Mag-log inหิมะโปรยลงมาตั้งแต่ฟ้ายังไม่สาง ครั้นถึงยามเช้า สันหลังคาเรือนในหมู่บ้านผิงอันก็มีสีขาวจับอยู่บาง ๆ ลมเหนือพัดลอดตรอกแคบ คราวใดที่ลมแรง กิ่งสนข้างรั้วเรือนยาจะสั่นจนหิมะร่วงลงเป็นสาย มู่หนานเสวี่ยเลื่อนครกหินเข้ามาใกล้ตัว ก่อนก้มหน้าบดสมุนไพรแห้งต่อ เสียงสากครูดก้นครกดังสม่ำเสมออยู่ในห้องที่ยังเย็น แม้เตาไฟตรงมุมเรือนจะติดแล้วก็ตาม
เสี่ยวชุ่ยนั่งคัดสมุนไพรอยู่ข้างโต๊ะ แยกชิ้นที่ชื้นออกจากกองแล้วใส่ถาดไม้ไว้ต่างหาก แม่นมยกเสื้อเก่าขึ้นส่องกับแสงจากหน้าต่าง ตรงข้อศอกมีรอยปะซ้อนกันสองชั้น นางลองแทงเข็มลงไป ด้ายกลับขาดเสียก่อน จึงถอนใจแล้วหยิบด้ายเส้นใหม่มาร้อย ขณะนั้นเอง เสียงเคาะประตูสามครั้งก็ดังขึ้น ไม่หนักไม่เบา พอให้คนในเรือนได้ยิน เสี่ยวชุ่ยวางถาดแล้วเดินไปเปิดประตู ชายฉกรรจ์ผู้หนึ่งยืนอยู่ใต้ชายคา เสื้อคลุมสีเทาเข้มของเขามีหิมะเกาะตามไหล่ ในอ้อมแขนเป็นห่อผ้าขนาดใหญ่สองห่อ เชือกที่มัดห่อขึงตึงจนเห็นรอยกดบนผ้าด้านนอก เขามองเข้าไปในเรือนเพียงครู่เดียวแล้วถาม “ที่นี่คือเรือนพักของคุณหนูมู่ใช่หรือไม่” “ใช่ ท่านมีธุระอันใด” เสี่ยวชุ่ยขยับหลบลมที่พัดเข้ามา ชายผู้นั้นจึงก้มลงวางห่อทั้งสองไว้พ้นธรณีประตู “มีผู้ฝากของมาให้” นางมองห่อผ้าแล้วรีบถาม “ผู้ใดฝากมา ท่านไม่บอกชื่อ ข้าจะเรียนคุณหนูได้อย่างไร” “ผู้ฝากมิได้ให้แจ้งชื่อ” เขาตอบสั้น ๆ ก่อนยืดตัวขึ้น เสี่ยวชุ่ยยังไม่ทันถามต่อ ชายผู้นั้นก็ค้อมศีรษะแล้วเดินจากไป รองเท้าของเขาย่ำผ่านหิมะบางบนทางดิน ทิ้งรอยลึกเป็นระยะ ครั้นเลี้ยวพ้นรั้วเรือนข้าง ๆ ก็ไม่เห็นตัวอีก เสี่ยวชุ่ยปิดประตูแล้วหันกลับมา “คุณหนู มีคนส่งของมาเจ้าค่ะ ไม่ยอมบอกด้วยว่าผู้ใดเป็นคนส่ง” นางลองยกห่อหนึ่งขึ้น แต่เพียงขยับก็รู้ว่าหนักกว่าที่คาด จึงลากเข้ามาทีละน้อยอย่างระมัดระวัง แม่นมวางงานเย็บแล้วยื่นมือมาช่วย มู่หนานเสวี่ยวางสากไว้ข้างครก ใช้ผ้าเช็ดผงยาที่ปลายนิ้วจนสะอาดจึงลุกจากโต๊ะ นางแก้ปมเชือกห่อแรก ข้างในเป็นผ้าขนสัตว์เนื้อแน่นสีเทาเข้มกับสีน้ำตาลอ่อน พับทบไว้อย่างเรียบร้อย ส่วนอีกห่อมีเสื้อคลุมยาวที่ตัดเย็บสำเร็จแล้วตัวหนึ่ง สีเทาเข้มเช่นเดียวกัน ด้านในบุขนอ่อน ริมสาบและชายเสื้อเย็บเก็บจนแทบมองไม่เห็นปลายด้าย เสี่ยวชุ่ยยื่นมือแตะผ้าเพียงปลายนิ้ว แล้วหันไปมองเสื้อเก่าของแม่นม “เนื้อหนาถึงเพียงนี้ คงกันลมได้ดีนัก” นางหยุดไปนิดหนึ่ง ก่อนถามคำเดิมด้วยเสียงเบาลง “คุณหนูทราบหรือไม่เจ้าคะว่าผู้ใดส่งมา ของดีเช่นนี้ คงมิใช่ชาวบ้านแถวนี้ซื้อได้ง่าย ๆ” มู่หนานเสวี่ยคลี่เสื้อคลุมสำเร็จรูปออก ขนาดไหล่และความยาวดูเหมาะกับตัวนางไม่น้อย นางพลิกดูด้านใน ไม่มีตัวอักษรปักไว้ ไม่มีจดหมายแนบมา แม้แต่กระดาษสักแผ่นก็มิได้พบ นิ้วที่จับชายเสื้อหยุดอยู่ตรงตะเข็บครู่หนึ่ง แล้วนางจึงตอบ “ข้าไม่รู้” แม่นมลูบเนื้อผ้าอย่างเสียดายที่มือของตนหยาบเกินไป “ร้านผ้าใกล้ด่านไม่มีของเช่นนี้ขาย ต่อให้มี เกรงว่าราคาก็คงสูงนัก” นางเงยหน้ามองคุณหนู พลันนึกถึงคนในค่ายทหาร “หรือจะเป็นท่านแม่ทัพ…” “อย่าเพิ่งคาดเดา” มู่หนานเสวี่ยพับเสื้อคลุมกลับตามรอยเดิม แล้วยกไปวางบนเก้าอี้ที่สะอาด “ในเมื่อมิได้แจ้งชื่อ ก็เก็บไว้ก่อน หากวันหน้ามีผู้มาทวงถาม ค่อยว่ากัน” จากนั้นนางหันไปคลี่ผ้าสีน้ำตาลอ่อนบนโต๊ะ “ผ้าสองผืนนี้ ตัดเสื้อให้เจ้ากับแม่นมก่อนเถิด” เสี่ยวชุ่ยรีบชักมือออกจากผ้า “ให้ข้าก่อนหรือเจ้าคะ มิได้หรอก ของนี้เขาส่งมาให้คุณหนู” นางเหลือบมองเสื้อคลุมบนเก้าอี้แล้วลดเสียง “อย่างน้อยคุณหนูควรลองสวมตัวนั้นก่อน จะได้รู้ว่าพอดีหรือไม่” “เสื้อของข้ายังไม่ขาด” มู่หนานเสวี่ยจับแขนเสื้อของสาวใช้ขึ้นดู ตรงข้อมือเนื้อผ้าบางจนเห็นเส้นด้ายที่แยกออกจากกัน “ของเจ้าต่างหาก ปะอีกคราก็แทบไม่มีที่ให้ลงเข็มแล้ว แม่นมเองต้องลุกแต่เช้าทุกวัน จะให้ใส่เสื้อบางเช่นเดิมได้อย่างไร” แม่นมพยายามทัดทาน “บ่าวอยู่แต่ในเรือน มิได้ตากลมมากนัก คุณหนูต้องออกไปดูคนเจ็บที่ค่าย เสื้อหนาควรเก็บไว้ให้ตัวเองก่อน” พูดจบก็ยกมือปิดปากไอเบา ๆ มู่หนานเสวี่ยรอให้นางหยุดไอแล้วจึงมองปราดเดียว แม่นมได้แต่หลบตา “ผ้ามีมากพอ มิได้แย่งของผู้ใดเสียหน่อย” นางหยิบสายวัดผ้าที่แม่นมเก็บไว้ในกล่องเข็ม “เสี่ยวชุ่ย ยืนนิ่ง ๆ ยกแขนขึ้นเล็กน้อย” เมื่อสาวใช้ยังอ้อยอิ่งอยู่ นางก็เรียกชื่อซ้ำอีกครั้ง เสี่ยวชุ่ยจึงยอมขยับมาอยู่หน้าโต๊ะ มู่หนานเสวี่ยวัดช่วงไหล่ รอบอก และความยาวจากบ่าลงไปถึงใต้เข่า แล้วจดขนาดลงบนกระดาษเก่า จากนั้นนางปูผ้าราบกับโต๊ะ วางแนวให้ตรง ก่อนใช้ที่เขียนขีดรอยบาง ๆ และเผื่อเริ่มสำหรับเย็บ แม่นมเห็นนางจับกรรไกรถนัดมือก็ขยับตะเกียงเข้ามาใกล้ ส่วนเสี่ยวชุ่ยก้มดูอย่างตั้งใจ ไม่กล้าสอดมือเข้าไปเกะกะ หลังเก็บโต๊ะยาและรับคนป่วยที่แวะมาในช่วงสายแล้ว ทั้งสามจึงลงมือตัดเย็บต่อ เสื้อที่เลือกทำเป็นแบบเรียบ ไม่มีลายปักหรือเครื่องประดับให้เสียเวลา มู่หนานเสวี่ยรับหน้าที่ตัดชิ้นผ้าและเข้าตะเข็บหลัก แม่นมเย็บริมสาบกับชายเสื้อ เสี่ยวชุ่ยช่วยร้อยด้าย เนาปากแขน และคอยเก็บเศษผ้าไว้ในตะกร้า เมื่อมีคนเคาะประตู นางจะเป็นผู้ลุกไปรับ มิให้คุณหนูต้องวางงานทุกครา ครั้นแสงนอกหน้าต่างเริ่มหม่น เสื้อคลุมของเสี่ยวชุ่ยก็เสร็จเป็นตัวแรก นางลองสวมอย่างระมัดระวัง กลัวเข็มที่อาจยังค้างอยู่ แม่นมจับชายเสื้อให้เข้าที่แล้วถอยออกมาดู สาวใช้ยกแขนสองข้าง ก่อนยิ้มจนตาหยี “อุ่นจริง ๆ เจ้าค่ะ ลมคงลอดเข้ามาไม่ได้ง่ายแล้ว ขอบพระคุณคุณหนู” “อย่าเพิ่งหมุน ชายเสื้อยังต้องเก็บอีกจุด” มู่หนานเสวี่ยดึงด้ายที่หลงเหลือออกแล้วตัดทิ้ง “เวลาออกไปซื้อของค่อยสวม ตอนบดหรือแบ่งยาใช้เสื้อเก่าเถิด ผงยาติดแล้วซักออกยาก” เสี่ยวชุ่ยรับคำโดยดี แต่ยังลูบแขนเสื้อใหม่อยู่อย่างนั้น แม่นมลองเสื้อของตนเป็นคนถัดมา ตัวเสื้อหลวมกว่าเล็กน้อยเพื่อให้เคลื่อนไหวสะดวก นางดึงสาบเข้าหากันแล้วนิ่งไป มู่หนานเสวี่ยก้มจัดรอยพับที่บ่าให้ “ตรงนี้คับหรือไม่” แม่นมส่ายหน้า “พอดีเจ้าค่ะ” นางเว้นครู่หนึ่งจึงกล่าวต่อ “คุณหนูเย็บให้บ่าวถึงเพียงนี้ มือคงเมื่อยแล้ว” มู่หนานเสวี่ยขยับนิ้วที่เป็นรอยกดจากเข็ม “พักคืนเดียวก็หาย” นางเก็บกรรไกรลงกล่อง นับเข็มให้ครบแล้วปิดฝา “ไปกินข้าวเถิด พรุ่งนี้ยังมีผู้ป่วยมาแต่เช้า” แม่นมยกตะเกียงไปตั้งข้างสำรับ เสี่ยวชุ่ยถอดเสื้อใหม่พับไว้สูงกว่าถาดยา ก่อนวิ่งไปยกข้าวต้มที่อุ่นอยู่หลังเรือน คืนนั้น มู่หนานเสวี่ยยังใช้ผ้าห่มเก่าผืนเดิม ผ้าขนสัตว์ที่ตัดเหลือถูกพับไว้ในหีบ ส่วนเสื้อคลุมสำเร็จรูปสีเทาเข้มวางอยู่บนเก้าอี้ข้างเตียง นางมองมันอยู่ครู่หนึ่ง แล้วลุกไปปิดบานหน้าต่างให้สนิท เมื่อรอยแยกตรงขอบยังมีลมลอด นางจึงใช้ผ้าเก่าม้วนเล็ก ๆ อุดไว้ ก่อนกลับมาดึงผ้าห่มคลุมถึงหัวไหล่ รุ่งเช้า หิมะที่ตกต่อเนื่องตลอดคืนทำให้ทางหน้าเรือนขาวหนากว่าเดิม เสี่ยวชุ่ยเพิ่งกวาดช่องทางแคบ ๆ ไว้ให้คนเดิน หลินยี่เจ๋อก็มาถึง เขาหยุดใต้ชายคา ปัดหิมะจากแขนเสื้อแล้วมองเข้าไป มู่หนานเสวี่ยกำลังพันแผลให้ชายชราผู้หนึ่ง จึงมิได้ลุกไปรับ “คุณหนูมู่ ท่านแม่ทัพให้ข้ามาเชิญท่านไปพบ” นางเงยหน้าจากมือคนเจ็บ “เดี๋ยวนี้หรือ” ขณะถาม นิ้วของนางยังจับปลายผ้าไว้ มิให้คลายออก หลินยี่เจ๋อมองแผลที่พันใกล้เสร็จ แล้วขยับไปยืนรอข้างประตูแทนที่จะเร่งนาง “ท่านแม่ทัพรออยู่ที่กระโจมบัญชาการ” เขาตอบ “แต่คุณหนูจัดการทางนี้ให้เรียบร้อยก่อนเถิด” มู่หนานเสวี่ยพยักหน้ารับ ผูกปลายผ้าให้มั่นแล้วส่งคนเจ็บให้เสี่ยวชุ่ยดูแลต่อ ชายชรากล่าวขอบคุณอยู่สองครั้ง นางจึงบอกให้เขาค่อย ๆ ลุก อย่ารีบร้อน เมื่อล้างมือและเก็บของบนโต๊ะแล้ว นางหยิบเสื้อคลุมเก่ามาสวม เสี่ยวชุ่ยมองไปทางห้องพัก คล้ายอยากเตือนถึงเสื้อตัวใหม่ แต่เห็นหลินยี่เจ๋อยืนรออยู่ก็ได้แต่ส่งถุงอุ่นมือให้ มู่หนานเสวี่ยรับมาแล้วเดินตามเขาออกไป ทางสู่ค่ายมีรอยล้อเกวียนถูกหิมะกลบเกือบหมด ทั้งสองจึงเลือกเดินตรงรอยเท้าที่ทหารย่ำไว้ก่อนหน้า ทหารยามหน้าค่ายเห็นหลินยี่เจ๋อก็เปิดทางให้ กระโจมบัญชาการตั้งอยู่ถัดจากลานฝึก ผ้าใบด้านข้างขึงแน่น มีเชือกรั้งลงกับหลักไม้กันลม ภายในอุ่นกว่าข้างนอกด้วยเตาเหล็กที่ตั้งห่างจากผ้าใบ บนโต๊ะยาวมีแผนที่กางอยู่ เอกสารวางแยกเป็นกอง เซี่ยเยี่ยนเฟิงสวมเสื้อสีดำที่ปิดคอเรียบร้อย นั่งอ่านรายงานอยู่หลังโต๊ะ เมื่อได้ยินเสียงนางเข้ามา เขาจึงวางกระดาษลง มู่หนานเสวี่ยคำนับตามมารยาท “ท่านแม่ทัพ” เซี่ยเยี่ยนเฟิงมองหิมะที่ยังละลายไม่หมดตรงชายเสื้อของนาง ก่อนชี้ไปยังเก้าอี้ตรงข้าม “นั่งเถิด” หลินยี่เจ๋อถอยออกจากกระโจม ทิ้งม่านประตูลงจนเสียงลมเบาลง นางนั่งโดยมิได้พิงพนัก วางถุงอุ่นมือไว้บนตักแล้วประสานมือทับอีกชั้น น้ำที่ละลายจากหิมะหยดจากชายเสื้อสองสามหยดลงบนพื้น มู่หนานเสวี่ยขยับเท้าเข้ามาเล็กน้อย ไม่ให้ชายผ้าเปียกแตะขาโต๊ะ รอให้เขาเป็นฝ่ายกล่าวธุระก่อน เซี่ยเยี่ยนเฟิงวางพู่กันลงบนที่พัก “เรื่องทหารที่ได้รับพิษเมื่อวาน เจ้าบอกว่าอาการของเขาคล้ายกับคราวที่ข้าได้รับพิษ” เขามิได้ถามถึงเสื้อคลุม และนางก็มิได้เอ่ยถึง เขาหยิบรายงานแผ่นหนึ่งออกจากกอง แต่ยังไม่ส่งให้นาง “คำว่าคล้ายของเจ้า หมายถึงพิษชนิดเดียวกันหรือไม่” “มีอาการที่คล้ายกัน” มู่หนานเสวี่ยตอบ “ข้าจึงเรียนไปตามที่พบ มิได้หมายความว่ารู้ต้นตอของพิษนั้นแล้ว” นางมองรายงานในมือเขา ก่อนเลื่อนสายตากลับ “หากท่านแม่ทัพถามเรื่องผู้ลงมือ ข้ายังตอบมิได้” “ข้ามิได้ถามเรื่องนั้น” เขาวางรายงานลง “เจ้าเคยรักษาผู้ที่ถูกพิษงูเห่าภูเขามาก่อนหรือ” คำถามครั้งนี้ชัดเจนกว่าครั้งแรก ดวงตาของเขาจับอยู่ที่นาง ไม่หันไปมองเอกสารอีก มู่หนานเสวี่ยเงียบไปชั่วอึดใจ นิ้วที่ซ้อนอยู่บนถุงอุ่นมือค่อย ๆ คลายออก นางมิได้หลบตา แต่กว่าจะตอบก็ปล่อยให้เสียงถ่านแตกในเตาดังแทรกขึ้นมาครั้งหนึ่ง “เคย” “ที่ใด” เซี่ยเยี่ยนเฟิงถามต่อทันที น้ำเสียงมิได้ดังขึ้น ทว่ามู่หนานเสวี่ยรู้ว่าเขามิได้เชิญนางมาเพื่อฟังคำตอบเพียงเท่านี้ “เป็นเรื่องในอดีต มิใช่ที่ด่านแห่งนี้” นางตอบ มีเพียงข้อความเท่านั้น ไม่มีชื่อสถานที่หรือผู้ป่วยตามมา ครั้นเห็นเขายังรอ นางจึงกล่าวอีกประโยค “ข้าตอบเรื่องวิชารักษาได้ ส่วนเรื่องอื่น ขอท่านแม่ทัพอย่าได้ถือโทษ” เซี่ยเยี่ยนเฟิงมิได้ตำหนิ เขาเอนตัวไปด้านหลังเล็กน้อย ปลายนิ้วแตะขอบรายงาน “เช่นนั้น ข้าจะถามชื่อคนผู้หนึ่ง” เขาหยุดให้เสียงฝีเท้าทหารที่ผ่านหน้ากระโจมห่างออกไปเสียก่อน “แม่ชีซูซินผู้ที่เจ้าบอกว่าเป็นอาจารย์ เคยเล่าประวัติในวังให้ฟังหรือไม่” มือของมู่หนานเสวี่ยขยับเพียงนิด ถุงอุ่นมือบนตักจึงเอียงไปข้างหนึ่ง นางจับไว้ก่อนจะตก แล้ววางกลับตรงเดิม การเคลื่อนไหวนั้นใช้เวลาไม่ถึงชั่วลมหายใจ แต่เซี่ยเยี่ยนเฟิงมองเห็น “เคยได้ยิน” นางตอบ “จากผู้ใด” เขาถาม ไม่เปิดทางให้นางเปลี่ยนเรื่อง มู่หนานเสวี่ยก้มมองปมเชือกบนถุงอุ่นมือครู่หนึ่ง แล้วจึงเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง “จากผู้ที่สอนวิชาให้ข้า” น้ำเสียงของนางยังเป็นปกติ “อาจารย์ซูเป็นผู้สอนข้าเจ้าค่ะ” นางตอบชัด “แต่ท่านไม่เคยเล่าประวัติในวัง ท่านสอนวิชาและกำชับให้ข้าระวังตัวเท่านั้น” เซี่ยเยี่ยนเฟิงนิ่งฟัง เขาทราบแล้วว่าแม่ชีผู้นั้นเป็นอาจารย์ของนาง คำถามคราวนี้มุ่งถึงประวัติที่ขาดหาย มิใช่ให้ลูกศิษย์พิสูจน์ว่ารู้จักชื่ออาจารย์จริงหรือไม่ เปลวไฟในเตาไหววูบ เขารอให้นางตอบตามที่รู้โดยไม่เร่ง ท้ายที่สุด เขาหยิบรายงานกลับไปวางรวมกับกองเอกสาร “ต่อไป หากมีทหารได้รับพิษเช่นเดียวกัน ให้แจ้งเจ้ามาดูโดยตรง” เขากล่าวช้าลงตรงประโยคถัดมา “เรื่องรักษาพิษ ให้รอเจ้าตรวจเสียก่อน อย่าให้ผู้ใดทดลองจัดการเอง ส่วนคำสั่งนี้ ข้าจะให้หลินยี่เจ๋อแจ้งหมอประจำค่าย” “ข้ารับทราบ” มู่หนานเสวี่ยตอบ “แต่หากเกิดเรื่องกลางดึก ขอให้ผู้มาตามบอกให้ชัดว่าคนเจ็บอยู่ที่ใด จะได้ไม่เสียเวลาหา” เซี่ยเยี่ยนเฟิงพยักหน้า มิได้ขัดข้อง นางจึงไม่กล่าวเรื่องรักษาต่อ เขาเลื่อนเอกสารตรงหน้าให้เป็นระเบียบ แล้วเงยหน้ามองนางอีกครั้ง “ไม่มีเรื่องอื่นแล้ว เจ้าไปเถิด” เขาหยุดคำถามไว้เพียงนั้น หนานเสวี่ยรู้ว่าเขาจำชื่ออาจารย์จากคำของนางได้ แต่ยังไม่เข้าใจว่าเอกสารในด่านเชื่อมโยงไปถึงวังหลวงอย่างไร นางลุกขึ้นคำนับ ก่อนหยิบถุงอุ่นมือแล้วเดินออกจากกระโจม ครั้นเปิดม่าน ลมเย็นก็ปะทะใบหน้าจนต้องหยุดปรับลมหายใจ หลินยี่เจ๋อยืนอยู่ข้างหลักไม้ เขามองนางเพียงแวบเดียวแล้วขยับนำทาง มู่หนานเสวี่ยดึงสาบเสื้อเข้าหากัน เดินตามไปโดยไม่เอ่ยถาม ซ่งซานเฉิงรออยู่ด้านนอกพร้อมสมุดของใช้จากเรือนยา เขาไม่ถามเรื่องที่เพิ่งหารือ เพียงเปิดหน้าซึ่งแม่นมลงรายการผ้าสะอาดไว้ ชางเจิ้นหยางช่วยถือถุงของคืนค่ายและกำลังจะรวบทุกห่อเข้าด้วยกัน “แยกตามชื่อ” ซ่งซานเฉิงทักทันที “ข้าวผิดกระสอบข้ายังนับใหม่ได้ ของคนเจ็บผิดห่อไม่ใช่เรื่องให้เจ้าหัวเราะ” ชางเจิ้นหยางเลิกยิ้มแล้วอ่านป้ายทีละใบ หนานเสวี่ยตรวจจนถูกต้องจึงอนุญาตให้นำกลับ ระหว่างกลับเรือนยา ชื่อซูซินยังวนอยู่ในความคิด ภาพจากความฝันเมื่อสองคืนก่อนผุดขึ้นมาเป็นช่วง ๆ นางพยายามนึกถึงคำพูดที่ได้ยินในฝัน แต่ยิ่งทบทวนก็ยิ่งจับถ้อยความได้ไม่ครบ เมื่อหลินยี่เจ๋อหยุดรอที่ทางแยก นางจึงรู้ตัวว่าเดินช้าลงแล้ว รีบก้าวตามไปให้ทัน บ่ายวันนั้น หลังดูคนป่วยที่เหลือเสร็จ มู่หนานเสวี่ยเปิดหีบเอาผ้าสีเทาเข้มที่เก็บไว้ออกมา คราวนี้นางตัดเสื้อคลุมให้ตนเอง ใช้แบบเรียบเช่นเดียวกับของเสี่ยวชุ่ย มิได้บุขนหรือแต่งริมอย่างตัวที่ส่งมา แม่นมช่วยวัดช่วงหลังและเนาผ้าให้ เมื่อเห็นคุณหนูยอมทำเสื้อของตนเสียที นางก็ไม่พูดถึงเสื้อสำเร็จรูปบนเก้าอี้อีก เสี่ยวชุ่ยยกถ้วยน้ำอุ่นมาวาง แล้วนั่งเก็บริมผ้าที่เหลือ พอเสื้อเสร็จและมู่หนานเสวี่ยลองสวม นางก็ลุกขึ้นมาจัดชายให้ “สีนี้ขับผิวคุณหนูนักเจ้าค่ะ” ก่อนจะยิ้มแล้วเสริม “คราวหน้าไปค่าย อย่าหยิบตัวเก่าอีกนะเจ้าคะ ตัวนี้ข้าแขวนไว้ใกล้ประตูให้” “เป็นเพราะผ้าเนื้อดีต่างหาก” มู่หนานเสวี่ยดึงแขนเสื้อให้เข้าที่ เนื้อผ้าแนบไหล่แต่ไม่รั้งยามยกแขน นางลองเดินสองก้าวแล้วถอดส่งให้เสี่ยวชุ่ย “แขวนไว้เถิด ใช้เวลาออกข้างนอก” เสี่ยวชุ่ยรับไปแขวนใกล้ประตู ส่วนเสื้อคลุมบุขนที่ส่งมา แม่นมห่อด้วยผ้าสะอาดเก็บไว้ต่างหาก พอใกล้ค่ำ หิมะก็เริ่มตกหนัก ชาวบ้านที่มารับยาต่างรีบกลับก่อนทางเดินจะถูกกลบ เสี่ยวชุ่ยยกถาดสมุนไพรเข้ามา แม่นมปิดบานหน้าต่างทีละบาน มู่หนานเสวี่ยตรวจห่อยาที่จัดไว้สำหรับวันรุ่งขึ้นแล้วเก็บลงตะกร้า กลิ่นยาจากหม้อดินบนเตาลอยอยู่ในเรือน นางเลื่อนเก้าอี้ออกจากทางเดิน เพื่อมิให้ผู้ใดสะดุดในยามมืด ในค่ายทหาร ตะเกียงบนโต๊ะบัญชาการจุดขึ้นแล้ว เซี่ยเยี่ยนเฟิงอ่านรายงานอยู่ใต้แสงนั้นจนได้ยินเสียงขอเข้าพบ หลินยี่เจ๋อเปิดม่านเข้ามา มือหนึ่งถือเอกสารเก่าหลายแผ่น เขาปัดหิมะจากบ่าที่หน้าประตูให้เรียบร้อยจึงเดินไปวางเอกสาร ชายกระดาษบางแผ่นมีรอยขาดและสีคล้ำกว่าส่วนอื่น “ท่านแม่ทัพ ข้าตรวจสอบเรื่องที่สั่งไว้เพิ่มเติมแล้ว” หลินยี่เจ๋อกล่าว เขาเลือกแผ่นหนึ่งออกมา วางไว้เหนือเอกสารอื่นเพื่อให้หาได้ง่าย เซี่ยเยี่ยนเฟิงเหลือบมองตัวหนังสือสองบรรทัดแรก แต่ยังมิได้หยิบขึ้นอ่าน “ว่ามา” เขาวางรายงานในมือลง หลินยี่เจ๋อจึงลดเสียง แม้ในกระโจมจะไม่มีผู้อื่นอยู่ก็ตาม “คุณหนูมู่อาจเกี่ยวข้องกับอารามชิงหยวนจริงขอรับ ในเอกสารเก่าที่เก็บไว้ที่ด่าน มีข้อความบันทึกคำเล่าเรื่องแพทย์หญิงนามซูซิน” เขาใช้นิ้วชี้ตรงบรรทัดที่กล่าวถึงชื่อนั้น “ตามคำเล่า เมื่อกว่ายี่สิบปีก่อน นางเคยเป็นแพทย์ประจำวังหลวง แล้วถูกกล่าวหาว่าพัวพันกับแผนลอบสังหารองค์หญิง ผู้เล่าอ้างว่านางถูกใส่ร้าย หลังจากนั้นก็หายตัวไป ต่อมามีผู้กล่าวว่าเคยพบเห็นนางที่อารามชิงหยวน ก่อนอารามแห่งนั้นจะถูกทิ้งร้าง” เซี่ยเยี่ยนเฟิงหยิบกระดาษขึ้นอ่านตั้งแต่ต้น ครั้นถึงส่วนที่เป็นคำเล่าต่อ ๆ กันมา เขาก็วางลง “มีสิ่งใดยืนยันหรือไม่ ว่าคนในวังกับคนที่อารามเป็นคนเดียวกัน” หลินยี่เจ๋อส่ายหน้า เขาจึงถามต่อ “แล้วความเกี่ยวข้องกับคุณหนูมู่เล่า” “ยังไม่มีหลักฐานชัดเจนขอรับ” หลินยี่เจ๋อตอบตามตรง “คุณหนูบอกตั้งแต่คืนแรกว่าแม่ชีซูซินเป็นอาจารย์ ชื่อจึงตรงกับคนในเอกสารแน่ แต่เรายังต้องยืนยันว่าซูซินที่อารามกับแพทย์ในวังเป็นคนเดียวกัน วิชารักษาพิษของคุณหนูทำให้ควรสืบทางนี้ต่อ มิใช่หลักฐานที่นำไปกล่าวหาผู้ใดได้” เขาเลื่อนกระดาษอีกแผ่นเข้ามา “เอกสารเก่ายังไม่มีบันทึกว่านางรับศิษย์ผู้ใด ส่วนการรับคุณหนูมู่เป็นศิษย์นั้น เราทราบจากคำของคุณหนูเองแล้ว” เซี่ยเยี่ยนเฟิงอ่านทวนชื่อซูซินอีกครั้ง แล้วรวบกระดาษกลับเข้าด้วยกัน “สืบต่อไป แยกให้ชัดว่าสิ่งใดเป็นบันทึก สิ่งใดเป็นเพียงคำเล่า” เขาวางเอกสารไว้ด้านในโต๊ะ ห่างจากรายงานที่เสมียนต้องมารับ “อย่าให้ใครรู้ว่าเรากำลังสืบเรื่องนี้ และอย่าเพิ่งไปซักถามคนในเรือนยา” “รับทราบขอรับ” หลินยี่เจ๋อประสานมือคำนับ เขามองเอกสารบนโต๊ะ คล้ายจะกล่าวอะไรอีก แต่ท้ายที่สุดก็เก็บมือกลับแล้วรอฟังคำสั่งเพิ่มเติม เมื่อไม่มีคำสั่งอื่น เขาจึงถอยออกจากกระโจม เซี่ยเยี่ยนเฟิงเลื่อนตะเกียงเข้ามาใกล้ หยิบเอกสารเก่าขึ้นอ่านอีกครา ครั้นลมด้านนอกพัดแรงจนเปลวไฟเอนไป เขาก็ใช้ฝ่ามือบังไว้ ก่อนวางกระดาษทับด้วยที่ทับเอกสาร แล้วหันกลับไปอ่านรายงานทหารที่ค้างอยู่ ในเรือนพัก เสี่ยวชุ่ยกับแม่นมเข้านอนแล้ว เสื้อคลุมใหม่ของทั้งสองแขวนอยู่บนราวไม้ใกล้ผนัง มู่หนานเสวี่ยนั่งข้างเตา ถือถ้วยน้ำอุ่นไว้ระหว่างมือ เสื้อคลุมตัวที่นางเย็บเองพาดอยู่บนตัก ตรงชายด้านในมีด้ายเส้นหนึ่งยื่นออกมา นางจึงหยิบกล่องเข็มจากข้างเก้าอี้มาเปิด ขณะร้อยด้าย ชื่อซูซินก็ผุดขึ้นอีกครั้ง นางหยุดมือ มองเข็มที่ยังร้อยไม่ผ่านอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนยกให้ใกล้แสงตะเกียงกว่าเดิม คราวนี้ด้ายลอดรูเข็มได้ นางเย็บเก็บชายเสื้อสองสามฝีเข็ม ลองใช้นิ้วลูบดูจนแน่ใจว่าไม่สะดุด แล้วกัดด้ายให้ขาด มู่หนานเสวี่ยพับเสื้อวางไว้ข้างตัว เก็บเข็มลงกล่องและปิดฝา เสี่ยวชุ่ยพลิกตัวบนเตียง ผ้าห่มเลื่อนจากไหล่ลงมา นางจึงลุกไปดึงขึ้นให้ ก่อนกลับมาดับตะเกียงปลายฤดูหนาว ก่อนงานเลี้ยงฉลอง ข่าวจากเมืองหลวงมาถึงอีกครั้ง เป็นพระราชสาส์นรับทราบการหมั้นที่ทั้งสองสมัครใจและอนุญาตให้เซี่ยเยี่ยนเฟิงดูแลชายแดนต่อจนถึงฤดูใบไม้ผลิก่อนกลับเข้าเฝ้า มิใช่เลือกเจ้าสาวให้ใหม่ งานเลี้ยงจึงจัดที่ลานค่ายย่อยใกล้ผิงอัน ส่วนเสิ่นซูหยาได้รับเอกสารรับรองความปลอดภัยตามคำสั่งเดิมแล้ว จึงร่วมงานได้โดยไม่ต้องหลบหลังประตู ในเมืองหลวง กงกงคนเดิมซึ่งเคยรับคำสั่งให้ดูองค์ชายอ่านพระราชสาส์นนำหนังสือตอบรับมาวางในห้องทรงอักษร คราวนี้เอกสารเปิดอ่านแล้วและมีคำตอบครบ มิได้ถูกส่งกลับเป็นเถ้า เมื่อแจ้งข่าวไปยังฮองเฮา พระนางทรงรับทราบว่าจะไม่มีขบวนเลือกคู่ครองตามไปชายแดน กงกงจึงเก็บบัญชีสตรีชุดเดิมและส่งสาส์นยืนยันไปพร้อมผู้ส่งข่าว เรื่องคู่ครองที่ค้างมาตั้งแต่ก่อนพบหนานเสวี่ยจึงยุติลงที่การเลือกของทั้งสอง ก่อนวันงาน จดหมายสั้นจากซูซินส่งถึงเสิ่นซูหยา อาจารย์ปลอดภัยและกำลังมาพบผู้ตรวจคดีเก่าที่ชายแดน นางจะให้การก่อน แล้วเข้าพบลูกศิษย์เป็นการส่วนตัวหลังงานเลี้ยง หนานเสวี่ยอ่านจนจบก่อนส่งให้แม่นมเหมยเปา คราวนี้การรอมีวันนัดกับผู้รับรอง มิใช่ข่าวที่หายไปกับสายลม ราวสิบว
มู่เหวินเจิ้งพักอยู่ที่ด่านเหยียนเป่ยสองวันตามที่บอกไว้ ก่อนเดินทางกลับเมืองหลวงพร้อมมู่เฉิงเฟิงเพื่อดำเนินเรื่องคดีและจัดการงานในตระกูล เสิ่นซูหยาได้รับเอกสารรับรองตัวตามคำสั่งคุ้มครองแล้ว แต่ยังเลือกพักในเรือนเดิมกับลูกสาวต่อ ชีวิตที่เรือนยาจึงดำเนินตามปกติ เช้าวันที่รถม้าออกจากด่าน มู่หนานเสวี่ยยืนส่งอยู่ข้างมารดา นางมิได้กล่าวรั้งบิดา เพราะรู้ว่าเรื่องในเมืองหลวงยังต้องสะสาง มู่เหวินเจิ้งกำชับให้นางดูแลตนเองอีกครั้งก่อนขึ้นรถ ส่วนมู่เฉิงเฟิงหันกลับมามองเรือนยาที่อยู่ไม่ไกล แล้วจึงตามไป นางรอจนรถม้าพ้นประตูด่านจึงเดินกลับ มือของมารดายังจับแขนนางอยู่ ความรู้สึกที่มีคนในครอบครัวอยู่ข้างกายทำให้นางยอมผ่อนฝีเท้าลง ไม่รีบกลับไปทำงานดังเช่นทุกวัน ระหว่างสองสัปดาห์ที่รอคำตอบ คนไข้ยังเข้ามาเรือนยาตามเวลาเดิม หนานเสวี่ยตรวจอาการ จัดยา และจดสิ่งที่ต้องติดตาม เสิ่นซูหยาช่วยพับผ้าสะอาดใกล้หน้าต่างโดยไม่ขัดจังหวะงาน ลูกสาวเริ่มคุ้นกับการเงยหน้าแล้วพบมารดาอยู่ตรงนั้น และมีเรื่องเล็กน้อยเล่าให้ฟังยามพัก สิบสี่วันหลังบิดาออกเดินทาง หนังสือจากมู่เฉิงเฟิงมาถึง พร้อมคำตอบรับเรื่องการหมั้น
เกือบหนึ่งเดือนหลังจากคืนบนหอคอย ชีวิตในด่านเหยียนเป่ยดำเนินไปอย่างสงบ มู่หนานเสวี่ยยังคงเปิดเรือนยา เสิ่นซูหยาพักอยู่ในเรือนลับ ส่วนเซี่ยเยี่ยนเฟิงไม่ได้พูดถึงบทสนทนาในคืนนั้นอีก แต่ทุกครั้งที่นางเดินผ่านค่าย เขามักจะมองตามเพียงชั่วขณะ แต่ความสงบนั้นยังเป็นสิ่งที่มู่หนานเสวี่ยต้องค่อย ๆ ทำความคุ้นเคย ทุกเช้านางตรวจบัญชีสมุนไพร จัดผ้าสะอาด และเปิดประตูรับคนไข้ตามเวลาเดิม ครั้นงานตรงหน้าเสร็จ มือกลับหยุดอยู่เหนือโต๊ะโดยไม่รู้จะทำสิ่งใดต่อ เมื่อก่อนนางต้องระวังทั้งคำพูดและท่าทีของผู้คน บัดนี้ไม่มีใครเร่งรัด ไม่มีคำสั่งให้นางไปจากที่นี่ ความว่างเพียงครู่เดียวจึงทำให้นางนึกถึงเรื่องที่ยังค้างอยู่ในใจได้ชัดเจนขึ้น นางจำถ้อยคำบนหอคอยได้ชัด และรู้ว่าเขาไม่ได้ลืม วันรุ่งขึ้นเขามาตามนัด นางคืนเสื้อคลุมและคุยกับเขาหลังปิดเรือนยา จากนั้นทั้งสองตกลงให้ครอบครัวรับรู้ก่อนจัดพิธีจริง ระหว่างรอบิดากลับมาเขาจึงไม่เร่งเรื่องเดิมซ้ำ ทุกครั้งที่เดินผ่านค่ายนางยังเห็นเขาเงยหน้ามอง ก่อนกลับไปฟังรายงานทหาร จนถึงเช้าวันหนึ่ง เสียงแตรจากประตูด่านดังขึ้น หลินยี่เจ๋อรีบเข้ามากระโจม “ท่านแม่ทัพ มู่เห
หลายวันหลังจากขบวนคุมตัวมู่เฉิงอวี้ออกจากด่าน ชีวิตในหมู่บ้านผิงอันค่อย ๆ กลับสู่จังหวะปกติ มู่หนานเสวี่ยเปิดเรือนยาตามเคย เสิ่นซูหยาพักอยู่ในเรือนลับอย่างเงียบ ๆ ส่วนเซี่ยเยี่ยนเฟิงจัดการราชการประจำวันโดยไม่พูดถึงเรื่องตระกูลมู่อีก ผู้คนเริ่มกลับมารอรับยาหน้าประตูตั้งแต่เช้า บ้างถามอาการของคนในเรือน บ้างนำตะกร้าเปล่ามาคืนหลังใช้ขนห่อยา ไม่มีใครกล่าวถึงวันที่ขบวนคุมตัวผ่านหมู่บ้านต่อหน้านางอีก มู่หนานเสวี่ยรับรู้ความระมัดระวังนั้นและไม่ได้ซักถาม นางยังทำงานได้ แต่บางเรื่องก็ไม่อยากได้ยินในเวลาที่ต้องตั้งใจฟังคนป่วย เซียวฉงจิ่งนำคนที่หายดีแล้วมาช่วยผู้ดูแลหมู่บ้านซ่อมส่วนที่ยังค้างตามกำลัง ซ่งซานเฉิงเปิดบัญชีไม้กับฟืนแยกให้ตรวจได้ ชางเจิ้นหยางถือรายชื่อครอบครัวเดินถามทีละเรือนว่าของที่รับไปครบหรือไม่ คราวนี้เรื่องที่เขาพูดมากเป็นเรื่องหลังคารั่วกับประตูปิดไม่สนิท มิใช่ข่าวส่วนตัวของใคร หลินยี่เจ๋อรับรายการที่ต้องแก้จากทั้งสาม ส่วนโม่อวิ๋นฉางมารายงานความคืบหน้าตามเวลา ชีวิตในหมู่บ้านจึงกลับเป็นปกติด้วยงานที่แต่ละคนลงมือทำ มิใช่เพียงคำบอกว่าสงบแล้ว ช่วงแรกนางมักเงยหน้าทุกครั้
หลังจากมู่เฉิงอวี้ถูกควบคุมตัวในค่าย ด่านเหยียนเป่ยกลับเข้าสู่ความสงบภายนอก เสียงฝึกทหารดังขึ้นตามเวลา ร้านรวงเปิดค้าขาย และผู้คนยังเข้าออกเรือนยาเช่นทุกวัน ทว่าทหารเกราะดำเพิ่มการลาดตระเวนทั้งกลางวันและกลางคืน ผู้ที่ผ่านประตูค่ายต้องถูกตรวจสอบอย่างถี่ถ้วน มู่เฉิงเฟิงไม่ยอมปล่อยให้น้องสาวและมารดาออกไปเพียงลำพัง แม้เจ้าตัวจะอ้างว่าเดินผ่านมาพอดี มู่หนานเสวี่ยก็รู้ว่าพี่ชายตั้งใจรอส่งนางกลับเรือน ส่วนเซี่ยเยี่ยนเฟิงส่งรายงานฉบับสมบูรณ์ไปยังเมืองหลวงผ่านช่องทางลับที่เร็วที่สุด หลังตรวจหลักฐานทุกชิ้นด้วยตนเอง เขาไม่ต้องการให้ข้อบกพร่องเพียงเล็กน้อยเปิดทางให้ผู้ใดบิดเบือนเรื่องนี้ได้อีก สิบวันผ่านไปโดยไม่มีข่าวใดตอบกลับ มู่หนานเสวี่ยยังคงเปิดเรือนยาตามปกติ ตรวจอาการ จัดห่อยา และจดบันทึกจนถึงเย็น งานที่อยู่ตรงหน้าทำให้นางไม่ต้องคอยมองประตูตลอดเวลา แต่เมื่อเสียงม้าดังจากถนน มือที่กำลังเขียนก็ยังหยุดอยู่ครู่หนึ่งเสมอ นางไม่เคยถามว่าข่าวมาถึงหรือยัง มู่เฉิงเฟิงเองก็ไม่พูดถึง ทว่าทุกครั้งที่กลับมาร่วมโต๊ะอาหาร เขาจะมองน้องสาวก่อนส่ายหน้าเล็กน้อย เสิ่นซูหยาเห็นแล้วจึงตักอาหารใส่ชามให้ทั้งสอง
ข่าวการสู่ขอของแม่ทัพเซี่ยเยี่ยนเฟิงกับมู่หนานเสวี่ยแพร่ไปถึงเมืองหลวงภายในสี่วัน มู่เฉิงอวี้ได้รับรายงานตอนเช้า ใบหน้าของนางเย็นชาลงทันที นิ้วมือกำขอบโต๊ะแน่น กระดาษรายงานยังคลี่อยู่ข้างถ้วยชา มู่เฉิงอวี้อ่านชื่อทั้งสองซ้ำอีกครั้ง ก่อนเลื่อนสายตาไปยังวันที่ท้ายข้อความ ผู้ส่งข่าวมิได้เขียนคลุมเครือ เซี่ยเยี่ยนเฟิงเป็นฝ่ายเอ่ยเรื่องสู่ขอด้วยตนเอง มิใช่เพียงข่าวลือจากคนในค่าย นางวางถ้วยลงโดยไม่ได้ดื่ม ชาที่เคยร้อนจนอุ่นนิ้วเย็นลงตั้งแต่เมื่อใดก็ไม่ทันสังเกต หากเป็นเพียงหลานสาวที่อยู่ชายแดน นางยังใช้คำสั่งของครอบครัวเรียกตัวกลับได้ แต่เมื่อมีชื่อแม่ทัพเซี่ยเข้ามาเกี่ยวข้อง ทุกถ้อยคำย่อมต้องระวังมากกว่าเดิม สิ่งที่ทำให้นางขุ่นเคืองมิใช่การสู่ขอเพียงอย่างเดียว หากเป็นการที่หนานเสวี่ยทำให้นางรู้เรื่องจากปากผู้อื่น เด็กที่เคยก้มหน้ารับคำอยู่ในจวน บัดนี้กลับตัดสินใจโดยไม่คิดขออนุญาตนาง “สู่ขอ?” นางพูดเสียงเย็น “เจ้าเด็กนั่นกล้าไปผูกมัดกับแม่ทัพชายแดนโดยไม่ผ่านข้า” นางรอให้คนรับใช้ตอบ ทว่าอีกฝ่ายเอาแต่ก้มศีรษะ ความนิ่งนั้นยิ่งทำให้มู่เฉิงอวี้หงุดหงิด นางอยากถามว่าเหตุใดข่าวจึงมาช้าถึงส







