Share

ฝันร้าย

last update Petsa ng paglalathala: 2026-11-14 15:44:30

รัตติกาลนั้น เกล็ดหิมะเบื้องนอกเรือนยังคงโปรยปรายลงมาไม่ขาดสาย แม้จะเบาบางลงกว่ายามกลางวัน ทว่าความหนาวเหน็บกลับมิได้บรรเทาลงเลยแม้แต่น้อย มู่หนานเสวี่ยทอดกายอยู่บนเตียงไม้ในเรือนพัก ใต้ผ้าห่มขนสัตว์หนาหนักที่คลุมกระชับขึ้นมาจนถึงทรวงอก เปลวไฟในเตาผิงค่อย ๆ ริบหรี่ใกล้มอดดับ เหลือเพียงถ่านแดงเรืองแสงอยู่ในความมืด แสงอันอ่อนจางนั้นส่องให้เงาทะมึนทอดยาวทาบไปตามผนังห้องอันเงียบสงัด

นางมิอาจรู้ได้ว่าตนผล็อยหลับไปตั้งแต่ยามใดในค่ำคืนอันหนาวเหน็บ ทว่าฝันร้ายที่ปรากฏขึ้นกลับแจ่มชัดยิ่งนัก ราวกับเหตุการณ์ทั้งปวงกำลังเกิดขึ้นเบื้องหน้าจริง ๆ มิใช่เพียงภาพลวงในห้วงนิทรา

ท้องนภาถูกย้อมด้วยสีแดงฉานดุจโลหิต เสียงโห่ร้องคำรามและเสียงศัสตรากระทบกันดังสนั่นทั่วสมรภูมิ ควันไฟลอยคลุ้งปะปนกับกลิ่นคาวเลือดที่ตลบอบอวลไปทุกหนแห่ง สตรีผู้หนึ่งนอนเหยียดกายอยู่บนพื้นดินเปียกชื้น

ใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือด เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายอาบทั่วกรอบหน้า สองมือจิกผืนดินเอาไว้แน่นจนปลายเล็บแทบจมลึกลงไปในดิน เคียงข้างนางมีสตรีอีกผู้หนึ่งในอาภรณ์สีเทาเข้มกำลังก้มลงประคองร่างอย่างสุดกำลัง แม้สองมือจะสั่นเทาเล็กน้อยด้วยความอ่อนล้า ทว่าการเคลื่อนไหวของนางยังมั่นคง มิได้ลนลานไปกับเสียงรบที่ดังอยู่รอบกาย

“อย่าร่ำไห้ไปเลย” สตรีผู้นั้นเอ่ยด้วยน้ำเสียงสงบราบเรียบ ทว่าหนักแน่นมิคลอนแคลน

“บุตรน้อยของเจ้าใกล้จะลืมตาดูโลกแล้ว...”

เสียงร่ำไห้และเสียงครวญครางด้วยความเจ็บปวดดังต่อเนื่องอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนเสียงร้องจ้าของทารกจะดังขึ้นมาแทนที่ ก้องแทรกความโกลาหลท่ามกลางสมรภูมิอันคุกรุ่น

สตรีในอาภรณ์สีเทารีบใช้ผ้าเช็ดคราบโลหิตบนร่างทารกด้วยความระมัดระวัง แล้วห่อหุ้มร่างเล็กนั้นด้วยผ้าผืนบาง ก่อนเงยหน้าขึ้นสบตาสตรีที่นอนอยู่บนพื้นเบื้องหน้า

“เจ้าจำต้องจากไป... ข้าจะรับหน้าที่ดูแลเด็กผู้นี้แทนเจ้าชั่วคราว ทว่าจงจดจำถ้อยคำของข้าไว้ให้มั่น... อย่าให้ผู้ใดล่วงรู้ว่าข้าหลบซ่อนอยู่แห่งใด และอย่าให้เด็กผู้นี้ล่วงรู้เรื่องราวเกี่ยวกับอารามเป็นอันขาด... จนกว่าจะถึงเวลาอันสมควร จงเก็บเรื่องเหล่านี้ไว้ให้ดีตามที่ข้ากำชับเจ้า”

มู่หนานเสวี่ยในห้วงฝันยืนมองเหตุการณ์ทั้งหมดอยู่ห่าง ๆ สองมือเย็นเฉียบราวน้ำแข็ง สายลมกลางสมรภูมิพัดกรรโชกผ่านร่างไม่หยุดหย่อน ราวกับจะพัดพานางให้ปลิวเลือนหายไปในอากาศ จนภาพเบื้องหน้าค่อย ๆ ห่างไกลออกไป

“จงจดจำไว้ให้ดี” น้ำเสียงเดิมก้องขึ้นซ้ำอีกครา หนักแน่นราวกับย้ำเตือนมิให้หลงลืม

“หากวันใดมีผู้เอ่ยถามถึงตราพยัคฆ์... จงหนีไปให้พ้น!”

มู่หนานเสวี่ยสะดุ้งเฮือกจนตัวโยน ก่อนผุดลุกขึ้นนั่งบนเตียงในทันใด

สองมือเย็นเยียบราวเพิ่งจุ่มลงไปในธารน้ำแข็ง ความเย็นจัดแผ่ซ่านไปถึงปลายนิ้ว เหงื่อเย็นซึมชุ่มแผ่นหลัง ลมหายใจหอบถี่กระชั้นจนทรวงอกยกขึ้นลงไม่เป็นจังหวะ นางยกมือกุมขมับ พยายามเพ่งสายตาที่ยังพร่ามัวฝ่าความมืดเพื่อสำรวจสิ่งรอบกาย เสี่ยวชุ่ยยังนอนหลับสนิทอยู่บนที่นอนฝั่งตรงข้าม ส่วนแม่นมนอนอยู่ตรงมุมห้อง มีเพียงเสียงลมหายใจสม่ำเสมอของทั้งสองดังแผ่วเบาในความเงียบ

เบื้องนอกบานหน้าต่าง เสียงลมพัดผ่านชายคาดังแว่วเป็นระยะ ท่ามกลางเกล็ดหิมะที่ยังคงโปรยปรายลงมาในความมืดของรัตติกาล

มู่หนานเสวี่ยยกมือขึ้นปาดเหงื่อเย็นตามกรอบหน้า ปลายนิ้วยังคงสั่นระริกมิอาจสงบลงได้โดยง่าย นางลุกจากเตียงอย่างเงียบเชียบ แล้วเดินไปจุดตะเกียงบนโต๊ะ แสงไฟสีส้มค่อย ๆ ส่องให้เห็นใบหน้าซีดเซียวของนาง ทว่าในดวงตาคู่นั้นยังหลงเหลือร่องรอยความหวาดผวาจากฝันร้ายมิเลือนหาย

นางยืนนิ่งอยู่เช่นนั้นเนิ่นนาน ก่อนค่อย ๆ เดินไปแง้มบานประตูออก สายลมหนาวเหน็บพลันพัดกรูเข้ามาปะทะใบหน้า ละอองหิมะโปรยเกาะพราวเป็นจุดเล็ก ๆ บนหัวไหล่ ความเย็นจัดแล่นแผ่ไปทั่วผิวกาย ช่วยเรียกสติของนางให้กลับคืนและตื่นเต็มตาขึ้นจากความสับสนในห้วงฝัน

ทว่าในห้วงความคิดของนางยังคงมีคำเตือนประโยคนั้นก้องอยู่ซ้ำแล้วซ้ำเล่า มิยอมจางหายไปตามลมหนาว

“หากวันใดมีผู้เอ่ยถามถึงตราพยัคฆ์... จงหนีไปให้พ้น”

นางกำมือทั้งสองแน่นจนปลายเล็บจิกลงบนฝ่ามือ ก่อนค่อย ๆ คลายมือออกทีละน้อย แล้วหมุนกายกลับเข้าไปในเรือน ลงกลอนประตูให้แน่นหนา จากนั้นทรุดกายนั่งลงหน้าเตาผิงที่ไฟใกล้มอดดับ นางหยิบฟืนท่อนเล็กเติมลงไปอย่างเงียบ ๆ เปลวไฟค่อย ๆ ลุกขึ้นอีกครา ส่องแสงสีส้มอุ่นทาบบนเรียวมือที่ยังเย็นเฉียบ ความอุ่นจากเตาผิงแผ่มาถึงปลายนิ้ว แม้ยังมิอาจขับไล่ความเย็นเยียบให้หมดไปในทันที

เสี่ยวชุ่ยพลิกตัวเล็กน้อย ก่อนลืมตาขึ้นมองนางอย่างงัวเงีย

“คุณหนู... นอนไม่หลับหรือเจ้าคะ”

“ข้าฝันร้ายเล็กน้อยเท่านั้น” มู่หนานเสวี่ยเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

“เจ้าจงนอนต่อเถิด มิต้องเป็นห่วงข้า”

เสี่ยวชุ่ยฝืนความง่วง ยันกายลุกขึ้นนั่งบนที่นอน แล้วมองนางด้วยแววตาห่วงใย

“มือของคุณหนูเย็นเยียบอีกแล้ว ให้ข้าไปต้มน้ำร้อนมาให้สักหน่อยเถิดเจ้าค่ะ”

“มิต้องเป็นห่วง ข้ายังพอไหว” นางเอ่ยท้วงด้วยเสียงเบา

“อีกไม่นานฟ้าก็สางแล้ว เจ้าพักต่อเถิด”

เสี่ยวชุ่ยยังมิยอมทำตามคำท้วง ลุกขึ้นไปก่อไฟใต้หม้อน้ำใบเล็ก แล้วกลับมานั่งเคียงข้างนางด้วยความห่วงใย

“ฝันร้ายนักหรือเจ้าคะ คุณหนู”

มู่หนานเสวี่ยทอดสายตามองเปลวไฟที่ไหวอยู่ในเตาผิง ก่อนตอบแผ่วเบา “เป็นเพียงความฝันถึงเรื่องราวในอดีตเก่าก่อนเท่านั้น”

ทั้งสองนั่งอยู่ด้วยกันอย่างเงียบงัน กระทั่งแสงแรกแห่งรุ่งสางเริ่มปรากฏ เบื้องนอกหน้าต่าง ละอองหิมะยังคงโปรยปรายอยู่ใต้ท้องนภาสีเทาหม่น มิได้ขาดสายไปตามกาลเวลา

เช้าวันนั้น เรือนยาเพิ่งเปิดประตูต้อนรับผู้คนได้ไม่นาน เด็กชายร่างเล็กคนเดิมก็วิ่งหน้าตั้งเข้ามาอย่างรีบร้อน ลมหายใจหอบถี่จนแทบเอ่ยวาจามิเป็นคำ ใบหน้าแดงก่ำด้วยความหนาวเหน็บและความตื่นตระหนก เขาร้องเรียกนางซ้ำด้วยน้ำเสียงร้อนรน

“ท่านหมอ! ท่านหมอ! ท่านอยู่ที่นี่หรือไม่ขอรับ!”

มู่หนานเสวี่ยเงยหน้าขึ้นจากสมุนไพรบนโต๊ะ “เกิดอันใดขึ้น”

“ทหาร... ทหารสวมเกราะดำนายนั้นบาดเจ็บ นอนอยู่ริมป่าสนขอรับ!” เด็กชายชี้ไปทางทิศเหนือด้วยมือที่ยังสั่นเล็กน้อย ความตื่นตกใจปรากฏชัดบนใบหน้า

“ข้าเห็นโลหิตนองเต็มพื้น จึงรีบวิ่งกลับมาบอกท่านโดยมิกล้ารั้งรอ!”

มู่หนานเสวี่ยผุดลุกขึ้นยืนทันที มิรอให้เด็กชายเอ่ยต่อ

“เสี่ยวชุ่ย! รีบนำกล่องยากับห่อผ้าสำรองมาให้ข้า!”

เสี่ยวชุ่ยรีบจัดเตรียมสิ่งของตามคำสั่งโดยมิชักช้า มู่หนานเสวี่ยคว้าเสื้อคลุมหนามาสวมทับ แล้วเร่งก้าวออกจากเรือนยา ตามเด็กชายมุ่งหน้าไปยังป่าสน พื้นดินตลอดทางถูกหิมะทับถมจนขาวโพลน รองเท้าของนางจมลึกลงไปในหิมะทุกย่างก้าว ทว่านางยังเดินอย่างมั่นคงและรวดเร็ว มิยอมให้ความหนาวเหน็บทำให้ฝีเท้าชะลอลง

ป่าสนตั้งอยู่ไม่ไกลจากเขตหมู่บ้านนัก ทิวสนสูงตระหง่านมีหิมะเกาะตามกิ่งก้านจนขาวโพลน สายลมหนาวพัดหวีดหวิวลอดผ่านหมู่ไม้ เมื่อมู่หนานเสวี่ยมาถึงชายป่า นางพบร่างหนึ่งนอนคว่ำอยู่ในกองหิมะใต้ต้นสนใหญ่ เกราะสีดำสนิทบนร่างเปรอะเปื้อนโลหิตเป็นปื้น มีหิมะโปรยทับอยู่บางส่วน ยิ่งขับให้รอยเลือดบนเกราะและผืนหิมะเห็นเด่นชัดขึ้น

มู่หนานเสวี่ยคุกเข่าลงข้างร่างนั้นในทันที นางช่วยพลิกร่างเขาอย่างระมัดระวัง แล้วปลดเกราะออกบางส่วน เผยให้เห็นบาดแผลฉกรรจ์บริเวณหน้าท้องซึ่งถูกคมมีดแทงลึก รอบปากแผลมีสีเขียวคล้ำผิดธรรมชาติ กลิ่นคาวโลหิตโชยขึ้นปะปนกับกลิ่นฉุนประหลาด นางก้มพินิจร่องรอยนั้นด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

“พิษ...” นางพึมพำเสียงต่ำ ลมหายใจสะดุดไปเล็กน้อย ก่อนสองมือจะเคลื่อนไหวอย่างคล่องแคล่ว นางเช็ดคราบโลหิตและจัดการกับปากแผลอย่างระมัดระวัง จากนั้นหยิบผงสมุนไพรสีเขียวเข้มจากกล่องยามาใช้ระงับพิษ โดยมิยอมเสียเวลาแม้เพียงชั่วอึดใจ

ทหารผู้นั้นยังมีสติอยู่เพียงเลือนราง เปลือกตาค่อย ๆ ปรือขึ้นอย่างยากลำบาก เขามองนางด้วยสายตาพร่ามัว ก่อนพยายามเปล่งเสียงออกมา

“ท่าน... หมอ...”

“อย่าเพิ่งเอ่ยวาจาใดเลย” มู่หนานเสวี่ยกล่าวด้วยน้ำเสียงต่ำและหนักแน่น

“ข้าจะช่วยเจ้าเดี๋ยวนี้ จงประคองสติเอาไว้ก่อน”

ทว่าพิษร้ายกลับลุกลามรวดเร็วจนน่าใจหาย ลักษณะของมันคล้ายกับพิษที่นางเคยพบเมื่อกาลก่อน บนร่างผู้หมดสติอยู่ในกระโจมบัญชาการ ความทรงจำครั้งนั้นพลันผุดขึ้นชัดเจนในห้วงคิด สองมือของนางชะงักไปชั่วอึดใจ ก่อนจะเร่งลงมือให้รวดเร็วยิ่งขึ้น มิยอมปล่อยให้ความลังเลเสียเวลาอันมีค่าไป

ทหารนายนั้นกระอักโลหิตสีดำคล้ำออกมาคำหนึ่ง ก่อนฝืนเอ่ยถ้อยคำด้วยลมหายใจอ่อนแรง “ธง... สีแดง...”

มู่หนานเสวี่ยรีบโน้มกายเข้าไปใกล้ เพื่อฟังเสียงแผ่วเบาของเขาให้ถนัด

“เจ้าเอ่ยว่ากระไร”

“ตรา... พยัคฆ์...” ถ้อยคำสุดท้ายหลุดออกมาแผ่วเบาจนแทบถูกลมหนาวกลบ สิ้นเสียงนั้น ลมหายใจของเขาก็ขาดห้วง ดวงตาเบิกค้างมองไปยังความว่างเปล่า ร่างที่เคยขยับเล็กน้อยค่อย ๆ นิ่งสนิท มิไหวติงอีกเลย

มือของมู่หนานเสวี่ยหยุดชะงักลงทันที ปลายนิ้วที่กำลังกดอยู่ข้างปากแผลค่อย ๆ คลายออกทีละน้อย นางมองใบหน้าของทหารผู้นั้นนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ลมหายใจของเขาดับสิ้นไปแล้ว เกล็ดหิมะยังคงโปรยปรายลงมาเกาะบนใบหน้าซีดขาว ราวมิรับรู้ถึงชีวิตที่เพิ่งสูญสิ้นไป

เสี่ยวชุ่ยยืนมองอยู่ใกล้ ๆ ร่างสั่นเทาทั้งด้วยความหนาวและความตื่นตกใจ นางเอ่ยถามเสียงแผ่ว

“คุณหนู... เขา... สิ้นใจแล้วหรือเจ้าคะ”

“สิ้นใจแล้ว” มู่หนานเสวี่ยตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าสายตายังคงจับอยู่บนรอยแผลสีเขียวคล้ำ มิได้เบนไปทางอื่น

“พิษชนิดนี้... ข้ารู้จักดี และจำลักษณะของมันได้มิผิด”

ขณะนั้น เสียงฝีเท้าหนักแน่นดังมาจากทางหมู่บ้าน เซี่ยเยี่ยนเฟิงเร่งสาวเท้าเข้ามาในชายป่า พร้อมด้วยหลินยี่เจ๋อและทหารอารักขาอีกสองนาย ร่างสูงของเขาก้าวผ่านหิมะอย่างมั่นคง ใบหน้ายังคงเย็นเยียบเช่นเคย ทว่าเมื่อสายตาทอดไปถึงร่างไร้ลมหายใจ และมู่หนานเสวี่ยที่คุกเข่าอยู่เคียงข้าง แววตาของเขากลับไหววูบไปเล็กน้อย ก่อนจะนิ่งลงอีกครา ความเปลี่ยนแปลงนั้นเกิดขึ้นเพียงชั่วขณะ แต่ก็มิอาจหลบพ้นสายตาของนาง

“เกิดอันใดขึ้นที่นี่” เขาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ หนักแน่นจนผู้ที่อยู่รอบกายเงียบลง

มู่หนานเสวี่ยเงยหน้าขึ้นสบตาเขา ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม

“พิษนี้... มีลักษณะคล้ายกับพิษที่ท่านเคยต้องเมื่อคราวก่อน อีกทั้งเขายังกล่าวถ้อยคำบางอย่างไว้ก่อนสิ้นใจ”

เซี่ยเยี่ยนเฟิงก้าวเข้ามาใกล้ ก่อนคุกเข่าลงอีกด้านหนึ่งของร่างไร้ชีวิต เขากวาดสายตาพินิจบาดแผลอย่างละเอียดถี่ถ้วน ปลายนิ้วแตะลงข้างขอบแผลสีเขียวคล้ำอย่างระมัดระวัง แล้วหยุดนิ่งอยู่ตรงนั้น ราวกำลังเทียบร่องรอยที่เห็นกับสิ่งที่ตนเคยประสบ

“ก่อนสิ้นใจ เขาเอ่ยถ้อยคำอันใดไว้บ้าง”

มู่หนานเสวี่ยสบตาเขานิ่ง มิหลบเลี่ยง ก่อนกล่าวถ้อยคำที่ยังคงติดอยู่ในใจ

“ธงสีแดง... ตราพยัคฆ์”

สีหน้าของเซี่ยเยี่ยนเฟิงเย็นเยียบลงทันที เมื่อได้ยินถ้อยคำทั้งสองนั้น ประกายคมกริบพลันวาบขึ้นในดวงตาที่เมื่อครู่ยังนิ่งสงบ เขาเงียบไปชั่วอึดใจ ก่อนหันไปสั่งหลินยี่เจ๋อด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด

“เพิ่มกำลังลาดตระเวนเป็นสองเท่า ตรวจตราทุกเส้นทางเข้าออกหมู่บ้านและป่าสนให้เข้มงวด ห้ามผู้ใดผ่านเข้าออกโดยมิได้รับการตรวจสอบเป็นอันขาด จงกำชับผู้ใต้บังคับบัญชาให้ปฏิบัติตามคำสั่งนี้อย่างเคร่งครัด!”

หลินยี่เจ๋อประสานมือรับคำอย่างฉับไว

“ขอรับ ข้าจะไปจัดการตามคำสั่งเดี๋ยวนี้!”

เซี่ยเยี่ยนเฟิงหันกลับมามองมู่หนานเสวี่ย สายตาจับอยู่บนใบหน้านางอย่างแน่วแน่ น้ำเสียงเคร่งขรึมและหนักแน่น

“นับแต่บัดนี้เป็นต้นไป... ท่านห้ามออกจากหมู่บ้านตามลำพังเป็นอันขาด จงจำคำข้าไว้ให้ดี”

มู่หนานเสวี่ยเงยหน้าสบตาเขาอยู่นาน ท่ามกลางละอองหิมะที่โปรยบางเบาระหว่างคนทั้งสอง สายลมหนาวพัดกรรโชกจนชายเสื้อคลุมของนางปลิวไหว แม้แววตาจะยังสงบนิ่ง ทว่าในใจกลับปั่นป่วนด้วยความรู้สึกหลายอย่างที่มิอาจแยกออกจากกัน ทั้งความระแวดระวังต่อภัยที่ยังมิรู้ต้นสายปลายเหตุ ความหนักอึ้งจากคำเตือนในฝัน และความรู้สึกแปลกประหลาดที่ค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นเมื่อได้ยินคำสั่งเด็ดขาดของเขา นางนิ่งอยู่ชั่วครู่ มิได้เอ่ยตอบในทันที

นางค่อย ๆ พยักหน้ารับอย่างสงบ ก่อนตอบเขาเสียงเบา

“ข้ารับทราบแล้ว”

เซี่ยเยี่ยนเฟิงมองนางอยู่อีกครู่ใหญ่ ราวมีถ้อยคำบางอย่างที่ยังมิได้เอ่ยออกมา ทว่าท้ายที่สุดเขากลับลุกขึ้นยืน แล้วหันไปสั่งทหารที่อยู่ใกล้กัน

“นำร่างเขากลับไป ตรวจหาหลักฐานให้ละเอียดถี่ถ้วนทุกแห่ง อย่าให้มีสิ่งใดตกหล่นไปจากสายตา”

ทหารสองนายก้าวเข้ามาจัดการตามคำสั่ง หลินยี่เจ๋อเร่งกำชับผู้ใต้บังคับบัญชาให้ปฏิบัติหน้าที่อย่างรัดกุม ส่วนเซี่ยเยี่ยนเฟิงยังยืนอยู่ที่เดิมอีกครู่หนึ่ง สายตาทอดมองรอยโลหิตบนผืนหิมะขาวโพลนอย่างเงียบงัน ก่อนหมุนกายเดินกลับไปทางหมู่บ้าน ฝีเท้าของเขามั่นคงหนักแน่นยิ่งกว่าทุกคราที่ผ่านมา

มู่หนานเสวี่ยยังคุกเข่าอยู่ที่เดิมอีกพักใหญ่ สองมือที่เปรอะเปื้อนคราบโลหิตและผงยาวางนิ่งบนตัก ราวกับความคิดยังติดค้างอยู่กับเหตุการณ์เมื่อครู่ เสี่ยวชุ่ยเดินเข้ามาใกล้ด้วยความห่วงใย ก่อนเอ่ยเตือนเบา ๆ

“คุณหนู... กลับกันเถิดเจ้าค่ะ อากาศหนาวเหน็บนัก อย่าอยู่กลางหิมะนานกว่านี้เลย”

นางพยักหน้ารับ แล้วค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน ปัดเกล็ดหิมะที่เกาะอยู่ตามชายเสื้อ ก่อนเก็บกล่องยาให้เรียบร้อย จากนั้นจึงเดินตามเสี่ยวชุ่ยกลับไปทางเรือนยา ตลอดเส้นทางนางมิเอ่ยวาจา สายตาจับตรงไปเบื้องหน้า ทว่าในห้วงคิดกลับยังวนเวียนอยู่กับถ้อยคำทั้งสองที่ทหารผู้นั้นเอ่ยไว้ก่อนสิ้นใจ มิอาจสลัดให้หลุดพ้น

ธงสีแดง... ตราพยัคฆ์

รวมถึงคำเตือนในฝันซึ่งยังคงก้องอยู่ในความทรงจำของนาง มิเลือนหายไปแม้จะตื่นขึ้นแล้วนานเพียงใด

เมื่อกลับถึงเรือนยา มู่หนานเสวี่ยรีบล้างมือด้วยน้ำอุ่นอยู่ครู่ใหญ่ จนผิวมือเริ่มแดง เสี่ยวชุ่ยช่วยเช็ดคราบโลหิตที่เปรอะเปื้อนอยู่บนอาภรณ์ให้อย่างระมัดระวัง ก่อนเงยหน้าถามด้วยความกังวล

“คุณหนู พิษนั่น... ร้ายแรงถึงเพียงนั้นเชียวหรือเจ้าคะ ข้าเห็นแล้วอดหวั่นใจมิได้”

“ร้ายแรงยิ่งนัก” นางกล่าวด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม

“อีกทั้งมิใช่พิษสามัญที่หาซื้อได้ทั่วไปตามท้องตลาด ลักษณะของมันผิดไปจากพิษธรรมดาอย่างเห็นได้ชัด”

แม่นมซึ่งนั่งรออยู่ตรงมุมห้องเอ่ยขึ้นด้วยความห่วงใย เมื่อเห็นสีหน้าของนาง

“คุณหนู ใบหน้าซีดเซียวเหลือเกิน ดื่มน้ำอุ่นแล้วพักผ่อนสักหน่อยเถิดเจ้าค่ะ ข้าต้มโจ๊กอุ่น ๆ เตรียมไว้ให้แล้ว อย่าฝืนกายจนเกินไปเลย”

มู่หนานเสวี่ยทรุดกายนั่งลงบนเก้าอี้ไม้ ประคองถ้วยน้ำร้อนเอาไว้ด้วยมือทั้งสอง ไออุ่นลอยกรุ่นผ่านขึ้นมาตรงใบหน้า ก่อนนางจะเอ่ยเรียกสาวใช้ด้วยเสียงเบา

“เสี่ยวชุ่ย”

“เจ้าค่ะ คุณหนู มีสิ่งใดให้ข้าจัดการหรือเจ้าคะ”

“นับแต่นี้ หากมีผู้แวะมาขอยาหรือขอให้ข้ารักษา... จงแจ้งไปว่าข้ายังมิสะดวกรับผู้ใดจนกว่าจะถึงยามเย็น ให้พวกเขากลับมาใหม่เมื่อถึงเวลานั้นเถิด”

เสี่ยวชุ่ยพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ ก่อนลุกขึ้นเดินไปปิดบานประตูเรือนยาไว้ครึ่งหนึ่ง ตามที่คุณหนูกำชับโดยมิเอ่ยถามเพิ่มเติม

มู่หนานเสวี่ยนั่งนิ่งอยู่อย่างเงียบงันเนิ่นนาน สายตาจับอยู่ที่เปลวไฟในเตาผิงซึ่งไหวเอนเป็นระยะ ในห้วงคิดยังปรากฏภาพทหารผู้นั้นยามฝืนเอ่ยถ้อยคำสุดท้ายก่อนสิ้นลม ภาพนั้นมิอาจเลือนหายได้โดยง่าย เช่นเดียวกับแววตาของเซี่ยเยี่ยนเฟิงที่แปรเปลี่ยนไปชั่ววูบ เมื่อได้ยินถ้อยคำทั้งสองจากปากของนาง

นางรู้ดีว่า... ถ้อยคำที่เขาเอ่ยกำชับนั้นหาใช่เพียงคำตักเตือนตามธรรมดาไม่ หากเปรียบได้กับกำแพงสูงที่เขาจงใจก่อขึ้นเพื่อปกป้องนางจากภัยภายนอก แม้คำสั่งจะเคร่งครัด ทว่าเจตนาที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังกลับชัดเจนยิ่งกว่าถ้อยคำใด

และนางเอง... ก็เลือกที่จะมิข้ามกำแพงนั้นออกไป อย่างน้อยก็มิใช่ในยามนี้ ยามที่คำเตือนในฝันยังคงก้องอยู่ และเงื่อนงำทั้งหลายยังมิคลี่คลาย

Patuloy na basahin ang aklat na ito nang libre
I-scan ang code upang i-download ang App

Pinakabagong kabanata

  • ดวงดาราที่ร่วงหล่น   ดวงดาราที่กลับคืนฟากฟ้า

    ปลายฤดูหนาว ก่อนงานเลี้ยงฉลอง ข่าวจากเมืองหลวงมาถึงอีกครั้ง เป็นพระราชสาส์นรับทราบการหมั้นที่ทั้งสองสมัครใจและอนุญาตให้เซี่ยเยี่ยนเฟิงดูแลชายแดนต่อจนถึงฤดูใบไม้ผลิก่อนกลับเข้าเฝ้า มิใช่เลือกเจ้าสาวให้ใหม่ งานเลี้ยงจึงจัดที่ลานค่ายย่อยใกล้ผิงอัน ส่วนเสิ่นซูหยาได้รับเอกสารรับรองความปลอดภัยตามคำสั่งเดิมแล้ว จึงร่วมงานได้โดยไม่ต้องหลบหลังประตู ในเมืองหลวง กงกงคนเดิมซึ่งเคยรับคำสั่งให้ดูองค์ชายอ่านพระราชสาส์นนำหนังสือตอบรับมาวางในห้องทรงอักษร คราวนี้เอกสารเปิดอ่านแล้วและมีคำตอบครบ มิได้ถูกส่งกลับเป็นเถ้า เมื่อแจ้งข่าวไปยังฮองเฮา พระนางทรงรับทราบว่าจะไม่มีขบวนเลือกคู่ครองตามไปชายแดน กงกงจึงเก็บบัญชีสตรีชุดเดิมและส่งสาส์นยืนยันไปพร้อมผู้ส่งข่าว เรื่องคู่ครองที่ค้างมาตั้งแต่ก่อนพบหนานเสวี่ยจึงยุติลงที่การเลือกของทั้งสอง ก่อนวันงาน จดหมายสั้นจากซูซินส่งถึงเสิ่นซูหยา อาจารย์ปลอดภัยและกำลังมาพบผู้ตรวจคดีเก่าที่ชายแดน นางจะให้การก่อน แล้วเข้าพบลูกศิษย์เป็นการส่วนตัวหลังงานเลี้ยง หนานเสวี่ยอ่านจนจบก่อนส่งให้แม่นมเหมยเปา คราวนี้การรอมีวันนัดกับผู้รับรอง มิใช่ข่าวที่หายไปกับสายลม ราวสิบว

  • ดวงดาราที่ร่วงหล่น   งานหมั้นที่แท้จริง

    มู่เหวินเจิ้งพักอยู่ที่ด่านเหยียนเป่ยสองวันตามที่บอกไว้ ก่อนเดินทางกลับเมืองหลวงพร้อมมู่เฉิงเฟิงเพื่อดำเนินเรื่องคดีและจัดการงานในตระกูล เสิ่นซูหยาได้รับเอกสารรับรองตัวตามคำสั่งคุ้มครองแล้ว แต่ยังเลือกพักในเรือนเดิมกับลูกสาวต่อ ชีวิตที่เรือนยาจึงดำเนินตามปกติ เช้าวันที่รถม้าออกจากด่าน มู่หนานเสวี่ยยืนส่งอยู่ข้างมารดา นางมิได้กล่าวรั้งบิดา เพราะรู้ว่าเรื่องในเมืองหลวงยังต้องสะสาง มู่เหวินเจิ้งกำชับให้นางดูแลตนเองอีกครั้งก่อนขึ้นรถ ส่วนมู่เฉิงเฟิงหันกลับมามองเรือนยาที่อยู่ไม่ไกล แล้วจึงตามไป นางรอจนรถม้าพ้นประตูด่านจึงเดินกลับ มือของมารดายังจับแขนนางอยู่ ความรู้สึกที่มีคนในครอบครัวอยู่ข้างกายทำให้นางยอมผ่อนฝีเท้าลง ไม่รีบกลับไปทำงานดังเช่นทุกวัน ระหว่างสองสัปดาห์ที่รอคำตอบ คนไข้ยังเข้ามาเรือนยาตามเวลาเดิม หนานเสวี่ยตรวจอาการ จัดยา และจดสิ่งที่ต้องติดตาม เสิ่นซูหยาช่วยพับผ้าสะอาดใกล้หน้าต่างโดยไม่ขัดจังหวะงาน ลูกสาวเริ่มคุ้นกับการเงยหน้าแล้วพบมารดาอยู่ตรงนั้น และมีเรื่องเล็กน้อยเล่าให้ฟังยามพัก สิบสี่วันหลังบิดาออกเดินทาง หนังสือจากมู่เฉิงเฟิงมาถึง พร้อมคำตอบรับเรื่องการหมั้น

  • ดวงดาราที่ร่วงหล่น   ตัดสินใจ

    เกือบหนึ่งเดือนหลังจากคืนบนหอคอย ชีวิตในด่านเหยียนเป่ยดำเนินไปอย่างสงบ มู่หนานเสวี่ยยังคงเปิดเรือนยา เสิ่นซูหยาพักอยู่ในเรือนลับ ส่วนเซี่ยเยี่ยนเฟิงไม่ได้พูดถึงบทสนทนาในคืนนั้นอีก แต่ทุกครั้งที่นางเดินผ่านค่าย เขามักจะมองตามเพียงชั่วขณะ แต่ความสงบนั้นยังเป็นสิ่งที่มู่หนานเสวี่ยต้องค่อย ๆ ทำความคุ้นเคย ทุกเช้านางตรวจบัญชีสมุนไพร จัดผ้าสะอาด และเปิดประตูรับคนไข้ตามเวลาเดิม ครั้นงานตรงหน้าเสร็จ มือกลับหยุดอยู่เหนือโต๊ะโดยไม่รู้จะทำสิ่งใดต่อ เมื่อก่อนนางต้องระวังทั้งคำพูดและท่าทีของผู้คน บัดนี้ไม่มีใครเร่งรัด ไม่มีคำสั่งให้นางไปจากที่นี่ ความว่างเพียงครู่เดียวจึงทำให้นางนึกถึงเรื่องที่ยังค้างอยู่ในใจได้ชัดเจนขึ้น นางจำถ้อยคำบนหอคอยได้ชัด และรู้ว่าเขาไม่ได้ลืม วันรุ่งขึ้นเขามาตามนัด นางคืนเสื้อคลุมและคุยกับเขาหลังปิดเรือนยา จากนั้นทั้งสองตกลงให้ครอบครัวรับรู้ก่อนจัดพิธีจริง ระหว่างรอบิดากลับมาเขาจึงไม่เร่งเรื่องเดิมซ้ำ ทุกครั้งที่เดินผ่านค่ายนางยังเห็นเขาเงยหน้ามอง ก่อนกลับไปฟังรายงานทหาร จนถึงเช้าวันหนึ่ง เสียงแตรจากประตูด่านดังขึ้น หลินยี่เจ๋อรีบเข้ามากระโจม “ท่านแม่ทัพ มู่เห

  • ดวงดาราที่ร่วงหล่น   คำสารภาพใต้หิมะ

    หลายวันหลังจากขบวนคุมตัวมู่เฉิงอวี้ออกจากด่าน ชีวิตในหมู่บ้านผิงอันค่อย ๆ กลับสู่จังหวะปกติ มู่หนานเสวี่ยเปิดเรือนยาตามเคย เสิ่นซูหยาพักอยู่ในเรือนลับอย่างเงียบ ๆ ส่วนเซี่ยเยี่ยนเฟิงจัดการราชการประจำวันโดยไม่พูดถึงเรื่องตระกูลมู่อีก ผู้คนเริ่มกลับมารอรับยาหน้าประตูตั้งแต่เช้า บ้างถามอาการของคนในเรือน บ้างนำตะกร้าเปล่ามาคืนหลังใช้ขนห่อยา ไม่มีใครกล่าวถึงวันที่ขบวนคุมตัวผ่านหมู่บ้านต่อหน้านางอีก มู่หนานเสวี่ยรับรู้ความระมัดระวังนั้นและไม่ได้ซักถาม นางยังทำงานได้ แต่บางเรื่องก็ไม่อยากได้ยินในเวลาที่ต้องตั้งใจฟังคนป่วย เซียวฉงจิ่งนำคนที่หายดีแล้วมาช่วยผู้ดูแลหมู่บ้านซ่อมส่วนที่ยังค้างตามกำลัง ซ่งซานเฉิงเปิดบัญชีไม้กับฟืนแยกให้ตรวจได้ ชางเจิ้นหยางถือรายชื่อครอบครัวเดินถามทีละเรือนว่าของที่รับไปครบหรือไม่ คราวนี้เรื่องที่เขาพูดมากเป็นเรื่องหลังคารั่วกับประตูปิดไม่สนิท มิใช่ข่าวส่วนตัวของใคร หลินยี่เจ๋อรับรายการที่ต้องแก้จากทั้งสาม ส่วนโม่อวิ๋นฉางมารายงานความคืบหน้าตามเวลา ชีวิตในหมู่บ้านจึงกลับเป็นปกติด้วยงานที่แต่ละคนลงมือทำ มิใช่เพียงคำบอกว่าสงบแล้ว ช่วงแรกนางมักเงยหน้าทุกครั้

  • ดวงดาราที่ร่วงหล่น   แผนการล้มเหลว

    หลังจากมู่เฉิงอวี้ถูกควบคุมตัวในค่าย ด่านเหยียนเป่ยกลับเข้าสู่ความสงบภายนอก เสียงฝึกทหารดังขึ้นตามเวลา ร้านรวงเปิดค้าขาย และผู้คนยังเข้าออกเรือนยาเช่นทุกวัน ทว่าทหารเกราะดำเพิ่มการลาดตระเวนทั้งกลางวันและกลางคืน ผู้ที่ผ่านประตูค่ายต้องถูกตรวจสอบอย่างถี่ถ้วน มู่เฉิงเฟิงไม่ยอมปล่อยให้น้องสาวและมารดาออกไปเพียงลำพัง แม้เจ้าตัวจะอ้างว่าเดินผ่านมาพอดี มู่หนานเสวี่ยก็รู้ว่าพี่ชายตั้งใจรอส่งนางกลับเรือน ส่วนเซี่ยเยี่ยนเฟิงส่งรายงานฉบับสมบูรณ์ไปยังเมืองหลวงผ่านช่องทางลับที่เร็วที่สุด หลังตรวจหลักฐานทุกชิ้นด้วยตนเอง เขาไม่ต้องการให้ข้อบกพร่องเพียงเล็กน้อยเปิดทางให้ผู้ใดบิดเบือนเรื่องนี้ได้อีก สิบวันผ่านไปโดยไม่มีข่าวใดตอบกลับ มู่หนานเสวี่ยยังคงเปิดเรือนยาตามปกติ ตรวจอาการ จัดห่อยา และจดบันทึกจนถึงเย็น งานที่อยู่ตรงหน้าทำให้นางไม่ต้องคอยมองประตูตลอดเวลา แต่เมื่อเสียงม้าดังจากถนน มือที่กำลังเขียนก็ยังหยุดอยู่ครู่หนึ่งเสมอ นางไม่เคยถามว่าข่าวมาถึงหรือยัง มู่เฉิงเฟิงเองก็ไม่พูดถึง ทว่าทุกครั้งที่กลับมาร่วมโต๊ะอาหาร เขาจะมองน้องสาวก่อนส่ายหน้าเล็กน้อย เสิ่นซูหยาเห็นแล้วจึงตักอาหารใส่ชามให้ทั้งสอง

  • ดวงดาราที่ร่วงหล่น   เผชิญหน้า

    ข่าวการสู่ขอของแม่ทัพเซี่ยเยี่ยนเฟิงกับมู่หนานเสวี่ยแพร่ไปถึงเมืองหลวงภายในสี่วัน มู่เฉิงอวี้ได้รับรายงานตอนเช้า ใบหน้าของนางเย็นชาลงทันที นิ้วมือกำขอบโต๊ะแน่น กระดาษรายงานยังคลี่อยู่ข้างถ้วยชา มู่เฉิงอวี้อ่านชื่อทั้งสองซ้ำอีกครั้ง ก่อนเลื่อนสายตาไปยังวันที่ท้ายข้อความ ผู้ส่งข่าวมิได้เขียนคลุมเครือ เซี่ยเยี่ยนเฟิงเป็นฝ่ายเอ่ยเรื่องสู่ขอด้วยตนเอง มิใช่เพียงข่าวลือจากคนในค่าย นางวางถ้วยลงโดยไม่ได้ดื่ม ชาที่เคยร้อนจนอุ่นนิ้วเย็นลงตั้งแต่เมื่อใดก็ไม่ทันสังเกต หากเป็นเพียงหลานสาวที่อยู่ชายแดน นางยังใช้คำสั่งของครอบครัวเรียกตัวกลับได้ แต่เมื่อมีชื่อแม่ทัพเซี่ยเข้ามาเกี่ยวข้อง ทุกถ้อยคำย่อมต้องระวังมากกว่าเดิม สิ่งที่ทำให้นางขุ่นเคืองมิใช่การสู่ขอเพียงอย่างเดียว หากเป็นการที่หนานเสวี่ยทำให้นางรู้เรื่องจากปากผู้อื่น เด็กที่เคยก้มหน้ารับคำอยู่ในจวน บัดนี้กลับตัดสินใจโดยไม่คิดขออนุญาตนาง “สู่ขอ?” นางพูดเสียงเย็น “เจ้าเด็กนั่นกล้าไปผูกมัดกับแม่ทัพชายแดนโดยไม่ผ่านข้า” นางรอให้คนรับใช้ตอบ ทว่าอีกฝ่ายเอาแต่ก้มศีรษะ ความนิ่งนั้นยิ่งทำให้มู่เฉิงอวี้หงุดหงิด นางอยากถามว่าเหตุใดข่าวจึงมาช้าถึงส

Higit pang Kabanata
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status