ตอนที่ 3.

ตอนที่ 3.

ร่างสูงใหญ่นั้นก้าวยาว ๆ ออกมาอย่างห้องหอที่มีนางมารร้ายอย่างต้นตาลสิงสถิตอยู่อย่างหัวเสีย ความเดือดดาล เกรี้ยวกราดระเบิดตูมตามอยู่ในอก

เกลียด! โกรธ! อยากจะฆ่าแม่นั่นให้ตายคามือนัก... ผู้หญิงอะไรถูกจูบเข้าหน่อยทำเป็นเนื้อตัวสั่น  

“บัดซบ!”

อารมณ์ถึงจุดเดือด ขณะก้าวข้ามธรณีประตูเข้ามาในห้องนอนของตนเอง ร่างกำยำกระแทกตัวลงนั่งบนขอบเตียงแรง ๆ อย่างต้องการระบายอารมณ์

เขาไม่ชอบเลย... ไม่ชอบความรู้สึกในขณะนี้เลย มันอึดอัด คับแน่นอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ซอกขาของเขากำลังจะระเบิด

แค่จูบ ๆ เดียว... จูบที่ไม่เป็นสับปะรดของต้นตาล ทำไมมันถึงทำให้เขาเดือดดาลได้ถึงขนาดนี้ เขาเกลียดตัวเองนักที่ทำท่าทางราวกับอยากจะกลับไปสมสู่กับแม่นั่น

เขาควรจะขยะแขยง ชิงชัง รังเกียจแม่นั่น...! ไม่ใช่มารู้สึกอยากจะกลับไปฟัดให้หายคลั่งแบบนี้...

“โธ่เว้ย!”

กำปั้นแกร่งทุบลงบนที่นอนอย่างรุนแรง ใบหน้าหล่อเหลาแดงก่ำไปด้วยไฟโทสะ ขณะก้มลงมองหลักฐานความน่าชิงชังที่ซอกขาของตนเองอย่างไม่พอใจสักนิด

มันผงาดขึ้นจนเป้ากางเกงแทบปริแตก...!

“ฉันไม่มีวันยอมให้ความใคร่มามีอำนาจเหนือสมองของฉันได้หรอก...” น้ำเสียงกระด้างกระเด็นออกมาคล้ายกับให้สัญญากับตัวเอง

“เธอมันก็แค่ผู้หญิงแพศยาเท่านั้น!”

พยายามสั่งหัวใจแบบนั้น แต่ทำไมนะ ทำไมสมองของเขาถึงนึกถึงแต่รสชาติหวานล้ำจากกลีบปากสาวที่เขาพึ่งจะบดขยี้มานั่นไม่จางหาย แถมมันยังมีอำนาจทำให้ร่างกายของเขาร้อนวูบวาบ เลือดในกายเดือดพล่านอย่างที่สาวคนไหนไม่เคยทำได้มาก่อน

อยากจะกลับไปต่อสิ่งที่ค้างเอาไว้ให้จบ...

เปลื้องอาภรณ์ที่ระเกะระกะนั้นออกจากร่างกายของต้นตาลให้หมด จากนั้นก็ผลักให้หล่อนยืนพิงกับผนังห้อง และก็...

ดำดิ่งเข้าไปในกายของหล่อน ทำให้หล่อนร้องครวญครางและตอบสนองอย่างเร่าร้อนเทียมกัน...

ความคิดเตลิดไปไกลสุดกู่จนคิมหันต์ต้องรีบเรียกความคิดน่าวิตกนั้นกลับมาโดยเร็ว เพราะหากไม่รีบตัดไฟเสียแต่ต้นลม หายนะได้มาเยือนครั้งยิ่งใหญ่แน่...

ร่างสูงใหญ่ลุกขึ้นยืนตระหง่าน มือใหญ่กระชากเสื้อผ้าออกจากร่างกายจนเนื้อตัวเปลือยเปล่า ก่อนจะก้าวยาว ๆ เดินหายเข้าไปในห้องน้ำทันที

หากไม่ได้น้ำเย็น ๆ มีหวังเขาได้ระเบิดตรงนี้แน่...

“อ้าว ต้นตาลมาทานข้าวด้วยกันสิ เร็วเข้า...”

ร่างอรชรในชุดเสื้อยืดตัวสีฟ้ากับกางเกงขาสั้นพอดีตัวของต้นตาลเดินเข้ามาในห้องอาหาร คุณนายเพลินพิศที่กำลังทานข้าวเช้าอยู่กับครอบครัวร้องเรียกขึ้น และนั่นมันก็ทำให้ต้นตาลถึงกับยืนนิ่งงัน เมื่อสายตาประสานเข้ากับดวงตาคมกล้าที่เงยหน้าขึ้นกะทันหัน

ดวงตาคมกล้าหรี่แคบมองร่างอรชรที่ยืนเซ่ออยู่ตรงหน้าด้วยท่าทางตะลึงพรึงเพริด ต้นตาลแต่งตัวธรรมดา แต่ทำไมนะ พอเจ้าหล่อนหันมาใส่เสื้อผ้าพอดีตัว ไม่ใหญ่โคร่งแบบเดิมแล้ว ร่างกายของเขาถึงได้ขานรับต่อเสน่ห์ของหล่อนรุนแรงแบบนี้ รุนแรงจนเขาต้องหนีบขาตัวเองเอาไว้ด้วยความอับอาย ก็เจ้าน้องชายเล่นผงาดขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย

เสื้อยืดพอดีตัวช่วยเน้นส่วนเว้าส่วนโค้งได้อย่างน่าทึ่ง เอวคอดเล็กได้อย่างไม่น่าเชื่อ แต่มันก็รับกับสะโพกผายกลมกลึงที่ซ่อนอยู่ในกางเกงขาสั้นแสนธรรมดานั้นอย่างลงตัว

ต้นตาลเหมือนนางฟ้าตัวน้อยที่แปลงกายลงมาเดินดิน... ใบหน้างดงามแม้จะซีดเซียวไปบ้าง แต่ความสวยงามของหล่อนก็เจิดจ้าจนเขาแสบตา โดยเฉพาะเจ้าเส้นผมดำขลับที่ถูกปล่อยสยายลงมาที่แผ่นหลัง

เสน่ห์นางแสนมหาศาล ถึงกับทำให้คิมหันต์สบถอย่างดุเดือดอยู่ภายในอก ก่อนจะกัดฟันละสายตาก้มลงมองจานข้าวของตนเองแทน มือใหญ่ตักข้าวใส่ปากคล้ายกับไม่ยินดียินร้ายต่อสิ่งรอบข้าง ทั้ง ๆ ที่ภายในกำลังร้อนระอุ อยากจะลากแม่ต้นตาลขึ้นไปฟัดบนห้องเสียให้รู้แล้วรู้รอด

ให้หายคลั่งเสียที...!

แม่นี่คือตัวมาร... นางมารร้าย... เมื่อคืนเขาก็แทบไม่ได้หลับได้นอนเพราะมัวแต่คิดถึงกลีบปากหวาน ๆ ของเจ้าหล่อน แล้วตอนนี้ยังจะมีหน้ามาให้เขาเห็นอีก

ระยำชะมัด!

ต้นตาลถึงกับสั่นสะท้าน ก้าวขาไม่ออก ร่างกายถูกสายตาคมกล้านั้นตรึงไว้กับที่ ใบหน้างามร้อนผ่าว เมื่อรับรู้ถึงอำนาจของนัยน์ตาคมคู่นั้นที่กวาดมองมาราวกับจะปลดเปลื้องเสื้อผ้าของหล่อนให้หลุดร่วงออกจากกาย

“เอ่อ... คือ...”

“มาเถอะตาลจ๋า มาทานข้าวกับเอิงนะ...”

หยาดพิรุณกวักมือเรียก ต้นตาลจำต้องเดินเข้าไป และเพื่อความปลอดภัยหญิงสาวจึงเลือกนั่งข้าง ๆ กับหยาดพิรุณ แต่นั่นมันก็ทำให้หล่อนกับคิมหันต์ต้องเผชิญหน้ากันอย่างไม่มีทางเลี่ยง

“เมื่อคืนนอนไม่หลับหรือจ๊ะ ถึงได้ตื่นสาย...”

หยาดพิรุณถามอย่างชวนคุย เพราะรู้สึกสงสารสาวน้อยข้าง ๆ แต่ไม่วายถูกพี่ชายแขวะกลับด้วยน้ำเสียงเหยียดหยาม

“คงเป็นที่นิสัยมากกว่า...”

“พี่คิม เอิงไม่ได้คุยกับผู้ชายใจร้ายแบบพี่สักหน่อย...”

ผู้เป็นน้องสาวหันไปเอ็ดพี่ชายสีหน้าขุ่นเคือง ก่อนจะหันมามองสาวน้อยที่นั่งหน้าซีดเผือดอยู่ข้าง ๆ ด้วยสายตาเวทนา

“อย่าไปฟังคนบ้าเลยนะตาล ลองกินนี่สิ อร่อยนะ หน่อไม้ฝรั่งผัดกับกุ้ง...”

“ขอบคุณค่ะ...”

ต้นตาลเอ่ยขอบคุณเสียงแผ่ว เมื่อหยาดพิรุณตักกับข้าวใส่จานให้ หญิงสาวฝืนใจตักข้าวเข้าปากช้า ๆ พยายามทำเหมือนกับว่ามันคืออาหารที่อร่อย แม้ว่าลิ้นของหล่อนจะไม่รับรู้รสเลยก็ตาม