Mag-log inยามรุ่งสาง เกล็ดขาวละเอียดลอยละลิ่วเคว้งคว้างท่ามกลางอากาศอันเหน็บหนาว ก่อนจะทับถมลงบนหลังคาเรือนดิน ยอดสนสูงตระหง่าน และผืนดินที่แข็งกระด้าง ท้องฟ้าสีเทาทะมึนไร้ร่องรอยของแสงอาทิตย์ สายลมบูรพาพัดกรรโชกผ่านช่องเขาเป็นระลอก พาให้ละอองหิมะปลิวว่อนไปตามทิศทาง
มู่หนานเสวี่ยตื่นนอนแต่ฟ้าสาง นางนั่งนิ่งอยู่เบื้องหน้าเตาไฟเล็กในเรือนพัก ท่อนไม้แห้งส่งเสียงลั่นเปรี๊ยะเบา ๆ เปลวเพลิงสีส้มสาดส่องกระทบใบหน้าเรียบนิ่งที่น่าดึงดูดสายตา เสี่ยวชุ่ยนั่ง อยู่เคียงข้างคอยคนหม้อยาที่ส่งเสียงเดือดปุด ๆ กลิ่นอายสมุนไพรเจือรสขมคละคลุ้งตลบอบอวลไปทั่วห้อง “คุณหนู หิมะตกแล้วเจ้าค่ะ” เสี่ยวชุ่ยเอ่ยเสียงแผ่วเบาพลางใช้ทัพพีตักฟองยาส่วนเกินออก “ปีนี้ฤดูหนาวมาเยือนเร็วกว่าคาด เกรงว่าปลายนิ้วของคุณหนูจะชาด้านอีกแล้วสิเจ้าคะ” มู่หนานเสวี่ยพยักหน้ารับน้อย ๆ สองมือยังคงบรรจงบดยาแห้งในครกหินอย่างสม่ำเสมอ “เจ้าจงไปจัดเตรียมผ้าขนสัตว์เพิ่มอีกสองผืน นำมาวางไว้ใกล้ประตูเถิด วันนี้ผู้ป่วยคงจะหลั่งไหลมามากกว่าเดิม” แม่นมซึ่งกำลังนั่งชุนผ้าอยู่ที่มุมห้องเงยหน้าขึ้นมองสายหิมะที่โปรยปรายผ่านกรอบหน้าต่าง “ด่านชายแดนนี้หนาวเหน็บกว่าจวนในเมืองหลวงลิบลับ คุณหนูต้องระวังอย่าให้ลมเย็นเข้าสู่ปอดนะเจ้าคะ ข้าต้มน้ำขิงอุ่น ๆ เตรียมไว้แล้ว เดี๋ยวจะตักมาให้ดื่มแก้หนาว” มู่หนานเสวี่ยมิได้เอ่ยคำใด นางเพียงวางยาลงแล้วเอื้อมมือไปปิดฝาหม้อยาให้สนิท ก่อนจะลุกขึ้นเดินตรงไปยังบานประตู พลันที่แง้มออก สายลมเยือกเย็นก็พัดกรรโชกเข้ามาปะทะวูบใหญ่ หอบเอาชายเสื้อคลุมสีเทาเข้มของนางให้พลิ้วไหว นางยืนนิ่งทอดสายตาสำรวจลานกว้างเบื้องหน้า พื้นดินถูกฉาบไว้ด้วยสีขาวโพลนบางเบา ชาวบ้านสองสามคนเดินเร่งฝีเท้าผ่านไปมา ต่างห่อร่างกายด้วยเสื้อคลุมหนาเตอะจนใบหน้าแดงก่ำด้วยพิษความหนาว เรือนยาหลังเล็กที่นางริเริ่มจัดตั้งขึ้น ณ ท้ายหมู่บ้านอันผิงยังคงเปิดต้อนรับผู้คนในยามเช้าเช่นเคย ชาวบ้านที่เคยเคลือบแคลงสงสัยในตัวนางยามแรกพบ บัดนี้ต่างคุ้นชินกับการได้เห็นสตรีในชุดเรียบง่ายนั่งสงบเสงี่ยมอยู่หลังโต๊ะไม้ ด้วยเรียวมือขาวซีดทว่ามั่นคงคอยจัดเทียบยาและพันแผลให้อย่างไม่ถือเนื้อถือตัว ไถ่ถามอาการโดยไม่ติดใจ เช้าวันนี้ ผู้ป่วยแวะเวียนมาเร็วกว่ายามปกติ ชายชราผู้หนึ่งเดินกะโผลกกะเผลกเข้ามา ขาข้างหนึ่งพันไว้ด้วยผ้าเก่าเปื้อนฝุ่น มู่หนานเสวี่ยผายมือให้เขานั่งลง แล้วบรรจงคลี่ผ้าพันแผลออกอย่างทะนุถนอม ร่องรอยบาดแผลถูกพิษความเย็นกัดเซาะจนผิวหนังปริแตก นางใช้ผ้าชุบน้ำอุ่นเช็ดคราบโลหิตแห้งกรังออกอย่างเบามือ ก่อนจะพอกด้วยยาเขียวเข้มข้นที่เคี่ยวไว้ตั้งแต่เมื่อคืนวาน “ท่านหมอช่างมือเบานักขอรับ” ชายชราเอ่ยพลางแย้มยิ้มจนดวงตาหยีลง “ปีก่อนในยามนี้ ลูกชายข้าต้องเดินเท้าฝ่าลมหนาวไปขอความช่วยเหลือที่ค่ายทหาร รอคอยอยู่ตั้งนานกว่าจะได้ยา บางครั้งก็คว้าน้ำเหลวกลับมา” มู่หนานเสวี่ยก้มหน้าก้มตาทำงานในมือ “ยานี้ใช้พอกติดต่อกันสามวัน ห้ามให้แผลถูกน้ำเด็ดขาด หากมีอาการบวมเป่งขึ้นมาอีก ให้รีบมาหาข้า” ชายชราพยักหน้ารับถี่ ๆ ประคองห่อยาเล็ก ๆ ด้วยสองมือ “ขอบใจท่านหมอยิ่งนัก ข้าจะกำชับภรรยาให้มาขอรับยาแก้ปวดข้อด้วยขอรับ” “ได้” นางตอบรับสั้น ๆ ชายชราลุกขึ้นเดินจากไป ละอองหิมะเกาะพราวบนบ่าเสื้อของเขาในทันที คล้อยหลังไม่นาน ทหารหนุ่มในชุดเกราะสีดำสนิทผู้หนึ่งก็ก้าวเข้ามา เขายืนนิ่งงันอยู่หน้าประตูครู่ใหญ่คล้ายกำลังลังเลใจ ก่อนจะตัดสินใจสาวเท้าเข้าไปภายใน เกราะเหล็กสีดำด้านสะท้อนแสงสีเทาหม่นจากท้องฟ้า ใบหน้าคมคายปรากฏรอยแผลเป็นทางยาวพาดผ่านจากโหนกคิ้วลากยาวลงมาถึงแก้ม มู่หนานเสวี่ยเงยหน้าขึ้นสบตาเขาชั่วครู่ ก่อนจะผายมือไปยังเก้าอี้ว่างฝั่งตรงข้าม “นั่งลงสิ” ทหารนายนั้นหย่อนกายลงนั่งโดยไม่ปริปากเอ่ยสิ่งใด นางเอื้อมมือไปคลี่ผ้าพันแผลเก่าออก เผยให้เห็นรอยแผลจากคมดาบที่ยังสมานตัวไม่สนิท ขอบแผลแดงก่ำและบวมเป่งเล็กน้อย นางจัดการทำความสะอาดอย่างเงียบเชียบ ทายาสมานแผล แล้วพันทับด้วยผ้าสะอาดให้กระชับพอดี “อย่าให้แผลถูกความชื้น” นางเอ่ยเรียบ ๆ “และพยายามอย่าขยับกล้ามเนื้อใบหน้าบ่อยนัก มิฉะนั้นปากแผลจะปริแยกอีก” นายทหารผู้นั้นเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ชำเลืองมองนางแวบหนึ่ง แววตาฉายความประหลาดใจเจือจาง “ท่านหมอ... รู้ได้อย่างไรว่าข้าเกร็งกล้ามเนื้อหน้า” “ขอบแผลมันตึง” นางตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “หากยามค่ำคืนยังปวดแปลบจนข่มตาหลับไม่ลง ก็จงมาเอายานอนหลับเสีย” ทหารหนุ่มพยักหน้ารับ ลุกขึ้นประสานมือคำนับน้อย ๆ แล้วสาวเท้าเดินจากไป เกล็ดหิมะโปรยปรายลงกระทบเกราะเหล็กสีดำสนิท เขาเดินดุ่มไปๆโดยไม่เหลียวแลผู้ใด และไม่แม้แต่จะทักทายทหารยามที่ยืนอารักขาอยู่ไกล ๆ เสี่ยวชุ่ยซึ่งกำลังง่วนอยู่กับการคัดแยกสมุนไพรนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ ก่อนจะกระซิบเสียงเบาเมื่อทหารนายนั้นเดินพ้นระยะได้ยิน “คุณหนูเจ้าคะ... ช่วงนี้ทหารเหล่านี้แวะเวียนมาบ่อยเหลือเกิน บางคนยังแอบยืนมองคุณหนูอยู่เป็นนานสองนานด้วยซ้ำ” มู่หนานเสวี่ยเก็บเครื่องมือแพทย์ลงในกล่องไม้ทีละชิ้น “พวกเขาเพียงไม่อยากให้ผู้บังคับบัญชาระแคะระคายว่าตนได้รับบาดเจ็บเล็ก ๆ น้อย ๆ เท่านั้น” “ทว่า...” เสี่ยวชุ่ยลังเล “ข้าเห็นบางคนยืนซุ่มมองคุณหนูจากระยะไกลก่อนจะกล้าเดินเข้ามานะเจ้าคะ” มู่หนานเสวี่ยมิได้ต่อความ นางเพียงปิดฝากล่องไม้ลงสนิท เรียวนิ้วยังคงนิ่งสงบ ทว่าในห้วงความคิดกลับกระจ่างแจ้ง ทหารหาญเหล่านี้ไม่ได้เดินทางมาตามคำสั่งของหลินยี่เจ๋อ พวกเขาลอบมาเงียบ ๆ ในยามเช้าตรู่หรือยามพลบค่ำ เพื่อให้นางเยียวยาบาดแผลเล็กน้อยแล้วจากไปโดยไม่ยอมทิ้งนามไว้ ตลอดทั้งวัน หิมะยังคงโปรยปรายลงมาอย่างต่อเนื่อง บางเพลาเบาบาง บางคราโหมกระหน่ำจนมองเห็นได้เพียงระยะใกล้ ชาวบ้านยังคงทยอยแวะเวียนมารับการรักษาไม่ขาดสาย แม้แต่เด็กชายตัวเล็ก ๆ ที่หัวเข่าถลอกปอกเปิกก็ยังถูกมารดาลากตัวมา นางก้มลงชำระแผลให้เด็กน้อยที่ส่งเสียงร้องไห้จ้าด้วยความแสบ “ไม่เจ็บแล้ว” มู่หนานเสวี่ยเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลยามแต้มยาลงบนแผล “อีกสามวันก็หายดี อย่าร้องไห้เลย” เด็กชายสะอื้นฮัก “ท่านหมอ... ท่านโกรธข้าหรือไม่” “ไม่โกรธ” นางตอบ “แต่หากเจ้าร้องไห้งอแงอีก ข้าจะไม่แบ่งลูกอมให้” เด็กน้อยหุบปากฉับทันที มารดาของเด็กส่งยิ้มเจื่อน ๆ อย่างเกรงอกเกรงใจ “ท่านหมอใจดีเหลือเกิน ลูกชายข้าผู้นี้ซุกซนนัก” มู่หนานเสวี่ยหยิบลูกอมชิ้นเล็กที่เก็บไว้ส่งให้เด็กชาย “พากลับไปพักผ่อนเถิด” เซี่ยเยี่ยนเฟิงเดินตรวจตราผ่านลานกว้างหน้าเรือนยา ร่างสูงสง่าอยู่ในชุดคลุมสีดำสนิท ทับด้วยผ้าคลุมไหล่สีเทาเข้ม เรือนผมสีดำสนิทรวบตึงเรียบร้อย ใบหน้าหล่อเหลาเย็นชาไร้ระลอกคลื่นอารมณ์ ฝีเท้าของเขามั่นคงทรงพลัง ทว่าเมื่อย่างกรายมาถึงบริเวณหน้าเรือนยา ฝีเท้าคู่นั้นกลับชะลอลงชั่วขณะ ดวงตาคมกริบกวาดมองผ่านบานประตูที่เปิดกว้าง เผยให้เห็นภาพมู่หนานเสวี่ยกำลังก้มหน้าก้มตาพันแผลให้ทหารนายอื่น นางมิได้เงยหน้าขึ้น จึงไม่ทันเห็นเขา เซี่ยเยี่ยนเฟิงยืนสงบนิ่งอยู่ชั่วอึดใจ สายลมหนาวพัดชายเสื้อคลุมโบกสะบัด ละอองหิมะเกาะพราวบนบ่ากว้าง ทว่าเขากลับไม่ยอมปัดมันออก เขาครุ่นคิดว่า หญิงสาวผู้นี้กำลังเยียวยารักษาทหารใต้สังกัดของตนโดยไม่เอ่ยปากไถ่ถามชื่อเสียงเรียงนามหรือที่มาที่ไป และเหล่าทหารหาญก็ยอมให้นางแตะต้องบาดแผลโดยปราศจากความหวาดระแวง ราวกับพวกเขามีความไว้วางใจนางมากกว่าที่ควรจะเป็น เขาก้าวเดินต่อไปโดยมิได้หยุดทักทาย หลินยี่เจ๋อซึ่งก้าวตามหลังมาติด ๆ เหลือบมองแผ่นหลังผู้เป็นนาย ก่อนจะปรายตาไปยังเรือนยาเล็กน้อย “ท่านแม่ทัพ...” เซี่ยเยี่ยนเฟิงไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง “ว่ามา” “ช่วงนี้มีทหารบางนายแอบมาเข้ารับการรักษายังเรือนยานั้นโดยมิได้รายงานผ่านข้าน้อย” หลินยี่เจ๋อเอ่ยด้วยน้ำเสียงต่ำ “ข้าน้อยเกรงว่าจะไม่เหมาะสม... ท่านเห็นควรสั่งห้ามหรือไม่” เซี่ยเยี่ยนเฟิงนิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ “ปล่อยพวกเขาไปก่อน” ยามบ่ายคล้อย หิมะเริ่มโหมกระหน่ำหนักหน่วงยิ่งขึ้น ลานหน้าหมู่บ้านว่างเปล่าไร้ผู้คน ชาวบ้านต่างหลบเร้นความหนาวอยู่ภายใน มู่หนานเสวี่ยจึงตัดสินใจปิดประตูเรือนยาเป็นการชั่วคราว จัดหาน้ำร้อนน้ำชาให้เสี่ยวชุ่ยและแม่นม ก่อนจะทรุดกายลงนั่งพักผ่อนบริเวณมุมห้อง ยื่นมือทั้งสองไปอังความอบอุ่นจากเตาไฟ “คุณหนูเจ้าคะ” เสี่ยวชุ่ยเอ่ยขึ้นเบา ๆ “ทหารเกราะดำนายนั้นเมื่อเช้า... บาดแผลที่แก้มของเขาดูคล้ายร่องรอยจากคมมีดที่เฉียบคมยิ่งนัก” มู่หนานเสวี่ยพยักหน้ารับช้า ๆ “คมกริบและรวดเร็ว... มิใช่บาดแผลที่เกิดจากการฝึกซ้อมทั่วไปอย่างแน่นอน” แม่นมทอดถอนหายใจ “ด่านชายแดนแห่งนี้ไร้ความสงบสุขมาเนิ่นนานแล้ว คุณหนูอย่าได้ออกไปไหนลำพังเลย ข้าเป็นห่วงเหลือเกิน” มู่หนานเสวี่ยทอดสายตาไปยังเปลวเพลิงในเตา เปลวไฟไหววูบตามแรงลมที่เล็ดลอดผ่าน “ข้ารู้... ข้าจะไม่ไปไหนไกลหรอกแม่นม” เสี่ยวชุ่ยยื่นถ้วยกระเบื้องบรรจุน้ำร้อนส่งให้ “คุณหนูดื่มเสียหน่อยเถอะเจ้าค่ะ ปลายมือท่านเย็นเฉียบหมดแล้ว” มู่หนานเสวี่ยรับถ้วยน้ำอุ่นมาถือไว้ สัมผัสความร้อนแผ่ซ่านผ่านฝ่ามือ ดวงตากวาดมองไอน้ำระเหยกรุ่น “เสี่ยวชุ่ย” “เจ้าคะ?” “หากวันหนึ่งข้างหน้า... มีผู้ใดเอ่ยถามถึงอารามชิงหยวน เจ้าจงจำไว้ว่าอย่าได้ปริปากตอบสิ่งใดทั้งสิ้น” เสี่ยวชุ่ยชะงักงันไปชั่วขณะ “คุณหนู...” “แค่จดจำคำข้าก็พอ” มู่หนานเสวี่ยเอ่ยเสียงแผ่วเบา ก่อนจะยกถ้วยน้ำอุ่นขึ้นจิบทีละน้อย ยามพลบค่ำย่างกราย หิมะหาได้หยุดตกไม่ ห้วงนภามืดมิดเร็วกว่าปกติ ตะเกียงในเรือนพักถูกจุดสว่างขึ้นทีละดวง มู่หนานเสวี่ยกำลังง่วนอยู่กับการต้มยาชุดใหม่สำหรับวันพรุ่งนี้ กลิ่นสมุนไพรฉุนแรงผสมผสานกับกลิ่นไม้ฟืนเผาไหม้ลอยฟุ้งกระจาย กระทั่งล่วงเข้ายามค่ำ หลินยี่เจ๋อก็มาหยุดยืนอยู่หน้าเรือนพัก พร้อมกับเสียงเคาะประตูดังขึ้นเบา ๆ มู่หนานเสวี่ยลุกขึ้นไปเปิดประตูต้อนรับ ละอองหิมะพัดกรูเข้ามาตามร่างของเขา หลินยี่เจ๋อสะบัดกายไล่เกล็ดขาวบนบ่า ก่อนจะก้าวล่วงเข้าไปด้านใน ใบหน้าคมเข้มฉายแววเคร่งเครียดกว่ายามปกติ “คุณหนูมู่” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงต่ำ “ข้ามีเรื่องสำคัญต้องมารายงาน” มู่หนานเสวี่ยผายมือไปยังเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม “เชิญนั่งก่อนเถอะท่านหลิน” หลินยี่เจ๋อนั่งลง วางมือหนาลงบนหัวเข่า “วันนี้หน่วยสืบข่าวของเราตรวจพบร่องรอยความเคลื่อนไหวของกลุ่มคนปริศนาบริเวณละแวกอารามร้างทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ พวกมันใช้สัญลักษณ์ตราประทับเดียวกันกับพวกกบฏที่เคยบุกเข้าโจมตีหมู่บ้านเมื่อเดือนก่อน มีรอยเท้าใหม่ ทั้งยังพบเศษผ้าและขี้เถ้าจากกองไฟที่เพิ่งมอดดับ” มู่หนานเสวี่ยเงียบงันไปชั่วอึดใจ ดวงตาสุกสกาวจับจ้องไปยังเปลวไฟในตะเกียงที่ไหววูบ “อารามร้าง... ท่านหมายถึงอารามชิงหยวนกระนั้นหรือ” หลินยี่เจ๋อชะงักไปเล็กน้อย นิ้วมือบนเข่ากระตุกเกร็ง “คุณหนูรู้จักชื่อนั้นด้วยหรือ” “เคยได้ยินผ่านหูมาบ้าง” นางตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ร่องรอยความหวั่นไหว “ในบันทึกรายงานเก่าแก่ของท่าน... ไม่มีระบุไว้หรอกหรือ” หลินยี่เจ๋อทอดสายตาครุ่นคิด “เคยมีชื่อนี้ปรากฏอยู่ในรายงานเก่าเมื่อหลายปีก่อน ทว่าไม่มีรายละเอียดใด ๆ นอกจากระบุว่าเป็นอารามที่ถูกทิ้งร้างมาเนิ่นนานไร้ผู้คนอยู่อาศัย ข้าจึงคิดว่าเป็นเพียงชื่อเรียกขานเก่าแก่เท่านั้น” มู่หนานเสวี่ยพยักหน้ารับเบา ๆ เรียวนิ้วที่วางประสานกันบนตักขยับไหวเล็กน้อย “ร่องรอยเหล่านั้น... ใหม่สักเพียงใด” “ไม่น่าจะเกินสองวัน” หลินยี่เจ๋อเอ่ย “ข้าได้สั่งการเพิ่มกำลังพลออกลาดตระเวนเข้มงวดขึ้นแล้ว ทว่ายังไม่พบตัวคนร้าย พวกมันดูเหมือนจะชำนาญเส้นทางในแถบนี้เป็นอย่างดี” มู่หนานเสวี่ยเงียบงันไปอีก ดวงตาคู่งามทอดต่ำลง “ท่านใต้เท้าหลิน... หากพบเบาะแสอันใดเพิ่มเติม ได้โปรดแจ้งให้ข้าล่วงรู้ด้วยเถิด” หลินยี่เจ๋อมองนางด้วยแววตาเคลือบแคลงสงสัย “คุณหนูมีความสนใจในอารามแห่งนั้นเป็นพิเศษกระนั้นหรือ” “เพียงเคยได้ยินชื่อ” นางเอ่ยพลางหันใบหน้าหวานหนี “และในเมื่อบัดนี้มีความเคลื่อนไหวที่น่าสงสัยอยู่ใกล้หมู่บ้าน ข้าเพียงไม่อยากให้ชาวบ้านและคนไข้ต้องพลอยเดือดร้อนไปด้วย” หลินยี่เจ๋อพยักหน้ารับช้า ๆ “ข้าจะแจ้งให้ท่านทราบหากมีความคืบหน้า” ทั้งสองตกอยู่ในความเงียบงันชั่วขณะ มีเพียงเสียงเกล็ดหิมะโปรยปรายกระทบหลังคาดังแว่วเป็นระยะ สายลมหนาวโหมกระหน่ำลอดผ่านช่องหน้าต่างทำให้เปลวไฟในตะเกียงไหววูบจนแทบจะดับ เบื้องนอกบานประตูที่ปิดสนิท เซี่ยเยี่ยนเฟิงยืนสงบนิ่งอยู่ภายในเงามืดใต้ชายคาเรือนข้างเคียง อาภรณ์สีดำสนิทกลมกลืนไปกับรัตติกาล เกล็ดหิมะเกาะพราวบนเรือนผมและบ่ากว้าง ทว่าเขากลับไม่มีทีท่าจะขยับเขยื้อน ดวงตาคมกริบดั่งเหยี่ยวจ้องเขม็งไปยังประตูเรือนพัก ผ่านช่องหน้าต่างบานเล็กมองเห็นเงาร่างของมู่หนานเสวี่ยและหลินยี่เจ๋อพูดคุยกันอย่างชัดเจน และเขา... ได้ยินทุกถ้อยคำสนทนา “อารามชิงหยวน” ที่เล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากของสตรีผู้นั้น ทำให้หัวคิ้วหนาขมวดเข้าหากันมุ่นชั่วครู่ ก่อนจะคลายออก ในห้วงความคิดมีคำถามผุดขึ้นเงียบ ๆ สตรีบอบบางนางนี้ล่วงรู้ชื่ออารามร้างที่แม้แต่บันทึกยุทธการเก่าแก่ในความครอบครองของเขายังกล่าวถึงเพียงเล็กน้อยได้อย่างไร นางล่วงรู้จากที่ใด และไฉนน้ำเสียงของนางจึงได้ราบเรียบสงบงันจนไม่อาจอ่านความรู้สึกได้เช่นนั้นยามเอ่ยนามนั้นออกมา เขาก้าวเท้าถอยห่างโดยมิได้ผลีผลามเข้าไปด้านใน ภายในห้องพัก หลินยี่เจ๋อลุกขึ้นยืนเต็มความสูง “ข้าต้องขอตัวไปจัดการเรื่องจัดกำลังลาดตระเวนต่อ หากคุณหนูนึกสิ่งใดขึ้นมาได้ โปรดแจ้งข้าได้ทุกเมื่อ” มู่หนานเสวี่ยพยักหน้ารับ “ขอบน้ำใจท่านใต้เท้าหลิน” หลินยี่เจ๋อประสานมือคารวะ แล้วหมุนตัวก้าวเดินออกไป สายลมหนาวพัดพาละอองหิมะกรูเข้ามาอีกระลอก มู่หนานเสวี่ยเอื้อมมือไปปิดประตูลงกลอนอย่างแน่นหนา ก่อนจะยืนนิ่งงันอยู่ ณ ที่เดิมชั่วครู่ เรียวนิ้วยังคงกุมด้ามจับไม้ไว้แน่น เสี่ยวชุ่ยเดินออกมาจากห้องด้านใน “คุณหนู จะรับมื้อค่ำเลยหรือไม่เจ้าคะ แม่นมเคี่ยวโจ๊กอุ่น ๆ ไว้แล้ว” มู่หนานเสวี่ยหันกลับมามอง “อีกสักครู่เถิดเสี่ยวชุ่ย” นางสาวเท้ากลับมานั่งลง ณ หน้าเตาไฟเดิม ทอดสายตาเหม่อมองเปลวเพลิงที่กำลังลุกโชนอย่างเงียบงัน หิมะเบื้องนอกยังคงโปรยปรายไม่ขาดสาย ห่อหุ้มหมู่บ้านอันผิงและด่านเหยียนเป่ยไว้ภายใต้ผืนผ้าสีขาวอันเหน็บหนาว ท่ามกลางความเงียบงันยามราตรี “อารามชิงหยวน” ยังคงวนเวียนก้องกังวานอยู่ในห้วงความคิดของนาง ราวกับเงาอดีตอันเก่าแก่ที่ถูกฝังกลบไว้ใต้กองหิมะมาเนิ่นนาน บัดนี้กำลังถูกขุดคุ้ยให้เผยโฉมขึ้นมาอีกครั้ง เรียวนิ้วที่วางประสานบนตักกำเข้าหากันแน่น ก่อนจะค่อย ๆ คลายออกช้า ๆ ส่วนเซี่ยเยี่ยนเฟิงยังคงยืนสงบนิ่งอยู่ท่ามกลางความมืดมิดอีกเนิ่นนาน หิมะโปรยทับถมบนร่างจนหนาตา เขามิได้เรียกหาผู้ใด เพียงยืนสดับรับฟังเสียงสายลมและเกล็ดหิมะโปรยปราย ก่อนจะหมุนกายสาวเท้าเดินไปตามเส้นทางแคบ ๆ มุ่งตรงกลับสู่กระโจมบัญชาการ ฝีเท้าของเขายังคงหนักแน่นมั่นคง ทว่ากลับเชื่องช้ากว่ายามปกติอยู่บ้างเล็กน้อย ราตรีนั้น หิมะยังคงโปรยปรายตลอดทั้งคืน ลบเลือนรอยเท้าทุกคู่บนผืนดินจนหมดสิ้นปลายฤดูหนาว ก่อนงานเลี้ยงฉลอง ข่าวจากเมืองหลวงมาถึงอีกครั้ง เป็นพระราชสาส์นรับทราบการหมั้นที่ทั้งสองสมัครใจและอนุญาตให้เซี่ยเยี่ยนเฟิงดูแลชายแดนต่อจนถึงฤดูใบไม้ผลิก่อนกลับเข้าเฝ้า มิใช่เลือกเจ้าสาวให้ใหม่ งานเลี้ยงจึงจัดที่ลานค่ายย่อยใกล้ผิงอัน ส่วนเสิ่นซูหยาได้รับเอกสารรับรองความปลอดภัยตามคำสั่งเดิมแล้ว จึงร่วมงานได้โดยไม่ต้องหลบหลังประตู ในเมืองหลวง กงกงคนเดิมซึ่งเคยรับคำสั่งให้ดูองค์ชายอ่านพระราชสาส์นนำหนังสือตอบรับมาวางในห้องทรงอักษร คราวนี้เอกสารเปิดอ่านแล้วและมีคำตอบครบ มิได้ถูกส่งกลับเป็นเถ้า เมื่อแจ้งข่าวไปยังฮองเฮา พระนางทรงรับทราบว่าจะไม่มีขบวนเลือกคู่ครองตามไปชายแดน กงกงจึงเก็บบัญชีสตรีชุดเดิมและส่งสาส์นยืนยันไปพร้อมผู้ส่งข่าว เรื่องคู่ครองที่ค้างมาตั้งแต่ก่อนพบหนานเสวี่ยจึงยุติลงที่การเลือกของทั้งสอง ก่อนวันงาน จดหมายสั้นจากซูซินส่งถึงเสิ่นซูหยา อาจารย์ปลอดภัยและกำลังมาพบผู้ตรวจคดีเก่าที่ชายแดน นางจะให้การก่อน แล้วเข้าพบลูกศิษย์เป็นการส่วนตัวหลังงานเลี้ยง หนานเสวี่ยอ่านจนจบก่อนส่งให้แม่นมเหมยเปา คราวนี้การรอมีวันนัดกับผู้รับรอง มิใช่ข่าวที่หายไปกับสายลม ราวสิบว
มู่เหวินเจิ้งพักอยู่ที่ด่านเหยียนเป่ยสองวันตามที่บอกไว้ ก่อนเดินทางกลับเมืองหลวงพร้อมมู่เฉิงเฟิงเพื่อดำเนินเรื่องคดีและจัดการงานในตระกูล เสิ่นซูหยาได้รับเอกสารรับรองตัวตามคำสั่งคุ้มครองแล้ว แต่ยังเลือกพักในเรือนเดิมกับลูกสาวต่อ ชีวิตที่เรือนยาจึงดำเนินตามปกติ เช้าวันที่รถม้าออกจากด่าน มู่หนานเสวี่ยยืนส่งอยู่ข้างมารดา นางมิได้กล่าวรั้งบิดา เพราะรู้ว่าเรื่องในเมืองหลวงยังต้องสะสาง มู่เหวินเจิ้งกำชับให้นางดูแลตนเองอีกครั้งก่อนขึ้นรถ ส่วนมู่เฉิงเฟิงหันกลับมามองเรือนยาที่อยู่ไม่ไกล แล้วจึงตามไป นางรอจนรถม้าพ้นประตูด่านจึงเดินกลับ มือของมารดายังจับแขนนางอยู่ ความรู้สึกที่มีคนในครอบครัวอยู่ข้างกายทำให้นางยอมผ่อนฝีเท้าลง ไม่รีบกลับไปทำงานดังเช่นทุกวัน ระหว่างสองสัปดาห์ที่รอคำตอบ คนไข้ยังเข้ามาเรือนยาตามเวลาเดิม หนานเสวี่ยตรวจอาการ จัดยา และจดสิ่งที่ต้องติดตาม เสิ่นซูหยาช่วยพับผ้าสะอาดใกล้หน้าต่างโดยไม่ขัดจังหวะงาน ลูกสาวเริ่มคุ้นกับการเงยหน้าแล้วพบมารดาอยู่ตรงนั้น และมีเรื่องเล็กน้อยเล่าให้ฟังยามพัก สิบสี่วันหลังบิดาออกเดินทาง หนังสือจากมู่เฉิงเฟิงมาถึง พร้อมคำตอบรับเรื่องการหมั้น
เกือบหนึ่งเดือนหลังจากคืนบนหอคอย ชีวิตในด่านเหยียนเป่ยดำเนินไปอย่างสงบ มู่หนานเสวี่ยยังคงเปิดเรือนยา เสิ่นซูหยาพักอยู่ในเรือนลับ ส่วนเซี่ยเยี่ยนเฟิงไม่ได้พูดถึงบทสนทนาในคืนนั้นอีก แต่ทุกครั้งที่นางเดินผ่านค่าย เขามักจะมองตามเพียงชั่วขณะ แต่ความสงบนั้นยังเป็นสิ่งที่มู่หนานเสวี่ยต้องค่อย ๆ ทำความคุ้นเคย ทุกเช้านางตรวจบัญชีสมุนไพร จัดผ้าสะอาด และเปิดประตูรับคนไข้ตามเวลาเดิม ครั้นงานตรงหน้าเสร็จ มือกลับหยุดอยู่เหนือโต๊ะโดยไม่รู้จะทำสิ่งใดต่อ เมื่อก่อนนางต้องระวังทั้งคำพูดและท่าทีของผู้คน บัดนี้ไม่มีใครเร่งรัด ไม่มีคำสั่งให้นางไปจากที่นี่ ความว่างเพียงครู่เดียวจึงทำให้นางนึกถึงเรื่องที่ยังค้างอยู่ในใจได้ชัดเจนขึ้น นางจำถ้อยคำบนหอคอยได้ชัด และรู้ว่าเขาไม่ได้ลืม วันรุ่งขึ้นเขามาตามนัด นางคืนเสื้อคลุมและคุยกับเขาหลังปิดเรือนยา จากนั้นทั้งสองตกลงให้ครอบครัวรับรู้ก่อนจัดพิธีจริง ระหว่างรอบิดากลับมาเขาจึงไม่เร่งเรื่องเดิมซ้ำ ทุกครั้งที่เดินผ่านค่ายนางยังเห็นเขาเงยหน้ามอง ก่อนกลับไปฟังรายงานทหาร จนถึงเช้าวันหนึ่ง เสียงแตรจากประตูด่านดังขึ้น หลินยี่เจ๋อรีบเข้ามากระโจม “ท่านแม่ทัพ มู่เห
หลายวันหลังจากขบวนคุมตัวมู่เฉิงอวี้ออกจากด่าน ชีวิตในหมู่บ้านผิงอันค่อย ๆ กลับสู่จังหวะปกติ มู่หนานเสวี่ยเปิดเรือนยาตามเคย เสิ่นซูหยาพักอยู่ในเรือนลับอย่างเงียบ ๆ ส่วนเซี่ยเยี่ยนเฟิงจัดการราชการประจำวันโดยไม่พูดถึงเรื่องตระกูลมู่อีก ผู้คนเริ่มกลับมารอรับยาหน้าประตูตั้งแต่เช้า บ้างถามอาการของคนในเรือน บ้างนำตะกร้าเปล่ามาคืนหลังใช้ขนห่อยา ไม่มีใครกล่าวถึงวันที่ขบวนคุมตัวผ่านหมู่บ้านต่อหน้านางอีก มู่หนานเสวี่ยรับรู้ความระมัดระวังนั้นและไม่ได้ซักถาม นางยังทำงานได้ แต่บางเรื่องก็ไม่อยากได้ยินในเวลาที่ต้องตั้งใจฟังคนป่วย เซียวฉงจิ่งนำคนที่หายดีแล้วมาช่วยผู้ดูแลหมู่บ้านซ่อมส่วนที่ยังค้างตามกำลัง ซ่งซานเฉิงเปิดบัญชีไม้กับฟืนแยกให้ตรวจได้ ชางเจิ้นหยางถือรายชื่อครอบครัวเดินถามทีละเรือนว่าของที่รับไปครบหรือไม่ คราวนี้เรื่องที่เขาพูดมากเป็นเรื่องหลังคารั่วกับประตูปิดไม่สนิท มิใช่ข่าวส่วนตัวของใคร หลินยี่เจ๋อรับรายการที่ต้องแก้จากทั้งสาม ส่วนโม่อวิ๋นฉางมารายงานความคืบหน้าตามเวลา ชีวิตในหมู่บ้านจึงกลับเป็นปกติด้วยงานที่แต่ละคนลงมือทำ มิใช่เพียงคำบอกว่าสงบแล้ว ช่วงแรกนางมักเงยหน้าทุกครั้
หลังจากมู่เฉิงอวี้ถูกควบคุมตัวในค่าย ด่านเหยียนเป่ยกลับเข้าสู่ความสงบภายนอก เสียงฝึกทหารดังขึ้นตามเวลา ร้านรวงเปิดค้าขาย และผู้คนยังเข้าออกเรือนยาเช่นทุกวัน ทว่าทหารเกราะดำเพิ่มการลาดตระเวนทั้งกลางวันและกลางคืน ผู้ที่ผ่านประตูค่ายต้องถูกตรวจสอบอย่างถี่ถ้วน มู่เฉิงเฟิงไม่ยอมปล่อยให้น้องสาวและมารดาออกไปเพียงลำพัง แม้เจ้าตัวจะอ้างว่าเดินผ่านมาพอดี มู่หนานเสวี่ยก็รู้ว่าพี่ชายตั้งใจรอส่งนางกลับเรือน ส่วนเซี่ยเยี่ยนเฟิงส่งรายงานฉบับสมบูรณ์ไปยังเมืองหลวงผ่านช่องทางลับที่เร็วที่สุด หลังตรวจหลักฐานทุกชิ้นด้วยตนเอง เขาไม่ต้องการให้ข้อบกพร่องเพียงเล็กน้อยเปิดทางให้ผู้ใดบิดเบือนเรื่องนี้ได้อีก สิบวันผ่านไปโดยไม่มีข่าวใดตอบกลับ มู่หนานเสวี่ยยังคงเปิดเรือนยาตามปกติ ตรวจอาการ จัดห่อยา และจดบันทึกจนถึงเย็น งานที่อยู่ตรงหน้าทำให้นางไม่ต้องคอยมองประตูตลอดเวลา แต่เมื่อเสียงม้าดังจากถนน มือที่กำลังเขียนก็ยังหยุดอยู่ครู่หนึ่งเสมอ นางไม่เคยถามว่าข่าวมาถึงหรือยัง มู่เฉิงเฟิงเองก็ไม่พูดถึง ทว่าทุกครั้งที่กลับมาร่วมโต๊ะอาหาร เขาจะมองน้องสาวก่อนส่ายหน้าเล็กน้อย เสิ่นซูหยาเห็นแล้วจึงตักอาหารใส่ชามให้ทั้งสอง
ข่าวการสู่ขอของแม่ทัพเซี่ยเยี่ยนเฟิงกับมู่หนานเสวี่ยแพร่ไปถึงเมืองหลวงภายในสี่วัน มู่เฉิงอวี้ได้รับรายงานตอนเช้า ใบหน้าของนางเย็นชาลงทันที นิ้วมือกำขอบโต๊ะแน่น กระดาษรายงานยังคลี่อยู่ข้างถ้วยชา มู่เฉิงอวี้อ่านชื่อทั้งสองซ้ำอีกครั้ง ก่อนเลื่อนสายตาไปยังวันที่ท้ายข้อความ ผู้ส่งข่าวมิได้เขียนคลุมเครือ เซี่ยเยี่ยนเฟิงเป็นฝ่ายเอ่ยเรื่องสู่ขอด้วยตนเอง มิใช่เพียงข่าวลือจากคนในค่าย นางวางถ้วยลงโดยไม่ได้ดื่ม ชาที่เคยร้อนจนอุ่นนิ้วเย็นลงตั้งแต่เมื่อใดก็ไม่ทันสังเกต หากเป็นเพียงหลานสาวที่อยู่ชายแดน นางยังใช้คำสั่งของครอบครัวเรียกตัวกลับได้ แต่เมื่อมีชื่อแม่ทัพเซี่ยเข้ามาเกี่ยวข้อง ทุกถ้อยคำย่อมต้องระวังมากกว่าเดิม สิ่งที่ทำให้นางขุ่นเคืองมิใช่การสู่ขอเพียงอย่างเดียว หากเป็นการที่หนานเสวี่ยทำให้นางรู้เรื่องจากปากผู้อื่น เด็กที่เคยก้มหน้ารับคำอยู่ในจวน บัดนี้กลับตัดสินใจโดยไม่คิดขออนุญาตนาง “สู่ขอ?” นางพูดเสียงเย็น “เจ้าเด็กนั่นกล้าไปผูกมัดกับแม่ทัพชายแดนโดยไม่ผ่านข้า” นางรอให้คนรับใช้ตอบ ทว่าอีกฝ่ายเอาแต่ก้มศีรษะ ความนิ่งนั้นยิ่งทำให้มู่เฉิงอวี้หงุดหงิด นางอยากถามว่าเหตุใดข่าวจึงมาช้าถึงส







