ตอนที่ 7 อยากดูแล

ตอนที่ 7 อยากดูแล

หลังจากศิวกรขับรถมาส่งภาคินที่คอนโดเสร็จเรียบร้อยแล้ว เขาก็ไม่ได้รีบร้อนกลับ ทำให้ภาคินเอ่ยถามเขาด้วยความสงสัย

"ถึงห้องของผมแล้ว คุณกลับไปได้แล้ว ขอบคุณที่มาส่ง" เมื่อศิวกรพาภาคินมาส่งถึงหน้าห้อง ภาคินก็ไล่ศิวกรกลับในทันที

"ไม่เป็นไรวันนี้ฉันว่าง งั้นให้ฉันอยู่เป็นเพื่อนนายไหม เผื่อนายไม่สะดวกหยิบจับอะไร ฉันจะได้ช่วยนายไง" ศิวกรพูดขึ้นมาลอยๆ

"เฮ้ย.. ไม่ต้อง ผมอยู่คนเดียวได้ คุณกลับไปเถอะ" ภาคินรีบปฏิเสธศิวกรทันที เขาไม่อยากให้ศิวกรเข้ามายุ่งเกี่ยวกับเขาอีกต่อไปแล้ว

"ก็ได้ งั้นถ้านายมีอะไรที่อยากให้ฉันช่วยก็โทรมาหาฉันได้นะ" ศิวกรพูดก่อนจะล้วงโทรศัพท์ของภาคินที่หล่นอยู่ข้างเตียงเมื่อคืนนี้มาส่งคืนให้ภาคิน

"เอ๊ะ.. นี่โทรศัพท์ของผมนี่" ภาคินมองโทรศัพท์ของตนเองที่อยู่ในมือของศิวกร เขาลืมเรื่องนี้ไปเสียสนิทเลย

ภาคินเพิ่งจะนึกขึ้นได้ว่าเขาทำมันหล่นตอนที่ถูกศิวกรผลักตัวเขาลงไปบนเตียงเมื่อคืนนี้ เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ภาพเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อคืนก็ผุดขึ้นมา ทำให้ภาคินเกิดความอายต่อหน้าศิวกรในทันที เขาจึงไม่กล้าหันไปมองศิวกร ภาคินรู้สึกว่าใบหน้าของตนเองร้อนผ่าวจึงรีบเดินเข้าห้องก่อนจะปิดประตูลงอย่างรวดเร็ว

"หึ.. หึ.. " ศิวกรเห็นภาคินรีบเดินหนีเข้าห้องด้วยใบหน้าที่แดงระเรื่อเขาก็รู้สึกพึงพอใจที่เห็นปฏิกิริยาของภาคินมีต่อเขา ศิวกรหัวเราะเบาๆ ก่อนจะหมุนตัวกลับไป

เมื่อภาคินเดินกลับเข้าห้องไปก็รีบเปิดโทรศัพท์มือถือขึ้นมาในทันที เสียงข้อความเด้งขึ้นมาไม่หยุด ภาคินเปิดดูจึงรู้ว่าเป็นข้อความของต้อย พี่ชาย และพี่สาวที่พยายามโทรติดต่อเขา เขาจึงรีบกดโทรไปหาพี่สาวอย่างรวดเร็ว

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นมาทำให้ภาสินีเห็นชื่อของปลายสายที่โทรกลับมา เธอก็รีบรับสายด้วยความเป็นห่วงน้องชายในทันที

"คิน เป็นอะไรรึเปล่า พี่โทรหาคินตั้งแต่เช้าแล้วแต่ติดต่อไม่ได้เลย โทรหาต้อย ต้อยก็บอกไม่เจอคินตั้งแต่เมื่อคืนเหมือนกัน"

"พี่หมวยใหญ่ใจเย็นๆ ครับ คือเมื่อคืนคินรู้สึกปวดหัวมากจึงกินยาแล้วหลับไปน่ะครับ คินลืมโทรบอกต้อย มันเลยไม่รู้ว่าคินกลับมาก่อน อีกอย่างแบตโทรศัพท์คงจะหมดน่ะครับ คินลืมชาร์จไว้" ภาคินรีบโกหกคำโตกับพี่สาว

"เฮ้อ.. แล้วไป พี่ก็เป็นห่วงคินมากเลยนะรู้ไหม เพราะขนาดต้อยที่ติดตามคินยังไม่รู้เรื่อง แล้วพี่จะไปถามใครได้อีก พี่โทรเข้าไปที่ห้องของคินก็ไม่มีใครรับสาย พี่ก็เลยเป็นห่วง ป๊าถามหาคินใหญ่เลยนะที่วันนี้ไม่เข้ามาที่โรงแรม"

"พี่หมวยใหญ่ครับ คินไม่สบายจริงๆ คินขอลาหยุดสักสองสามวันนะครับ งานที่ผับก็คงต้องให้ต้อยดูแลไปก่อนด้วยเหมือนกัน" ภาคินรีบขอลาหยุดกับพี่สาวในทันที ช่วงสองสามวันนี้เขาคงไม่สามารถไปทำงานในสภาพนี้ได้แน่ๆ

"ได้ พี่จะบอกป๊ากับพงษ์ให้ แล้วกินข้าวกินยารึยัง ให้พี่ส่งข้าวกับยาไปให้ไหม ไหวรึเปล่า รึจะไปโรงพยาบาลดี บ่ายนี้พี่ว่างพี่จะพาไป" ภาสินีเอ่ยถามน้องชายรัวๆ ด้วยความเป็นห่วง

"ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวผมกินยาและนอนพักต่ออีกสักหน่อยก็คงจะดีขึ้นครับ" ภาคินรีบปฏิเสธความหวังดีของพี่สาวในทันที ขืนมาเจอเขาในสภาพนี้คงจะต้องเค้นถามเขายาวแน่ๆ

"ก็ได้จ้ะ งั้นถ้าไม่ไหวจริงๆ บอกพี่นะ พี่จะพาไปโรงพยาบาล" ภาสินีบอกน้องชายด้วยความเป็นห่วง

"ครับ ขอบคุณครับพี่หมวยใหญ่" ภาคินเอ่ยขอบคุณพี่สาวก่อนจะคุยต่ออีกสองสามคำและวางสายไป

หลังจากภาคินวางสายของภาสินีแล้ว เขาก็กดโทรหาต้อยต่อ แต่เมื่อเห็นว่าต้อยเป็นคนที่โทรเข้ามาเมื่อคืนนี้ ทำให้เขาถูกศิวกรจับได้จึงนึกโมโหและคาดโทษต้อยเอาไว้ในใจ ทิ้งเขาให้เป็นห่วงไม่พอ ยังจะทำให้เขาถูกศิวกร....

ฮึ.. ยิ่งนึกยิ่งโมโห เขาจึงเปลี่ยนจากโทรเป็นส่งข้อความไปบอกต้อยแทน หลังจากจัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้วภาคินก็เดินกะเผลกๆ อย่างยากลำบากไปอาบน้ำ

เมื่อภาคินมองตัวเองในกระจกบานใหญ่ตรงหน้าด้วยร่างกายที่เปลือยเปล่า ใบหน้าของเขาก็นึกกรุ่นโกรธศิวกรขึ้นมา เนื้อตัวของเขามีแต่รอยช้ำสีกุหลาบจนแทบจะหาที่ว่างเว้นไม่ได้ ไม่คาดคิดเลยว่าคนอย่างศิวกรจะดุดันถึงเพียงนี้

แต่เมื่อคิดถึงรสสัมผัสของศิวกรขึ้นมา ใบหน้าของภาคินก็ร้อนผ่าวและหัวใจเต้นระรัว เขาไม่เคยถูกผู้ชายด้วยกันสัมผัสถึงเนื้อถึงตัวขนาดนี้มาก่อน ทำให้เขาไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงไม่นึกรังเกียจศิวกรเลยแม้แต่น้อย กลับกันหากเป็นต้อยหรือเพื่อนผู้ชายคนอื่นเขากลับนึกขยะแขยงและขนลุกขึ้นมาในทันที

หลังจากภาคินอาบน้ำเสร็จเรียบร้อย เขาก็เข้าไปนอนในห้อง จนเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว เขารู้สึกตัวตื่นขึ้นมาอีกทีราวๆ หกโมงครึ่งจากเสียงโทรศัพท์มือถือที่ถูกวางทิ้งไว้ยังหัวเตียง

"ฮัลโหล" เขากดรับสายด้วยอาการงัวเงียเพราะยังไม่ตื่นเต็มตา

"นายออกมาเปิดประตูหน่อย ฉันอยู่หน้าห้องของนายนานแล้วนะ" ศิวกรบอกปลายสาย ทำให้ภาคินสะดุ้งตกใจตื่นและมีสติขึ้นมาในทันที

เขาก้มมองมือถือและเห็นชื่อคนที่โทรเข้ามา จะเป็นไปได้ยังไงก็เขาไม่เคยมีเบอร์โทรของศิวกรมาก่อน ใครเป็นคนบันทึกชื่อของศิวกรในมือถือของเขา ภาคินนึกด้วยความสงสัย

"เร็วๆ หน่อย ฉันหนัก" เสียงบ่นของศิวกรดังเข้ามาในโสตประสาทของภาคิน ทำให้เขาได้สติจึงรีบลุกจากเตียงไปเปิดประตูให้ ศิวกรอย่างทุลักทุเล

"นายมาทำไม" ทันทีที่เปิดประตูเจอหน้าศิวกร ภาคินก็เอ่ยถามเขาด้วยความไม่พอใจ เขาไม่อยากให้ศิวกรมายุ่งวุ่นวายกับเขาอีกแล้ว

"เดี๋ยวค่อยคุยกัน ขอฉันเข้าไปก่อน" ศิวกรไม่สนใจใบหน้าที่บึ้งตึงของภาคิน จึงใช้ไหล่ดันประตูที่ถูกเปิดแง้มไว้เพื่อเดินเข้าไปในห้อง ภาคินได้แต่มองตามศิวกรที่เดินผ่านเขาเข้าไปในห้องโดยไม่สนใจตอบคำถามของเขา

เมื่อวางของลงบนโต๊ะเสร็จเรียบร้อยแล้ว ศิวกรก็จัดแจงเทบะหมี่เกี๊ยวร้อนๆ ใส่ชามให้ภาคิน ก่อนจะเรียกภาคินมานั่งทานอาหาร ภาคินมองศิวกรอย่างจนใจก่อนจะเดินกะเผลกๆ ไปนั่งลงบนเก้าอี้อย่างช้าๆ

"นายกินแล้วจะได้กินยา ฉันอุตส่าห์ไปยืนรอตั้งนานนะ บะหมี่เกี๊ยวเจ้านี้อร่อยมาก" ศิวกรเอ่ยพลางขยับถ้วยบะหมี่ไปตรงหน้าภาคิน ทำให้ภาคินเงยหน้าขึ้นมองศิวกรที่กำลังง่วนอยู่กับการเทน้ำใส่แก้วให้เขา

"คุณยังไม่ได้ตอบผมเลยนะ ว่าคุณมาทำไม วันนี้คุณไม่ไปไนต์คลับเหรอ" ภาคินยังคงไม่ได้แตะชามบะหมี่ตรงหน้า เขาเอาแต่จ้องศิวกรด้วยความไม่เข้าใจ

"เมื่อเช้าฉันก็บอกนายแล้วว่าวันนี้ฉันว่าง อีกอย่างฉันก็เป็นห่วงนายไงถึงได้มาดูนายที่นี่ ไหนดูหน่อย.. ดีขึ้นรึยัง" ศิวกรเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ก่อนจะยกมือหนาแตะหน้าผากขาวนุ่มของภาคิน

ภาคินนั้นเงยหน้ามองศิวกรอยู่ก่อนแล้ว เมื่อศิวกรยกมือมาสัมผัสที่หน้าผากกลมมนของเขาก็ทำให้ทั้งสองประสานสายตากันด้วยความชิดใกล้

สายตานุ่มลึกของศิวกรที่จดจ้องภาคินอย่างไม่วางตา ทำให้ภาคินรู้สึกเขินอายจนใบหน้าเริ่มแดงระเรื่อ และหัวใจเต้นครึกโครมเสียงดังราวกับจะทะลุออกมา เขาจึงรีบละสายตาจากศิวกรเสลงมองชามบะหมี่เกี๊ยวตรงหน้า

"ทำไมนายตัวรุมๆ ล่ะ นายไปทำอะไรมาถึงได้มีไข้" น้ำเสียงอ่อนโยนของศิวกรทำให้ภาคินได้สติ เขารีบสะบัดหน้าออกเพื่อให้มือหนาของศิวกรหลุดออกจากหน้าผากของเขา

"เปล่าสักหน่อย" ภาคินเอ่ยอย่างไม่ชอบใจมากนักที่ศิวกรเริ่มมาวุ่นวายกับตนเอง

"ฉันว่านายรีบกินบะหมี่ก่อนเถอะ จะได้กินยา" ศิวกรพูดขึ้นมา ก่อนเขาจะทำจมูกฟุดฟิดเพราะได้กลิ่นหอมอ่อนๆ ลอยมาแตะจมูกของเขาจึงรู้ได้ทันทีว่าภาคินนั้นอาบน้ำมา

"นายอาบน้ำรึเปล่าถึงได้ทำให้มีไข้ ฉันว่านายควรจะเช็ดตัวดีกว่านะ เอาไว้เริ่มดีขึ้นค่อยอาบก็ได้ ฉันว่างนะให้ฉันช่วยเช็ดตัวไหม" คำพูดของศิวกรในตอนแรกคล้ายจะเป็นห่วงเขา แต่ตอนท้ายประโยคทำไมฟังเหมือนหยอกเย้าเขาล่ะ

"ไม่ต้อง ผมทำเองได้" ภาคินเอ่ยด้วยน้ำเสียงเคืองๆ ก่อนจะรีบก้มลงตักกินบะหมี่ตรงหน้าโดยไม่พูดจากับคนที่กำลังนั่งมองตนอยู่

"คุณกลับไปเถอะ ผมอยากอยู่คนเดียว" ภาคินรู้สึกรำคาญสายตาของศิวกรที่เอาแต่นั่งมองตนจึงรีบไล่ศิวกรให้กลับไป

หากแต่ศิวกรทำเป็นไม่สนใจใบหน้าที่บิดเบี้ยวด้วยความไม่พอใจของภาคิน เขาแกล้งเท้าคางและมองภาคินกินบะหมี่ก่อนจะยกยิ้มด้วยความชอบใจ

"ผมอิ่มแล้ว คุณกลับไปได้แล้ว และไม่ต้องมาอีกนะ ผมไม่อยากเจอคุณ" ภาคินเอ่ยบอกศิวกรหลังจากเขาวางตะเกียบลงบนถ้วยบะหมี่ที่เขากินไปได้แค่เพียงครึ่งถ้วย

"ฉันรู้อยู่แล้วว่านายจะไล่ฉันกลับ ฉันเลยเตรียมอาหาร ผลไม้ และนมให้นายอยู่ในตู้เย็น ถ้าเกิดนายหิวขึ้นมาก็อย่าลืมกินเสียล่ะ อย่าปล่อยให้ท้องร้องเดี๋ยวนายจะไม่หายสักที" ศิวกรพูดพลางอธิบายถึงข้าวของที่เขาซื้อมาเก็บไว้ให้ภาคิน

เขารู้ว่าช่วงนี้ภาคินคงจะออกไปหาอะไรกินเองไม่ได้ และภาคินคงจะไม่รบกวนคนอื่นให้เอากับข้าวมาส่งให้แน่ๆ เพราะกลัวความแตกเรื่องระหว่างเขาและภาคิน

"อ้อ.. นี่ยา ฉันเตรียมให้นายแล้ว อย่าลืมกินจนหมดล่ะ" เขาพูดก่อนจะวางถุงยาลงบนโต๊ะ และยกถ้วยบะหมี่ไปล้างให้ภาคินจนเสร็จเรียบร้อย

หลังจากศิวกรเห็นภาคินกินยาเรียบร้อยแล้ว เขาจึงหยิบเสื้อสูทที่ถอดวางทิ้งไว้บนเก้าอี้ก่อนหน้านี้ขึ้นมาพาดแขนของเขา

"งั้นฉันกลับก่อนนะ นายจะได้พักผ่อน" เมื่อพูดจบเขาก็เดินไปยังประตูห้องแต่ก็ถูกภาคินเรียกไว้ก่อนจึงได้หันกลับมา

"ขอบคุณนะ... คุณศิวกร" ภาคินพูดด้วยใบหน้าจริงจัง

"ไม่เป็นไร" ศิวกรพูดก่อนจะยกยิ้มมุมปากแล้วหันตัวกลับออกไป

เมื่อประตูถูกปิดลงภาคินกลับรู้สึกวูบโหวงภายในใจ เขาได้แต่มองตามแผ่นหลังหนาของศิวกรที่เพิ่งจะหันหลังเดินจากไป ทำไมเขาถึงได้รู้สึกโดดเดี่ยวอย่างนี้นะ ความรู้สึกนี้กลับมาอีกครั้งหลังจากห่างหายไปนาน เพราะภาคินเป็นคนขี้เหงา

แต่หลังจากต้อยมาช่วยงานเขาทั้งเวลากลางวันและกลางคืน ด้วยนิสัยพูดมากของต้อยและคอยตามติดเขาตลอดเวลา ทำให้ภาคินไม่ได้กลับมารู้สึกเหงาและโดดเดี่ยวอีก วันนี้หลังจากเขาถูกศิวกรดูลอย่างดี เมื่อศิวกรกลับไปแล้ว ทำไมความรู้สึกนี้ถึงกลับมาเป็นอีกครั้งกันนะ...