ตอนที่ 5 มาเล่นเกมกัน

 บดินทร์รีบตื่นแต่เช้าเพื่อที่จะได้เจอกับน้ำมนต์ เขาคิดว่าน้ำมนต์น่าจะตื่นแต่เช้าเพื่อที่จะมาถ่ายรูปเก็บบรรยากาศเหมือนกัน เพราะเห็นแม่เขาบอกว่าน้ำมนต์จะมาทำคอนเท้นต์ลงยูทูปด้วย และก็ไม่ผิดหวังจริงๆ ในที่สุดเขาก็เจอกับน้ำมนต์ แต่ที่คิดไม่ถึงคือคนที่อยู่กับน้ำมนต์คือน้องข้าวโพดเด็กไอ้บลูมัน มันจะรู้ไหมว่าข้าวโพดก็อยู่ที่นี่

 “ไอ้บลู บลูตื่นก่อนมึง” บดินทร์กลับจากเดินไปสำรวจบรรยากาศรอบรีสอร์ตมาก็รีบกลับมาหาเพื่อน แต่ไอ้คนที่มันนอนอยู่กลับพลิกตัวหนีเหมือนรำคาญเขานักหนา

 “ไอ้บลูตื่น กูเจอคู่หมั้นกูแล้ว และมึงรู้ไหมกูเจอใครอีก” กิตติภูมิที่ง่วงนอนมากถึงกับเอาผ้าห่มมาคลุมโปงเพื่อจะหนีความรำคาญจากเพื่อน

 “มึงเจอใครก็ช่างเถอะ กูขอนอนแป๊บนึงได้ไหม กูง่วงไอ้ดิน”

 “เออ งั้นมึงนอนไปเถอะ เดี๋ยวกูไปหาน้ำมนต์คู่หมั้นกูเอง กูแค่จะมาถามมึงว่ามึงรู้ไหมว่าทำไมน้องข้าวโพดมาอยู่กับน้ำมนต์ได้ เขารู้จักเหรอเท่านั้นแหละ งั้นกูไปล่ะ” 

 แต่ก่อนที่บดินทร์จะทันได้ลุกออกจากขอบเตียง มือของเขาก็โดนเพื่อนฉุดรั้งเอาไว้พร้อมทั้งใบหน้าหล่อๆ ของเพื่อนโผล่ออกจากผ้าห่มอย่างน่าหมั่นไส้ ความงัวเงียเมื่อกี้ของมันหายไปไหน

 “มึงว่ามึงเจอใครนะ มึงเจอข้าวโพดอย่างนั้นเหรอ มึงเจอได้ยังไง” คำถามถูกส่งมารัวๆ จากไอ้คนที่บอกง่วงนอน

 “มึงไม่ง่วงแล้วรึไง ไหนบอกจะนอนต่อ” บดินทร์ได้ทีเหน็บเพื่อนบ้าง

 “กูนอนเต็มที่แล้ว มึงเจอข้าวโพดที่ไหนมึงบอกมา” กิตติภูมิซักไซ้เพื่อนจนบดินทร์ต้องเล่าให้ฟัง

 หลังจากที่ทั้งสองรีบอาบน้ำแต่งตัวเสร็จก็พากันเดินออกไปตามหาหนุ่มหน้าสวยทั้งสองคน แต่ภาพที่ไปเจอทำเอาทั้งบดินทร์และกิตติภูมิควันออกหูด้วยความโมโหหึงที่ตอนนี้มีผู้ชายหน้าตาดียืนคุยกับน้ำมนต์และข้าวโพดอยู่

 “ดิน มึงไปกับน้องน้ำมนต์คู่หมั้นมึงนะ เดี๋ยวกูยึดห้องที่เรานอนเมื่อคืน ขอกูจัดการเด็กดื้อก่อน” บดินทร์หันมามองหน้าคนพูด เพียงแค่เเว๊บเดียวเขาก็เห็นเพื่อนตัวดีอุ้มน้องข้าวโพดไปที่บ้านหลังที่เขานอนเมื่อคืนแล้ว

 ไอ้ห่าบลูเอ๊ยทำท่ามากตอนแรกหึงเขาจนได้ บดินทร์บ่นเพื่อนในใจก่อนที่จะทำตามเพื่อนทันที

 “งั้น ผมขอตัวเอาคู่หมั้นผมกลับไปนอนต่อก่อนนะครับ ป่ะที่รัก” น้ำมนต์โดนคนพี่อุ้มออกไปจากแขกหนุ่มสองคนทันที และตรงไปยังบ้านพักที่น้ำมนต์และข้าวโพดพักเมื่อคืนเพราะบดินทร์แอบเห็นสองคนถ่ายรูปกันอยู่ตอนแรก

  “น้ำมนต์ หนูมาเที่ยวนี่ ทำไมไม่บอกพี่บ้าง” บดินทร์ถามน้ำมนต์เมื่อเขาวางคนที่อุ้มมาลงพอถึงที่พัก

 “ก็ไม่เห็นจะเกี่ยวอะไรกับคุณนี่ครับ ทำไมผมต้องบอก” น้ำมนต์ตอบกลับอย่างเย็นชา ก่อนจะหมุนตัวเดินหนีเปิดประตูเข้าห้องไป บดินทร์มองตามอย่างหน้าเหวอ เพราะไม่คิดว่าน้ำมนต์คนที่เดินตามเขาต้อยๆ เมื่อตอนเด็ก ตอนนี้จะตัดสัมพันธ์เขาขนาดนี้ บดินทร์ยิ้มเจื่อนๆ ในใจรู้สึกสะท้อนกับคำพูดนั้น ก่อนที่จะรีบเดินตามอีกคนเข้าไปข้างใน

 “น้ำมนต์พี่ขอโทษ หนูงอนอะไรพี่หรือเปล่าเนี่ย”

 น้ำมนต์ขมวดคิ้วเล็กน้อย เขารู้สึกว่าบดินทร์เปลี่ยนไป ไม่ใช่แค่ในเรื่องการแสดงออก แต่ดูมาตามตอแยกับเขามากขึ้นจังเลย

 “ผมเนี่ยนะงอนคุณ ผมจะงอนคุณทำไมล่ะครับ แล้วก็ออกไปจากห้องผมได้แล้วครับ นี่ห้องส่วนตัวของผม ผมก็ไม่ได้เดินตามคุณต้อยๆ เหมือนตอนเด็กให้คุณรำคาญแล้วไง จะเอาอะไรอีก”

 ประโยคนี้ของน้ำมนต์ทำให้คนพี่รู้เลยว่าอีกคนคงได้ยินเขาพูดนินทาน้ำมนต์ก่อนหน้านี้เป็นแน่

 “น้ำมนต์ไม่ต้องเดินตามพี่แล้วก็ได้ครับ แต่เดี๋ยวพี่ดินก็จะเป็นคนเดินตามน้ำมนต์ไปเอง” บดินทร์ตอบทันที รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความตั้งใจปรากฏบนใบหน้า 

 “พี่รู้แล้วว่าครั้งนี้พี่ไม่ควรเป็นฝ่ายหนี แต่ควรต้องเป็นฝ่ายตามบ้าง ถ้าน้ำมนต์ยังไม่เชื่อ ก็ขอลองพิสูจน์ดูหน่อยไหม”

  น้ำมนต์นิ่งคิด เขาต้องการจะเล่นเกมกับบดินทร์ เพราะเขารู้ดีว่าการเอาชนะหัวใจของบดินทร์นั้นไม่ใช่เรื่องง่าย และเขาก็ไม่ได้ต้องการให้ตัวเองตกหลุมรักง่ายๆ เหมือนเมื่อก่อนแล้ว แต่คำพูดของบดินทร์ก็ทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะรู้สึกอบอุ่น

  “ถ้าคุณคิดว่าไหว ก็ลองดูครับ” น้ำมนต์ตอบกลับด้วยรอยยิ้มที่ซ่อนความท้าทายไว้

  “ผมจะคอยดูว่าคุณจะตามทันไหม จะทนตามได้นานสักเท่าไหร่กันเชียว ว่าแต่ตอนนี้คุณต้องออกไปจากห้องผมครับ”

 น้ำมนต์ออกปากไล่คนหน้ามึนอีกครั้ง ก่อนที่ตัวเองจะใจอ่อนไปมากกว่านี้ แค่เห็นหน้าอีกคนตอนนี้หัวใจเขาก็พลอยจะละลายไปกับความหล่อแล้ว

  “พี่ดินออกไปไม่ได้แล้วครับ เพราะพี่บลูเพื่อนพี่มันยึดห้องใช้อยู่กับน้องข้าวโพดแล้ว พี่ไม่มีห้องอยู่ ฉะนั้นขอพี่อยู่ด้วยคนนะครับ หรือว่าน้ำมนต์กลัวอดใจไม่ไหวจะหวั่นไหวกับพี่”

 พอโดนคนพี่ว่าน้ำมนต์ถึงกับคอแข็งหน้าตึง เรื่องอะไรจะไปยอมรับง่ายๆ ว่ากลัวการอยู่ร่วมกันกับคนหล่อตรงสเปคอย่างไอ้พี่ดินกัน

 “ผมไม่ได้คิดอะไรกับคุณทั้งนั้นแหละครับ ถ้าคุณอยากอยู่ก็อยู่ไปงั้นจ่ายค่าห้องมาด้วย” น้ำมนต์บอกกับคนตัวโต เพื่อที่จะให้อีกคนเปลี่ยนใจ

 บดินทร์ได้ฟังดังนั้นก็ยิ้มร่า มองซ้ายมองขวาเพื่อหาที่ที่จะเป็นที่อาศัยของตัวเองทันที เพราะห้องนี้เหมือนกับห้องที่เขาพักกับกิตติภูมิมีเตียงอยู่เตียงเดียวเหมือนกัน

 “ถ้าคุณจะอยู่ คุณก็นอนโซฟาเลยครับ ห้ามขึ้นมาบนเตียงเด็ดขาด” น้ำมนต์ที่เห็นใบหน้าหล่อหมุนไปมาเลยพูดดักรอไว้ก่อน 

 “ได้ครับ ขอแค่พี่มีที่นอนก็พอ น้ำมนต์ตอนนี้ถึงเวลาอาหารเช้าของรีสอร์ตแล้ว เราไปทานกันเถอะ หนูน่าจะหิวแล้ว” บดินทร์ชวนคนน้องทันที เพราะเห็นว่าเริ่มจะสายแล้ว

 “แต่ผมต้องรอเพื่อนก่อนครับ ถ้าคุณหิว คุณไปกินก่อนเลย”

 “ถ้าเพื่อนที่น้ำมนต์พูดถึงคือน้องข้าวโพดล่ะก็ ไม่ต้องรอหรอกครับเขาคงกินกับเพื่อนพี่อยู่ คงไม่ได้ออกมาจากห้องง่ายๆ หรอก”

 “อะไร ทำไมเพื่อนคุณจะทำอะไรข้าวโพด บอกมานะ” น้ำมนต์ถามอีกคนด้วยความร้อนรนและเป็นห่วงเพื่อนทันที

 “ก็ทำอะไรกันตามประสาคนรักกันนั่นแหละครับ เขาคงปรับความเข้าใจกันนิดหน่อยแต่อาจต้องใช้เวลา หรือเราจะทำแบบเค้าบ้างพี่ได้อยู่นะไม่ถือ เพราะยังไงเราก็ต้องแต่งงานกันอยู่แล้ว อยู่ก่อนแต่งได้เลยพี่พร้อม” บดินทร์บอกคนน้องก่อนที่จะทำท่าทางเดินเข้าไปคุกคามใส่ น้ำมนต์พอได้ฟังที่บดินทร์พูดเขารู้ได้เลยทันทีว่าไอ้ที่ว่าปรับความเข้าใจกัน เขาทำอะไรแบบไหน ก็อดที่จะหน้าแดงไม่ได้เมื่อคิดว่าข้าวโพดเพื่อนรักโดนพ่อเลี้ยงบลูเอาไปปรับความเข้าใจ น้ำมนต์คิดไว้อยู่แล้วเชียวว่าแปลกๆ

 “คุณอย่าเข้ามานะ และก็อย่าทำอะไรบ้าๆ ไม่งั้นผมโกรธจริงๆ ด้วย”

 “เอาล่ะพี่ไม่ทำอะไรหรอก แต่มีข้อแม้ให้แทนตัวเองว่าน้ำมนต์เหมือนเดิมได้ไหม และก็เรียกพี่ว่าพี่ดิน ไม่อย่างนั้นพี่จะลงโทษเด็กดื้อนะครับ”

 “โอเค ไป ไปทานข้าวกันน้ำมนต์หิวแล้ว” น้ำมนต์รีบตอบตกลงทันที เพราะเริ่มจะไม่ปลอดภัยกับหัวใจตัวเองแล้ว

 ทั้งคู่ก็เดินออกไปทานข้าวที่ทางรีสอร์ตจัดไว้ให้สำหรับแขกที่เข้าพักด้วยกัน ขากลับบดินทร์แวะไปเอาของที่หน้าห้องพักของกิตติภูมิเพื่อนรักมาหลังจากที่เขาส่งข้อความไปบอก ไอ้ห่าบลู มึงจะไม่ออกมาดูหมอก ดูตะวันเลยใช่ไหม บดินทร์บ่นเพื่อนไปกับสายลมเพราะมันเอาของของ เขามากองไว้ที่โต๊ะหน้าห้อง ส่วนหน้าเพื่อนเขาไม่ได้เห็นมันอีกเลย

 หลังจากที่หมกตัวอยู่รีสอร์ตสองวันบดินทร์ก็ยืนยันที่จะขับรถของน้ำมนต์ไปที่บ้าน เพราะรถของเขาถูกไอ้พ่อเลี้ยงมันยึดไป ตอนนี้บดินทร์ทำหน้าที่ขับรถโดยมีน้ำมนต์นั่งอยู่ในรถที่เงียบๆ มีเพียงเสียงเพลงเบาๆ ที่เปิดคลออยู่ เขาถามอะไรไปน้ำมนต์ก็เหมือนถามคำตอบคำ บดินทร์รู้สึกว่านี่อาจเป็นครั้งแรกที่เขาตั้งใจฟังทุกคำพูดของน้ำมนต์ แม้ในอดีตเขาจะมองว่าความรักของน้ำมนต์เป็นเพียงความเป็นเด็กน่ารำคาญที่ตามเขาไปทั่ว แต่ตอนนี้เขากลับรู้สึกว่ามันมีความหมายมากกว่าที่เคยคิด

 เมื่อขับรถไปจอดที่หน้าบ้านน้ำมนต์ลงจากรถก่อนจะหันกลับมาหาบดินทร์ “ขอบคุณมากครับ พี่จะเอารถน้ำมนต์ไปใช้ก่อนไหมเดี๋ยวค่อยขับมาคืน”

 บดินทร์ยิ้มอย่างได้ใจ “ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวคนที่บ้านมารับ เดี๋ยวพี่ขอเข้าไปรอในบ้านก่อนนะ จะได้ไปสวัสดีว่าที่พ่อตาแม่ยายด้วย”

 “พี่ฝันอยู่หรือเปล่าครับ”

 น้ำมนต์ว่าให้ก่อนจะหัวเราะเบาๆ และปิดประตูรถ บดินทร์ยังคงมองตามแผ่นหลังของน้ำมนต์ที่เดินนำเข้าบ้านไป หัวใจของเขาเต็มไปด้วยความหวังและความท้าทาย นี่เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกว่าการตามหาความรักอาจไม่ได้ง่ายดายอย่างที่คิด แต่ยิ่งยากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งอยากลอง