สูตรรักฉบับท่านประธานจอมโหด

สูตรรักฉบับท่านประธานจอมโหด

last updateLast Updated : 2025-04-10
By:  FuthaoneCompleted
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
10
2 ratings. 2 reviews
26Chapters
1.3Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

"เพิ่มงานเข้าไปอีกทุกตำแหน่งว่างจนกว่าหมอนั้นจะยอมออกไปจากที่นี่!เป็นแค่ลูกจนๆของคนขับรถ กล้าดีอย่างไรถึงมาเป็นคู่หมั่นของฉัน!เพื่อทำตามพินัยกรรม เพื่อโรงแรม!ได้แต่มันต้องรับน้องกันหน่อย... หึหึ"

View More

Chapter 1

บทนำ

「なぁ和也、今日は絵里と籍を入れる日だろ?すっぽかして、あいつ怒らねえの?」

「絵里が和也にベタ惚れなのは周知の事実じゃんか。和也が寧々のために行かなかったって知っても、怒る度胸なんてあるわけねえって」

「そうよ。絵里なんかが寧々に勝てるわけない。和也は昔っから寧々を溺愛してるんだから……」

……

彼らが口にする「寧々」という少女は藤原寧々(ふじはら ねね)、藤原和也(ふじはら かずや)の義妹だ。

ホテルの個室のドア前に立ち尽くす水原絵里(みずはら えり)は、全身の血液が凍りつくような感覚に襲われていた。

これが、長年愛し続けた男の正体だというのか。あまりにも浅ましい。

彼女は拳を固く握りしめる。爪が掌に深く食い込むが、胸を焼く絶望に比べれば、そんな生理的な痛みは万分の一にも満たなかった。

深く息を吸い込むと、扉を押し開けた。

バンッ!

喧騒に包まれていた個室が、瞬時に静まり返る。

「絵里……」誰かが息を呑んだ。

扉の前に立つその美貌に、誰もが目を奪われた。透き通るような白い肌、引き締まった腰のラインを強調するピンクのワンピース。ハーフアップにまとめた髪が、優美さを際立たせている。

だがその瞳は、氷のように冷徹だった。彼女の視線が、和也と寧々を射抜く。

「和也。これが、役所に行けない理由?」

和也の端正な顔に、一瞬だけ気まずさが走る。だがすぐに絵里のそばへ歩み寄った。

「入籍なんていつでもできるだろ。寧々が久しぶりに海外から帰ってきたんだ。兄として、歓迎会を開くのは当然のことだろう?」

絵里は冷ややかに笑う。

「一年に一度の交際記念日も、あなたにとっては『どうでもいい』ことなの?

今回を逃せば、来年まで待たなきゃいけないって分かってるくせに」

それは二人の約束だった。

交際記念日を結婚記念日にする。一石二鳥で、特別な意味を持たせるはずだったのだ。

だが明らかに、和也には結婚する気などない。

彼が真に娶りたいのは寧々なのだ。

彼の、幼馴染であり義妹である寧々を。

何かを感じ取ったのか、和也が絵里の腕を掴もうとする。

「騒ぐな。帰ってから説明するから」

絵里はその手を乱暴に振り払った。

その時、寧々が口を開いた。

「絵里、ごめんなさい。私が悪いの。今日が入籍日だなんて知らなくて……」

うつむいて謝るその姿は、いかにも被害者といった風情だ。

絵里は常日頃から彼女を嫌悪していたため、無視を決め込む。すると寧々は顔を上げ、涙を浮かべた瞳で訴えかけてきた。

「許して。私、絵里と兄さんの幸せを心から祝福してるのに……」

祝福?絵里は鼻で笑った。

「猫かぶるのはやめてくれない?本気で祝福してるなら、わざわざ戻って来たりしないでしょ」

和也の表情が曇る。

「そんな意地悪な言い方はやめろ」

「何よ、大事な大事な妹を言われて不機嫌?」

絵里の目は、他人を見るように冷え切っていた。

和也は顔をしかめ、低い声で叱責する。

「絵里、場所をわきまえろ。滅多なことを言うもんじゃない!」

見ろよ。どれほど妹を庇うのか。

彼がそこまで肩を持つのなら、望み通りにしてやろうね。

「やったことは事実でしょう?何を怖がってるの?」

寧々の目元が赤くなり、傷ついた表情を作る。

「私と兄さんはそんな関係じゃないわ。どうして昔みたいに誤解ばかりするの?

二人の喧嘩の原因になるって分かってたら、私、帰って来なかった……」

寧々の涙声は、聞く者の庇護欲をそそるものだった。彼女が虐げられていると見た取り巻きたちが、一斉に絵里を非難し始める。

「絵里、それは言い過ぎだよ。和也と寧々は兄妹だぜ?そんなことにまで嫉妬するのか?」

「そうだよ。この三年間、あなたが寧々を受け入れないから、彼女は身を引いて出国したんだろ?また同じことを繰り返す気か?」

「調子に乗ってると、和也に捨てられるぞ!」

……

絵里は彼らの義憤に満ちた顔を、冷徹な目で見つめ返した。

かつては和也のために、こうした友人たちにも我慢を重ねてきた。どんな冗談を言われようと、陰で笑われようと、聞こえないふりをしてきたのだ。

だが、もう終わりだ。

絵里の言葉は鋭利な刃物のように響いた。

「妹が兄に毎日べったり張り付いてるのが、正当だとでも?

あんたたちの頭はどうかしちゃったの?それとも、そういう禁断の愛がお好み?

私が身を引いてあげるから、存分に見せつけてもらえばいいわ」

一同は呆気にとられた。

和也の前では従順だった絵里が、これほど辛辣になろうとは予想もしていなかったのだ。あまりにも言葉が過ぎる。

「絵里、どうしてそんなに私を侮辱するの?」

寧々は今にも泣き出しそうな顔で、あざといほどに哀れっぽく言った。

「私のことが嫌いなのは仕方ないけど、兄さんはあんなに絵里が好きなのに。こんなに尽くしてるのに、まだ不満なの?」

絵里は眉をひそめた。

他人は知らないだろうが、彼女は寧々の本性を熟知している。

和也と知り合って十年、交際して五年。

一年目の絵里の誕生日に、寧々は「事故に遭った」と嘘をついて和也を呼び出した。

二年目のバレンタインには「失恋した」と言い出し、自殺をほのめかして和也に泣きついた。

三年目、四年目……

寧々は無限に理由を作り出し、そのたびに和也は絵里を見捨てて駆けつけた。

そして三年前、寧々が突然出国を申し出た時も、周囲は「絵里が追い出した」と決めつけたのだ。

絵里の冷ややかな視線が、寧々をじっと捉える。

「まともな兄妹関係なら、入籍なんていう一大事を蔑ろにしたりしないわ。

どっちもどっちのクズとあばずれが、被害者ぶって私に寛容さを強要するなんて、笑わせないで。どの面下げて言ってるの?

恥を知りなさいよ」

寧々は顔を真っ赤にし、言い返すこともできずに涙をポロポロとこぼすだけだ。

和也は堪忍袋の緒が切れ、顔を紅潮させて怒鳴った。

「いい加減にしろ!自分が惨めだと思わないのか!

たかが入籍だろ。記念日が無理なら、お前の誕生日に変えればいいだけじゃないか。どうしてそれくらい大目に見られないんだ!」

大目に?

ええ、もちろん。

絵里の心は、凪のように静まり返っていた。

「和也。別れましょう」

室内がどよめく。

和也は数秒呆然とした後、苦々しい顔になった。

「また別れるとか言うのか?三年前もそうやって騒いで、寧々に気を遣わせて追い出したくせに。まだ飽き足らずに彼女を追い詰める気か?

お前はどうしてそんなに性格が悪いんだ。籍を入れてやるって言ってるのに、まだ寧々が許せないのか?これ以上悪辣な真似をするなら、俺だって考えがあるぞ!」

和也に庇われ、うつむいた寧々の口元が微かに歪み、勝ち誇った笑みを浮かべるのを、絵里は見逃さなかった。

それを目にした絵里は、まるで大輪の薔薇が咲いたような、艶やかな笑みを返した。

「ええ、いいわよ。入籍はやめましょう。結婚もなし」

言い捨てて、絵里は踵を返す。

背後から和也の怒号が飛んだ。

「今ここから出て行ってみろ。寧々にちゃんと謝らないなら、絶対に許さないからな!」

周囲は皆、絵里が折れて謝罪すると高を括っていた。

あれほど和也に惚れ込んでいたのだから。

だが、予想は裏切られた。絵里は足を止め、振り返って彼らを一瞥すると、宣言した。

「ちょうどいいわ、証人になって。私、水原絵里はここに誓います。今日限りで藤原和也とは他人。復縁なんて天地がひっくり返ってもありえない。

もし私がこの誓いを破ったら、その時は藤原和也が、一生女に縁がないまま、野垂れ死ねばいいわ!」

「……っ!」

捨て台詞を残し、絵里は呆気にとられる人々を尻目に、毅然と個室を後にした。

どうやってタクシーを拾ったのかも覚えていない。ホテルを離れた車内で、絵里はひたすら和也に関する連絡先を削除し続けた。

突然の着信音が、彼女の意識を現実へと引き戻す。

ディスプレイに表示された、見知らぬ、けれどどこか懐かしい番号を見て、心臓が止まりそうになった。

通話ボタンを押すと、鼓膜をくすぐるような、甘く低い声が響いてきた。

「結婚したいなら、俺を検討してみないか?」

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters

reviews

supawanronna
supawanronna
เปิดเรื่องมาน้องชาไทยนายเอกของเราก็โดนซ่ะแล้ว....พระเอกจะโหดไปไหนก่อน ขอตามอ่านอีกเรื่องนะคะ...️...
2025-12-25 00:27:30
2
1
maihlatelecom7940
maihlatelecom7940
เริ่มต้นสนุกมากค่ะ ยังมีคำผิดอยู่นิดๆ แต่อ่านแล้วไม่ติดขัดอะไร อยากบอกประธานเซทท์ช่วยใจดีกับนองชาไทยหน่อยนะค่าาา🥹🥹
2025-04-12 15:28:13
1
1
26 Chapters
บทนำ
"ไม่ผ่าน ไล่เธอออกไปซะ" "ครับท่านประธาน" "ฉันโดยไล่ออกเหรอเนี่ย ฮื้อๆ ขอโทษค่ะ ท่านประธาน ฮื้อๆ ทำไงดี เธอฉันผิดอะไร อึก!" พนักงานสาวสวยยืนมองตัวเองตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างงุนงง โอบกอดเพื่อนสาวด้วยความผิดหวังและเสียใจ โดยไม่ทราบสาเหตุว่าตนทำผิดอะไร เลขาส่วนตัวมองพนักงานสาวที่ถูกไล่ออกเพียงเพราะแต่งตัวไม่เป็นไปตามกฎระเบียบของโรงแรมที่ระบุไว้ในข้อ 56 ว่า 'ห้ามทาเล็บมือสีแดง'เพราะท่านประธานไม่ชอบ! "ขอโทษนะครับ เล็บสีแดง อืม!" "ฮื้อๆ คุณเลขาช่วยด้วยซิคะ" หล่อนทำสีหน้าออดอ้อนเรียกร้องความสงสารแต่ก็ไร้ประโยชน์ เพราะมันไม่ใช่ครั้งแรกหรอกนะ แต่เป็นครั้งที่ร้อย หากพนักงานไม่เป็นระเบียบเรียบร้อย ปฏิบัติตนนอกกฎเกณฑ์ที่ตั้งไว้แม้แต่นิดเดียวก็มีโทษที่ร้ายแรง คือการไล่ออก ก็แค่น้ำจิ้มเท่านั้นเพราะของจริงมีอีกเยอะที่ต้องยอมรับมัน พนักงานทุกคนต้องท่องเอาไว้เลยว่ากฎเหล็กของที่แห่งนี้คือ 'ท่านประธาน' "ทนได้ทน ทนไม่ได้ก็ไปซะ"เซทท์พูดขึ้นกับตัวเองโดยไม่สนใจไยดีพนักงานหญิงคนนั้นเลยแม้แต่นิดเดียว "คุณเซทท์ครับ วันนี้มีประชุมบ่ายโมงตรงกับห้างเซ็นทรัลเพรชตินั่มครับ" "อืม"ผู้ชายที่ก้มหน้าก้มตาอ่านเอก
Read more
บทที่ 1 การโคจรมาพบกัน
เซทท์ บอส ~โรงเเรมชื่อดังระดับห้าดาว~ ร่างสูงโปร่ง สวมชุดสูตรสีน้ำตาล เนกไทสีส้มสด ที่กำลังย่างก้าวเข้ามาในโรงแรม อย่างสง่าผ่าเผยด้วยความมั่นอกมั่นใจเกินร้อย พร้อมเลขาคนสนิทที่เดินตามหลังเขาทุกฝีก้าว แววตามุ่งมั่นตั้งใจจับจ้องมายังพนักงานสาวสวยสองคนที่กำลังยืนเขินอาย เพราะรัศมีแห่งความหล่อเท่ ดูโก้เก๋มีระดับของผู้เป็นนาย เขาหยุดเดินอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเพ่งมองไปยังหล่อนทั้งสองด้วยแววตาเย็นชา "ไม่ผ่าน ไล่เธอออกไปซะ" "ครับท่านประธาน" "ฮ่ะ..ฉันโดยไล่ออกเหรอเนี่ย ฮื้อๆไม่นะ ขอโทษค่ะ ท่านประธาน ฮื้อฮื่อ อึก!" พนักงานสาวสวยยืนมองตัวเองตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างงุนงง โอบกอดเพื่อนสาวด้วยความผิดหวังและเสียใจ โดยไม่ทราบสาเหตุว่าตนทำผิดอะไร เลขาส่วนตัวมองพนักงานสาวที่ถูกไล่ออกเพียงเพราะแต่งตัวไม่เป็นไปตามกฎระเบียบของโรงแรมที่ระบุไว้ในข้อ 69 ว่า 'ห้ามทาเล็บมือสีแดง'เพราะท่านประธานไม่ชอบ! "ขอโทษนะครับ ห้ามทาเล็บมือสีแดง อืม! ไปฝ่ายการเงิน รับเงินเดือนชดเชยสามเดือนซะนะครับ"เลขากระซิบเบาๆ พร้อมพยักหน้าด้วยความเห็นใจ แต่ตนก็ไม่สามารถช่วยอะไรหล่อนได้ "ฮื้อๆ ได้โปรดช่วยด้วยซิคะ คุณเลขา" "......
Read more
บทที่ 2 แผนร้ายหรือจะสู้กลยุทธ์ที่หนึ่งได้ (1)
"เครียดโว้ย!!!..." "โอ๊ย... จะตะโกนทำไมครับคุณเซทท์" "......." ผู้เป็นเลขาวิ่งแจ้นเข้ามาด้วยหน้าตาตื่น มองเพื่อนสนิทผู้ที่ขึ้นชื่อว่าเป็นนายของตน นั่งกุมขมับด้วยความเครียด เป็นครั้งแรกที่ชายหนุ่มเห็นกิริยาท่าทางของเพื่อนเป็นแบบนี้มาก่อน "จะเครียดทำไมว่ะ กะสเต๊กแค่คู่หมั้น ว่าก็ว่าเถอะนะ น้องชาไทยก็นิสัยดี น่ารัก เหมาะสมกับแกอยู่น้า..." "ลูกคนขับรถนี่นะ ฮึ! เหมาะสมกับผีนายซิ คนระดับฉันหากคิดจะแต่งงานกับใคร มันต้องเลิศหรูดูดี และเก่งในทุกด้าน แบบไม่มีข้อบกพร่อง ไม่ใช่เด็กฝึกงานกิ๊กก๊อกเมื่อวานซืนแบบนี้" "แล้วไง นายเลือกได้ไหมล่ะ รักโรงแรมมากไม่ใช่เหรอ ทุกวันนี้ที่นายทุ่มเททุกอย่างก็เพื่อครอบครองมัน พ่อนายคงมีเหตุผลของเขา" "แต่มันต้องไม่ใช่แบบนี้สิ..." "เรื่องของนาย ฉันไม่เกี่ยวโว้ย เรื่องมากสเปกสูงนักนะ! นายนะ เฮ่อ..." กวินเพื่อนสนิทเดินถอนหายใจออกจากห้องไปด้วยความเบื่อหน่ายก่อนจะเผยรอยยิ้มกว้างที่เผยออกมาอย่างเจ้าเล่ห์ ทางด้านห้องครัวของโรงเเรม ทุกคนต่างวิ่งวุ่นกันจัดทำอาหารตามเมนูเพื่อพร้อมเสิร์ฟ แต่เชฟที่ชำนาญการที่สุดดันถูกไล่ออกเสียได้ " สปาเกตตีบาร์บีคิวหนึ่ง" พนักงาน
Read more
บทที่ 3 แผนร้ายหรือจะสู้กลยุทธ์ที่หนึ่งได้ (2)
"ชาไทยจำไว้นะลูก กลยุทธ์ที่หนึ่งของการทำอาหาร คือทำอาหารด้วยจิตวิญญาณแห่งความใส่ใจต่อผู้ทานอย่างใจจริง" "อย่างไรครับ" เด็กหนุ่มวัยสิบห้าปีกำลังมองแม่ด้วยแววตาสงสัย "ไม่ยากเลย อันดับแรกเราต้องรู้เสียก่อนว่า คนผู้นั้นชอบอาหารประเภทไหน สองรสชาติแบบไหนที่เขาจดจำเราไปตลอดชีวิต สามสำคัญที่สุดคือความใส่ใจต่อผู้ทาน ลองใช้หัวใจในการทำอาหาร เพราะนั่นจะทำให้เราเป็นเชฟที่ดีได้ เชื่อแม่ซิ ต้าวชาไทยของแม่^^ " รอยยิ้มสดใสของแม่ยังคงตราตรึงใจ เพราะนั่นคือรอยยิ้มครั้งสุดท้ายที่มอบให้ชายหนุ่ม และนั่นคือวิธีที่ชาไทยนำมาใช้ในช่วงเวลาคับขันเช่นนี้ หากวันนี้ชายหนุ่มไม่เข้าไปถามความต้องการของคุณวอร์เทอร์ถึงในห้องน้ำ แม้มันจะพิลึกไปหน่อย แต่ด้วยความจริงใจของชายหนุ่ม ทำให้เกิดความเอ็นดู ชาไทยจึงได้รู้ว่าคุณวอร์เทอร์ปวดฟันมาก สเต๊กเนื้อฝีมือเชฟหมวยมันทำให้เขาปวดฟันจนไม่สามารถขบเคี้ยวได้เลย หลังที่ปวดฟันมาได้สักพัก บวกกับตัวเขาเองก็ไม่ชอบหาหมอฟันเท่าไหร่ จึงทำให้ทรมานขนาดนี้ งดอาหารจานโปรดอย่างสเต๊กเนื้อมันทำคุณวอร์เทอร์ทรมานใจยิ่งนัก ดังนั้นชายหนุ่มจึงทำให้เนื้ออ่อนนุ่ม และขบเคี้ยวได้โดยไม่ปวดฟันอีกต่อ
Read more
บทที่ 4 คำขู่ที่ใช้(ไม่)ได้ผล
ชาไทยผู้ที่มาทำงานตั้งแต่เช้ามืด ยืนยิ้มตรงมุมปากอย่างมีเลคนัย สายตามองไปยังเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย ที่กำลังเดินตรวจตรา "พี่ยามครับ" "อ้าวน้องชาไทย วันนี้ทำไมมาแต่เช้ามืดล่ะครับ" "ก็ผมจะตั้งใจมาหาพี่ยามนั้นละครับ" "ฮื่อ! หาพี่ มีอะไรให้พี่ช่วยเหรอ น้องชาไทย" "คืออย่างนี้ครับ...ซุบซิบๆๆ..." ชาไทยพูดคุยกับเจ้าหน้าที่ยามนานสองนานภายในห้องเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย ก่อนจะเดินออกมาด้วยรอยยิ้มกว้างถึงตา ภายในมือกำสิ่งของบางอย่างไว้แน่น ก่อนจะเดินขึ้นไปยังห้องเป้าหมายที่ตนต้องการ ทางด้านเซทท์ที่เดินทางมาถึงโรงแรมเร็วกว่าทุกวัน เพราะต้องการเอกสารที่ใช้ในประชุมต่อที่โรงแรม สาขาสอง ที่ชายหนุ่มทุ่มสุดตัว ด้วยน้ำพักน้ำแรงของตนเอง เขาหันมาตัดพ้อกับผู้ที่ขึ้นชื่อว่าเป็นเลขาคนสนิท "เอกสารสำคัญนะ นายเป็นเลขาก็น่าจะเตรียมไว้ให้ฉันซิ! ไล่ออกเลย ดีไหมฮ่ะ" "ไล่ตัวเองออกก่อนเถอะ! เพราะนายชวนฉันดื่มทั้งคืนยังกล้ามาโทษกันอีก " "เอ่อ... ต้องฉลองกันหน่อย ฉันขโมยจูบแรกของหมอนั่นเลยนะ โคตรสะใจวะ" "แน่ใจเหรอ...ว่าแค่สะใจไม่ใช่ว่านายชอบน้องชาไทยเข้าแล้ว" "หยุดๆๆ ไม่มีทาง เดี๋ยวฉันขึ้
Read more
บทที่ 5 บทลงโทษ (1)
2 ชั่วโมงผ่านไป "ตามที่ผมระบุไว้ ส่งเอกสารมาอีกครั้ง เลิกประชุมได้" "ว่าแต่ทำไมสีหน้านายดูกังวลอะไรอยู่ มีอะไรหรือเปล่า" กวินสั่งเกตเห็นท่าทางที่กระวนกระวายของเพื่อนรักที่ไม่เคยเป็นอย่างนี้มาก่อน "วันนี้มีพนักงานไปเอาอาหารแช่แข็งในห้องเย็นหรือเปล่า?" "ไม่นะ! เห็นว่าเอาวัตถุดิบเข้าห้องครัวทุกสุดสัปดาห์ ว่าแต่นายถามทำไม เกิดอะไรขึ้น" "........" ปึง!! เก้าอี้ถูกเท้าแกร่งเต๊ะเข้าสุดแรงอย่างไร้สติ ทำเอาอนาวินที่กำลังยื่นนิ่งอ้าปากค้างเหวอด้วยความตกตะลึง ในท่าทีที่ดูร้อนรนของเพื่อนรัก เซทท์วิ่งสุดชีวิต โดยมีกวินวิ่งไล่หลังตามมาติดๆ ลูกค้าและพนักงานในโรงแรมต่างจับจ้องมายังบุรุษทั้งสอง "นายนั่งวิน กลับไป ฉันรีบ" "เกิดอะไรขึ้นกันแน่ ฮ่ะ!! " "อย่าถามมาก ไว้อธิบายคราวหลัง" เซทท์ขับรถ เหยียบคันเร่งสุดฤทธิ์เพื่อหวังให้ถึงจุดหมายโดยเร็วที่สุด ภายในใจกระวนกระวายอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน ชายหนุ่มพยายามควานหามือถือเพื่อติดต่อพนักงานที่โรงแรม ทว่าไม่มีใครรับสายเขา ยิ่งทำให้เขารู้สึกอึดอัดแทบหายใจไม่ออก "โธ่โว้ย!!!!" ภายใต้เหตุการณ์เลวร้ายที่เขาเป็นผู้สร้างขึ้นเองกลับมือ สร้างความรู
Read more
บทที่ 6 การลงโทษ (2)
"เป็นอย่างไรบ้าง" เซทท์เดินปราดเข้าไปถามอาการของชาไทยทันทีที่หมอกายวิทย์ย่างก้าวออกมาจากห้องไอซียู"พ้นขีดอันตรายแล้ว โชคดีนะที่ไม่โดยสารแอมโมเนีย (สารทำความเย็น) ไม่งั้นเตรียมเผาศพได้เลย" "ปากเสียไม่เคยเปลี่ยนเลยนะ" สายตาเย็นชาที่จ้องเขม็งไปยังหมอหนุ่มร่างสูงโปร่ง สวมชุดกาว ดูดีมาฐานะ แววตาที่เซทท์มองเขาบ่งบอกถึงความเกลียดชัง ที่ทับถมมานานนับปี มันเกิดอะไรขึ้นระหว่างพวกเขากายวิทย์ อดีตเพื่อนสนิทสมัยเรียนมหาลัยเดียวดัน เพื่อนที่มองตาก็รู้ใจ แต่บัดนี้กลับกลายเป็นเพื่อนที่ถูกตีตรา ว่า 'ทรยศ' หักหลัง"จุ๊ๆๆ ดูท่าทางที่ร้อนรนของนาย ไม่สมกับเป็นท่านประธานผู้ยิ่งใหญ่เอาเสียเลย อืม..ว่าแต่น้องเค้าหน้าตาน่ารักมากเลยนะ ขนาดนอนซมบนเตียงยังน่ารัก สเป๊กหมออย่างฉันเลย ว่าไหม""หุบปากเดียวนะ!! อั้ยหมอทรยศ คนนี้ของไอเซทท์ ห้ามยุ่ง!!" น้ำเสียงจริงจัง ตะโกนโหวกเหวกโวยดังขึ้นมาแต่ไกล เผยให้เห็นผู้ชายที่เดินดุ่ยๆ มายังบุรุษทั้งสอง กายวิทย์เผยยิ้มตรงมุมปากเล็กน้อย "อ้าว!! เพื่อนกวินที่รัก ไม่เจอกันนาน โลกกลมเป็นบ้า โชคดีหรือโชคร้ายนะที่ฉันต้องมาเจอพวกนาย ""คำนั้น ควรเป็นฉันมากกว่าที่ควรพูด อั้ยหมอสา
Read more
บทที่ 7 บทลงโทษ (3)
ด้วยอารมณ์โทสะที่ท่วมท้นภายใต้ความหื่นกระหายที่คืบคลานเข้ามาอย่างไร้เหตุผล มันได้ปลุกสัญชาตญาณนักล่า ให้ฟื้นคืนชีพกลับมาอีกครั้ง หลังจากหลับใหลไปนานแสนนาน ตั้งแต่เกิดเหตุการณ์ในครานั้น แม้ว่าความรู้สึกส่วนลึกภายในใจกำลังขัดแย้งกัน แต่สุดท้ายแล้วเซทท์ก็เลือกที่จะลิ้มรสน้ำชาไทย อยากรู้นักว่ารสชาตินั้นจะเป็นเช่นไรกัน ชายหนุ่มตึงแขนสองข้างไว้ด้วยแววตาแสนจะเย็นชา ยากจะคาดเดาอารมณ์ได้"จ...จะ นายกำลังจะทำอะไรนะ!" ชาไทยรับรู้ได้ถึงภัยอันตรายที่กำลังจะเกิดขึ้นกับตน สองเท้าค่อยขยับหนีอย่างเชื่องช้า"เดี๋ยวก็รู้" เสียงกระซิบอันแผ่วเบาทำให้หัวใจดวงนี้หวาดหวั่นอย่างไม่เคยเป็น ก่อนที่ร่างอันบางเบาจะถูกผู้เป็นนายอุ้มด้วยแขนแกร่งแววตาคู่น้อยเบิกโพลงด้วยความตกตะลึง ที่จู่ๆตัวเองก็ถูกพาดกับไหล่กว้างได้อย่างง่ายดาย "คุณเซทท์ ปล่อยผมเถอะ!คุณจะทำอะไรกันแน่..." น้ำเสียงที่สั่นเครือราวกับลูกนก ไม่อาจจะยับยั้งสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นในไม่กี่วินาทีนี้ได้เลย ตุ๊บ!!ร่างบางถูกโยนลงบนเตียงนุ่มด้วยแรงอันหนักหน่วง รู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดที่แผ่นหลังของตน"อะไรวะเนี่ย..." น้ำเสียงเบ่งออกมาเมื่อร่างกายถูกกะแทรกกั
Read more
บทที่ 8 พี่น้องตระกูลต้องห้าม (1)
อากาศยามเช้าที่สดใส หลังจากที่ผ่านค่ำคืนอันเร่าร้อนระหว่างเขาทั้งคู่ เซทท์ผู้ซึ่งเสร็จกิจสมดั่งใจหมายปอง กลับทิ้งผมไว้ให้นอนเดียวดายภายในห้องนอน เสมือนว่าเรื่องราวระหว่างเราในคืนนั้น ไม่มีอะไรเกิดขึ้น "อีกสองสามวัน นายถึงจะกลับไปทำงานได้" เขาพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวล พร้อมรอยยิ้มกว้างถึงตาอย่างลืมตัว ก่อนจะรีบหุบยิ้มลงทันที เมื่อสัมผัสได้ว่าในห้องนั้นไม่ได้แค่พวกเขาสองคน "มองอะไร ไปได้แล้ว" เสียงสูงที่ส่อพิรุธมากขึ้นทำให้อีกคนยิ่งสงสัยว่าพลาดเรื่องราวอะไรไป "ครับนาย เชอะ! ต้องมีอะไรแน่นอน" กวินเหลือบมามองชาไทยก่อนยิ้มแป้นให้เขาอย่างสดใส ประตูปิดลง เหมือนยกภูเขาออกจากอก "เฮ่อ..." เสียงถอนหายใจดังขึ้น ก่อนที่สายตาจะเหลือบมองนาฬิกาข้อมือ ชายหนุ่มครุ่นคิดอยู่ในใจ ว่าตนต้องหลบหนีออกไปที่นี่ก่อนฟ้าจะมืดเมื่อได้โอกาสเขาก็ตรงดิ่งไปยังประตูที่อยู่เบื้องหน้าตนเพียงไม่กี่ก้าว รอยยิ้มสดใสฝุดขึ้นมา ดวงด้วยความสุขท่วมท้น เมื่อคิดว่าตนได้เป็นอิสระจากเขา มโนภาพถึงการเริ่มต้นใหม่ที่ดีกว่า หนีออกไปจากวงจรอันโหดร้าย จากผู้ที่ขึ้นชื่อ ว่าเป็นคู่หมั้นตน แม้ว่าจะเสียทั้งตัวและเวลาไป แต่ก็ยัง
Read more
บทที่ 9 พี่น้องตระกูลต้องห้าม (2)
ทางด้านคฤหาสน์หลังใหญ่ มีลูกน้องมากหน้าหลายตาต่างยืนเฝ้ายาม ที่น่าตระหนกตกใจยิ่งไปกว่านั้น คือพวกเขาเหล่านั้น ต่างเป็นตำรวจนอกเครื่องแบบ ใครกันนะที่มีอิทธิพลกับเหล่าตำรวจได้ถึงเพียงนี้ "เป็นไงครับ คุณนักสืบพอใจไหม" น้ำเสียงที่ฟังดูแล้วสงบเยือกเย็น เผยให้เห็นบุรุษผู้นั้นที่สวมชุดสูตรสีแดงสด ราวกับเลือด "จะมีใคร ที่รู้ใจผมดีเท่ากับคุณหลุยได้อีกละครับ ฮ่าฮ่า" เสียงหัวเราะชอบใจดังขึ้น เมื่อเขาสำรวจเงินในกระเป๋า พร้อมปิดมันลงต่อหน้าผู้ที่ฉีกยิ้มตรงมุมปากอย่างเอือมระอา ก่อนจะปิดกระเป๋าลง พร้อมลุกขึ้นยืน ก้มหัวเล็กน้อย"จะไม่ทำให้ผิดหวังแน่นอน" นักสืบผู้นั้นพูดขึ้นก่อนจะเดินจากไปโดยไม่หันหลังกลับมามอง"ถุ้ย!! พวกหมารับใช้ แค่ใช้เงินนิดหน่อย ก็เชื่องซะไม่มี น่าเบื่อ.." หลุยพูดขึ้นก่อนจะเอนพิงตนบนโซฟาหรู ด้วยความเหนื่อยหน่าย "คุณหลุยครับ ที่ให้ผมสืบได้เรื่องแล้วครับ" ลูกน้องคนสนิทยื่นซองสีน้ำตาลให้เขา ภายในมีภาพถ่ายมากมาย "ฉันหาจุดอ่อนแกเจอแล้ว..." ก่อนจะวางภาพถ่ายของชาไทยลงบนโต๊ะ เผยยิ้มออกมาเล็กน้อย อย่างมีเลคนัย หลุยได้ย้อนนึกภาพในอดีตที่แสนจะเจ็บปวด เมื่อตนสูญเสียแม่อันเป็นที่รัก อีกท
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status