สูตรรักฉบับท่านประธานจอมโหด

สูตรรักฉบับท่านประธานจอมโหด

last updateLast Updated : 2025-04-10
By:  FuthaoneCompleted
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
10
2 ratings. 2 reviews
26Chapters
1.2Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

"เพิ่มงานเข้าไปอีกทุกตำแหน่งว่างจนกว่าหมอนั้นจะยอมออกไปจากที่นี่!เป็นแค่ลูกจนๆของคนขับรถ กล้าดีอย่างไรถึงมาเป็นคู่หมั่นของฉัน!เพื่อทำตามพินัยกรรม เพื่อโรงแรม!ได้แต่มันต้องรับน้องกันหน่อย... หึหึ"

View More

Chapter 1

บทนำ

Malam itu Shania berdiri di depan cermin, memandang wajahnya yang lesu. Ia merasa terjebak dalam kehidupan yang tidak diinginkannya. Pernikahan dengan Alex, putra keluarga kaya, terasa seperti sebuah kesepakatan bisnis, bukan persatuan cinta.

Shania masih ingat jika teman kuliahnya itu adalah kekasih Maura, primadona kampus yang selalu mendapatkan perhatian semua orang, baik mahasiswa juga dosen. Cinta keduanya yang dulu selalu penuh gairah, kerap membuat iri siapa saja yang melihat, termasuk dirinya yang sudah lama jatuh cinta pada teman masa kecilnya itu.

"Shania, sudah waktunya," panggil ibunya dari luar kamar.

Ia mengambil napas dalam-dalam dan keluar, menuju ke malam pernikahan yang akan mengubah hidupnya selamanya.

Shania melangkah ke aula pernikahan yang megah dan mewah yang sudah dipenuhi para tamu undangan. Ia melihat Alex, calon suaminya, yang tampan dalam balutan jas putih yang membuatnya bak pangeran berkuda, tersenyum menatapnya. Namun, Shania tahu jika senyum lelaki itu palsu.

Saat mereka bertukar cincin, Shania tahu jika lelaki di depannya tidak benar-benar melakukannya. Pasti dalam bayangannya, wanita cantik yang berdiri di depannya saat ini adalah Maura, kekasih sejatinya yang pergi setahun lalu karena lebih memilih mengejar karir ke luar negeri dibanding menikah dengannya.

Saat mereka tengah menerima ucapan selamat dari para tamu undangan, tiba-tiba Shania mendengar ponsel Alex berdering. Ada perubahan ekspresi yang tampak di wajah suaminya ketika membaca pesan yang masuk ke ponselnya.

"Dari siapa?" tanya Shania mencoba mencairkan suasana di antara mereka yang terasa hambar.

Hati Shania berdebar saat melihat manik mata Alex yang menatapnya tanpa berkedip. Tapi, sejenak kemudian lelaki itu mengalihkan pandangannya, menatap kembali ponselnya.

"Bukan siapa-siapa. Lagipula itu bukan urusanmu," ucapnya seraya pergi meninggalkan Shania sendirian.

Shania melihat Hanum, mamanya Alex, mencoba menghentikan langkah putranya itu. "Kamu mau kemana, Alex?"

"Aku bosan, Mah. Aku mau ke kamar."

"Alex, jangan bersikap kekanak-kanakan. Ini pernikahanmu, masa kamu tega membiarkan Shania menyambut tamu sendirian."

Sedetik Shania bisa melihat Alex menatapnya. Lalu, ia kembali berbalik dan tetap meninggalkannya.

"Apa Mama pikir aku akan peduli padanya? Biarkan saja ia berdiri di sana menyambut para tamu atau teman-temannya yang berisik itu. Dengan aku menikahinya, itu juga sudah membuatnya bahagia."

Perkataan Alex sontak membuat hati Shania sakit. Tidak ada yang memaksanya menikah, baik dirinya atau pun kedua orang tua mereka. Alex sendiri yang mau menikah dan memilih Shania sebagai calon istrinya. Meskipun Shania mencintainya sejak lama, tapi tak pernah sedikit pun ia memaksa kedua orang tuanya supaya bisa dinikahi oleh putra tunggal keluarga Sebastian itu. Gadis itu cukup tahu diri jika perasaannya bertepuk sebelah tangan sejak awal.

"Alex, jaga ucapanmu! Papamu bisa marah karena kalimatmu barusan."

Alex terlihat tak acuh. Ia tetap pergi dan mengabaikan ucapan mamanya.

Hanum melihat sejak tadi menantunya memperhatikan interaksi yang terjadi dengan sang putra, sebab itu ia lalu mendekati gadis yang tampak cantik dalam balutan gaun putih dengan pita berwarna merah di bagian perutnya tersebut.

"Mama Minta maaf atas sikap Alex barusan, yah. Kamu tenang saja, Shania. Mama pastikan ia akan selalu bersikap baik padamu."

Shania tersenyum. "Iya, Mah. Alex mungkin capek. Sepertinya dia butuh istirahat."

Shania hanya sedang membesarkan hatinya sendiri, karena faktanya Alex tak pernah kembali lagi hingga pesta pernikahan usai.

Setengah jam kemudian setelah teman-teman Shania pamit, gadis itu melangkah menuju kamar pengantin yang ada di hotel bintang lima milik keluarga Sebastian —keluarga Alex. Terlebih dahulu ia pamit pada kedua orang tuanya, yang kamarnya satu lantai dengan kamar pengantin.

"Lakukan yang terbaik. Lakukan selayaknya seorang istri." Sebuah pesan, ibunya berikan sesaat Shania hendak menuju kamarnya.

"Ini pesan khusus atau bagaimana, Bu?" tanya Shania yang mendadak merasakan kehangatan di kedua pipinya.

"Tidak. Ibu hanya mengingatkanmu kalau mulai malam ini dan seterusnya statusmu telah berubah. Bukan lagi seorang gadis, tapi sudah menjadi istri dari seorang laki-laki. Di mana kehidupan dan kewajibanmu juga otomatis berubah."

Shania mengerti. Tanpa perlu diingatkan ia bahkan selalu mengatakan pada dirinya sendiri jika mulai sekarang ia sudah tak sebebas dulu.

Jam sudah menunjukkan angka sepuluh malam ketika Shania kemudian berjalan menuju kamarnya. Namun, sisa beberapa langkah lagi ia sampai di ambang pintu, terdengar suara teriakan dari arah kamarnya.

"Kau pikir dengan bersikap seperti ini Papa dan mama akan kasihan begitu?"

Shania mendengar dengan seksama. 'Itu suara Papa Jimmy,' gumamnya.

"Pernikahan ini bukan Papa atau mama yang usulkan, tapi kamu sendiri yang memintanya. Tapi, apa yang Papa lihat tadi di sana benar-benar membuat Papa dan mama-mu malu, tahu!"

Sejenak hening. Tak ada sahutan dari siapa pun termasuk Alex sendiri.

"Tahu kalau kamu bersikap seperti itu pada Shania, Papa tak akan pernah mau melamar gadis itu untukmu ke keluarganya!"

"Aku tidak memaksa Papa untuk melamarnya. Aku sendiri bisa, dan aku yakin Shania akan menerimaku."

"Oh, sombong! Kalau begitu Papa mau tahu, apa maksud dan tujuanmu menikahinya kalau kamu mengabaikannya seperti tadi?"

Shania menahan napas demi ingin mendengar jawaban Alex. Tapi, ditunggu sekian detik lelaki itu tak juga bicara.

"Kamu benar-benar memalukan, Lex. Lihat! Kamu bahkan tidak tahu alasanmu menikahinya." Jimmy kembali bicara.

"Sudah, Pah. Hentikan. Nanti Shania dengar." Suara Hanum mencoba menjadi tim penengah.

"Biarkan saja, Mah. Biarkan Shania tahu jika pria yang baru menikahinya itu adalah seorang pria bodoh. Padahal Papa yakin seandainya mereka tidak menikah, Shania bisa mendapatkan lelaki lain yang lebih pantas dan jauh lebih baik."

"Shania tak akan pernah mau menikah dengan lelaki lain, karena aku tahu kalau lelaki yang ia cintai cuma aku."

"Heh! Selain bodoh, ternyata aku punya putra yang sangat sombong. Kamu pikir lelaki di dunia ini cuma kamu? Kamu pikir meskipun Shania mencintaimu, lantas dia tidak akan mencintai lelaki lain begitu?"

Alex terdiam, tidak terdengar ia membalas ucapan papanya.

"Sudah, Mah. Lebih baik kita kembali ke kamar. Papa khawatir akan kelepasan bila lama-lama berada di sini."

Mendengar langkah kaki keluar kamar, Shania buru-buru mencari tempat bersembunyi. Beruntung ada celah dekat lift, yang membuatnya tak terlihat dari pintu kamar sang mertua.

Tak lama terdengar suara pintu ditutup. Shania yakin kalau kedua mertuanya telah masuk ke kamar mereka.

Mendadak Shania ragu, apakah ia harus masuk ke kamar pengantin yang otomatis ada Alex di dalamnya. Atau ia memilih masuk kamar lain dan tidur sendirian.

Sekian detik Shania diam dan berpikir keras. Sampai akhirnya ia melihat Alex keluar dan tahu-tahu berdiri di depannya.

"Sedang apa kamu berdiri di sini? Aku menunggumu sejak tadi," ucap Alexander dingin.

"Untuk apa kamu menungguku?" tanya Shania berusaha tenang. Ia tak mau terlihat gugup di depan suaminya itu.

"Untuk apa katamu? Bukankah ini malam pengantin kita? Tentu saja aku mau melakukan tugasku sebagai seorang suami. Dan aku harap kamu juga melakukan tugasmu sebagai seorang istri dengan baik!"

Shania tak mampu membalas ucapan Alex. Lidahnya mendadak kelu sebab tidak menduga bila lelaki itu akan meminta jatah malam pertamanya.

Belum sempat Shania berbicara, tiba-tiba Alex menarik tangannya dan membawa ke kamar.

"Alex, tolong lepasin!"

Lelaki itu tampak tak peduli dengan ucapan sang istri, ia langsung menutup kamar setelah membuat gadis cantik itu terdorong ke belakang pintu kamar.

"Alex, jangan bersikap seperti ini. Aku tidak ehm ...!"

***

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters

reviews

supawanronna
supawanronna
เปิดเรื่องมาน้องชาไทยนายเอกของเราก็โดนซ่ะแล้ว....พระเอกจะโหดไปไหนก่อน ขอตามอ่านอีกเรื่องนะคะ...️...
2025-12-25 00:27:30
2
1
maihlatelecom7940
maihlatelecom7940
เริ่มต้นสนุกมากค่ะ ยังมีคำผิดอยู่นิดๆ แต่อ่านแล้วไม่ติดขัดอะไร อยากบอกประธานเซทท์ช่วยใจดีกับนองชาไทยหน่อยนะค่าาา🥹🥹
2025-04-12 15:28:13
1
1
26 Chapters
บทนำ
"ไม่ผ่าน ไล่เธอออกไปซะ" "ครับท่านประธาน" "ฉันโดยไล่ออกเหรอเนี่ย ฮื้อๆ ขอโทษค่ะ ท่านประธาน ฮื้อๆ ทำไงดี เธอฉันผิดอะไร อึก!" พนักงานสาวสวยยืนมองตัวเองตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างงุนงง โอบกอดเพื่อนสาวด้วยความผิดหวังและเสียใจ โดยไม่ทราบสาเหตุว่าตนทำผิดอะไร เลขาส่วนตัวมองพนักงานสาวที่ถูกไล่ออกเพียงเพราะแต่งตัวไม่เป็นไปตามกฎระเบียบของโรงแรมที่ระบุไว้ในข้อ 56 ว่า 'ห้ามทาเล็บมือสีแดง'เพราะท่านประธานไม่ชอบ! "ขอโทษนะครับ เล็บสีแดง อืม!" "ฮื้อๆ คุณเลขาช่วยด้วยซิคะ" หล่อนทำสีหน้าออดอ้อนเรียกร้องความสงสารแต่ก็ไร้ประโยชน์ เพราะมันไม่ใช่ครั้งแรกหรอกนะ แต่เป็นครั้งที่ร้อย หากพนักงานไม่เป็นระเบียบเรียบร้อย ปฏิบัติตนนอกกฎเกณฑ์ที่ตั้งไว้แม้แต่นิดเดียวก็มีโทษที่ร้ายแรง คือการไล่ออก ก็แค่น้ำจิ้มเท่านั้นเพราะของจริงมีอีกเยอะที่ต้องยอมรับมัน พนักงานทุกคนต้องท่องเอาไว้เลยว่ากฎเหล็กของที่แห่งนี้คือ 'ท่านประธาน' "ทนได้ทน ทนไม่ได้ก็ไปซะ"เซทท์พูดขึ้นกับตัวเองโดยไม่สนใจไยดีพนักงานหญิงคนนั้นเลยแม้แต่นิดเดียว "คุณเซทท์ครับ วันนี้มีประชุมบ่ายโมงตรงกับห้างเซ็นทรัลเพรชตินั่มครับ" "อืม"ผู้ชายที่ก้มหน้าก้มตาอ่านเอก
Read more
บทที่ 1 การโคจรมาพบกัน
เซทท์ บอส ~โรงเเรมชื่อดังระดับห้าดาว~ ร่างสูงโปร่ง สวมชุดสูตรสีน้ำตาล เนกไทสีส้มสด ที่กำลังย่างก้าวเข้ามาในโรงแรม อย่างสง่าผ่าเผยด้วยความมั่นอกมั่นใจเกินร้อย พร้อมเลขาคนสนิทที่เดินตามหลังเขาทุกฝีก้าว แววตามุ่งมั่นตั้งใจจับจ้องมายังพนักงานสาวสวยสองคนที่กำลังยืนเขินอาย เพราะรัศมีแห่งความหล่อเท่ ดูโก้เก๋มีระดับของผู้เป็นนาย เขาหยุดเดินอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเพ่งมองไปยังหล่อนทั้งสองด้วยแววตาเย็นชา "ไม่ผ่าน ไล่เธอออกไปซะ" "ครับท่านประธาน" "ฮ่ะ..ฉันโดยไล่ออกเหรอเนี่ย ฮื้อๆไม่นะ ขอโทษค่ะ ท่านประธาน ฮื้อฮื่อ อึก!" พนักงานสาวสวยยืนมองตัวเองตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างงุนงง โอบกอดเพื่อนสาวด้วยความผิดหวังและเสียใจ โดยไม่ทราบสาเหตุว่าตนทำผิดอะไร เลขาส่วนตัวมองพนักงานสาวที่ถูกไล่ออกเพียงเพราะแต่งตัวไม่เป็นไปตามกฎระเบียบของโรงแรมที่ระบุไว้ในข้อ 69 ว่า 'ห้ามทาเล็บมือสีแดง'เพราะท่านประธานไม่ชอบ! "ขอโทษนะครับ ห้ามทาเล็บมือสีแดง อืม! ไปฝ่ายการเงิน รับเงินเดือนชดเชยสามเดือนซะนะครับ"เลขากระซิบเบาๆ พร้อมพยักหน้าด้วยความเห็นใจ แต่ตนก็ไม่สามารถช่วยอะไรหล่อนได้ "ฮื้อๆ ได้โปรดช่วยด้วยซิคะ คุณเลขา" "......
Read more
บทที่ 2 แผนร้ายหรือจะสู้กลยุทธ์ที่หนึ่งได้ (1)
"เครียดโว้ย!!!..." "โอ๊ย... จะตะโกนทำไมครับคุณเซทท์" "......." ผู้เป็นเลขาวิ่งแจ้นเข้ามาด้วยหน้าตาตื่น มองเพื่อนสนิทผู้ที่ขึ้นชื่อว่าเป็นนายของตน นั่งกุมขมับด้วยความเครียด เป็นครั้งแรกที่ชายหนุ่มเห็นกิริยาท่าทางของเพื่อนเป็นแบบนี้มาก่อน "จะเครียดทำไมว่ะ กะสเต๊กแค่คู่หมั้น ว่าก็ว่าเถอะนะ น้องชาไทยก็นิสัยดี น่ารัก เหมาะสมกับแกอยู่น้า..." "ลูกคนขับรถนี่นะ ฮึ! เหมาะสมกับผีนายซิ คนระดับฉันหากคิดจะแต่งงานกับใคร มันต้องเลิศหรูดูดี และเก่งในทุกด้าน แบบไม่มีข้อบกพร่อง ไม่ใช่เด็กฝึกงานกิ๊กก๊อกเมื่อวานซืนแบบนี้" "แล้วไง นายเลือกได้ไหมล่ะ รักโรงแรมมากไม่ใช่เหรอ ทุกวันนี้ที่นายทุ่มเททุกอย่างก็เพื่อครอบครองมัน พ่อนายคงมีเหตุผลของเขา" "แต่มันต้องไม่ใช่แบบนี้สิ..." "เรื่องของนาย ฉันไม่เกี่ยวโว้ย เรื่องมากสเปกสูงนักนะ! นายนะ เฮ่อ..." กวินเพื่อนสนิทเดินถอนหายใจออกจากห้องไปด้วยความเบื่อหน่ายก่อนจะเผยรอยยิ้มกว้างที่เผยออกมาอย่างเจ้าเล่ห์ ทางด้านห้องครัวของโรงเเรม ทุกคนต่างวิ่งวุ่นกันจัดทำอาหารตามเมนูเพื่อพร้อมเสิร์ฟ แต่เชฟที่ชำนาญการที่สุดดันถูกไล่ออกเสียได้ " สปาเกตตีบาร์บีคิวหนึ่ง" พนักงาน
Read more
บทที่ 3 แผนร้ายหรือจะสู้กลยุทธ์ที่หนึ่งได้ (2)
"ชาไทยจำไว้นะลูก กลยุทธ์ที่หนึ่งของการทำอาหาร คือทำอาหารด้วยจิตวิญญาณแห่งความใส่ใจต่อผู้ทานอย่างใจจริง" "อย่างไรครับ" เด็กหนุ่มวัยสิบห้าปีกำลังมองแม่ด้วยแววตาสงสัย "ไม่ยากเลย อันดับแรกเราต้องรู้เสียก่อนว่า คนผู้นั้นชอบอาหารประเภทไหน สองรสชาติแบบไหนที่เขาจดจำเราไปตลอดชีวิต สามสำคัญที่สุดคือความใส่ใจต่อผู้ทาน ลองใช้หัวใจในการทำอาหาร เพราะนั่นจะทำให้เราเป็นเชฟที่ดีได้ เชื่อแม่ซิ ต้าวชาไทยของแม่^^ " รอยยิ้มสดใสของแม่ยังคงตราตรึงใจ เพราะนั่นคือรอยยิ้มครั้งสุดท้ายที่มอบให้ชายหนุ่ม และนั่นคือวิธีที่ชาไทยนำมาใช้ในช่วงเวลาคับขันเช่นนี้ หากวันนี้ชายหนุ่มไม่เข้าไปถามความต้องการของคุณวอร์เทอร์ถึงในห้องน้ำ แม้มันจะพิลึกไปหน่อย แต่ด้วยความจริงใจของชายหนุ่ม ทำให้เกิดความเอ็นดู ชาไทยจึงได้รู้ว่าคุณวอร์เทอร์ปวดฟันมาก สเต๊กเนื้อฝีมือเชฟหมวยมันทำให้เขาปวดฟันจนไม่สามารถขบเคี้ยวได้เลย หลังที่ปวดฟันมาได้สักพัก บวกกับตัวเขาเองก็ไม่ชอบหาหมอฟันเท่าไหร่ จึงทำให้ทรมานขนาดนี้ งดอาหารจานโปรดอย่างสเต๊กเนื้อมันทำคุณวอร์เทอร์ทรมานใจยิ่งนัก ดังนั้นชายหนุ่มจึงทำให้เนื้ออ่อนนุ่ม และขบเคี้ยวได้โดยไม่ปวดฟันอีกต่อ
Read more
บทที่ 4 คำขู่ที่ใช้(ไม่)ได้ผล
ชาไทยผู้ที่มาทำงานตั้งแต่เช้ามืด ยืนยิ้มตรงมุมปากอย่างมีเลคนัย สายตามองไปยังเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย ที่กำลังเดินตรวจตรา "พี่ยามครับ" "อ้าวน้องชาไทย วันนี้ทำไมมาแต่เช้ามืดล่ะครับ" "ก็ผมจะตั้งใจมาหาพี่ยามนั้นละครับ" "ฮื่อ! หาพี่ มีอะไรให้พี่ช่วยเหรอ น้องชาไทย" "คืออย่างนี้ครับ...ซุบซิบๆๆ..." ชาไทยพูดคุยกับเจ้าหน้าที่ยามนานสองนานภายในห้องเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย ก่อนจะเดินออกมาด้วยรอยยิ้มกว้างถึงตา ภายในมือกำสิ่งของบางอย่างไว้แน่น ก่อนจะเดินขึ้นไปยังห้องเป้าหมายที่ตนต้องการ ทางด้านเซทท์ที่เดินทางมาถึงโรงแรมเร็วกว่าทุกวัน เพราะต้องการเอกสารที่ใช้ในประชุมต่อที่โรงแรม สาขาสอง ที่ชายหนุ่มทุ่มสุดตัว ด้วยน้ำพักน้ำแรงของตนเอง เขาหันมาตัดพ้อกับผู้ที่ขึ้นชื่อว่าเป็นเลขาคนสนิท "เอกสารสำคัญนะ นายเป็นเลขาก็น่าจะเตรียมไว้ให้ฉันซิ! ไล่ออกเลย ดีไหมฮ่ะ" "ไล่ตัวเองออกก่อนเถอะ! เพราะนายชวนฉันดื่มทั้งคืนยังกล้ามาโทษกันอีก " "เอ่อ... ต้องฉลองกันหน่อย ฉันขโมยจูบแรกของหมอนั่นเลยนะ โคตรสะใจวะ" "แน่ใจเหรอ...ว่าแค่สะใจไม่ใช่ว่านายชอบน้องชาไทยเข้าแล้ว" "หยุดๆๆ ไม่มีทาง เดี๋ยวฉันขึ้
Read more
บทที่ 5 บทลงโทษ (1)
2 ชั่วโมงผ่านไป "ตามที่ผมระบุไว้ ส่งเอกสารมาอีกครั้ง เลิกประชุมได้" "ว่าแต่ทำไมสีหน้านายดูกังวลอะไรอยู่ มีอะไรหรือเปล่า" กวินสั่งเกตเห็นท่าทางที่กระวนกระวายของเพื่อนรักที่ไม่เคยเป็นอย่างนี้มาก่อน "วันนี้มีพนักงานไปเอาอาหารแช่แข็งในห้องเย็นหรือเปล่า?" "ไม่นะ! เห็นว่าเอาวัตถุดิบเข้าห้องครัวทุกสุดสัปดาห์ ว่าแต่นายถามทำไม เกิดอะไรขึ้น" "........" ปึง!! เก้าอี้ถูกเท้าแกร่งเต๊ะเข้าสุดแรงอย่างไร้สติ ทำเอาอนาวินที่กำลังยื่นนิ่งอ้าปากค้างเหวอด้วยความตกตะลึง ในท่าทีที่ดูร้อนรนของเพื่อนรัก เซทท์วิ่งสุดชีวิต โดยมีกวินวิ่งไล่หลังตามมาติดๆ ลูกค้าและพนักงานในโรงแรมต่างจับจ้องมายังบุรุษทั้งสอง "นายนั่งวิน กลับไป ฉันรีบ" "เกิดอะไรขึ้นกันแน่ ฮ่ะ!! " "อย่าถามมาก ไว้อธิบายคราวหลัง" เซทท์ขับรถ เหยียบคันเร่งสุดฤทธิ์เพื่อหวังให้ถึงจุดหมายโดยเร็วที่สุด ภายในใจกระวนกระวายอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน ชายหนุ่มพยายามควานหามือถือเพื่อติดต่อพนักงานที่โรงแรม ทว่าไม่มีใครรับสายเขา ยิ่งทำให้เขารู้สึกอึดอัดแทบหายใจไม่ออก "โธ่โว้ย!!!!" ภายใต้เหตุการณ์เลวร้ายที่เขาเป็นผู้สร้างขึ้นเองกลับมือ สร้างความรู
Read more
บทที่ 6 การลงโทษ (2)
"เป็นอย่างไรบ้าง" เซทท์เดินปราดเข้าไปถามอาการของชาไทยทันทีที่หมอกายวิทย์ย่างก้าวออกมาจากห้องไอซียู"พ้นขีดอันตรายแล้ว โชคดีนะที่ไม่โดยสารแอมโมเนีย (สารทำความเย็น) ไม่งั้นเตรียมเผาศพได้เลย" "ปากเสียไม่เคยเปลี่ยนเลยนะ" สายตาเย็นชาที่จ้องเขม็งไปยังหมอหนุ่มร่างสูงโปร่ง สวมชุดกาว ดูดีมาฐานะ แววตาที่เซทท์มองเขาบ่งบอกถึงความเกลียดชัง ที่ทับถมมานานนับปี มันเกิดอะไรขึ้นระหว่างพวกเขากายวิทย์ อดีตเพื่อนสนิทสมัยเรียนมหาลัยเดียวดัน เพื่อนที่มองตาก็รู้ใจ แต่บัดนี้กลับกลายเป็นเพื่อนที่ถูกตีตรา ว่า 'ทรยศ' หักหลัง"จุ๊ๆๆ ดูท่าทางที่ร้อนรนของนาย ไม่สมกับเป็นท่านประธานผู้ยิ่งใหญ่เอาเสียเลย อืม..ว่าแต่น้องเค้าหน้าตาน่ารักมากเลยนะ ขนาดนอนซมบนเตียงยังน่ารัก สเป๊กหมออย่างฉันเลย ว่าไหม""หุบปากเดียวนะ!! อั้ยหมอทรยศ คนนี้ของไอเซทท์ ห้ามยุ่ง!!" น้ำเสียงจริงจัง ตะโกนโหวกเหวกโวยดังขึ้นมาแต่ไกล เผยให้เห็นผู้ชายที่เดินดุ่ยๆ มายังบุรุษทั้งสอง กายวิทย์เผยยิ้มตรงมุมปากเล็กน้อย "อ้าว!! เพื่อนกวินที่รัก ไม่เจอกันนาน โลกกลมเป็นบ้า โชคดีหรือโชคร้ายนะที่ฉันต้องมาเจอพวกนาย ""คำนั้น ควรเป็นฉันมากกว่าที่ควรพูด อั้ยหมอสา
Read more
บทที่ 7 บทลงโทษ (3)
ด้วยอารมณ์โทสะที่ท่วมท้นภายใต้ความหื่นกระหายที่คืบคลานเข้ามาอย่างไร้เหตุผล มันได้ปลุกสัญชาตญาณนักล่า ให้ฟื้นคืนชีพกลับมาอีกครั้ง หลังจากหลับใหลไปนานแสนนาน ตั้งแต่เกิดเหตุการณ์ในครานั้น แม้ว่าความรู้สึกส่วนลึกภายในใจกำลังขัดแย้งกัน แต่สุดท้ายแล้วเซทท์ก็เลือกที่จะลิ้มรสน้ำชาไทย อยากรู้นักว่ารสชาตินั้นจะเป็นเช่นไรกัน ชายหนุ่มตึงแขนสองข้างไว้ด้วยแววตาแสนจะเย็นชา ยากจะคาดเดาอารมณ์ได้"จ...จะ นายกำลังจะทำอะไรนะ!" ชาไทยรับรู้ได้ถึงภัยอันตรายที่กำลังจะเกิดขึ้นกับตน สองเท้าค่อยขยับหนีอย่างเชื่องช้า"เดี๋ยวก็รู้" เสียงกระซิบอันแผ่วเบาทำให้หัวใจดวงนี้หวาดหวั่นอย่างไม่เคยเป็น ก่อนที่ร่างอันบางเบาจะถูกผู้เป็นนายอุ้มด้วยแขนแกร่งแววตาคู่น้อยเบิกโพลงด้วยความตกตะลึง ที่จู่ๆตัวเองก็ถูกพาดกับไหล่กว้างได้อย่างง่ายดาย "คุณเซทท์ ปล่อยผมเถอะ!คุณจะทำอะไรกันแน่..." น้ำเสียงที่สั่นเครือราวกับลูกนก ไม่อาจจะยับยั้งสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นในไม่กี่วินาทีนี้ได้เลย ตุ๊บ!!ร่างบางถูกโยนลงบนเตียงนุ่มด้วยแรงอันหนักหน่วง รู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดที่แผ่นหลังของตน"อะไรวะเนี่ย..." น้ำเสียงเบ่งออกมาเมื่อร่างกายถูกกะแทรกกั
Read more
บทที่ 8 พี่น้องตระกูลต้องห้าม (1)
อากาศยามเช้าที่สดใส หลังจากที่ผ่านค่ำคืนอันเร่าร้อนระหว่างเขาทั้งคู่ เซทท์ผู้ซึ่งเสร็จกิจสมดั่งใจหมายปอง กลับทิ้งผมไว้ให้นอนเดียวดายภายในห้องนอน เสมือนว่าเรื่องราวระหว่างเราในคืนนั้น ไม่มีอะไรเกิดขึ้น "อีกสองสามวัน นายถึงจะกลับไปทำงานได้" เขาพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวล พร้อมรอยยิ้มกว้างถึงตาอย่างลืมตัว ก่อนจะรีบหุบยิ้มลงทันที เมื่อสัมผัสได้ว่าในห้องนั้นไม่ได้แค่พวกเขาสองคน "มองอะไร ไปได้แล้ว" เสียงสูงที่ส่อพิรุธมากขึ้นทำให้อีกคนยิ่งสงสัยว่าพลาดเรื่องราวอะไรไป "ครับนาย เชอะ! ต้องมีอะไรแน่นอน" กวินเหลือบมามองชาไทยก่อนยิ้มแป้นให้เขาอย่างสดใส ประตูปิดลง เหมือนยกภูเขาออกจากอก "เฮ่อ..." เสียงถอนหายใจดังขึ้น ก่อนที่สายตาจะเหลือบมองนาฬิกาข้อมือ ชายหนุ่มครุ่นคิดอยู่ในใจ ว่าตนต้องหลบหนีออกไปที่นี่ก่อนฟ้าจะมืดเมื่อได้โอกาสเขาก็ตรงดิ่งไปยังประตูที่อยู่เบื้องหน้าตนเพียงไม่กี่ก้าว รอยยิ้มสดใสฝุดขึ้นมา ดวงด้วยความสุขท่วมท้น เมื่อคิดว่าตนได้เป็นอิสระจากเขา มโนภาพถึงการเริ่มต้นใหม่ที่ดีกว่า หนีออกไปจากวงจรอันโหดร้าย จากผู้ที่ขึ้นชื่อ ว่าเป็นคู่หมั้นตน แม้ว่าจะเสียทั้งตัวและเวลาไป แต่ก็ยัง
Read more
บทที่ 9 พี่น้องตระกูลต้องห้าม (2)
ทางด้านคฤหาสน์หลังใหญ่ มีลูกน้องมากหน้าหลายตาต่างยืนเฝ้ายาม ที่น่าตระหนกตกใจยิ่งไปกว่านั้น คือพวกเขาเหล่านั้น ต่างเป็นตำรวจนอกเครื่องแบบ ใครกันนะที่มีอิทธิพลกับเหล่าตำรวจได้ถึงเพียงนี้ "เป็นไงครับ คุณนักสืบพอใจไหม" น้ำเสียงที่ฟังดูแล้วสงบเยือกเย็น เผยให้เห็นบุรุษผู้นั้นที่สวมชุดสูตรสีแดงสด ราวกับเลือด "จะมีใคร ที่รู้ใจผมดีเท่ากับคุณหลุยได้อีกละครับ ฮ่าฮ่า" เสียงหัวเราะชอบใจดังขึ้น เมื่อเขาสำรวจเงินในกระเป๋า พร้อมปิดมันลงต่อหน้าผู้ที่ฉีกยิ้มตรงมุมปากอย่างเอือมระอา ก่อนจะปิดกระเป๋าลง พร้อมลุกขึ้นยืน ก้มหัวเล็กน้อย"จะไม่ทำให้ผิดหวังแน่นอน" นักสืบผู้นั้นพูดขึ้นก่อนจะเดินจากไปโดยไม่หันหลังกลับมามอง"ถุ้ย!! พวกหมารับใช้ แค่ใช้เงินนิดหน่อย ก็เชื่องซะไม่มี น่าเบื่อ.." หลุยพูดขึ้นก่อนจะเอนพิงตนบนโซฟาหรู ด้วยความเหนื่อยหน่าย "คุณหลุยครับ ที่ให้ผมสืบได้เรื่องแล้วครับ" ลูกน้องคนสนิทยื่นซองสีน้ำตาลให้เขา ภายในมีภาพถ่ายมากมาย "ฉันหาจุดอ่อนแกเจอแล้ว..." ก่อนจะวางภาพถ่ายของชาไทยลงบนโต๊ะ เผยยิ้มออกมาเล็กน้อย อย่างมีเลคนัย หลุยได้ย้อนนึกภาพในอดีตที่แสนจะเจ็บปวด เมื่อตนสูญเสียแม่อันเป็นที่รัก อีกท
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status