ดวงดาราที่ร่วงหล่น

ดวงดาราที่ร่วงหล่น

last updateLast Updated : 2026-11-14
Language: Thai
goodnovel16goodnovel
Not enough ratings
27Chapters
188views
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

“ เมื่อเติบใหญ่ จึงได้รู้ว่าใต้หล้านี้มิอาจฝากชีวิตไว้กับผู้ใดได้ สุดท้ายแล้ว…ผู้ที่พึ่งพาได้ที่สุดก็คือตัวข้าเอง ” มู่หนานเสวี่ย บุตรสาวตระกูลแม่ทัพที่ถูกทอดทิ้งไว้ตั้งแต่กำเนิดผู้คนในเมืองหลวงต่างหัวเราะเยาะนางและตาหน้าว่านางนั้นเป็นสตรีที่ไร้การศึกษาไม่มีบิดามารดาคอยอบรมสั่งสอนมารยาทนั้นนับว่าย่ำแย่แถมนั้นยังอ่านหนังสือไม่ออก แถมยังโง่เขลาเบาปัญญานางนั้นมีดีแค่กินอาหารเท่านั้นนิสัยของนางออกตรรกะกรามไม่สมเป็นบุตรสาวจากจวนแม่ทัพใหญ่เอาซะเลย…

View More

Chapter 1

มู่หนานเสวี่ย

Junanto, pacarku adalah orang pertama yang menanggapi unggahanku.

"Yenny, kamu gila? Aku hanya menikah dengannya, haruskah kamu membesar-besarkan masalahnya?"

"Kamu pikir kalau postingan ini bisa buat aku cemburu? Memang lucu sekali kamu! Jangan cari masalah, apalagi cari masalah dengan Ratna."

Tak lama kemudian, Ratna, adik angkatku juga ikut meninggalkan komentar.

"Kak, kak Jun hanya mau anak kami lahir secara sah, aku nggak akan merebut dia darimu. Kalau nanti kalian menikah, anakku juga bisa memanggil kamu ibu."

Bahkan ibuku juga memarahiku.

"Kamu nggak perlu repot-repot hamil tapi bisa langsung punya anak. Ratna begitu baik membantumu, kamu malah nggak berterima kasih?"

Komentar lainnya dari teman-teman Junanto.

"Bukannya kalian kakak adik? Dengan siapa Jun menikah, kalian akan tetap satu keluarga. Kalau nggak mau rebutan, gampang sekali! Kasih Ratna hari senin rabu jumat dan kamu ambil selasa kamis sabtu saja!"

Semua orang menertawakanku, seolah ini hanya lelucon.

Aku terpaku, rasa pahit perlahan memenuhi hatiku.

Hingga akhirnya mataku penuh air mata yang jatuh membasahi layar ponsel.

Jelas-jelas mereka yang salah.

Namun, mereka malah memutarbalikkan fakta dan tanpa malu memarahiku.

Betapa lucunya.

Orang seperti mereka sama sekali tak layak membuatku bersedih.

Aku menghapus air mataku dengan kuat, lalu melihat satu komentar yang sangat mencolok di antara komentar-komentar penuh ejekan itu.

Komentar itu dari Richie, "Bolehkah aku jadi pengantin priamu?"

Richie adalah teman masa kecilku.

Setelah lulus kuliah, aku memilih tetap tinggal di Kota A, sementara dia melanjutkan studi ke luar negeri.

Ketika aku mulai berpacaran dengan Junanto, dia menjaga jarak dariku dan sejak itu, kami jadi jarang komunikasi.

Saat aku masih berpikir, tiba-tiba telepon darinya sudah masuk.

"Yenny, aku sudah lama menyukaimu."

"Kamu juga tahu, aku nggak pernah suka dengan adik angkatmu. Jadi, aku nggak akan pernah terlibat dengannya, aku juga nggak punya teman-teman aneh seperti mereka dan selama ini aku hanya fokus pada karirku. Aku nggak punya mantan pacar."

Sambil dia berbicara, aku menerima sebuah dokumen kontrak.

Saat aku membukanya, aku pun terkejut. Itu adalah dokumen transfer seluruh aset dan saham miliknya ke namaku..

Saat aku sedang larut dalam keterkejutan, suara Richie terdengar ragu di telepon.

"Yenny, ini semua adalah bukti ketulusanku, bolehkan kamu memberiku kesempatan?"

Hidungku terasa perih.

Kenangan masa kecil mendadak muncul. Ketika guru memberi hadiah dua permen yang sangat dia sukai, dia menyimpannya untukku tanpa makan sebutir pun.

Dia selalu memberikan yang terbaik untukku.

Dengan suara tercekat, aku menjawab,

"Iya, aku bersedia."

Cinta terasa seperti angan-angan. Aku pernah mencoba menggenggamnya, tetapi hanya berakhir dengan luka.

Aku pikir ...

Aku pikir, menjalani hidup sendirian sebenarnya juga cukup baik.

Namun, di saat-saat terakhir hidup nenekku, dia berharap bisa melihatku menikah. Dia ingin bahwa aku akan memiliki seseorang yang bisa melindungiku.

Junanto jelas tak layak.

Namun, kalau mempelai prianya adalah Richie, aku yakin nenekku akan tenang.

Suara Richiie terdengar penuh kegembiraan,

"Kalau begitu, aku akan menyelesaikan pekerjaanku dan dalam dua minggu, aku akan kembali untuk menikahimu."

"Yenny, kamu bisa menungguku dan nggak akan berubah pikiran, 'kan?"

Nada suaranya terdengar sedikit memelas. Aku teringat saat kecil, ketika aku pernah berjanji untuk menjadi pengantinnya di masa depan.

Aku menjawab pelan, "Iya."

Tiba-tiba, aku merasa ingin menangis.

"Richie, ayo janji kelingking."
Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
27 Chapters
มู่หนานเสวี่ย
ยามรุ่งอรุณ แสงอาทิตย์ทอพร่างผ่านทิวเขาและสายหมอกที่เริ่มเจือจาง รังสีอันอบอุ่นทาบทาลงบนหลังคากระเบื้องเคลือบสีเขียวไข่กาของจวนแม่ทัพสกุลมู่ ทว่าแสงสว่างนั้นกลับไม่อาจส่องไปถึง เรือนซูเซียง เรือนร้างเก่าแก่ที่ตั้งอยู่มุมอับท้ายจวน อันเป็นที่สิงสู่ของเงาร่างเล็กนางหนึ่งมู่หนานเสวี่ยเพิ่งผ่านพ้นวัยปักปิ่นมาได้ไม่นาน นางนั่งอยู่บนม้านั่งไม้สลักที่บัดนี้ผุกร่อนด้วยความชื้น สายตาคู่โตจดจ้องไปยังแผ่นแป้งย่างแห้งแข็งในมือ เสื้อผ้าที่สวมใส่เป็นเพียงอาภรณ์เนื้อหยาบตัวยาวเก่าซบเซา เต็มไปด้วยรอยปะชุน สีสันซีดจางจนไม่อาจบอกได้ว่าเดิมทีคือสีใด“คุณหนูเจ้าคะ... แป้งย่างนี้เย็นชืดหมดแล้ว ให้บ่าวไปขอให้แม่ครัวทำน้ำแกงร้อนๆ สักถ้วยดีหรือไม่เจ้าคะ”เสี่ยวชุ่ย สาวใช้ประจำตัวเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ น้ำตาคลอเบ้าเมื่อมองดูคุณหนูซึ่งเป็นสายเลือดแท้ๆ ของผู้นำสกุลมู่ แต่กลับต้องมาทนทานอาหารประทังชีวิต ยิ่งกว่าบ่าวรับใช้ชั้นต่ำ“อย่าลำบากเลยเสี่ยวชุ่ย”น้ำเสียงของมู่หนานเสวี่ยราบเรียบดุจสายน้ำไร้ระลอกคลื่น นางบิแป้งย่างแห้งกรอบส่งเข้าปากแล้วเคี้ยวอย่างตั้งใจ ความอดอยากในวัยเด็กหล่อหลอมให้นางรู้คุณค่าของอาหา
last updateLast Updated : 2026-10-07
Read more
งานหมั้น
สายลมยามค่ำคืนพัดผ่านเรือนหลัง หอบเอาความหนาวเย็นปะทะบานหน้าต่างไม้ผุกร่อนจนส่งเสียงกุกกัก มู่หนานเสวี่ยก้าวลงจากแท่นนอนอย่างเงียบเชียบ นางเดินตรงไปยังมุมห้องที่มืดมิดที่สุด ออกแรงดึงแผ่นไม้กระดานผุพังแผ่นหนึ่งออก เผยให้เห็นกล่องไม้แกะสลักใบเล็กที่ซุกซ่อนอยู่ด้านหลังซอกกำแพงภายในกล่องไม้ไม่ได้บรรจุเครื่องประดับทองคำหรืออัญมณีมีค่า หากแต่เป็นห่อผ้าไหมสีดำ ซึ่งห่อหุ้มเข็มเงินขนาดต่างๆ กว่าร้อยเล่ม พร้อมด้วยตำราฝังเข็มโบราณและขวดยาสมุนไพรหลากชนิด ที่นางใช้เวลาหลายปีซุ่มศึกษาและรวบรวมไว้เพียงลำพังมู่หนานเสวี่ยเปิดซองผ้าไหมมองดูเข็มเงินทอประกายวาววับ นัยน์ตาคู่สวยฉายแววครุ่นคิด ‘วิชาแพทย์และการฝังเข็มนี้ คือไพ่ตายเดียวที่ข้ามี ยามนี้คนในจวนต่างคิดว่าข้าเป็นคนโง่เง่าไร้การศึกษา รู้จักเพียงการแอบหนีไปขออาหารประทังชีวิต ข้าต้องซ่อนวิชาแพทย์นี้ไว้ให้มิดชิดที่สุด ห้ามให้ผู้ใดรู้เป็นอันขาดมานางปิดกล่องไม้ลงอย่างระมัดระวัง แล้วผลักแผ่นไม้กระดานกลับเข้าที่เดิม ก่อนจะยกยิ้มเจ้าเล่ห์ นัยน์ตาส่องประกายความดื้อรั้น“คุณชายเหลียงพ่อค้าคลังทองคำทางใต้หรือ...” นางพึมพำเสียงเรียบ ก่อนจะหลุดหัวเราะออกมา
last updateLast Updated : 2026-10-07
Read more
เซี่ยเยี่ยนเฟิง
ห่างจากเมืองหลวงออกไปทางเหนือกว่าพันลี้ บนผืนแผ่นดินที่เต็มไปด้วยหิมะและอากาศหนาว สายลมหนาวพัดผ่านหอบเอาความยะเยือกมาเป็นระยะ กองทัพเกราะดำตั้งค่ายอยู่หน้าด่านเหยียนเป่ย ด่านแห่งนี้เป็นปราการสำคัญที่สุดของแคว้นต้าเซี่ย ด้านหนึ่งคือภูเขาสูงชันที่ทอดตัวยาวราวกำแพงธรรมชาติ อีกด้านเป็นที่ราบกว้างสุดสายตา ซึ่งในฤดูร้อนอาจมีหญ้าขึ้นเป็นหย่อม ๆ แต่เมื่อฤดูหนาวมาเยือน ทุกสิ่งกลับแห้งกรอบจนกลายเป็นสีเหลืองหม่น ลมเหนือพัดผ่านอย่างรุนแรง เสียงของมันครวญครางอยู่ตามซอกหินราวกับสัตว์ร้ายที่กำลังบาดเจ็บ บนเนินเขาด้านตะวันตก มีธงสีดำปักตราพยัคฆ์ดำทมิฬสะบัดอยู่ท่ามกลางสายลม ธงผืนนี้เป็นสัญลักษณ์ของกองทัพเซี่ย เพียงเห็นมัน ผู้คนชายแดนก็รู้ว่าพื้นที่แห่งนี้อยู่ภายใต้การคุ้มครองของแม่ทัพเซี่ยเยี่ยนเฟิง ส่วนศัตรูที่อยู่อีกฟากหนึ่งของด่าน เมื่อเห็นธงผืนนี้ ก็มักเลือกถอยทัพก่อนจะได้เห็นใบหน้าของผู้บัญชาการเสียด้วยซ้ำ เพราะทั่วทั้งชายแดนต่างรู้ดีว่าเซี่ยเยี่ยนเฟิงไม่เคยอ่อนโยนต่อศัตรู เขาไม่เจรจาเมื่อการเจรจาไม่จำเป็น ไม่ไว้ชีวิตผู้ที่ยกอาวุธขึ้นทำร้ายทหารของภายใต้การบัญชาการของของเขา ในสายตาของผู
last updateLast Updated : 2026-10-21
Read more
ออกเดินทาง
จวนสกุลมู่คืนก่อนออกเดินทางไปยังหมู่บ้านอันผิงเงียบกว่าทุกคืนลมหนาวพัดผ่านแนวต้นสนจนกิ่งไม้กระทบกันเป็นจังหวะคล้ายเสียงกระซิบ ทว่าในเรือนเล็กท้ายหมู่บ้าน แสงตะเกียงกลับยังส่องสว่างอยู่มู่หนานเสวี่ยนั่งอยู่ข้างโต๊ะไม้เก่า กำลังจัดสิ่งของลงหีบใบเล็กอย่างพิถีพิถันสิ่งของเหล่านั้นมีไม่มากนักเสื้อผ้าสามชุด ผ้าคลุมเก่าหนึ่งผืน ตำราแพทย์สองเล่ม กล่องเข็มเงิน และถุงสมุนไพรที่แม่ชีซูซินเคยให้นางไว้เมื่อสองปีก่อนแม้หีบจะเล็ก แต่หนานเสวี่ยกลับใช้เวลาจัดของนานกว่าที่ควรจะเป็น เพราะทุกครั้งที่มือแตะสิ่งของชิ้นหนึ่ง ความทรงจำก็จะผุดขึ้นมากล่องเข็มเงินนั้นเป็นของที่นางรักษาเด็กชาวบ้านคนหนึ่งจนหายจากไข้สูง แม่ของเด็กจึงนำเงินเก็บทั้งหมดมาซื้อให้ แม้หนานเสวี่ยจะปฏิเสธ แต่หญิงผู้นั้นกลับคุกเข่าอยู่หน้าประตูอารามตลอดครึ่งวันนางไม่อาจทิ้งมันไว้“คุณหนู ท่านยัดตำราเล่มเดิมเข้าไปเป็นครั้งที่สามแล้วนะเจ้าคะ”เสียงเสี่ยวชุ่ยดังขึ้นจากด้านข้างหนานเสวี่ยชะงัก มองตำราในมือแล้วก้มลงดูหีบตำราเล่มเดียวกันวางอยู่ข้างในแล้วสองเล่ม“ข้ากำลังตรวจสอบว่าหีบยังมีที่ว่างหรือไม่”“หีบใบนี้เล็กกว่ากล่องใส่ผักของร้านขายผ
last updateLast Updated : 2026-10-21
Read more
กองทัพเกราะดำ
เขากระตุ้นอาชาทะยานตรงเข้ามา ดุจเงาดำทมิฬที่กดทับขวัญผู้คน เสียงกีบม้ากระแทกพื้นดังกึกก้อง ราวกับผืนปฐพีกำลังจะแยกสลาย!เหล่าชายฉกรรจ์ยังไม่ทันได้ตั้งสติจากความตระหนก ทวนเหล็กดำในมือเซี่ยเยี่ยนเฟิงก็พลันตวัดกวาดผ่านนภา ก่อเกิดประกายคมอาวุธวาบวับ เพียงชั่วอึดใจ ร่างของโจรป่าสองคนแรกก็ถูกคมทวนสะบั้นจนลอยกระเด็น โลหิตแดงฉานสาดกระเซ็นลงบนผืนหิมะขาวพิสุทธิ์กองทัพเกราะดำบุกทะลวงเข้าบดขยี้อย่างฉับไวและเด็ดขาด เสียงคมดาบปะทะกันประสานกับเสียงคร่ำครวญด้วยความเจ็บปวดดังระงมทั่วบริเวณ ทว่าเพียงไม่ถึงครึ่งชั่วยาม ศึกเบื้องหน้าก็สิ้นสุดลง โจรป่าที่เหลือรอดต่างทิ้งอาวุธ แตกฮือหลบหนีหายเข้าไปในป่าลึกความสงัดคืนกลับสู่ชายป่าอีกครา เหลือไว้เพียงกลิ่นคาวโลหิตลอยอวล ปะปนอยู่ในสายลมหนาวเหน็บเซี่ยเยี่ยนเฟิงเหนี่ยวบังเหียนให้อาชาดำหยุดนิ่งข้างรถม้าเก่าคร่ำคร่า สายตาคมกริบดุจพญาอินทรีทอดมองผ่านม่านผ้าซีดจาง ซึ่งบัดนี้ฉีกขาดเป็นรอยจากลูกธนูเบื้องหลังม่านผ้านั้น ดรุณีน้อยในชุดคลุมสีเทาเข้มกำลังสบสายตากับเขาอย่างราบเรียบ นางมิได้เผยความตื่นตระหนกหรือร่ำไห้คร่ำครวญดั่งสตรีทั่วไปในเมืองหลวง ในอ้อมอกนางกอดห่อผ
last updateLast Updated : 2026-10-21
Read more
วิชาแพทย์
รุ่งอรุณวันถัดมา แสงตะวันอ่อนบางลอดผ่านซี่หน้าต่างไม้เก่า พร่างพรมลงบนพื้นเรือนซึ่งยังเย็นชื้นด้วยไอหมอก มู่หนานเสวี่ยค่อยๆ ลืมตาขึ้น ความอ่อนล้าจากราตรีก่อนยังเกาะกุมทั่วร่าง ครั้นนึกได้ว่าเมื่อคืนตนพลั้งปากเอ่ยสิ่งใดออกไปบ้าง นางก็สะดุ้งวาบจนลมหายใจสะดุดนางยันกายลุกขึ้นนั่ง มือเรียวคว้าหีบไม้ใบเล็กข้างหมอนมากอดไว้แน่น ราวกับเกรงว่าของในนั้นจะเลือนหายไปเพียงชั่วข้ามคืน ตำราแพทย์ กล่องเข็มเงิน และถุงสมุนไพรเก่าที่มารดาทิ้งไว้ ล้วนเป็นหลักฐานเพียงไม่กี่ชิ้นที่ยืนยันว่า นางยังมีตัวตนเป็นของตนเอง มิใช่เพียงหลานสาวไร้ค่าผู้ถูกตระกูลมู่ทอดทิ้ง“คุณหนูตื่นแล้วหรือเจ้าคะ” เสี่ยวชุ่ยผลักประตูเข้ามาพร้อมกาน้ำร้อน สีหน้าของสาวใช้ยังแลดูอิดโรยจากการเดินทาง แต่ดวงตากลับเปล่งประกาย “เมื่อครู่บ่าวออกไปเก็บฟืน เห็นชาวบ้านมามุงอยู่หน้าเรือนแล้วเจ้าค่ะ คงรู้ข่าวว่ามีคนจากเมืองหลวงเดินทางมาพร้อมกองทัพ”มู่หนานเสวี่ยขมวดคิ้วน้อยๆ “พวกเขามาด้วยเรื่องใด”“ก็...” เสี่ยวชุ่ยยิ้มแหย “บ่าวเผลอเอ่ยกับแม่ครัวว่าคุณหนูพอมีวิชาแพทย์ติดตัว แม่ครัวจึงเล่าต่อให้เพื่อนบ้านฟัง เห็นว่ามีคนป่วยหลายรายในหมู่บ้าน ไม่มีเง
last updateLast Updated : 2026-10-21
Read more
บาดเจ็บ
สามวันหลังจับตัวคนแปลกหน้าที่ชายป่าได้ ด่านเหยียนเป่ยก็คล้ายกลับคืนสู่ความสงบดังเดิม มู่หนานเสวี่ยยังตื่นแต่เช้าตรู่เพื่อรักษาชาวบ้าน เสี่ยวชุ่ยคอยจัดยาและรับรองผู้คนที่ทยอยมาไม่ขาดสาย ส่วนเซี่ยเยี่ยนเฟิงก็กลับไปตรวจแนวป้องกันชายแดน ทุกอย่างดำเนินไปอย่างเป็นระเบียบ ราวกับคลื่นลมเมื่อหลายวันก่อนเป็นเพียงเงาบาง ๆ ที่พัดผ่านแล้วจางหายเช้าวันหนึ่ง ขณะมู่หนานเสวี่ยกำลังหั่นสมุนไพรอยู่หน้าเรือน เสียงเกือกม้าพลันดังประชิดมาแต่ไกล โม่อวิ๋นฉางควบม้าฝ่าฝุ่นเข้ามาอย่างเร่งร้อน ครั้นยังไม่ทันที่ม้าจะหยุดสนิท เขาก็กระโดดลงจากอานแล้วสาวเท้าเข้ามารายงาน“ท่านแม่ทัพ! หมู่บ้านทางเหนือถูกกบฏบุกปล้น เรือนหลายหลังถูกเผาเสียหาย คนพวกนี้มิใช่กลุ่มเดียวกับที่เราจับได้คราวก่อน ทว่าบนธงกลับปักสัญลักษณ์เดียวกัน กำลังคนไม่ต่ำกว่าสามสิบขอรับ”เซี่ยเยี่ยนเฟิงซึ่งกำลังตรวจแผนที่อยู่เบื้องหน้า วางมือลงในทันที แววตาพลันเย็นลง “จัดกำลังม้าเร็วห้าสิบ ออกเดินทางเดี๋ยวนี้”“ท่านจะไปด้วยตนเองหรือขอรับ” หลินยี่เจ๋อถาม สีหน้าฉายแววกังวลอยู่เล็กน้อย“คนพวกนั้นรู้เส้นทางแถบนี้ละเอียดเกินไป เบื้องหลังย่อมมีผู้ชี้ทาง” เขากล่า
last updateLast Updated : 2026-10-21
Read more
อารามชิงหยวน
ยามรุ่งสาง เกล็ดขาวละเอียดลอยละลิ่วเคว้งคว้างท่ามกลางอากาศอันเหน็บหนาว ก่อนจะทับถมลงบนหลังคาเรือนดิน ยอดสนสูงตระหง่าน และผืนดินที่แข็งกระด้าง ท้องฟ้าสีเทาทะมึนไร้ร่องรอยของแสงอาทิตย์ สายลมบูรพาพัดกรรโชกผ่านช่องเขาเป็นระลอก พาให้ละอองหิมะปลิวว่อนไปตามทิศทางมู่หนานเสวี่ยตื่นนอนแต่ฟ้าสาง นางนั่งนิ่งอยู่เบื้องหน้าเตาไฟเล็กในเรือนพัก ท่อนไม้แห้งส่งเสียงลั่นเปรี๊ยะเบา ๆ เปลวเพลิงสีส้มสาดส่องกระทบใบหน้าเรียบนิ่งที่น่าดึงดูดสายตา เสี่ยวชุ่ยนั่ง อยู่เคียงข้างคอยคนหม้อยาที่ส่งเสียงเดือดปุด ๆ กลิ่นอายสมุนไพรเจือรสขมคละคลุ้งตลบอบอวลไปทั่วห้อง“คุณหนู หิมะตกแล้วเจ้าค่ะ” เสี่ยวชุ่ยเอ่ยเสียงแผ่วเบาพลางใช้ทัพพีตักฟองยาส่วนเกินออก“ปีนี้ฤดูหนาวมาเยือนเร็วกว่าคาด เกรงว่าปลายนิ้วของคุณหนูจะชาด้านอีกแล้วสิเจ้าคะ”มู่หนานเสวี่ยพยักหน้ารับน้อย ๆ สองมือยังคงบรรจงบดยาแห้งในครกหินอย่างสม่ำเสมอ“เจ้าจงไปจัดเตรียมผ้าขนสัตว์เพิ่มอีกสองผืน นำมาวางไว้ใกล้ประตูเถิด วันนี้ผู้ป่วยคงจะหลั่งไหลมามากกว่าเดิม”แม่นมซึ่งกำลังนั่งชุนผ้าอยู่ที่มุมห้องเงยหน้าขึ้นมองสายหิมะที่โปรยปรายผ่านกรอบหน้าต่าง “ด่านชายแดนนี้หนาวเหน็บ
last updateLast Updated : 2026-11-14
Read more
ฝันร้าย
รัตติกาลนั้น เกล็ดหิมะเบื้องนอกเรือนยังคงโปรยปรายลงมาไม่ขาดสาย แม้จะเบาบางลงกว่ายามกลางวัน ทว่าความหนาวเหน็บกลับมิได้บรรเทาลงเลยแม้แต่น้อย มู่หนานเสวี่ยทอดกายอยู่บนเตียงไม้ในเรือนพัก ใต้ผ้าห่มขนสัตว์หนาหนักที่คลุมกระชับขึ้นมาจนถึงทรวงอก เปลวไฟในเตาผิงค่อย ๆ ริบหรี่ใกล้มอดดับ เหลือเพียงถ่านแดงเรืองแสงอยู่ในความมืด แสงอันอ่อนจางนั้นส่องให้เงาทะมึนทอดยาวทาบไปตามผนังห้องอันเงียบสงัดนางมิอาจรู้ได้ว่าตนผล็อยหลับไปตั้งแต่ยามใดในค่ำคืนอันหนาวเหน็บ ทว่าฝันร้ายที่ปรากฏขึ้นกลับแจ่มชัดยิ่งนัก ราวกับเหตุการณ์ทั้งปวงกำลังเกิดขึ้นเบื้องหน้าจริง ๆ มิใช่เพียงภาพลวงในห้วงนิทราท้องนภาถูกย้อมด้วยสีแดงฉานดุจโลหิต เสียงโห่ร้องคำรามและเสียงศัสตรากระทบกันดังสนั่นทั่วสมรภูมิ ควันไฟลอยคลุ้งปะปนกับกลิ่นคาวเลือดที่ตลบอบอวลไปทุกหนแห่ง สตรีผู้หนึ่งนอนเหยียดกายอยู่บนพื้นดินเปียกชื้นใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือด เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายอาบทั่วกรอบหน้า สองมือจิกผืนดินเอาไว้แน่นจนปลายเล็บแทบจมลึกลงไปในดิน เคียงข้างนางมีสตรีอีกผู้หนึ่งในอาภรณ์สีเทาเข้มกำลังก้มลงประคองร่างอย่างสุดกำลัง แม้สองมือจะสั่นเทาเล็กน้อยด้วยความอ่อนล้
last updateLast Updated : 2026-11-14
Read more
ผ้าคลุมที่ไม่มีชื่อ
หิมะโปรยลงมาตั้งแต่ฟ้ายังไม่สาง ครั้นถึงยามเช้า สันหลังคาเรือนในหมู่บ้านผิงอันก็มีสีขาวจับอยู่บาง ๆ ลมเหนือพัดลอดตรอกแคบ คราวใดที่ลมแรง กิ่งสนข้างรั้วเรือนยาจะสั่นจนหิมะร่วงลงเป็นสาย มู่หนานเสวี่ยเลื่อนครกหินเข้ามาใกล้ตัว ก่อนก้มหน้าบดสมุนไพรแห้งต่อ เสียงสากครูดก้นครกดังสม่ำเสมออยู่ในห้องที่ยังเย็น แม้เตาไฟตรงมุมเรือนจะติดแล้วก็ตามเสี่ยวชุ่ยนั่งคัดสมุนไพรอยู่ข้างโต๊ะ แยกชิ้นที่ชื้นออกจากกองแล้วใส่ถาดไม้ไว้ต่างหาก แม่นมยกเสื้อเก่าขึ้นส่องกับแสงจากหน้าต่าง ตรงข้อศอกมีรอยปะซ้อนกันสองชั้น นางลองแทงเข็มลงไป ด้ายกลับขาดเสียก่อน จึงถอนใจแล้วหยิบด้ายเส้นใหม่มาร้อย ขณะนั้นเอง เสียงเคาะประตูสามครั้งก็ดังขึ้น ไม่หนักไม่เบา พอให้คนในเรือนได้ยินเสี่ยวชุ่ยวางถาดแล้วเดินไปเปิดประตู ชายฉกรรจ์ผู้หนึ่งยืนอยู่ใต้ชายคา เสื้อคลุมสีเทาเข้มของเขามีหิมะเกาะตามไหล่ ในอ้อมแขนเป็นห่อผ้าขนาดใหญ่สองห่อ เชือกที่มัดห่อขึงตึงจนเห็นรอยกดบนผ้าด้านนอก เขามองเข้าไปในเรือนเพียงครู่เดียวแล้วถาม“ที่นี่คือเรือนพักของคุณหนูมู่ใช่หรือไม่”“ใช่ ท่านมีธุระอันใด” เสี่ยวชุ่ยขยับหลบลมที่พัดเข้ามา ชายผู้นั้นจึงก้มลงวางห่อทั้งสอง
last updateLast Updated : 2026-11-14
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status