ตอนที่ 8 ความรู้สึกที่ไม่เข้าใจ

ตอนที่ 8 ความรู้สึกที่ไม่เข้าใจ

หลังจากภาคินพักผ่อนจนหายดี เขาก็กลับไปทำงานตามปกติ โดยมีต้อยที่คอยติดตามและดูแลเขาไม่ห่างหลังจากเขาหายป่วย ต้อยรู้สึกว่าตนเองอกตัญญูไม่รู้แม้กระทั่งเจ้านายเจ็บป่วย ดังนั้นเขาจึงคอยติดตามภาคินทุกฝีก้าวเพื่อคอยดูแลและรับใช้ด้วยความเป็นห่วง

ภาคินได้แต่มองต้อยเคืองๆ กับเรื่องที่เกิดขึ้นในคืนนั้น ต้อยเพียงแค่เล่าให้เขาฟังสั้นๆ ว่าแอนถูกศิวกรไล่ออกไปจากห้องทำงาน เมื่อเขาเห็นแอนรีบร้อนออกจากไนต์คลับด้วยความอาย เขาจึงกลับมาที่โต๊ะของภาคิน แต่ภาคินไม่ได้อยู่รอที่โต๊ะต้อยจึงคิดว่าภาคินได้กลับไปก่อนแล้ว ต้อยจึงได้กลับไปหาเขาที่ผับแต่ก็ไม่พบจึงได้โทรหาแต่ภาคินกลับปิดเครื่อง

ต้อยเลยไม่รู้จะติดต่อภาคินได้ยังไง ด้วยความเป็นห่วงภาคิน เขาคิดจะมาหาภาคินที่คอนโด แต่หลังจากได้รับข้อความของภาคิน ต้อยก็รู้สึกโล่งใจจึงได้ทำงานตามที่ภาคินสั่ง

"ลูกพี่วันนี้ผับคนเยอะเหมือนกันนะครับ" ต้อยเดินตามหลังภาคินเข้ามาภายในร้าน และสังเกตเห็นว่าที่ผับมีลูกค้าเพิ่มมากกว่าทุกวัน

"อืม.. นั่นดิ แปลกจัง" ภาคินพูดขณะเดินไปหาสินที่เคาน์เตอร์บัญชี

"สวัสดีครับลูกพี่ หายดีแล้วเหรอครับ สองสามวันมานี้ผับมีลูกค้าเพิ่มมากขึ้นทำให้บัญชีทางร้านค่อยขยับขึ้นมาหน่อย" สินพูดอย่างอารมณ์ดีเมื่อเขานั่งทำบัญชีในช่วงสามวันมานี้ ตัวเลขเพิ่มมากกว่าปกติ เลยคุยโอ้อวดภาคินอย่างยิ้มแย้ม

"อือ.. เป็นแบบนี้ก็ดีแล้ว" ภาคินพูดออกมาก่อนจะคิดในใจว่าเขาจะได้ไม่ต้องคิดแผนไปก่อกวนศิวกรอีก และจะได้ไม่ต้องเจอกันอีก แต่จู่ๆ ใบหน้าคมเข้มและหล่อเหลาของศิวกรก็ลอยขึ้นมา ทำให้เขาเหม่อมองอย่างเลื่อนลอย

ต้อยเรียกภาคินสองสามครั้งเขาก็ยังไม่ได้สติ ต้อยจึงเลื่อนมือไปจับแขนของภาคินแล้วเขย่าเบาๆ พลางเรียกอีกครั้ง

"ลูกพี่ ลูกพี่" เมื่อภาคินได้สติ และมองแขนที่ต้อยจับก็นึกขนลุกขึ้นมาจึงสะบัดออกอย่างแรงโดยไม่ตั้งใจ

"เฮ้ยไอ้ต้อย เรียกกู กูก็ได้ยินโว้ยไม่ต้องจับแขนกูก็ได้ กูขนลุกโว้ย" ภาคินเอะอะโวยวายใส่ต้อย ก่อนจะเดินหนีไปนั่งหน้าเคาน์เตอร์บาร์ มิ่งรู้หน้าที่รีบรินบรั่นดีเสิร์ฟให้เจ้านายในทันที ส่วนต้อยได้แต่มองตามหลังภาคินที่เดินหนีตนไปอย่างงุนงง

"เฮ้ย.. สิน นายว่าไหมว่าลูกพี่ของพวกเราดูแปลกๆ ไปนะ หรือว่าจะยังไม่หายดี" ต้อยถามสินด้วยความสงสัย สินได้แต่ส่ายหน้าด้วยความไม่รู้เหมือนกัน

หลังจากภาคินนั่งดื่มไปได้สักพักซาร่าก็มานั่งลงข้างๆ

"คินคะ คุณหายไปไหนมาคะ ซาร่าไปหาคุณที่โรงแรมก็ไม่เห็น มาหาที่ผับทุกคืนก็ไม่เจอ ซาร่าคิดถึงคุณมากเลยนะคะ" ซาร่าพูดพลางยกมือขาวบางขึ้นมาลูบไหล่ของภาคิน ก่อนจะค่อยๆ เลื่อนลงมายังแขนข้างที่เขาถือแก้วบรั่นดีอยู่ในมือ

ศิวกรรู้ข่าวจากเด็กรับรถหน้าร้านของเขาว่า เห็นภาคินซึ่งหายหน้าหายตาไปหลายวันเพิ่งจะโผล่มาทำงานวันนี้ ศิวกรจึงรีบส่งกุญแจรถยนต์คันหรูให้เด็กรับรถที่ร้าน ก่อนจะเดินข้ามถนนมายังผับของภาคิน

หลังจากเขาเดินเข้ามาในผับสายตาก็สอดส่องหาเจ้าของผับ จนกระทั่งเห็นแผ่นหลังบางที่คุ้นตากำลังนั่งอยู่หน้าเคาน์เตอร์บาร์จึงรีบเดินไปหา แต่เมื่อเดินมาใกล้ถึงเคาน์เตอร์บาร์กลับพบผู้หญิงสวยในชุดรัดรูปโชว์เนินอกขาวคนหนึ่งกำลังยกยิ้มอย่างยั่วยวนและลูบไล้แขนของภาคินอยู่ ศิวกรจึงรีบเดินเข้ามาหาภาคินอย่างรวดเร็ว

เมื่อศิวกรเดินมาถึง เขาจึงยกมือหนาขึ้นโอบไหล่บางของภาคินจากด้านข้างอีกฝั่งหนึ่งซึ่งอยู่คนละฝั่งกับซาร่า เขาค่อยๆ เลื่อนมือหนาจากหัวไหล่เลื้อยไปจนถึงข้อศอกที่ซาร่าวางมือของเธอไว้อยู่ ก่อนจะปัดมือของซาร่าออกช้าๆ

ซาร่ามองมือหนาของศิวกรที่ปัดมือของเธอออกด้วยความสงสัย ก่อนจะเงยหน้าขึ้นไปมองใบหน้าหล่อเหลาและคมเข้มของศิวกร ซาร่าก็เกิดอาการเขินอายขึ้นมาจึงได้หันหน้าเข้าเคาน์เตอร์และยกคอกเทลขึ้นมาดื่ม

ภาคินมองมือปริศนาตรงหัวไหล่ก่อนจะไล่สายตาไปด้านข้าง เขาเงยหน้าขึ้นมองคนที่กำลังยืนอยู่ข้างๆ จึงได้พบกับใบหน้าคมเข้มของศิวกรที่กำลังยกยิ้มมุมปาก

"ฉันคิดว่านายยังไม่หายเสียอีก ตั้งใจว่าวันพรุ่งนี้จะไปหานาย" ศิวกรเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงด้วยความหยอกเย้า

ต้อยมองภาคินอย่างงงงวย เมื่อครู่เขาเพียงแค่จับแขนของภาคินเขย่าเบาๆ ภาคินกลับโวยวายและปัดมือของเขาออก แต่ตอนนี้ภาคินถูกคุณศิวกรโอบไหล่อยู่ นอกจากจะไม่โวยวายแล้วยังคุยกันด้วยความสนิทสนม

"ผมหายแล้ว ขอบคุณนะที่เป็นห่วง" ภาคินตอบกลับศิวกร เขายังไม่รู้สึกตัวว่ากำลังถูกศิวกรโอบไหล่อยู่

"แล้วผู้หญิงคนนี้คือ?" ศิวกรหันไปทางซาร่าก่อนจะถามด้วยความสงสัยและอยากรู้

"อ๋อ.. ซาร่า เป็นเพื่อนผมครับ เธอเป็นนางแบบ" ภาคินตอบ ศิวกรก่อนจะนึกขึ้นมาได้ว่าทำไมเขาต้องมาคอยตอบคำถามของศิวกรด้วย ทั้ง ๆ ที่เขาไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับศิวกร

เมื่อได้สติภาคินก็จ้องศิวกรด้วยความโมโห ก่อนจะปัดมือของศิวกรออกจากไหล่ของตนเอง แต่ศิวกรกลับจับไว้แน่นเขาจึงปัดไม่ออก ภาคินจึงได้แต่จ้องหน้าของศิวกรด้วยความไม่พอใจ

"หึ.. หึ.. ฉันมีเรื่องจะคุยกับนาย นายจะไปคุยกับฉันที่ห้องของนายหรือห้องของฉันดี" ศิวกรเมื่อเห็นสายตากรุ่นโกรธของภาคินจึงแสร้งเปลี่ยนหัวข้อสนทนาเพื่อเบนความสนใจ

"เรื่องอะไร?" ภาคินถามกลับด้วยความสงสัยว่าศิวกรจะมาไม้ไหนกันแน่ เรื่องระหว่างเขากับศิวกรไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันแล้ว เขาตัดสินใจแล้วว่าจะเลิกยุ่งเกี่ยวกับศิวกร ส่วนเรื่องรายได้ของผับค่อยคิดแก้ปัญหาในภายหลัง

นอกจากนี้เขาจะพยายามหานักร้องไอดอลในสื่อออนไลน์ที่มียอดวิวเยอะๆ มาเล่นที่ร้านแทน ซึ่งน่าจะพอช่วยพยุงผับของเขาไปได้อีกสักระยะหนึ่ง

"เอาน่า ไปคุยกันที่ไนต์คลับของฉันก็ได้ หรือว่านายกลัวว่าฉันจะทำอะไร" ประโยคสุดท้ายศิวกรกระซิบริมหูของภาคินเบาๆ ทำให้ภาคินที่จ้องหน้าของศิวกรเกิดอาการร้อนผ่าวบนใบหน้า โชคดีที่ผับค่อนข้างมืดสลัวทั้งต้อยและซาร่าจึงไม่ได้สังเกตเห็น ยกเว้นศิวกรที่กำลังจ้องมองใบหน้าของภาคินอย่างใกล้ชิด เขายกยิ้มมุมปากน้อยๆ ด้วยความพึงพอใจ

ต้อยมองพวกเขาสองคนคุยกันก็งุนงงระคนสงสัยว่าภาคินเริ่มสนิทสนมกับศิวกรตอนไหน เขาตามติดภาคินตลอดเวลา อีกอย่างภาคินนั้นแสดงออกอย่างชัดเจนว่าไม่ค่อยชอบศิวกรเป็นอย่างมาก ต้อยคิดอย่างไรก็คิดไม่ออก

"ไว้วันหลัง วันนี้ไม่สะดวก" ภาคินพูดตัดบทก่อนจะหันหน้าหนีศิวกร ในเมื่อเขาตัดสินใจไม่ยุ่งเกี่ยวกับศิวกรแล้วก็ไม่มีอะไรต้องคุยกันอีก เขาจึงได้พูดปัดไป

"ก็ได้" ศิวกรเห็นสายตาดื้อดึงของภาคินก็รู้ว่าอีกฝ่ายกำลังต่อต้านตนเองอยู่จึงไม่รบเร้าเขามากนัก ศิวกรจึงหันไปมองต้อยซึ่งนั่งอยู่ข้างๆ ภาคิน ก่อนจะส่งสายตาให้ต้อยลุกออกไปจากที่นั่งข้างๆ เมื่อต้อยลุกจากเก้าอี้ไปอย่างงุนงงเขาก็เดินไปหาสินที่เคาน์เตอร์บัญชี

"สิน นายว่าลูกพี่เรากับคุณศิวกรไปสนิทสนมกันตอนไหนวะ" ต้อยถามสินด้วยความสงสัย

สินได้แต่ส่ายหน้าด้วยความไม่รู้เช่นกัน ขนาดต้อยติดตามภาคินทั้งที่โรงแรมและที่ผับยังไม่รู้เลย แล้วเขาซึ่งได้พบหน้าภาคินแค่ที่ผับเท่านั้นจะรู้ได้ยังไง

หลังจากต้อยลุกไปแล้วศิวกรก็ลากเก้าอี้มาใกล้ๆ ภาคินก่อนจะยกแขนหนาขึ้นมาพาดบนหัวไหล่ของภาคินอย่างใกล้ชิด

"ไหนๆ วันนี้ฉันก็อุตส่าห์มาละ งั้นวันนี้ฉันจะอุดหนุนนายก็แล้วกัน" เขาเอ่ยก่อนจะหันไปสั่งเครื่องดื่มหน้าเคาน์เตอร์

ภาคินได้แต่มองศิวกรด้วยความไม่พอใจ แต่จะลุกหนีก็ไม่ได้ เพราะศิวกรกดไหล่บางของเขาเอาไว้ ภาคินจึงได้แต่ทำเป็นไม่สนแล้วเอาแต่ยกบรั่นดีขึ้นดื่ม

"เอ่อ.. คินคะ ใจคอคุณจะไม่แนะนำเพื่อนของคุณให้ซาร่าได้รู้จักบ้างเหรอคะ" ซาร่าหลังจากลอบมองใบหน้าที่หล่อเหลาและคมเข้มของศิวกรเธอก็ทำใจกล้าเอ่ยถามภาคินขึ้นมา ดูจากการแต่งตัวที่ดูดีและสูทยี่ห้อดังของศิวกร กอปรกับหน้าตาที่หล่อเหลาอาจจะดีไม่น้อยหากเธอได้ควงแขนผู้ชายเพอร์เฟคคนนี้ ซาร่าคิดในใจพลางส่งยิ้มหวานให้ศิวกร

"สวัสดีครับคุณซาร่า ผม.. ศิวกร เพื่อนที่สนิทมากกกกก...ของคิน" ศิวกรพูดลากเสียงยาวขึ้นมาพลางเอ่ยชื่อภาคินอย่างสนิทสนม

"ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ คุณกร" ซาร่าเอ่ยเรียกศิวกรอย่างสนิทสนมเช่นกัน แม้กระทั่งภาคินยังมองใบหน้าที่กำลังส่งยิ้มหวานให้ศิวกร ก่อนจะหันไปมองศิวกรที่ยิ้มส่งให้ซาร่าเช่นกัน

"งั้นเชิญพวกคุณคุยกันไปก่อนนะ ผมขอไปดูเด็กในร้านก่อน" ภาคินเอ่ยด้วยความไม่พอใจ ก่อนจะปัดแขนของศิวกรออกแล้วลุกไปอย่างรวดเร็ว

ศิวกรหันไปมองแผ่นหลังของภาคินที่เดินหายไปทางหลังร้าน ก่อนจะส่ายหน้าเบาๆ ด้วยความพอใจ เขาหันมาอีกทีซาร่าก็ขยับมานั่งแทนที่ของภาคินแล้ว เขาจึงขยับเก้าอี้ออกห่างเล็กน้อยก่อนจะหันมาคุยกับซาร่า

หลังจากภาคินหายไปพักใหญ่ เขาคิดว่าซาร่าและศิวกรคงจะกลับไปแล้ว แต่เมื่อเดินออกมากลับพบว่าซาร่าและศิวกรกำลังนั่งพูดคุยหัวร่อต่อกระซิกกันอย่างสนิทสนม ทำให้ภาคินรู้สึกโกรธด้วยความไม่พอใจ แต่เขาก็ไม่รู้เหมือนกันว่าความรู้สึกนี้มันเกิดขึ้นเพราะอะไร

เขาโกรธที่ศิวกรทำตัวสนิทสนมกับซาร่า หรือโกรธที่ซาร่าทำตัวสนิทสนมกับศิวกรกันแน่....