล้วไม่ใช่เหรอว่าอย่าหลงกลเธอ?”ตกอยู่ภายใต้ความโกรธของเขา เลขาหวาดกลัวจนไม่กล้าขยับ“ประธานซาง......ศพของคุณนายอยู่ที่ห้องคลอดห้องข้างๆ เราทำการตรวจ DNA แล้ว......เป็นคุณนายจริงๆ ครับ”“นายรู้จุดจบของการหลอกฉันใช่ไหม!” ซางสือซวี่ยังไม่อยากเชื่อ เขาวิ่งไปที่ห้องคลอดข้างๆ ทันทีภายใต้แสงไฟสว่างจ้า บนพื้นมีศพที่คลุมด้วยผ้าขาวไว้ครึ่งตัวนอนอยู่หนึ่งศพเขาเห็นใบหน้าซูบผอม เห็นแก้มสกปรกมอมแมมอย่างชัดเจน มันซ้อนทับกับใบหน้านั้นที่อยู่ในความทรงจำเขาเดินเข้าไปอย่างสั่นเทา มองศพที่แน่นิ่ง ยังคงไม่ยอมรับความจริง“ซูฉี่ ถ้านี่คือเรื่องโกหก” เขาแผดเสียง “ฉันสาบานว่าต้องให้เธอชดใช้!”ทว่าตอนเขาประคองเธอขึ้นมาอย่างระมัดระวัง ราวกับอุณหภูมิ
اقرأ المزيد
บทที่ 5
“ลูกกับเด็กเชื่อมกันด้วยสายเลือด ในช่วงชีวิตสั้นๆ ของเขา ลูกคือแม่เพียงคนเดียวของเขา”“หลังจากนี้ลูกจะได้เจอคนที่ดีกว่านี้ แล้วก็จะมีลูกของตัวเองอีกครั้ง”เขาถอนหายใจ ที่จอนผมของพ่อมีหงอกเยอะขึ้นกว่าก่อนที่ฉันไปสองสามกระจุก ดูโทรมกว่าเดิม“แต่ถ้าลูกเอาแต่ขังตัวเองและร้องไห้อยู่ในนี้ เพราะคนไร้จิตสำนึกคนนั้น ลูกคงเสียน้ำตาเปล่า”“พ่อเคยบอกว่าอย่าคบกับเขา แต่ลูกดื้อมาก ยอมตัดสัมพันธ์กับพ่อ เพื่อที่จะอยู่กับเขา”ฉันโผล่หัวออกมาจากผ้าห่ม มองรอยตีนกาลึกบนหน้าพ่อ น้ำตาทำให้การมองเห็นพร่าเลือนอีกครั้ง“พ่อ หนูขอโทษ” ฉันพูดเสียงสะอื้น “ตอนนั้นหนูควรฟังคำพูดของพ่อ ขอโทษ”“หนูไม่ได้ร้องไห้เพราะเขา หนูร้องไห้เพราะลูก......เขายังตัวแค่นั้นเอง”พ่อยื่นมือมาเช็ดน้ำตาให้ฉัน ปลายนิ้วอุ่นๆ ทำให้ใจของฉันเต็มไปด้วยความรู้สึกปลอดภัยแสนอบอุ่น“ลูกเป็นลูกสาวคนเดียวของพ่อ สมบัติที่ล้ำค่าที่สุดของพ่อ พ่อไม่เคยโทษลูกเลย เรื่องที่ลูกจะทำ พ่อไม่เคยห้าม ลูกนิสัยดื้อรั้น จุดนี้เหมือนกับพ่อ ไม่มีวันยอมแพ้กับสิ่งที่ตัดสินใจไปแล้ว แต่จำไว้ว่าคนที่ผิดไม่ใช่ลูก”สายตาเขาแปรเปลี่ยนเป็นดุดัน ไม้เท้ากระทบลงบนพื้
اقرأ المزيد
บทที่ 6
ตอนฉันรู้เรื่องนี้ ฉันรู้สึกแค่ว่าเขาบ้าไปแล้วแต่ฉันไม่ได้สนใจ มหาสมุทรกว้างใหญ่คั่นระหว่างฉันกับเขา เขาไม่มีทางหาฉันเจอง่ายๆ หรอกฉันไม่ได้คิดถึงมันอีก ก้มหน้าก้มตาศึกษาว่าจะดูแลตระกูลและธุรกิจอย่างไรต่อไปฉันเรียนรู้เร็วมาก ไม่ถึงหนึ่งเดือน ฉันสามารถเทรดหุ้นด้วยตัวเองได้แล้วบนหน้าจอคอมพิวเตอร์สามสี่เครื่อง เส้นสีแดงและเขียวที่ทับซ้อนกันขยับขึ้นๆ ลงๆ เหมือนการขึ้น-ลงของหุ้นแต่ละตัวอยู่ในการคาดการณ์ของฉันทั้งหมด วันนั้นฉันเพิ่งประชุมคณะกรรมการบริษัทเสร็จ จู่ๆ มีคนพุ่งเข้ามาในห้องประชุม เขาคือซางสือซวี่ลมหายใจฉันขาดห้วงทันที ความทรงจำอันเจ็บปวดที่เก็บงำไว้เนิ่นนาน ผุดขึ้นมาในใจพร้อมกับเงาของเขาฉันสะบัดมือบอกให้คนอื่นออกไปดวงตาสองข้างของเขาเต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอย เอาแต่จ้องฉันเขม็ง ราวกับฉันทำเรื่องโหดร้ายกับเขาอย่างไรอย่างนั้นวินาทีต่อมา เขาพุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว กำข้อมือฉันแน่น ตะโกนสุดเสียง“ซูฉี่ ทำไมเธอต้องแกล้งตาย เธอรู้ไหมว่าฉันเกือบเป็นบ้าเพราะเธอ! แต่ฉันเชื่อมั่นมาตลอด เธอไม่มีทางตายง่ายขนาดนั้น เธอเข้มแข็งและรักชีวิตมาก......”หลังจากนั้นสีหน้าเขาแปรเปลี่ยนเป็นเค
اقرأ المزيد
บทที่ 7
ซางสือซวี่ตกใจกับเสียงหัวเราะของฉันจนนิ่งไป นี่เป็นครั้งแรกที่อำนาจของเขาโดนท้าทายจากฉัน“ซูฉี่......เธอกลายเป็นแบบนี้ได้ยังไง?”ฉันแสยะยิ้ม แล้วกลอกตาใส่เขา“ไอ้คนเลวหลงตัวเอง หยิ่งยโส ฉันจะพูดอีกรอบ ออกไปจากที่นี่ หลังจากนี้อย่ามาให้ฉันเห็นอีก!”ซางสือซวี่โมโหจนพูดอะไรไม่ออก ขณะที่ฉันจะเดินออกไป เขาจับข้อมือฉันอย่างแรงอีกครั้ง“ซูฉี่ ฉันไม่มีทางปล่อยให้เธอไปจากฉันอีกแล้ว วันนี้หน้าที่เพียงอย่างเดียวของฉันคือพาเธอกับลูกกลับบ้าน“เธอไม่รู้หรอก ตอนฉันคิดว่าเสียเธอไปแล้ว ฉันแทบบ้า! ฉันปวดใจเจียนตาย คิดถึงเธอตลอดเวลา“ครั้งนี้ไม่ว่าเธอจะทรมานฉัน ทดสอบฉันยังไง ฉันไม่มีทางยอมแพ้ ฉันสาบาน”ตลกชะมัดความรักอันลึกซึ้งที่เกิดขึ้นกะทันหันแบบนี้ แสดงให้ใครดูกันแน่?ฉันดึงแขนออกมาทันที“นายคิดว่านายเป็นใครไม่ทราบ? มีสิทธิ์อะไรมาสั่งนู่นสั่งนี่?”เขาส่งเสียงหึในลำคอ ความหยิ่งยโสในใจปะทุขึ้นอีกครั้ง“ฉันเป็นประธานซางซื่อกรุ๊ป ฉันสามารถตัดสินใจได้ว่าฉันมีสิทธิ์อะไร”ยังไม่ทันสิ้นเสียง เขาก็แบกฉันขึ้นบ่าทันที“ตอนนี้ฉันจะพาเธอกลับบ้าน เธอไม่ยอมบอกใช่ไหมว่าลูกอยู่ที่ไหน? ไม่เป็นไร ขอแค่เ
اقرأ المزيد
บทที่ 8
เสียงของเขาสั่นมาก เริ่มโค้งคำนับไม่หยุด ไม่มีศักดิ์ศรีเลยสักนิด“ขอโทษ.....ฉันสาบาน ฉันไม่มีเจตนาร้ายจริงๆ ฉันแค่อยากพาเธอกลับบ้าน ฉันคิดถึงเธอมาก ขาดเธอไม่ได้”“ขอโทษ พ่อตา......ฉันไม่รู้ว่าเธอเป็นสายเลือดตระกูลซู” เขาร้อนรน “ไม่ ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้น ฉันหมายความว่าถึงซูฉี่เกิดในครอบครัวแบบไหน ฉันก็รักเธอ”ซางสือซวี่ในตอนนี้ เหมือนหมาปั๊กที่หมอบอยู่ที่เท้าฉัน ความหยิ่งยโสในอดีตโดนเหยียบย่ำจนแหลกสลายพ่อฉันยังไม่หายโมโห เตะเขาอย่างแรงไปหนึ่งที“พาซูฉี่กลับบ้านเหรอ? นายจะได้ทรมานเธอจนเจียนตายอีกครั้งใช่ไหม?”“นายคิดว่าจะจบแค่ทำให้บริษัทนายล้มละลายเหรอ? ฝันไปเถอะ! รอการแก้แค้นจากฉันได้เลย ฉันจะให้นายได้ลิ้มรสชาติความเจ็บปวดของลูกสาวฉัน”ฉันตบหลังพ่อเบาๆ พยายามไม่ให้เขาโมโหจนเกินไป เพื่อไม่ให้กระทบกับสุขภาพดวงตาสองข้างของซางสือซวี่บวมแดงมาก คลานมาข้างเท้าฉันแล้วอ้อนวอน“ซูฉี่ ฉันพาเธอกลับเพราะอยากใช้ชีวิตกับเธออย่างมีความสุขจริงๆ! ก่อนหน้านี้ฉันโดนเหอชิงเยว่หลอกจนมองไม่เห็นความจริง ตอนนี้ฉันเข้าใจแล้ว คิดไม่ถึงว่าฉันทำร้ายเธอสาหัสขนาดนี้! ตอนที่ฉันคิดว่าเธอตายไปแล้ว ส่วนหนึ่
اقرأ المزيد
استكشاف وقراءة روايات جيدة مجانية
الوصول المجاني إلى عدد كبير من الروايات الجيدة على تطبيق GoodNovel. تنزيل الكتب التي تحبها وقراءتها كلما وأينما أردت
اقرأ الكتب مجانا في التطبيق
امسح الكود للقراءة على التطبيق
DMCA.com Protection Status