LOGIN“ เมื่อเติบใหญ่ จึงได้รู้ว่าใต้หล้านี้มิอาจฝากชีวิตไว้กับผู้ใดได้ สุดท้ายแล้ว…ผู้ที่พึ่งพาได้ที่สุดก็คือตัวข้าเอง ”มู่หนานเสวี่ย บุตรสาวตระกูลแม่ทัพที่ถูกทอดทิ้งไว้ตั้งแต่กำเนิดผู้คนในเมืองหลวงต่างหัวเราะเยาะนางและตาหน้าว่านางนั้นเป็นสตรีที่ไร้การศึกษาไม่มีบิดามารดาคอยอบรมสั่งสอนมารยาทนั้นนับว่าย่ำแย่แถมนั้นยังอ่านหนังสือไม่ออก แถมยังโง่เขลาเบาปัญญานางนั้นมีดีแค่กินอาหารเท่านั้นนิสัยของนางออกตรรกะกรามไม่สมเป็นบุตรสาวจากจวนแม่ทัพใหญ่เอาซะเลย…
View Moreปลายฤดูหนาว ก่อนงานเลี้ยงฉลอง ข่าวจากเมืองหลวงมาถึงอีกครั้ง เป็นพระราชสาส์นรับทราบการหมั้นที่ทั้งสองสมัครใจและอนุญาตให้เซี่ยเยี่ยนเฟิงดูแลชายแดนต่อจนถึงฤดูใบไม้ผลิก่อนกลับเข้าเฝ้า มิใช่เลือกเจ้าสาวให้ใหม่ งานเลี้ยงจึงจัดที่ลานค่ายย่อยใกล้ผิงอัน ส่วนเสิ่นซูหยาได้รับเอกสารรับรองความปลอดภัยตามคำสั่งเดิมแล้ว จึงร่วมงานได้โดยไม่ต้องหลบหลังประตู ในเมืองหลวง กงกงคนเดิมซึ่งเคยรับคำสั่งให้ดูองค์ชายอ่านพระราชสาส์นนำหนังสือตอบรับมาวางในห้องทรงอักษร คราวนี้เอกสารเปิดอ่านแล้วและมีคำตอบครบ มิได้ถูกส่งกลับเป็นเถ้า เมื่อแจ้งข่าวไปยังฮองเฮา พระนางทรงรับทราบว่าจะไม่มีขบวนเลือกคู่ครองตามไปชายแดน กงกงจึงเก็บบัญชีสตรีชุดเดิมและส่งสาส์นยืนยันไปพร้อมผู้ส่งข่าว เรื่องคู่ครองที่ค้างมาตั้งแต่ก่อนพบหนานเสวี่ยจึงยุติลงที่การเลือกของทั้งสอง ก่อนวันงาน จดหมายสั้นจากซูซินส่งถึงเสิ่นซูหยา อาจารย์ปลอดภัยและกำลังมาพบผู้ตรวจคดีเก่าที่ชายแดน นางจะให้การก่อน แล้วเข้าพบลูกศิษย์เป็นการส่วนตัวหลังงานเลี้ยง หนานเสวี่ยอ่านจนจบก่อนส่งให้แม่นมเหมยเปา คราวนี้การรอมีวันนัดกับผู้รับรอง มิใช่ข่าวที่หายไปกับสายลม ราวสิบว
มู่เหวินเจิ้งพักอยู่ที่ด่านเหยียนเป่ยสองวันตามที่บอกไว้ ก่อนเดินทางกลับเมืองหลวงพร้อมมู่เฉิงเฟิงเพื่อดำเนินเรื่องคดีและจัดการงานในตระกูล เสิ่นซูหยาได้รับเอกสารรับรองตัวตามคำสั่งคุ้มครองแล้ว แต่ยังเลือกพักในเรือนเดิมกับลูกสาวต่อ ชีวิตที่เรือนยาจึงดำเนินตามปกติ เช้าวันที่รถม้าออกจากด่าน มู่หนานเสวี่ยยืนส่งอยู่ข้างมารดา นางมิได้กล่าวรั้งบิดา เพราะรู้ว่าเรื่องในเมืองหลวงยังต้องสะสาง มู่เหวินเจิ้งกำชับให้นางดูแลตนเองอีกครั้งก่อนขึ้นรถ ส่วนมู่เฉิงเฟิงหันกลับมามองเรือนยาที่อยู่ไม่ไกล แล้วจึงตามไป นางรอจนรถม้าพ้นประตูด่านจึงเดินกลับ มือของมารดายังจับแขนนางอยู่ ความรู้สึกที่มีคนในครอบครัวอยู่ข้างกายทำให้นางยอมผ่อนฝีเท้าลง ไม่รีบกลับไปทำงานดังเช่นทุกวัน ระหว่างสองสัปดาห์ที่รอคำตอบ คนไข้ยังเข้ามาเรือนยาตามเวลาเดิม หนานเสวี่ยตรวจอาการ จัดยา และจดสิ่งที่ต้องติดตาม เสิ่นซูหยาช่วยพับผ้าสะอาดใกล้หน้าต่างโดยไม่ขัดจังหวะงาน ลูกสาวเริ่มคุ้นกับการเงยหน้าแล้วพบมารดาอยู่ตรงนั้น และมีเรื่องเล็กน้อยเล่าให้ฟังยามพัก สิบสี่วันหลังบิดาออกเดินทาง หนังสือจากมู่เฉิงเฟิงมาถึง พร้อมคำตอบรับเรื่องการหมั้น
เกือบหนึ่งเดือนหลังจากคืนบนหอคอย ชีวิตในด่านเหยียนเป่ยดำเนินไปอย่างสงบ มู่หนานเสวี่ยยังคงเปิดเรือนยา เสิ่นซูหยาพักอยู่ในเรือนลับ ส่วนเซี่ยเยี่ยนเฟิงไม่ได้พูดถึงบทสนทนาในคืนนั้นอีก แต่ทุกครั้งที่นางเดินผ่านค่าย เขามักจะมองตามเพียงชั่วขณะ แต่ความสงบนั้นยังเป็นสิ่งที่มู่หนานเสวี่ยต้องค่อย ๆ ทำความคุ้นเคย ทุกเช้านางตรวจบัญชีสมุนไพร จัดผ้าสะอาด และเปิดประตูรับคนไข้ตามเวลาเดิม ครั้นงานตรงหน้าเสร็จ มือกลับหยุดอยู่เหนือโต๊ะโดยไม่รู้จะทำสิ่งใดต่อ เมื่อก่อนนางต้องระวังทั้งคำพูดและท่าทีของผู้คน บัดนี้ไม่มีใครเร่งรัด ไม่มีคำสั่งให้นางไปจากที่นี่ ความว่างเพียงครู่เดียวจึงทำให้นางนึกถึงเรื่องที่ยังค้างอยู่ในใจได้ชัดเจนขึ้น นางจำถ้อยคำบนหอคอยได้ชัด และรู้ว่าเขาไม่ได้ลืม วันรุ่งขึ้นเขามาตามนัด นางคืนเสื้อคลุมและคุยกับเขาหลังปิดเรือนยา จากนั้นทั้งสองตกลงให้ครอบครัวรับรู้ก่อนจัดพิธีจริง ระหว่างรอบิดากลับมาเขาจึงไม่เร่งเรื่องเดิมซ้ำ ทุกครั้งที่เดินผ่านค่ายนางยังเห็นเขาเงยหน้ามอง ก่อนกลับไปฟังรายงานทหาร จนถึงเช้าวันหนึ่ง เสียงแตรจากประตูด่านดังขึ้น หลินยี่เจ๋อรีบเข้ามากระโจม “ท่านแม่ทัพ มู่เห
หลายวันหลังจากขบวนคุมตัวมู่เฉิงอวี้ออกจากด่าน ชีวิตในหมู่บ้านผิงอันค่อย ๆ กลับสู่จังหวะปกติ มู่หนานเสวี่ยเปิดเรือนยาตามเคย เสิ่นซูหยาพักอยู่ในเรือนลับอย่างเงียบ ๆ ส่วนเซี่ยเยี่ยนเฟิงจัดการราชการประจำวันโดยไม่พูดถึงเรื่องตระกูลมู่อีก ผู้คนเริ่มกลับมารอรับยาหน้าประตูตั้งแต่เช้า บ้างถามอาการของคนในเรือน บ้างนำตะกร้าเปล่ามาคืนหลังใช้ขนห่อยา ไม่มีใครกล่าวถึงวันที่ขบวนคุมตัวผ่านหมู่บ้านต่อหน้านางอีก มู่หนานเสวี่ยรับรู้ความระมัดระวังนั้นและไม่ได้ซักถาม นางยังทำงานได้ แต่บางเรื่องก็ไม่อยากได้ยินในเวลาที่ต้องตั้งใจฟังคนป่วย เซียวฉงจิ่งนำคนที่หายดีแล้วมาช่วยผู้ดูแลหมู่บ้านซ่อมส่วนที่ยังค้างตามกำลัง ซ่งซานเฉิงเปิดบัญชีไม้กับฟืนแยกให้ตรวจได้ ชางเจิ้นหยางถือรายชื่อครอบครัวเดินถามทีละเรือนว่าของที่รับไปครบหรือไม่ คราวนี้เรื่องที่เขาพูดมากเป็นเรื่องหลังคารั่วกับประตูปิดไม่สนิท มิใช่ข่าวส่วนตัวของใคร หลินยี่เจ๋อรับรายการที่ต้องแก้จากทั้งสาม ส่วนโม่อวิ๋นฉางมารายงานความคืบหน้าตามเวลา ชีวิตในหมู่บ้านจึงกลับเป็นปกติด้วยงานที่แต่ละคนลงมือทำ มิใช่เพียงคำบอกว่าสงบแล้ว ช่วงแรกนางมักเงยหน้าทุกครั้

















