คีย์3 จบไปนานแล้ว

นรินทร์

นรินทร์ที่จัดการทำธุระส่วนตัวในห้องน้ำเสร็จเรียบร้อยก็รีบเดินกลับไปหาลูกน้อยที่ร้านไอศกรีม แต่แล้วนลินต้องเบิกตากว้างอย่างตกใจเมื่อเขาเดินกลับเข้ามาในร้านแล้วไม่พบเด็กตัวน้อยที่เขาสั่งให้นั่งรออยู่ที่โต๊ะไม่ให้ไปซนที่ไหนหายไป ตอนนี้เขาพบแต่ถ้วยไอศกรีมที่ลูกน้อยของเขากินไปได้เพียงครึ่งเท่านั้น

แล้วคิรินล่ะ ลูกชายของเขาไปไหน

นลินหันซ้ายหันขวามองรอบๆร้าน ในใจลึกๆก็หวังว่าลูกชายตัวน้อยของเขานั้นแค่จะวิ่งเล่นอยู่ตรงไหนสักส่วนภายในร้านแต่ไม่ว่านัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนของเขาจะมองจนทั่วร้านแล้วก็ไม่พบเงาของลูกชายตัวน้อยของเขาเลยแม้แต่น้อย เมื่อไม่เห็นลูกน้อยภายในใจของนลินก็ก่อเกิดความรู้สึกร้อนรนและเป็นกังวลเป็นอย่างมากพลางรอบๆดวงกลมก็เริ่มจะมีน้ำสีใสเอ่อนองขึ้นมา

คิรินลูกอยู่ที่ไหน

"ขอโทษนะครับไม่ทราบว่าเห็นเด็กผู้ชายที่นั่งอยู่โต๊ะนั้นมั้ยครับ"เสียงใสเอ่ยถามพนักงานด้วยน้ำเสียงสั่นเครือพลางนิ้วเรียวสวยก็ชี้ไปยังโต๊ะที่ตัวเขากับลูกน้อยเคยนั่ง แต่แล้วใบหน้าหวานต้องแสดงความผิดหวังออกมาเมื่อได้คำตอบจากพนักงานเป็นการส่ายหน้าปฏิเสธ

มือบางยกขึ้นมาปาดน้ำตาที่ไหลอาบแก้มอย่างลวกๆ ก่อนที่เท้าเล็กทั้งสองข้างจะก้าวเดินออกจากร้านอย่างรีบร้อนพลางใบหน้าสวยก็หันซ้ายแลขวามองหาลูกน้อยของตัวเอง ทว่าดวงตากลมโตของนลินต้องเบิกกว้างอย่างดีใจเมื่อเขาหันไปเจอลูกน้อยของตัวเองยืนอยู่ไม่ห่างจากทางเข้าร้านมากเท่าไหร่

แต่เอ๊ะ!แล้วลูกน้อยของเขายืนอยู่กับใคร ผู้ชายวัยกลางคนคนนั้นทำไมเขาถึงรู้สึกคุ้นๆจัง แล้วผู้ชายที่นั่งคุกเข่าอยู่ที่พื้นหันหลังมาทางเขาคนนั้นเป็นใคร แล้วทำไมคิรินถึงไปยืนคุยกับพวกเขาแบบนั้น

เกิดคำถามมากมายขึ้นมาในหัวของนลิน แต่เขาก็มัวแต่ยืนสงสัยแบบนี้ไม่ได้ เขาต้องรีบเดินเข้าไปหาลูกชายของเขา นึกได้ดังนั้นสองเท้าเล็กของนลินก็ก้าวเดินตรงไปทางที่คนทั้งสามอยู่ ก่อนที่เสียงใสจะเอ่ยเรียกชื่อลูกชายของตัวเองไม่เบามากนัก

"คิริน...."เด็กน้อยที่ได้ยินเสียงของผู้เป็นมารดาก็เงยหน้าขึ้นหันไปมองยังต้นเสียง เมื่อเด็กตัวน้อยเห็นดวงตาของนลินแดงก่ำก็รีบเดินปลีกตัวออกจากคีย์แล้วตรงมาหานลินทันที นลินที่เห็นลูกน้อยเดินมาหาก็รีบย่อตัวลงคุกเข่ามนทั้งสองลงกับพื้นเย็นพร้อมกับอ้าแขนทั้งสองข้างออกเพื่อกอดลูกน้อย ก่อนที่คิรินที่เดินมาถึงผู้เป็นแม่ก็ใช้แขนเล็กทั้งสองข้างโอบกอดและซุกใบหน้าเข้าหาลำคอขาวของนลินพร้อมกับเอ่ยขอโทษออกมาเบาๆ เมื่อรู้ว่าตนนั้นทำผิดที่เดินออกมาจากร้านมาโดยไม่รอผู้เป็นแม่กลับมาก่อน

"คิรินขอโทษฮะ นลินไม่ร้องนะ"นรินทร์ที่มัวแต่สนใจและกอดลูกชายตัวน้อยของตัวเองอย่างดีใจที่พบ ไม่ได้สนใจสิ่งรอบข้างหรือชายตัวสูงที่ยืนทำหน้าอึ้งตกใจอยู่ในตอนนี้เลย

ด้านฐิระเชษฐ์ที่ได้ยินเสียงอันคุ้นหูที่ดังขึ้นอยู่ด้านหลังก็หันไปมอง พอนัยน์ตาคมเหลือบหันไปเห็นใบหน้าสวยที่เขาเฝ้าคิดถึงมาตลอดระยะเวลาหกปีที่ผ่านมา ก็พลันเบิกกว้างขึ้นอย่างตกใจจนเจ้าตัวนั้นไม่อยากจะเชื่อว่าเขานั้นจะพบเจอคนรักที่เขาเฝ้าคิดถึงมาตลอดได้เร็วขนาดนี้

งั้นแสดงว่าเด็กตัวน้อยนี้ก็เป็นลูกของนลินจริงๆอย่างงั้นหรอ

"ปะป๊าไม่ได้ร้องครับ ครั้งหน้าคิรินไม่เดินออกมาคนเดียวแบบนี้นะ รู้มั้ยตอนป๊ากลับมาไม่เจอคิรินนั่งรอป๊าอยู่ในร้านป๊าตกใจมากแค่ไหน"นลินยังคงสนใจและสำรวจลูกน้อยของตัวเองว่าไม่ได้เป็นอะไรหรือบาดเจ็บที่ไหนใช่มั้ย ทว่าดวงตาสวยต้องเบิกกว้างตกใจขึ้นอีกครั้งเมื่อได้ยินเสียงทุ้มอันคุ้นหัวที่เขาเฝ้าฝันถึงแทบจะทุกวันเอ่ยเรียกชื่อเขาขึ้นมาพลางในใจก็นึกหลอกตัวเองว่าคงไม่ใช่เขาคนนั้นหรอก

คงไม่ใช่หรอกนลิน เขาคนนั้นจะมาอยู่ที่นี้ได้ยังไง

"ลิน..."นลินเบิกตากว้างตกตะลึงในภวังค์ความคิดไปพักใหญ่ ก่อนที่ใบหน้าสวยจะเงยขึ้นไปมองคนตัวสูงที่ยืนมองมาที่เขาอยู่ก่อนแล้วอย่างช้าๆ พอนัยน์ตาสวยสบเขากับดวงตาคมของคนตัวสูงร่างบางก็พลางเบิกตากว้างตกใจมากกว่าเดิมพลันริมฝีปากเล็กก็พึมพำชื่อของคนตรงหน้าออกมาเบาๆอย่างคนไม่อยากจะเชื่อ

"พี่คีย์...."นลินพึมพำชื่อของคนตัวสูงอย่างกับคนไม่มีสติ แต่เมื่อแล้วอยู่ๆภาพที่คนตัวสูงที่ยืนกอดกับหญิงสาวภายในห้องพักของพวกเขาทั้งสองคนฉายซ้ำขึ้นมาในหัวทุยทำให้สายตาที่แสดงถึงความตกตะลึงแปลเปลี่ยนเป็นแววตาเกรี้ยวโกรธขึ้นมาทันที

"คิริน ป๊าว่าเรากลับกันเถอะ"นลินลุกขึ้นยืนเต็มความสูงพลางมือบางก็เอื้อมไปจับข้อมือเล็กของลูกชาย ก่อนที่จะหันหลังจะก้าวเดินออกไปจากตรงนี้ แต่สองเท้าเล็กต้องหยุดชะงักเมื่อมือบางข้างที่ไม่ได้จับลูกชายถูกมือหนาของคีย์คว้ารั้งเอาไว้

"เดี๋ยวสิลิน คีย์ขอคุยด้วยหน่อย"ฐิระเชษฐ์เอ่ยรั้งร่างบางเอาไว้พลางใบหนาหล่อก็แสดงสีหน้าให้คนตัวเล็กเห็นอย่างชัดเจนว่าเจ้าตัวนั้นยังอาลัยอาวอนคนตัวเล็กตรงหน้า

"ขอโทษครับ ผมไม่รู้จักคุณและคุณช่วยปล่อยมือผมด้วย"นรินทร์เอ่ยพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงนิ่งๆพลางนัยน์ตาสวยก็จ้องมองคีย์ด้วยแววตาที่เย็นชา

"ลิน..."คีย์ที่ได้ยินนลินเอ่ยพูดแบบนั้นกับตัวเองก็พลางตกตะลึงไปชั่วขณะจนเผลอปล่อยมือบาง นลินจ้องมองใบหน้าหล่อสลับกับมือของตัวเองที่ยังคงเหลือไออุ่นจากฝ่ามือหนาที่พึ่งจะปล่อยมือเขาอยู่สักพัก ก่อนที่ร่างบางจะตัดสินใจหันหลังก้าวเดินต่ออีกครั้ง แต่ทว่าสองเท้าเล็กก้าวเดินได้เพียงสองสามก้าวก็ต้องหยุดชะงักอีกครั้ง เมื่อลูกชายตัวน้อยของเขาดึงรั้งไว้และไม่ยอมที่จะเดินตามเขามา

"น้องคิริน ทำไม"นลินหันมามองลูกชายอย่างไม่เข้าใจ ว่าทำไมลูกชายของเขาถึงไม่ยอมเดินตามเขามาพอหันไปดูก็พบว่าลูกชายตัวน้อยของเขาจ้องมองไปที่คนตัวสูงสักพักก็หันมาแสดงสีหน้าที่ไม่เข้าใจเป็นเชิงถามเขาว่าทำไมเขาถึงพูดว่าไม่รู้จักผู้เป็นพ่อของเด็กตัวน้อยกัน

"นลินเดี๋ยวก่อน คุยกับคีย์ก่อนได้มั้ย"คีย์ที่จ้องมองใบหน้าของเด็กตัวน้อยสลับกับร่างบางอยู่สักพักก็เอ่ยพูดขึ้นพลางสองขายาวก็ก้าวเดินเร็วๆมาขวางทางของนรินทร์ไว้แล้วเอ่ยขอร้องนลินให้อยู่พูดกับเขาก่อน

"ผมไม่มีอะไรคุยกับคุณ อีกอย่างผมก็บอกไปแล้วนะครับว่าผมไม่รู้จักคุณ!"นลินเอ่ยตอบออกไปเสียงแข็งพลางนัยน์ตาสวยก็จ้องมองคนตรงหน้าด้วยแววตาเย็นชา ก่อนที่ร่างบางจะย่อตัวลงแล้วช้อนอุ้มเด็กตัวน้อยขึ้นมาไว้ในอ้อมแขนแล้วเดินหนีจากฐิระเชษฐ์

คีย์ที่เห็นนลินอุ้มเด็กตัวเล็กเดินหนีจากตัวเองก็พลันสาวเท้าเดินตามพอถึงตัวมือหนาก็เอื้อมคว้าต้นแขนเล็กทันทีเพื่อรั้งนลินไว้อีกครั้ง นลินที่โดนมือหนาคว้าต้นแขนรั้งไว้อย่างไม่ทันตั้งตัวก็พลางเซถลาเสียหลักมากระแทกเข้าที่อกแกร่งของคีย์ ซึ่งคีย์ที่เห็นร่างบางเสียหลักก็ยกแขนขึ้นมาโอบเอวบางไว้

"อย่ามายุ่งกับลินได้มั้ยคีย์!"นลินที่หมดความอดทนก็หันไประเบิดอารมณ์ใส่ฐิระเชษฐ์อย่างคนอารมณ์เสีย ทั้งยังกอดกระชับลูกน้อยในอ้อมแขนไว้แน่นไม่ให้คิรินหันไปมองหน้าหรือสบตากับคีย์แล้วถอยห่างจากอ้อมแขนของคนตัวสูงสองสามก้าว

"ลิน...คีย์แค่อยากถามว่าที่ผ่านมาลินสบายดีมั้ยแค่นั้นเอง ทำไมลินต้องทำเป็นไม่รู้จักคีย์ด้วย"คีย์เอ่ยอธิบายถึงเจตจำนงของตัวเองว่าตัวเขานั้นแค่อยากจะถามถึงสารทุกข์สุกดิบของคนตัวเล็กตรงหน้าแค่นั้นเอง ถึงแม้ลึกๆในใจของคีย์นั้นอยากจะชวนร่างบางตรงหน้าพูดคุยและขอโอกาสแก้ตัว

"เพื่ออะไรคีย์ ถามลินตอนนี้มันจะมีประโยชน์อะไร ในเมื่อตอนนั้นคีย์ยังไปโดยที่ไม่อธิบายหรือไถ่ถามลินเลยสักนิด แล้วก็นะลินตอบคีย์ตอนนี้มันจะได้อะไร แล้วที่ถามว่าทำไมลินต้องทำเป็นไม่รู้จักคีย์ด้วย เหอะ!แล้วทำไมลินต้องทำเป็นรู้จักกับคนที่ทิ้งลินไปแบบไม่แยแสลินสักนิดด้วย พอเถอะคีย์เราทำเป็นไม่รู้จักกันน่ะดีแล้ว เรื่องของเรามันจบไปนานแล้ว ต้องให้ลินย้ำมั้ยว่าเราเลิกกันไปจะ6ปีแล้วคีย์"นลินเอ่ยตอบพร้อมกับแค้นหัวเราะไปด้วย นัยน์ตาสวยในตอนนี้แสดงแววตาที่เศร้าสร้อยปนโกรธแค้นคนตรงตัวสูงตรงหน้าให้เห็นอย่างชัดเจน

ส่วนฐิระเชษฐ์ได้แต่จ้องมองแววตาสวยที่แต่ก่อนเคยมองเขาด้วยแววตาอ่อนโยนและรักใคร่แต่ตอนนี้แววตาแบบนั้นมันไม่หลงเหลืออยู่แล้วเหลือเพียงแค่แววตาที่แสดงความโกรธเกลียดให้เขาได้เห็น