สายที่เขาคิดว่าฉันฟังไม่รู้เรื่อง

กู้จิ้งชวนสังเกตว่ามือที่ฉันโอบรอบลำคอของเขาคลายออก เขาก้มลงจูบปลายจมูกของฉันเบา ๆ

“ที่รัก เป็นอะไรไป ทำไมเหม่อลอยแบบนี้ล่ะ? หรือว่าหน้าของฉันไม่ดึงดูดเธอแล้ว?”

แววตาอ่อนโยนในดวงตาของเขายังคงเหมือนเดิม ไม่เปลี่ยนไป

แต่สำหรับฉัน มันกลับชวนให้รู้สึกเหลือเชื่อและไร้เหตุผลอย่างที่สุด

ไม่กี่นาทีก่อนหน้านั้น เขายังพูดคุยทางโทรศัพท์ ทบทวนรสสัมผัสของการร่วมรักกับซูซานซาน น้องสาวของฉันอยู่เลย

เพียงชั่วพริบตา เขาก็กลับกลายเป็นสามีแสนดีผู้รักภรรยาอย่างสมบูรณ์แบบอีกครั้ง

การแสดงที่แนบเนียนสมบูรณ์แบบแบบนี้ของเขา แท้จริงแล้วดำเนินต่อมานานแค่ไหนกันแน่?

ฉันไม่กล้าคิดต่อเลย

ฉันซบหน้าเข้าที่ซอกคอของเขา ซ่อนรอยยิ้มขมขื่นเอาไว้

“ไม่มีอะไรหรอก แค่สงสัยนิดหน่อย ว่าเมื่อกี้พวกคุณคุยอะไรกัน”

กู้จิ้งชวนยิ้มอย่างเอ็นดู

“ฉันกำลังคุยธุรกิจกับเหล่าม่าอยู่พอดี ช่วงนี้เขาทำการค้าต่างประเทศกับเยอรมนี เลยชินกับการสื่อสารเป็นภาษาเยอรมันแล้ว”

ช่วงนี้เขาคงมัวแต่ยุ่งอยู่กับการคลุกคลีกับซูซานซานแน่ ๆ จนลืมไปเสียสนิทว่า ตอนเรียนมหาวิทยาลัยฉันเรียนโทภาษาเยอรมันควบคู่ไปด้วย

อากาศรอบตัวจู่ ๆ ก็ทำให้ฉันรู้สึกอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก

ฉันผลักเขาออก เสียงของฉันเรียบเฉยจนแทบจะเย็นชา

“พวกคุณคุยกันต่อเถอะ ฉันคอแห้ง จะไปดื่มน้ำสักหน่อย”

ยังไม่ทันรอให้กู้จิ้งชวนตอบ ฉันก็เดินลงบันไดไปทันที

ขณะที่ฉันเดินผ่านห้องนั่งเล่น ก็ได้ยินเสียงแม่บ้านชาวฟิลิปปินส์คุยกันเบา ๆ

“เมื่อกี้ของขวัญที่คุณกู้ซื้อให้คุณนายเพิ่งมาส่ง ได้ยินมาว่าใช้เงินไปตั้งหลายร้อยล้านเลย”

“ของขวัญกองเต็มห้องเก็บของไปหมด แกะยังแกะไม่หมดเลย…คุณกู้นี่รักและเอาใจใส่ภรรยาจริง ๆ นะ”

เมื่อก่อนพอได้ยินคำชมแบบนี้ ฉันจะยิ้มออกมา และรู้สึกมีความสุข

ฉันเคยคิดว่าตัวเองแต่งงานกับสามีที่ดีที่สุดในโลก

แต่ตอนนี้ ฉันทำได้เพียงพยายามไม่ให้แววตาเผยความเจ็บปวดออกมา

ไม่มีใครรู้เลยว่า “สามีคลั่งรักภรรยา” คนนั้น ลับหลังกลับใช้ชีวิตเสเพลได้ถึงขนาดไหน

เมื่อวานนี้ ฉันแอบเดินเข้าไปในห้องทำงานของเขา ตั้งใจจะวางของขวัญครบรอบที่ฉันเตรียมไว้ให้เขา

ที่นั่นเก็บซ่อนความลับของบริษัทเอาไว้มากมาย แม้แต่ฉันเองก็แทบไม่มีโอกาสได้เข้าไปเลย

แต่ครั้งนี้ ฉันกลับพบต่างหูมุกของซูซานซาน น้องสาวของฉัน

มันนอนนิ่งอยู่ในซอกของโซฟาตัวใหม่ แสงสะท้อนแสบตาอย่างยิ่ง

ในวินาทีนั้น ฉันก็รู้ทันทีว่า การแต่งงานระหว่างฉันกับกู้จิ้งชวนได้สิ้นสุดลงแล้ว

โทรศัพท์สั่นขึ้นมา ขัดจังหวะความคิดของฉัน

เป็นสายจากอาจารย์ที่ปรึกษา

“ซูหราน ฉันเห็นแล้วว่าเธอตอบรับคำเชิญจากโครงการวิจัยแล้ว ตอนนั้นเธอยอมละทิ้งเส้นทางอาชีพเพื่อกู้จิ้งชวน วันนี้ได้กลับมาอีกครั้ง ฉันดีใจกับเธอจากใจจริง”

“อีกสามวันจะมีคนไปรับเธอ เธอสามารถไปบอกลาคนในครอบครัวล่วงหน้าก่อน”

คนในครอบครัว

ข้อนิ้วมือของฉันเกร็งแน่น จนแทบจะบีบโทรศัพท์แตก

พ่อแม่ของฉันเสียชีวิตจากอุบัติเหตุทางรถยนต์เมื่อหกปีก่อน นับจากนั้นมา กู้จิ้งชวนก็คือคนในครอบครัวที่ใกล้ชิดที่สุดของฉัน

แต่ตอนนี้ เขากลับทรยศฉัน

เขาไม่ใช่คนในครอบครัวของฉันอีกแล้ว

ฉันสูดหายใจเข้าลึก ๆ เสียงของฉันเบาราวกับสายลม

“ศาสตราจารย์ ไม่จำเป็นแล้วค่ะ ช่วยยื่นขอสิทธิ์ความปลอดภัยระดับสูงสุดให้ฉันด้วย และลบข้อมูลยืนยันตัวตนทั้งหมดของฉันทิ้งไป”

ปลายสายดังขึ้นพร้อมเสียงตกใจของอาจารย์ที่ปรึกษา

“ทำไมล่ะ? ถ้าบันทึกเหล่านั้นถูกลบออกไป ซูหรานก็จะหายไปจากโลกนี้อย่างสิ้นเชิง กู้จิ้งชวนจะหาเธอไม่เจอ และเขาจะเสียสติแน่”

ฉันยิ้มอย่างขมขื่นแล้วพูดว่า “เขาไม่เป็นแบบนั้นหรอก เพราะเขาทรยศฉันไปแล้ว”

ดวงตาของฉันเริ่มแสบและร้อนผ่าว

หลังจากออกจากคณะเภสัชศาสตร์แล้ว งานด้านยาเพียงอย่างเดียวที่ฉันได้ทำ ก็คือช่วยกู้จิ้งชวนปรุงซุปแก้เมา

ฉันสูญเสียตัวตนของตัวเองไป แต่กลับไม่ได้อะไรเลย

อาจารย์ที่ปรึกษาของฉันเงียบไป ครู่ใหญ่ก่อนจะถอนหายใจออกมา

“เมื่อวานนี้เธอจู่ ๆ ก็ตอบรับคำเชิญ ฉันก็รู้สึกแปลกใจอยู่แล้ว ไม่คิดเลยว่า…”

“ฉันจะจัดการเรื่องสิทธิ์การเข้าถึงให้เธอเรียบร้อย เธอแค่เตรียมตัวให้พร้อมเพื่อจากไปภายในสามวันนี้ก็พอแล้ว”

ฉันหลับตาลงเบา ๆ เป็นครั้งแรกที่ในใจเกิดความรู้สึกโล่งเบาเหมือนได้รับการปลดปล่อย

เมื่อมีข้อตกลงด้านความปลอดภัยแล้ว ฉันก็ไม่จำเป็นต้องปวดหัวคิดหาวิธีหลุดพ้นจากสถานะ “คุณนายกู้” อีกต่อไป

“ขอบคุณมากนะคะ ศาสตราจารย์”

ยังไม่ทันที่คำพูดจะจบ เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากด้านหลัง ทำเอาฉันสะดุ้งไปหนึ่งที

“ที่รัก เมื่อกี้เธอบอกว่าใครถูกทรยศเหรอ?”