Short
ดวงจันทราไม่เคยวิ่งมาหาฉันเลย

ดวงจันทราไม่เคยวิ่งมาหาฉันเลย

By:  เส้นหมี่บินไม่ได้Completed
Language: Thai
goodnovel4goodnovel
21Chapters
5.5Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

ห้าปีของการแต่งงาน หลินซูหรานได้ให้กำเนิดลูกชายคนหนึ่งแก่ฟู่ถิงเซิน เดิมทีเธอคิดว่าพวกเขาจะอยู่ด้วยกันแบบนี้ตลอดไป จนกระทั่งโจวลั่วหนิงกลับประเทศ เธอถึงได้เข้าใจว่าตัวเองเป็นแค่ส่วนเกิน ฟู่ถิงเซินทอดทิ้งเธอครั้งแล้วครั้งเล่าเพื่อโจวลั่วหนิง แม้แต่ลูกชายแท้ ๆ ของเธอก็ยังสนิทสนมกับโจวลั่วหนิงเท่านั้น แต่โชคดีที่ทั้งหมดนี้เป็นเพียงแค่สัญญา เจ็ดวันหลังจากนี้ หลินซูหรานก็จะเป็นอิสระอย่างเต็มตัวแล้ว

View More

Chapter 1

บทที่ 1

「余命は長くて1ヶ月、年を越すのは難しいでしょう」

医師は検査結果をデスクに置き、対面に座る中村夏美(なかむら なつみ)を見つめた。「中村さん、病状の悪化は予想よりも早いです。今後の治療や介護の方針を決めるためにも、家族の方を呼ぶべきです。お一人では無理だと思われますので」

そう言われ、夏美はゆっくりと顔を上げて言った。

「家族はいません」

医師は少しきょとんとして答えた。「カルテには旦那さんの連絡先も記載されていますが……」

「それはもう過ぎた話です」夏美は言葉を遮った。「今の私は独り身です」

そう言われ、数秒の沈黙が続いたあと、医師はパソコンに目を落とし、複雑な表情で操作を行った。

「痛みが強い時は我慢せず、鎮痛剤を倍にして飲んでください」処方箋を渡しながら、彼は続けた。「栄養剤も朝晩忘れずに、来週、必ず再検査しにきてください。治療方針を考え直さなければなりませんので」

「わかりました」

夏美は短く答え、診察室をあとにした。

そして、彼女はスマホに目を落とした。

通知画面には天気の予報が一つだけ。

着信も、新しいメッセージも、何もなかった。

バスに乗り込むと、夏美は座席の背もたれに寄りかかり、目を閉じた。

中央通りを通過する時、霧雨の向こうに、有名な鍋料理のお店が見えて、ネオンの看板がチカチカしているのだ。

そして店内の明かりも煌々としていて、窓越しに客たちの賑わっている姿が見えているのだった。

その瞬間、夏美の体は、石のように固まった。

窓際の席に座る四人は誰もが彼女の見慣れた顔ぶれだった。

夫の中村湊(なかむら みなと)は、朝自分がアイロンをかけたばかりのシャツを着ていた。そして今、彼は隣の女性に何かを囁きながら、優しい眼差しで笑っている。

その隣にいた女性はまさに、3年ぶりに戻った妹の御手洗美優(みたらい みゆ)だった。

そして向かい側の席には、自分の両親が座っていた。

父親の御手洗大輔(みたらい だいすけ)は楽しそうに美優に取り皿を差し出し、母親の御手洗香織(みたらい かおり)も目を細めながら笑って頷いているのだった。

それは夏美がもう3年間も見ていない、混じりけのない幸福そうな笑みなのだ。

こうして彼らは熱々の鍋を囲み、ぐつぐつとスープが沸き立つ中、美優の前の取り皿には、たっぷりと具が積まれていた。

一方その頃、バスがゆっくりと減速し、信号待ちで停まった。

夏美はスマホを取り出し、連絡先の筆頭にある「湊」という名前をタップした。

そして無機質な呼び出し音が鳴り響いた。

一度、二度、三度。

窓の内側に目を向けると、そこでテーブルに置かれた湊のスマホの画面が明るく光った。

だが、彼はチラリと画面を一瞥しただけで、音を立てることなく画面を下に向けて、テーブルに置き直した。

そしてまた美優の方を向き、彼女が差し出したグラスを受け取りながら笑いかけているのだった。

一度切れた電話を再度掛ける。

夏美はそんな風に掛けては切る、という動作を機械的に繰り返した。

信号が変わるまで、あと30秒。

その頃、お店の窓からは、大輔がスマホを掲げて写真を撮っているのが見えた。

左から湊、美優、その後ろに両親。美優は楽しそうに指を立ててVサインを作っていた。

すると、カシャ、という音が聞こえたような気がして、夏美はそっとスマホを置いた。

もっと早く気づくべきだったんだ。

3ヶ月前、湊のサブアカを見つけた時から。彼がそのアカウントを「再会の記録」と名付けて、日々他の女との日常を記録していると知ったときから気づくべきだった。

そうこうしているうちに、信号が青に変わり、バスが動き出した。

夏美はガラスの冷たさを感じながら、窓枠に頭を預けた。

しばらくして、彼女は手を伸ばし、掌で顔を覆った。

彼女はこの時3年前、実家が倒産した日の夜を思い出していたのだ。

あの日もこんな雨の降る晩だった。両親は最後の貯金が入った通帳を美優に押し付けてこう言った。「美優、これでしっかり勉強してきて。家のことは気にしないでいいから」

そう言われ、美優は泣きながら香織に抱きつき、「でも、お母さんたちのことが気がかりだわ」と言った。

すると、大輔は彼女の肩を叩き、「バカだなぁ、そんなことより自分を大事にして」と答えた。

その時自分は扉のところで、古いカバンを背負ってただ突っ立っていた。誰からも気づかれることなく、声を掛けられることもなかった。

そして、雨脚が強まった頃、20年住んだ家を自分は一人で出た。傘もささず、全身ずぶ濡れになりながら。

そして湊が車を運転して見つけ出してくれた時、自分はバス停で震えながらしゃがみこんでいた。

あの時彼は車から飛び出し、上着をかけてくれた。「夏美、帰ろう」とだけ言って。

突然、車内のアナウンスで、夏美は思い出から現実へ引き戻された。

目を開けると、車内は静まり返っており、運転手が心配そうに振り返って自分を見ていた。

「すみません、終点ですよ」

すると、夏美は薬袋を手に取ると、バスを降りた。

家の中は暗かったが、玄関のライトが反応して灯った。靴を脱ぎ、靴箱に薬袋を置いてから、ふと壁に視線を向けると、そこには、今もまだ湊との結婚写真が飾られているのだった。

写真の中の湊は自分の肩を抱き寄せ、穏やかな笑みを浮かべていた。

夏美はその写真をじっと見つめた後、すっと視線を逸らした。

そして、キッチンに明かりがついているのが見えたので、行ってみると、炊飯器の保温ランプがついていた。蓋を開けると、温かなシチューが入っていた。

付箋にはこう書かれていた。【最近、胃の調子が悪そうだから。よく噛んで食べるんだよ。冷めないうちに。帰りは少し遅くなる】

それを見て夏美はお皿にシチューをよそうと、ダイニングテーブルの横に腰を掛けた。

シチューはまだ湯気が立つほど温かかった。

その時、スマホが震えた。

【シチューは食べたか?クライアントとの付き合いで遅くなるかもしれない。胃が弱いんだからあまり冷たいものは食べないようにね。冷蔵庫に切っておいた果物があるから、それも少し常温になるまで待ってから食べて】

その文字をじっと見つめて、夏美はスマホの電源を切った。

そして、半分ほど食べたところで、突然、強烈な吐き気が込み上げてきて、夏美は慌てて立ち上がり、洗面所へ走った。

洗面台に縋り付き、身体を折り曲げて、激しく吐き戻した。

しばらくして、ようやく収まると、彼女は蛇口をひねって水を出して、鏡の前に立った。

そして、冷たい水を顔に叩きつけた後、顔を上げて、鏡の中の自分を見つめた。

するとそこに映る自分は青ざめた顔で、唇も血色がなく、髪は乱れ、瞳は真っ赤に腫れ上がっていた。

こうして夏美は、鏡の中の自分を暫く見つめていた。

それから、不意に、フッと笑った。

幸い、あと1ヶ月の我慢だ。
Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters

reviews

P. Tongtab Dwp
P. Tongtab Dwp
Good story
2025-08-28 10:20:12
0
0
21 Chapters
บทที่ 1
“คุณป้าคะ ฉันอยากยกเลิกสัญญาค่ะ คุณเคยบอกไว้ว่าถ้าภายในห้าปี ฟู่ถิงเซินไม่ได้รักฉัน สัญญาก็จะเป็นโมฆะ”“ใช่ ฉันเป็นคนพูดเอง แต่พวกเธอก็มีเสี่ยวชูแล้วไม่ใช่เหรอ? เธอรักเสี่ยวชูมากขนาดนั้น จะยอมให้เขาเรียกคนอื่นว่าแม่ได้ลงคอเหรอ?”“ยอมได้ค่ะ” หลินซูหรานพูดประโยคนี้ออกมาด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น ไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย“ยังไงการแต่งงานระหว่างฉันกับถิงเซินก็เป็นเพียงแค่สัญญาอยู่แล้ว เด็กคนนี้ก็เป็นแค่ส่วนหนึ่งของสัญญา”“อีกอย่าง ตอนนี้โจวลั่วหนิงกลับประเทศแล้ว และถิงเซินกับลูกก็ไม่ต้องการฉันอีกต่อไปแล้ว” ตลอดห้าปีที่ผ่านมา เธอก็เคยเผลอมีใจให้เขา แต่ผลลัพธ์ที่ได้กลับเป็นความผิดหวังครั้งแล้วครั้งเล่าเมื่อแม่ฟู่นึกถึงเรื่องที่ลูกชายก่อขึ้นก็ถอนหายใจออกมาเบา ๆ เธอกล่าวว่า “สัญญายังเหลืออีกเจ็ดวัน เธอเซ็นชื่อไว้ก่อน เจ็ดวันหลังจากนี้ ตระกูลฟู่จะคืนอิสระให้กับเธอ” เมื่อหลินซูหรานได้ยินดังนั้น เธอก็เซ็นชื่อลงบนสัญญาโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย จากนั้นก็ก้าวเท้าเดินออกไปจากประตูใหญ่ของบ้านตระกูลฟู่ขณะขับรถ เธอก็ได้รับรูปถ่ายที่ทางโรงเรียนอนุบาลส่งมา ฟู่ถิงเซินในรูปยิ้มอย่างร่าเริง ร่างกายเ
Read more
บทที่ 2
หลังจากที่โจวลั่วหนิงลงจากรถ เธอก็จงใจเดินตรงมาหาหลินซูหรานพร้อมด้วยสีหน้ายั่วยุ“ขอโทษนะคะ ฉันไม่ได้ตั้งใจจะจอดรถในที่ของคุณ คุณคงไม่ถือสาใช่ไหม?” ยังไม่ทันที่หลินซูหรานจะเอ่ยปาก ฟู่ถิงเซินก็พูดตัดหน้าขึ้นมาก่อนว่า “ที่จอดรถนี้ไม่เคยเป็นของใครคนใดคนหนึ่งโดยเฉพาะ ตราบใดที่คุณอยากจอด ก็ไม่มีใครกล้ามีปัญหา” พูดจบ ฟู่ถิงเซินก็มองหลินซูหรานแวบหนึ่ง ซึ่งเป็นการเตือนฟู่ชูที่อยู่ข้าง ๆ ก็พูดเสริมว่า “น้าลั่วหนิง ไม่ต้องไปสนใจแม่ผมหรอกครับ เธอขับแต่รถพี่เลี้ยง ผมยังอายเลยที่เธอมาจอดตรงนี้”เมื่อหลินซูหรานได้ยินคำพูดของฟู่ชูแล้วก็อดรู้สึกหนาวใจไม่ได้ เธอเลี้ยงดูฟู่ชูด้วยความเอาใจใส่มาสี่ปีแต่ตอนนี้ฟู่ชูไม่เพียงแต่พูดเข้าข้างโจวลั่วหนิงเท่านั้น แถมยังพูดจาหยาบคายแบบนี้ใส่เธออีก และในขณะนั้นเอง ฟู่ถิงเซินก็จับแขนของโจวลั่วหนิงอีกครั้ง พร้อมประกาศอย่างตื่นเต้นว่า“เอาล่ะ รีบไปดูห้องที่ผมเตรียมไว้ให้คุณดีกว่า อยู่ติดกับห้องผมเลยนะ” ฟู่ชูก็ส่งเสียงร้องอย่างดีใจว่า “เย้! ต่อไปจะมีคนเล่นกับผมแล้ว น้าลั่วหนิงทำได้ทุกอย่างเลย!”“ไม่เหมือนแม่ น่าเบื่อจะตาย!” ฟู่ถิงเซินเหลือบมองหลินซูหรา
Read more
บทที่ 3
วันต่อมา หลินซูหรานตื่นแต่เช้า เธอกับฟู่ถิงเซินแยกห้องนอนกันมาตลอด ข้อแรกเพราะฟู่ถิงเซินยังไม่ยอมรับเธอทั้งหมด ข้อสองเพราะเขาเป็นโรคกลัวความสกปรก ทนไม่ได้ที่คนอื่นเข้ามาในห้องของเขา หลังจากอาบน้ำแต่งตัวเสร็จ เธอก็ตรงไปยังสำนักงานทนายความของเพื่อนเหอหมิงเยว่ได้รู้เรื่องราวทั้งหมดหลังจากพูดคุยกับหลินซูหราน“ดังนั้นที่เธอดีกับฟู่ถิงเซินมากขนาดนั้นก็เพราะสัญญาแค่นั้นเองเหรอ?” หลินซูหรานพยักหน้า เหอหมิงเยว่ถอนหายใจด้วยความโล่งอกทันทีหลังจากได้ยินดังนั้น “ช่วงนี้ฉันเห็นข่าวบ่อย ๆ ก็ยังรู้สึกเสียใจแทนเธอเลย ตอนนี้รู้ว่าเป็นแค่สัญญา ฉันก็สบายใจขึ้นเยอะเลย” เหอหมิงเยว่ถามต่ออีกว่า “แล้ววันนี้เธอมาหาฉันทำไม? ให้ช่วยร่างสัญญาการหย่าร้างเหรอ?” หลินซูหรานหัวเราะเยาะตัวเอง “ฉันกับฟู่ถิงเซินไม่ได้จดทะเบียนสมรสกัน ฉันมาครั้งนี้เพื่อจะร่างสัญญาสละสิทธิ์ในการเลี้ยงดูบุตร” เหอหมิงเยว่ได้ยินดังนั้นก็อุทานด้วยความตกใจ “ใคร ๆ ก็รู้ว่าคุณหลินซูหรานรักลูกมากกว่าชีวิต แต่ตอนนี้กลับจะสละสิทธิ์ในการเลี้ยงดูเสี่ยวชูเนี่ยนะ?!” หางตาของหลินซูหรานฉายแววตาเศร้าสร้อย เธอเงยหน้าขึ้นแล้วพูดว่า “เธอแ
Read more
บทที่ 4
ฟู่ถิงเซินอึ้งไปในทันที หลินซูหรานในความทรงจำของเขาแทบจะไม่เคยปฏิเสธคำขอใด ๆ ของเขาเลย แม้ว่าคำขอนั้นจะไร้เหตุผลแค่ไหนก็ตาม แต่เธอก็จะพยายามทำให้สำเร็จ น้อยนักที่เขาจะได้ยินเธอปฏิเสธโจวลั่วหนิงได้ยินแล้วก็หัวเราะเยาะตัวเอง “ฉันล่วงเกินไปจริง ๆ แค่ย้ายเข้ามาอยู่ก็รบกวนมากพอแล้ว ตอนนี้ยังจะหวังว่าจะได้กินอาหารร้อน ๆ ที่คุณหลินทำอีก” พูดจบ เธอก็เตรียมตัวจะเดินจากไป ฟู่ชูได้ยินแล้วก็ร้องไห้โวยวายพร้อมกับทุบตีหลินซูหราน “แม่ใจร้าย ห้ามรังแกน้าลั่วหนิงนะ!” ฟู่ถิงเซินรีบดึงโจวลั่วหนิงไว้อย่างตื่นตระหนก แล้วหันมาต่อว่าหลินซูหราน “คุณยังโกรธเรื่องเมื่อเช้าอยู่อีกเหรอ? ผมบอกแล้วไงว่าลั่วหนิงแค่มายืมพาวเวอร์แบงค์ คุณจะคิดเล็กคิดน้อยอะไรนักหนา?” หลินซูหรานมีสีหน้าเรียบเฉย“ตอนนี้ฉันไม่สบาย ไม่มีแรงทำอาหาร”“แม่ป่วยเหรอครับ?” ฟู่ชูตกใจ ก่อนจะเอามือปิดปากอย่างรังเกียจ“ทำไมแม่ไม่บอกตั้งแต่แรกล่ะ? น้าลั่วหนิงร่างกายไม่แข็งแรง ถ้าติดเชื้อจากแม่จะทำยังไง?” พูดจบ ฟู่ชูก็ดึงแขนเสื้อของฟู่ถิงเซิน “ไม่ได้นะครับพ่อ เราพาน้าลั่วหนิงไปซื้อยา กันไว้ก่อนเถอะ”“เสี่ยวชู ไม่ต้องหรอก น้าไม่เป็น
Read more
บทที่ 5
โจวลั่วหนิงมีสีหน้าภาคภูมิใจอย่างซ่อนไม่มิด ส่วนฟู่ชูยิ่งตะโกนเสียงดังว่า“พ่อกับน้าลั่วหนิงใจดีที่สุดเลย ไม่เหมือนแม่ใจร้าย แม้แต่ไอศกรีมก็ไม่ยอมซื้อให้เสี่ยวชู!” คำพูดของฟู่ชูดึงดูดความสนใจของผู้คนที่เดินผ่านไปมา และทุกคนก็ชี้มือมาทางหลินซูหรานพลางซุบซิบนินทา หัวใจของหลินซูหรานยิ่งหนาวเย็นลงเรื่อย ๆ นี่คือลูกชายแสนดีที่เธอเลี้ยงดูมาอย่างทนุถนอมตลอดสี่ปีส่วนฟู่ถิงเซินก็ปล่อยให้ฟู่ชูตะโกนอย่างอิสระ โดยไม่มีทีท่าว่าจะห้ามปรามเลย สุดท้ายก็เป็นโจวลั่วหนิงที่แสร้งทำเป็นห้ามปราม แล้วละครตลกเรื่องนี้ก็จบลงในที่สุด หลังจากเดินซื้อของในซุปเปอร์มาร์เก็ตเสร็จ พวกเขาก็เสนอว่าจะไปร้านอาหารเสฉวนแห่งหนึ่ง แม้จะบอกว่าเป็นการเสนอ แต่ก็ไม่ได้เปิดโอกาสให้หลินซูหรานปฏิเสธเลย ฟู่ถิงเซินสั่งอาหารเต็มโต๊ะ นอกจากไข่ผัดมะเขือเทศที่สั่งให้ฟู่ชูแล้ว อาหารแทบทุกจานล้วนรสเผ็ดทั้งนั้นขณะสั่งอาหาร ไม่มีใครถามความคิดเห็นของหลินซูหรานเลยสักคำ พอสั่งเสร็จก็ยื่นเมนูคืนกลับไปทันที“ถิงเซิน ไม่คิดเลยว่าเราแยกจากกันนานขนาดนี้ คุณยังจำอาหารที่ฉันชอบกินได้ครบทุกอย่างเลย” โจวลั่วหนิงสัมผัสมือของฟู่ถิงเซ
Read more
บทที่ 6
เมื่อฟู่ถิงเซินได้ยินดังนั้นก็หันไปมองโจวลั่วหนิงทันที ความกังวลในแววตาเพิ่มขึ้นมากกว่าเมื่อครู่เสียอีก โจวลั่วหนิงพูดอย่างดื้อรั้นว่า “ถิงเซิน ฉันไม่เป็นไร ฉันแค่โรคกลัวเลือดกำเริบ คุณไม่ต้องสนใจฉันหรอก ตอนนี้คุณหลินสำคัญกว่าฉัน”“น้าลั่วหนิง หน้าซีดขนาดนี้แล้วยังบอกว่าไม่เป็นไรอีก!”“พ่อครับ พ่ออย่ามัวยืนอึ้งอยู่สิ รีบพาเธอไปโรงพยาบาลเถอะครับ ผมเห็นรถเบรกแล้ว แม่แค่กำลังแสดงละครเพื่อแย่งความสนใจจากน้าลั่วหนิงชัด ๆ!” หลังจากฟู่ชูพูดจบ ฟู่ถิงเซินก็มองหลินซูหรานด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสงสัยมากขึ้นเขาขมวดคิ้วแน่น ไม่รู้จะตัดสินใจยังไง โจวลั่วหนิงส่งเสียงครางออกมาหลายครั้งด้วยความไม่สบาย ทันใดนั้นเขาก็พลันสูญเสียสามัญสํานึกไปในทันทีเขารีบประคองโจวลั่วหนิง แล้วเดินไปทางรถเก๋งตอนเดินผ่านหลินซูหราน เขาก็เอามือปิดตาโจวลั่วหนิงไว้ จากนั้นหันหน้ากลับมาด้วยความรู้สึกผิดที่ซ่อนไม่มิด “ลั่วหนิงร่างกายอ่อนแอมาตั้งแต่เด็ก จะเกิดความผิดพลาดกับร่างกายของเธอไม่ได้แม้แต่นิดเดียว ผมโทรเรียกรถพยาบาลให้คุณแล้ว เดี๋ยวจะมีคนมารับคุณ คุณรออีกหน่อยนะ” ขณะที่เสียงฝีเท้าของพวกเขาค่อย ๆ ห่างออ
Read more
บทที่ 7
เธอรู้สึกแปลกใจ ปกติฟู่ถิงเซินแทบไม่เคยส่งข้อความมาเลย แล้วทำไมถึงโทรหาเธอ แถมยังโทรมาตั้งหลายสายขนาดนี้อีก เมื่อเธอกลับมาถึงบ้านพร้อมความสงสัย คนรับใช้ก็พูดด้วยสีหน้ายิ้มแย้มว่า “คุณผู้หญิง ในที่สุดคุณก็กลับมาสักที ช่วงที่คุณไม่อยู่ ท่านประธานฟู่แทบจะคลั่งตายอยู่แล้วค่ะ อาหารที่พวกเราทำไม่มีจานไหนถูกปากท่านประธานฟู่เลยค่ะ” เมื่อได้ยินดังนั้น หลินซูหรานก็เข้าใจในทันที ที่แท้ก็เพราะไม่มีเธอทำอาหารให้ เขาจึงไม่ชินแต่ไม่ช้าก็เร็วเขาก็ต้องคุ้นชิน เพราะต่อไปนี้จะไม่มีใครตั้งใจศึกษาตำราอาหารเพียงเพื่อทำอาหารที่เขาชอบอีกแล้วหลินซูหรานเปลี่ยนรองเท้าก่อนจะเดินไปที่ห้องรับแขก แล้วก็เห็นฟู่ถิงเซินกำลังนั่งหน้าเครียดอยู่บนโซฟา และบรรยากาศรอบตัวของเขาก็เต็มไปด้วยความอึมครึม เมื่อเขาได้ยินเสียงฝีเท้าก็ค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น นัยน์ตาของเขาเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า แต่วินาทีที่เห็นหลินซูหราน แววตาของเขาก็เปล่งประกายขึ้นมาทันที จากนั้นเขาก็รีบลุกขึ้นยืน ในแววตาเต็มไปด้วยความโกรธโดยไม่รู้ตัว “คุณไปไหนมา ผมโทรหาคุณตั้งหลายสาย ทำไมไม่รับ?” หลินซูหรานเดินไปนั่งบนโซฟาแล้วพูดว่า “ฉันเข้าโรงพยาบาล เพิ
Read more
บทที่ 8
ตอนเย็น ผู้เข้าร่วมงานเลี้ยงประจำปีของบริษัทจะต้องพาคู่เต้นรำมาด้วย โจวลั่วหนิงควงแขนฟู่ถิงเซินเข้าร่วมงานอย่างสง่างาม หลินซูหรานไม่ได้รับแจ้ง แต่เธอก็ยังมาที่งานเลี้ยงประจำปี เพราะเธอต้องการมอบสัญญาสละสิทธิ์ในการเลี้ยงดูบุตรให้กับแม่ฟู่ และในเวลานี้ เหลือเวลาอีกเพียงสองชั่วโมงก่อนเครื่องบินจะออกเดินทาง เธอมีเวลาไม่มากนัก เธอมองหาแม่ฟู่ไปทั่วสารทิศขณะที่เธอกำลังมองหา ไฟบนเวทีก็สว่างขึ้น คนที่ยืนอยู่บนเวทีคือฟู่ถิงเซินที่กำลังกล่าวสุนทรพจน์ และข้าง ๆ ฟู่ถิงเซินก็คือฟู่ชูและโจวลั่วหนิง พนักงานด้านล่างต่างวิพากษ์วิจารณ์กันไม่หยุด “ดูเหมือนข่าวลือในอินเทอร์เน็ตจะเป็นเรื่องจริงนะ ท่านประธานฟู่ของเราคลั่งรักจริง ๆ ผู้หญิงที่ตกเป็นข่าวลือไป ๆ มา ๆ ก็เป็นคนเดิมทุกครั้ง”“ฉันเคยได้ยินว่าท่านประธานฟู่แต่งงานแล้วไม่ใช่เหรอ?”“นั่นน่ะแค่ผู้หญิงบ้านนอก ไม่มีหน้ามีตา ท่านประธานฟู่ไม่ได้รู้สึกอะไรกับเธอเลย คนที่เขารักจริง ๆ คือโจวลั่วหนิงต่างหากล่ะ” หลินซูหรานไม่มีเวลาฟัง เพียงแต่เดินขึ้นบันไดไปเพื่อตามหาแม่ฟู่ เมื่อมองหาจนทั่วแล้วแต่ไม่เจอ ขณะที่หลินซูหรานเตรียมจะกลับก็มีเสียงดังขึ
Read more
บทที่ 9
ฟู่ถิงเซินเชิญหมอส่วนตัวมาตรวจดูอาการบาดเจ็บของโจวลั่วหนิง หมอดูอาการของโจวลั่วหนิงครู่หนึ่งก่อนจะกล่าวว่า “แค่ข้อเท้าแพลงนิดหน่อย สองสามวันก็หายแล้วครับ” ฟู่ถิงเซินได้ยินแล้วก็โล่งใจ เขามองโจวลั่วหนิงแล้วพูดว่า “ลั่วหนิง คุณพักผ่อนก่อนนะ เดี๋ยวผมไปดูซูหรานหน่อย” เมื่อโจวลั่วหนิงได้ยินดังนั้น นัยน์ตาก็ฉายแววตาเคียดแค้น เธอข้อเท้าแพลงแท้ ๆ แต่ฟู่ถิงเซินกลับยังคิดจะไปหาหลินซูหรานอีก หลินซูหรานมีอะไรดีนักหนา? ฟู่ชูก็มองฟู่ถิงเซินแล้วพูดเสียงเบาว่า “พ่อครับ พ่อไม่ได้ชอบน้าลั่วหนิงเหรอครับ?”“เสี่ยวชูอุตส่าห์ช่วยพ่อให้มีโอกาสได้อยู่กันสองต่อสอง ตอนนี้พ่อควรจะคว้าโอกาสนี้ไว้ให้ดีสิครับ!” ฟู่ถิงเซินได้ยินแล้วก็อึ้งไปชั่วขณะ ใช่สิ คนที่เขาชอบไม่ใช่โจวลั่วหนิงหรอกเหรอ? ตอนนี้โจวลั่วหนิงอ่อนแอขนาดนี้ เขาก็ควรจะอยู่ข้าง ๆ โจวลั่วหนิงถึงจะถูก ทำไมเขายังคิดถึงหลินซูหรานอีก? เมื่อคิดถึงตรงนี้ ฟู่ถิงเซินก็ฉายแววตามุ่งมั่น เขากุมมือโจวลั่วหนิงไว้ “ลั่วหนิง ผมจะอยู่ที่นี่เป็นเพื่อนคุณ จะไม่ไปไหนทั้งนั้น” นัยน์ตาของโจวลั่วหนิงฉายแววตาซาบซึ้งใจ วินาทีต่อมา เธอก็โน้มตัวไปจูบฟู่ถิงเซิน แ
Read more
บทที่ 10
เมื่อฟู่ถิงเซินได้ยินดังนั้นก็เบิกตากว้างพร้อมเอ่ยด้วยความตกใจว่า “เธอว่าไงนะ? เป็นไปได้ยังไง?! เธอไม่ได้ดูผิดใช่ไหม?” ผู้ช่วยพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือว่า “ท่านประธานฟู่คะ เรายืนยันซ้ำเป็นร้อยครั้งแล้วค่ะ คุณกับคุณหลินไม่ได้มีความสัมพันธ์ฉันท์สามีภรรยาจริง ๆ ค่ะ” เมื่อได้ยินดังนั้น ฟู่ถิงเซินก็ถึงกับหมดเรี่ยวแรง โทรศัพท์ร่วงหล่นลงบนพื้น เขารู้สึกว่าสมองว่างเปล่า ทั้งที่ตอนนั้นหลินซูหรานแต่งงานเข้ามาในตระกูลฟู่ชัด ๆแล้วพวกเขาจะไม่มีความสัมพันธ์ฉันท์สามีภรรยากันได้ยังไง? ครู่ต่อมา จู่ ๆ ฟู่ถิงเซินก็พลันนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้และทุบโซฟาด้วยความหงุดหงิด ตอนนั้นเขาคิดถึงแต่โจวลั่วหนิง หลินซูหรานย้ำเตือนเขาหลายครั้งว่าให้ไปจดทะเบียนสมรส แต่เขาก็บ่ายเบี่ยงโดยอ้างว่างานยุ่งตลอด จนกระทั่งต่อมา เขาก็ลืมเรื่องนี้ไปเสียสนิทเลย เขาหลับตาลงด้วยความเจ็บปวด และตระหนักถึงความร้ายแรงของเรื่องนี้อย่างถ่องแท้ เขาสั่งให้ผู้ช่วยไปตามหาเบาะแสของหลินซูหรานพร้อมกับคิดว่าควรจะไปตามหาหลินซูหรานได้ที่ไหน เขาคิดอยู่นานจนหัวแทบจะระเบิด แต่ก็ยังคิดไม่ออกและหาวิธีไม่ได้เลย จู่ ๆ เขาพลันพบว่า แต่
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status