All Chapters of ดวงใจของคีย์นลิน(Mpreg): Chapter 1 - Chapter 10

ฐิระเชษฐ์สวัสดีครับผมชื่อฐิระเชษฐ์หรือจะเรียกผมสั้นๆว่าคีย์ก็ได้ ทุกคนคงงงว่าผมเป็นใครทำไมถึงได้มาพูดคุยกับทุกคนในตอนนี้ เออนั้นสิ!ทำไมผมต้องมายืนแนะนำตัวหรือพูดคุยกับพวกคุยกลางห้างแบบนี้ด้วย(ใจเย็นคีย์ใจเย็นทุกคนที่แกว่าคือนักอ่านของฉัน)อ๋อหรอโทษๆๆ งั้นเอาเป็นว่าแนะนำตัวจนรู้จักกันมาพอสมควรแล้ว ต่อไปก็กลับเข้าเรื่องเลยแล้วกันฐิระเชษฐ์ที่นัดแนะกับลูกค้ามาพูดคุยตกลงเกี่ยวกับสัญญากันที่ห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่ง เมื่อถึงเวลาก็ได้มานั่งพูดคุยกันอยู่ที่ร้านอาหารที่นัดกันไว้ พอตกลงกันเรียบร้อยคีย์ก็ได้นั่งทานข้าวกับลูกค้าต่ออยู่พักใหญ่ๆหลังจากทานข้าวและพูดคุยกันนิดหน่อยก็ได้เอ่ยลาและแยกย้ายกันกลับ แต่แล้วคีย์ที่แยกย้ายกับลูกค้าและได้มายืนรอคนขับรถอยู่ที่จุดนัดไว้กับคุณลุงคนขับรถอยู่นานคุณลุงคนขับก็ยังไม่มาสักทีก็เริ่มรู้สึกอารมณ์เสียเล็กน้อยที่คุณลุงคนขับยังไม่มาสักที จนต้องเดินกลับเข้ามาในห้างอีกครั้งแล้วเดินไปเดินมาอยู่ภายในห้างสรรพสินค้าพักใหญ่ๆ ก่อนที่คีย์จะหยุดเดินแล้วล้วงเอาโทรศัพท์มือถือที่สั่นเป็นเจ้าเข้าในกระเป๋ากางเกงของเขาออกมาดูแล้วกดรับสาย เมื่อเห็นว่าคนที่โทรเข้ามาคือคนขับรถขอ

ฐิระเชษฐ์ ผมยืนมองร่างบางตรงหน้าที่ยืนอุ้มเด็กชายตัวน้อยไว้ในอ้อมแขนแน่นพลางนัยน์ตากลมสวยก็จ้องมองมาที่ผมด้วยดวงตาแดงก่ำพลันในหัวก็พลางนึกคิดตามประโยคคำพูดของนลิน นั้นสิ มันก็จริงอย่างที่คนตรงหน้าของเขาพูดว่ามันจะมีประโยชน์อะไรที่เขาจะมาเอ่ยถามสารทุกข์สุกดิบเอาตอนนี้ ในเมื่อเขาเป็นคนจากและทิ้งคนตัวเล็กตรงหน้าในตอนนี้ไปโดยที่เขานั้นไม่ได้อธิบายอะไรให้ร่างบางฟังเลยสักนิด "ขอโทษ....."ผมก้มหน้าหลบสายตาของนลินพลางเอ่ยขอโทษออกมาเสียงเบา ผมไม่รู้ว่าตอนนี้นลินทำสีหน้าแบบไหนและตอนนี้ร่างบางตรงหน้าของผมกำลังคิดอะไรอยู่ ในตอนนี้ผมแค่อยากจะเอ่ยขอโทษ ขอโทษที่ผมทิ้งเขาไปขอโทษที่ผมทำเขาเสียใจและขอโทษที่ผมผิดคำสัญญาที่ให้กับเขาไว้ในตอนคบกันว่าผมจะไม่มีทางทิ้งเขาหรือทำผิดต่อเขา ขอโทษลิน คีย์ขอโทษที่ทำผิดสัญญา 

นรินทร์ หลังจากวันนั้นวันที่ผมเจอกับคีย์ที่ข้างสระบัวและได้รับรู้ว่าผมได้เขาได้เป็นสายรหัสกัน ในตอนนี้วันเวลาก็พัดผ่านมาจะสามเดือนแล้ว ตลอดระยะเวลาสองสามเดือนที่ผ่านมาชีวิตอันสงบสุขของผมก็ได้ปั่นป่วนเป็นอย่างมาก เดิมทีชีวิตของผมก็มีอีพี่ต้นพี่รหัสของผมค่อยกวนวอแวอยู่แล้วแต่พอมีอีตาเด็กคีย์เข้ามาชีวิตในรั้วมหาลัยของผมก็ปั่นป่วนมากกว่าเดิม ทุกคนคงสงสัยใช่มั้ยว่ามันปั่นป่วนยังไง ก็ปั่นป่วนอย่างนี้ไง  ณ.เวลา12:05นาที "สวัสดีครับพี่ลินคนสวย"เสียงทุ้มใสดังขึ้นในเวลาเดิมของทุกวัน ในเวลาใกล้ๆกันแบบนี้ของทุกวันผมมักจะได้ยินประโยคทักทายแบบนี้จากเรียวตะที่เป็นเพื่อนชายคนสนิทของน้องรหัสอันหล่อเหล่าของผมเป็นประจำ จนผมนั้นไม่รู้จะจัดการกับสองคนนี้ยังไงแล้วเพราะไม่ว่าผมจะหนีไปหลบที่ไหนหรือตรงส่วนไหนของคณะสองคนนี้ก็มักจะหาผมเจออยู่เสมอ 

อ่าาาพูดมาถึงตรงนี้ทุกคนคงจะสงสัยว่ามันเกิดเรื่องอะไรขึ้นระหว่างผมกับนลิน ทำไมคนตัวเล็กถึงได้ไม่ยอมรับสายไม่ยอมตอบแชทหรืออ่านแชทของผมเลย เฮ่ออออจะอธิบายยังไงดีล่ะ ที่นลินโกรธผมจนหลบหน้าผมแบบนี้เพราะผมดันไปมีเรื่องกับรุ่นพี่ที่เข้ามาจับมือของนลิน แถมวันนั้นผมยังโดดเรียนไปหานลินอีกด้วยอ่าาาผมลืมบอกไปเลยว่าหลังจากวันที่ผมช่วยนลินปั่นงานในวันนั้น วันที่นลินรู้ว่าผมจะไม่เข้าเรียนในช่วงบ่ายเพราะผมจะไปกินข้าวกับเขาต่อ หลังที่ผมไปกินข้าวกับเขาเสร็จพร้อมกับส่งนลินกลับห้องจนเรียบร้อย แต่ก่อนที่ผมจะกลับนลินก็สั่งห้ามผมไม่ให้โดดเรียนโดยใช่เหตุอีก โดยการขู่ผมไว้ว่าถ้าเขารู้ว่าผมโดดเรียนมาหาเขาแบบไม่มีเหตุผลอีกเขาจะไม่ยอมคุยกับผมหรือมาเจอผมเป็นเวลาหนึ่งอาทิตย์ซึ่งในตอนนี้ก็ดูเหมือนว่านลินจะทำแบบที่เขาพูดไว้จริงๆ เพราะในตอนนี้เขาหลบหน้าผมอยู่!"เหม่ออะไรขนาดนั้นพ่อคุณ~ หมดคลาสจนอาจารย์เดินออกไปจากห้องแล้วรู้ตัวบ้างมั้ยเนี่ย"เสียงของไอ้เรียวตะเอ่ยพูดขึ้นพร้อมกับเอื้อมมือมาโบกผ่านไปมาตรงหน้าของผมเพื่อเรียกสติ ผมที่ได้สติจากเสียงของเรียวตะก็ล่ะสายตาจากการมองวิวด้านนอกหน้าต่างหันมาจ้องมองหน้าของมันด้ว