Short
สายที่เขาคิดว่าฉันฟังไม่รู้เรื่อง

สายที่เขาคิดว่าฉันฟังไม่รู้เรื่อง

By:  เดือนเมษายนKumpleto
Language: Thai
goodnovel4goodnovel
8Mga Kabanata
1.9Kviews
Basahin
Idagdag sa library

Share:  

Iulat
Buod
katalogo
I-scan ang code para mabasa sa App

ในคืนครบรอบแต่งงานปีที่หก ฉันหน้าแดงก่ำ เบี่ยงหลบจูบร้อนแรงของสามี กู้จิ้งชวน แล้วผลักเขาเบา ๆ ให้ไปหยิบถุงยางจากลิ้นชักข้างเตียง ข้างในนั้นซ่อนเซอร์ไพรส์ที่ฉันเตรียมไว้ — แท่งตรวจครรภ์ที่ขึ้นผลว่ากำลังตั้งครรภ์ ฉันจินตนาการถึงวินาทีที่เขาเปิดเจอ ว่าเขาจะยิ้มออกมาแบบไหน แต่ทันทีที่มือของเขาเอื้อมไปที่ลิ้นชัก โทรศัพท์ก็ดังขึ้น เสียงของ เหล่าม่า เพื่อนสนิทของเขาดังมาจากปลายสาย พูดเป็นภาษาเยอรมันว่า: “คุณกู้ เมื่อคืนเป็นยังไงบ้างครับ? โซฟาเพิ่มอารมณ์รุ่นใหม่ที่บริษัทเราเพิ่งออก สบายไหม?” กู้จิ้งชวนหัวเราะเบา ๆ แล้วตอบกลับเป็นภาษาเยอรมันว่า: “ฟังก์ชันนวดใช้ได้ดีเลย จะได้ไม่ต้องให้ฉันคอยนวดเอวให้ซูซานซานอีก” เขายังคงกอดฉันไว้แน่นในอ้อมแขน แต่สายตากลับเหมือนมองทะลุฉันไป เห็นใครอีกคนหนึ่ง “เรื่องนี้มีแค่เราสองคนที่รู้ ถ้าภรรยาฉันรู้ว่าฉันนอนกับน้องสาวของเธอ ฉันก็จบเห่แน่” หัวใจของฉันเหมือนถูกแทงอย่างแรงด้วยมีดหนึ่งเล่ม พวกเขาไม่รู้เลยว่า ตอนเรียนมหาวิทยาลัยฉันเรียนโทภาษาเยอรมันควบคู่ไปด้วย เลยฟังออกทุกคำที่พูด ฉันฝืนบังคับตัวเองให้ใจเย็นไว้ แต่มือที่โอบรอบลำคอของเขากลับสั่นเล็กน้อย ในวินาทีนั้นเอง ฉันก็ตัดสินใจได้ในที่สุด เตรียมจะตอบรับคำเชิญจากโครงการวิจัยนานาชาตินั้น อีกสามวันต่อมา ฉันจะหายไปจากโลกของกู้จิ้งชวนอย่างสิ้นเชิง

view more

Kabanata 1

บทที่ 1

Josephine Vance stared at the clock on the wall. By the time it struck 12, the food on the table had gone cold again.

She took the dishes into the kitchen and reheated them once more.

At 12.50 am, the doorknob turned, and she turned to see that Lewis Alvarez had returned.

His face showed subtle signs of drunkenness as he walked toward her, his suit jacket slung on his arm.

Josephine stood up and poured him a glass of water to help him sober up, but he knocked it over the minute she reached out. Then, he grabbed her chin and kissed her on the lips.

The smell of alcohol mixed with the scent of a woman’s perfume hit her as he approached. She tried to push him away, but he ended up carrying her straight into the bedroom.

The man carelessly threw her onto the bed and leaned over without saying a word.

Josephine bit her lip and silently endured the act, turning her head to stare at the potted plant in the corner of the room.

There was no emotion, only lust and take.

The man grabbed her face and gazed deeply into her eyes, lightly stroking her face with his fingers. "Why aren’t you saying anything?" he asked.

Josephine stared straight at him with watery eyes. He knew she wouldn't speak. She was mute.

But he would still ask her every time.

Josephine sometimes struggled to tell if he was humiliating her or expressing his lament.

She grabbed the hand on her face and tilted her head to nuzzle it against his palm like a kitten trying to please its owner.

This was the only way she could comply with him in these situations.

The man's pupils darkened as if a surging undercurrent was about to wash them over. He grabbed her hand and pinned it above her head before kissing her lips.

When Josephine opened her eyes, it was already bright outside. The space next to her in bed was empty, but there was the sound of water coming from the bathroom.

She picked up her clothes from the floor and put them on. Just as she was putting on the last garment, the phone on the bedside table made a sound. It was Lewis’ phone.

She looked at the blurry figure through the bathroom door and then at the phone screen.

There was a text from Sierra Woods. “You left?”

Then came another. “You do this every time, looking for that mute girl just to annoy me.”

Josephine froze.

The bathroom door opened, and Lewis walked out with a towel wrapped around his waist.

There were still droplets of water on his body. His wet hair was hanging down, dripping. Drops of water gathered on his chest and trickled along the lines of his abdominal muscles.

Josephine looked away and lowered her head to button her clothes.

The man came to the bed, picked up his phone, and glanced at the woman who was dressing with her head down.

“You saw it?”

Josephine’s lips curled into a smile, and she shook her head.

On their wedding day, he said, "You have to be a good girl. Don’t fall in love with me. We'll be like how we used to be, and I will take care of you for a lifetime like a brother."

He told her not to fall in love with him.

So what if she saw it?

He would probably care, but not about whether she was jealous, hurt, or upset.

Those who were not cared for had no right to be angry.

On the contrary, her love and emotions would only burden him.

She was afraid that he, too, would stomp on her heart.

She was afraid that he...would not want her anymore.

She gestured in sign language, "I'll go make breakfast."

Josephine got up and dragged her sore body into the kitchen.

Lewis stared at her back, then looked at his phone and deleted the messages from Sierra.

After Josephine finished making breakfast, she brought it to the table and placed it in front of his seat.

After a while, the man got dressed and came to the table.

The room was dead silent. Lewis used to say that being with her was like talking to himself.

Over time, he stopped talking to her. There was only the clattering of bowls and spoons for a while.

"Come with me to Alvarez Manor later," he suddenly said.

Josephine stopped and placed her spoon on the edge of the bowl.

“Okay,” she gestured.

Lewis glanced at her. Her face always had the same gentle expression.

Never too much or too little, and no matter how much she was wronged, she would always greet others with a smile.

The porridge in his bowl suddenly felt tasteless.

He threw the spoon back into the bowl. The crisp clatter sounded especially loud in the quiet dining room.
Palawakin
Susunod na Kabanata
I-download

Pinakabagong kabanata

Higit pang Kabanata
Walang Komento
8 Kabanata
บทที่ 1
กู้จิ้งชวนสังเกตว่ามือที่ฉันโอบรอบลำคอของเขาคลายออก เขาก้มลงจูบปลายจมูกของฉันเบา ๆ“ที่รัก เป็นอะไรไป ทำไมเหม่อลอยแบบนี้ล่ะ? หรือว่าหน้าของฉันไม่ดึงดูดเธอแล้ว?”แววตาอ่อนโยนในดวงตาของเขายังคงเหมือนเดิม ไม่เปลี่ยนไปแต่สำหรับฉัน มันกลับชวนให้รู้สึกเหลือเชื่อและไร้เหตุผลอย่างที่สุดไม่กี่นาทีก่อนหน้านั้น เขายังพูดคุยทางโทรศัพท์ ทบทวนรสสัมผัสของการร่วมรักกับซูซานซาน น้องสาวของฉันอยู่เลยเพียงชั่วพริบตา เขาก็กลับกลายเป็นสามีแสนดีผู้รักภรรยาอย่างสมบูรณ์แบบอีกครั้งการแสดงที่แนบเนียนสมบูรณ์แบบแบบนี้ของเขา แท้จริงแล้วดำเนินต่อมานานแค่ไหนกันแน่?ฉันไม่กล้าคิดต่อเลยฉันซบหน้าเข้าที่ซอกคอของเขา ซ่อนรอยยิ้มขมขื่นเอาไว้“ไม่มีอะไรหรอก แค่สงสัยนิดหน่อย ว่าเมื่อกี้พวกคุณคุยอะไรกัน”กู้จิ้งชวนยิ้มอย่างเอ็นดู“ฉันกำลังคุยธุรกิจกับเหล่าม่าอยู่พอดี ช่วงนี้เขาทำการค้าต่างประเทศกับเยอรมนี เลยชินกับการสื่อสารเป็นภาษาเยอรมันแล้ว”ช่วงนี้เขาคงมัวแต่ยุ่งอยู่กับการคลุกคลีกับซูซานซานแน่ ๆ จนลืมไปเสียสนิทว่า ตอนเรียนมหาวิทยาลัยฉันเรียนโทภาษาเยอรมันควบคู่ไปด้วยอากาศรอบตัวจู่ ๆ ก็ทำให้ฉันรู้สึกอึดอัด
Magbasa pa
บทที่ 2
ฉันหันกลับไป สบเข้ากับดวงตาของกู้จิ้งชวนที่คมกริบขึ้นเพราะความสงสัยฉันยังคงรักษารอยยิ้มอ่อนโยนแบบเดิมเอาไว้“เมื่อกี้เพื่อนกำลังเมาท์ข่าวซุบซิบกับฉันอยู่ บอกว่าซีอีโอบริษัทหนึ่งนอกใจ ภรรยากำลังยื่นเรื่องหย่าอยู่”ในเมื่อเขาชอบแสดงละคร งั้นฉันก็จะเล่นไปกับเขาให้จบเรื่องสายตาของกู้จิ้งชวนกวาดไปมาบนใบหน้าของฉัน ราวกับกำลังมองหาจุดผิดปกติอะไรบางอย่างเมื่อแน่ใจว่าไม่มีความผิดปกติใด ๆ แล้ว ไหล่ที่ตึงเครียดของเขาก็ผ่อนคลายลงในที่สุดเขาเอื้อมมือโอบเอวของฉันไว้ แล้วจูบลงบนหน้าผากของฉันเบา ๆ“ผู้ชายคนนั้นช่างโง่จริง ๆ ไม่รู้เลยว่าผู้หญิงที่เปิดไฟรอเขากลับบ้านทุกคืนต่างหาก คือคนที่รักเขาจริง ๆ”“ถ้าเป็นฉัน ต่อให้ตายฉันก็ไม่มีวันทรยศเธอ”ฉันจ้องมองดวงตาล้ำลึกของเขา แล้วก็ยิ้มออกมาเบา ๆ“แต่ถ้ามันเกิดขึ้นจริงล่ะ?”“สมมติว่า…”“ซูหราน ไม่มีคำว่า ‘สมมติว่า’ หรอก” กู้จิ้งชวนรีบขัดจังหวะคำพูดของฉันทันที“ฉัน กู้จิ้งชวน ขอสาบานด้วยเกียรติยศและความมั่งคั่งตลอดครึ่งชีวิตที่เหลือ ว่าฉันจะไม่มีวันทรยศเธออย่างเด็ดขาด”ฉันส่ายหน้าเบา ๆ กลบเกลื่อนความเจ็บปวดลึกในใจอย่างไม่ใส่ใจ“แน่นอน ฉันก็
Magbasa pa
บทที่ 3
ฉันขับรถตามรถของกู้จิ้งชวนมาตลอด จนไปหยุดอยู่หน้าคลับส่วนตัวแห่งหนึ่งที่เปิดรับเฉพาะชนชั้นผู้มีหน้ามีตาในสังคมโชคดีเหลือเกิน เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่ทางเข้าจำรถของฉันได้ เขาเพียงพยักหน้าอย่างสุภาพและไม่ได้ขวางฉันไว้ฉันไม่ได้ลงจากรถ เพียงแต่มองสังเกตอย่างเงียบ ๆ ผ่านกระจกหน้ารถทันทีที่ประตูรถของกู้จิ้งชวนเปิดออก ซูซานซานก็วิ่งออกมาจากคลับทันทีเธอสวมกระโปรงสั้นจิ๋วจนสั้นกว่านี้ไม่ได้แล้ว หัวเราะพลางพุ่งเข้ากอดเขา ราวกับแมวตัวเมียที่กำลังติดสัด“ที่รัก การแสดงโคมลอยเมื่อกี้ทำให้ฉันอิจฉาจนแทบทนไม่ไหวเลย”กู้จิ้งชวนลูบหลังเธอเบา ๆ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเอ็นดู“ไม่กี่วันก่อนก็จัดโชว์คลื่นทะเลฉลองวันเกิดให้เธอไปแล้วไม่ใช่เหรอ ยังไม่พออีกหรือไง ไข่มุกน้อย?”“ขอแค่เธอว่านอนสอนง่าย ไม่ให้ซูหรานรู้ความลับเล็ก ๆ ระหว่างเรา ของที่เขามี เธอก็จะได้มีทั้งหมดเหมือนกัน”พอได้ยินคำพูดนั้น หัวใจของฉันก็เหมือนถูกใครสักคนกำแน่นอย่างแรงฉันยังจำการแสดงคลื่นทะเลอันยิ่งใหญ่ที่จัดขึ้นเมื่อไม่กี่วันก่อนนั้นได้คืนนั้นเขาบอกว่าจะไป “จัดการ” พนักงานคนหนึ่งที่ทำความลับบริษัทหลุด และเขาก็ไม่กลับ
Magbasa pa
บทที่4
สีหน้าของกู้จิ้งชวนหม่นลงในพริบตา คว้าข้อมือของซูซานซานไว้แน่น แล้วลากเธอเข้าไปในสวนหลังบ้าน“ฉันเตือนเธอแล้วว่าอย่ามาปรากฏตัวที่นี่! ถ้าให้พี่สาวของเธอรู้เข้า เธอจบเห่แน่!”ฉันเดินไปยืนหลังม่านที่ชั้นสาม และสามารถมองเห็นทุกอย่างในลานบ้านได้อย่างชัดเจนเขาเหมือนสัตว์ป่าที่ถูกยั่วยุอย่างรุนแรง ผลักเธอออกไปอย่างแรง“เธอบ้าไปแล้วหรือไง? เธออยากทำลายฉันใช่ไหม?!”ซูซานซานตกใจจนตัวสั่น มือไม้ลนลานควานหยิบรายงานทางการแพทย์ฉบับหนึ่งออกมาจากกระเป๋าแม้จะอยู่ไกลกันขนาดนั้น คำพูดของเธอก็ยังดังชัดเจนแทรกเข้าสู่หูของฉัน“ฉันรู้ว่าฉันไม่ควรมาที่นี่…แต่ฉันท้องแล้ว”“หมอบอกว่าฉันตั้งครรภ์ได้สิบสัปดาห์แล้ว ตอนนี้เป็นการตั้งครรภ์ที่มีความเสี่ยงสูง”“กู้จิ้งชวน ฉันกลัวจริง ๆ เด็กจะปลอดภัยไหม นี่คือ ลูกคนแรกของคุณ และยังเป็นทายาทในอนาคตของคุณด้วย…”ในเสี้ยววินาทีนั้น โลกทั้งใบของฉันก็พังทลายลงอย่างสิ้นเชิงกลางอกเหมือนถูกควักออกไปทั้งเป็น อากาศรอบตัวก็พลันบางเบาจนแทบหายใจไม่ออกซูซานซาน…ก็กำลังตั้งท้องลูกของตระกูลกู้เหรอ?ฉันจำได้ว่า ตอนที่ฉันกับกู้จิ้งชวนเพิ่งแต่งงานกัน เราเคยคุยกันเรื่องลูก
Magbasa pa
บทที่ 5
ในวินาทีถัดมา โทรศัพท์มือถือของฉันก็เริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงบนหน้าจอปรากฏชื่อสามตัวอักษรนั้น—กู้จิ้งชวนฉันจ้องมองมันอยู่ไม่กี่วินาที ก่อนจะกดปุ่ม ปิดเครื่องลงอย่างสิ้นเชิงฉันได้ลงนามในข้อตกลงการรักษาความลับระดับสูงสุดแล้ว จำเป็นต้องตัดขาดการติดต่อทั้งหมดกับอดีตรถยนต์แล่นผ่านถนนสายแล้วสายเล่าที่คุ้นเคยเราเคยจูบและโอบกอดกันที่นี่แต่ตอนนี้ ทุกสิ่งเหล่านั้นไม่เกี่ยวข้องกับฉันแล้วฉันหยิบซิมการ์ดออกมาหักทิ้ง จากนั้นก็โยนโทรศัพท์ออกไปนอกหน้าต่างรถโดยไม่ลังเล……“บัดซบ!”ขณะเดียวกันนั้น กู้จิ้งชวนเมินเสียงอุทานตกใจของซูซานซาน แล้วแทบจะทันที เขาก็วิ่งไล่ตามมาในทิศทางของฉันแต่รถเก๋งคันนั้นได้หายลับไปในกระแสรถแล้ว เหลือไว้เพียงกลุ่มควันไอเสีย“กู้จิ้งชวน เกิดอะไรขึ้นเหรอ?” ซูซานซานคว้าแขนเสื้อของเขาไว้ สีหน้าเต็มไปด้วยความกระวนกระวาย“ไม่มีอะไร ไปกันเถอะ”เขาสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ บังคับตัวเองให้สงบลงแต่ความตื่นตระหนกในใจของเขากลับทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆซูหรานไปทำอะไรอยู่ที่นั่น? เธอไม่ควรจะอยู่ที่คฤหาสน์เหรอ?แววตาในดวงตาของเธอ…ช่างเหมือนการบอกลาอย่างยิ่งเมื่อรถมา
Magbasa pa
บทที่ 6
ต่อมาฉันถึงได้รู้ว่า ข้อความนั้นเปรียบเสมือนชนวน ที่ทำให้กู้จิ้งชวนเข้าใจทุกอย่างขึ้นมาในพริบตาเขารู้ดีว่า การยั่วยุของซูซานซานนี่เอง ที่เป็นตัวผลักไสให้ฉันจากไปในชั่วขณะนั้น ความโกรธก็ปะทุขึ้นจากส่วนลึกของอกเขาความเสียใจเพียงอย่างเดียวของฉัน คือไม่ได้เห็นกับตาว่าเกิดอะไรขึ้นในคืนนั้นต่อมา ฉันค่อย ๆ ปะติดปะต่อภาพทั้งหมดของการกวาดล้างอันนองเลือดครั้งนั้นขึ้นมาได้ จากเศษเสี้ยวคำบอกเล่าที่กระจัดกระจายว่ากันว่าในคืนนั้น กู้จิ้งชวนราวกับเสียสติ ขับรถพุ่งตรงไปยังคอนโดลับของซูซานซานตอนที่ซูซานซานเปิดประตู ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความดีใจสุดขีดเธอคิดว่า ในที่สุดเขาก็ทอดทิ้งฉันอย่างสิ้นเชิงแล้ว“กู้จิ้งชวน คุณมารับฉันกลับบ้านใช่ไหม? ฉันจะเก็บของเดี๋ยวนี้เลย”“ฉันรู้ว่าคุณตัดใจจากฉันกับลูกของเราไม่ได้”คำพูดเพิ่งจะจบลง ฝ่ามือที่ฟาดอย่างแรงก็ปะทะเข้าที่ใบหน้าของเธอทันทีกู้จิ้งชวนกระชากคอเสื้อของเธอไว้ ใบหน้ามืดหม่นเย็นเยียบ ราวกับเพิ่งคลานออกมาจากนรก“ซูซานซาน ใครมันให้ความกล้ากับเธอ ถึงกล้าส่งข้อความยั่วยุไปหาซูหราน?”ซูซานซานกุมหน้าไว้ เหงื่อเย็นผุดซึมออกมาทั่วทั้งร่างเธอรู้
Magbasa pa
บทที่ 7
ซูซานซานไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าเขาจะโหดเหี้ยมได้ถึงเพียงนี้เสียงวิงวอนของเธอแหลมขึ้นเรื่อย ๆ แต่กู้จิ้งชวนกลับไม่แม้แต่จะหันมามองเธอสักแวบหลังจากจัดการเธอแล้ว เขาก็ทุ่มเทแรงกายแรงใจทั้งหมดไปกับการตามหาฉันแต่ไม่ว่าเขาจะใช้สายข่าวภายในกรมตำรวจ หรือเปิดใช้เครือข่ายข่าวกรองข้ามทะเล ก็ไม่อาจพบร่องรอยของฉันได้เลยแม้แต่คนติดต่อของเขาภายในรัฐบาลกลางก็ยังบอกว่าไม่มีบันทึกใด ๆ เกี่ยวกับฉันเลยราวกับว่าฉันได้หายไปจากโลกใบนี้อย่างสิ้นเชิง“เป็นไปไม่ได้!”กู้จิ้งชวนชกหมัดลงบนโต๊ะอย่างแรง แก้วน้ำแตกกระจายทันที“คนเป็น ๆ คนหนึ่ง จะหายสาบสูญไปเฉย ๆ ได้อย่างไร?”เขานึกขึ้นมาได้ทันทีถึงคำถามที่ฉันเคยถามเขาในวันครบรอบแต่งงานหกปีตอนนั้นเขาสาบานว่า หากเขาทรยศฉัน เขาจะไม่มีวันหาฉันพบอีกคำพูดนั้นเหมือนบูมเมอแรงที่วกกลับมากระแทกใส่เขาอย่างจังเดี๋ยวก่อน! ก่อนที่ฉันจะจากไป ฉันยังทิ้งกล่องของขวัญไว้หนึ่งกล่อง บอกให้เขาเปิดได้ทีหลังเท่านั้น!การหายตัวไปของฉันสร้างแรงกระแทกต่อเขาอย่างหนัก จนทำให้เขาเพิ่งจะนึกถึงเรื่องนี้ได้ในตอนนี้ในใจของเขาเริ่มผุดประกายความหวังขึ้นมาเล็กน้อยบางที ในกล่องนั้
Magbasa pa
บทที่ 8
ผู้อำนวยการฝ่ายวิจัยเชิญกู้จิ้งชวนให้นั่งตำแหน่งประธาน แล้วแนะนำเขาให้ทุกคนรู้จักในฐานะนักลงทุน “การกุศล”ตอนนั้นเองฉันถึงได้รู้ว่า กู้จิ้งชวนได้นำทรัพย์สินเกือบครึ่งหนึ่งของเขามาลงทุนในโครงการวิจัยยาของพวกเราทุกอย่างที่เขาทำลงไป ก็เพื่อให้ได้มีส่วนร่วมในโครงการลับสุดยอดนี้ฉันบังคับตัวเองให้ใจเย็นลง แล้วจ้องมองจอใหญ่ด้วยสีหน้าไร้อารมณ์“คุณกู้จิ้งชวนได้นำเงินบริจาคก้อนใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์มาสู่โครงการวิจัยของพวกเรา!”เสียงปรบมือดังกึกก้องไปทั่วห้อง เพื่อนร่วมงานทุกคนต่างตื่นเต้นกับการอัดฉีดเงินก้อนมหาศาลนี้“เงินสนับสนุนของเขาจะช่วยให้พวกเราเร่งความก้าวหน้าในการพัฒนายารักษามะเร็งได้เร็วขึ้น”“ขอต้อนรับทุกท่านเข้าร่วมงานเลี้ยงฉลองในค่ำคืนนี้”คืนนั้น ฉันจำเป็นต้องเข้าร่วมงานเลี้ยงฉันสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวเรียบง่ายกับกางเกงยีนส์ ผมถูกรวบเป็นหางม้าต่ำแบบสบาย ๆเมื่อเทียบกับผู้หญิงคนอื่นที่สวมชุดราตรี ฉันดูเรียบง่ายและไม่สะดุดตาเป็นพิเศษกู้จิ้งชวนสวมสูทสั่งตัดสีดำ ยืนอยู่กลางห้องจัดงานเขาผอมลงกว่าเมื่อก่อน ใต้ตาคล้ำอย่างเห็นได้ชัด แต่สายตายังคงเฉียบคมเหมือนเดิมฉันตั้งใจเ
Magbasa pa
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status