ดวงใจแห่งปางไม้ (Mpreg)

“ดิน แม่ว่าลูกควรจะไปหาเวลาเจอหนูน้ำมนต์สักทีนะ ตอนนี้น้องก็เรียนจบกลับมาอยู่ที่เชียงดาวแล้ว อยู่ใกล้กันแค่นี้เองกลับไม่ได้เจอกันเลย ดินอย่าเอาแต่หนีงานดูตัวแบบนี้ แล้วเมื่อไหร่จะได้แต่งงานกันล่ะลูก” คุณนายนวลพรรณมารดาของบดินทร์เตือนลูกชายอย่างใจเย็น ขณะที่บดินทร์นั่งทำหน้าเบื่อหน่ายอยู่บนโซฟาข้างคุณเด่นชัยผู้เป็นพ่อ“แม่ครับ ผมบอกแล้วไงครับว่าผมไม่พร้อมที่แต่งงานกับใครทั้งนั้น โดยเฉพาะกับน้ำมนต์ ผมไม่ได้ชอบน้องแบบคนรักครับ ผมแค่เอ็นดูเหมือนน้องเหมือนนุ่งมากกว่า” (ขี้เหร่อย่างนั้นผมไม่เอาหรอก) บดินทร์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่แฝงความรำคาญ ส่วนประโยคหลังแอบต่อในใจบดินทร์ ศุภมงคลพิพัฒน์ ชายหนุ่มวัย 29 ปี เจ้าของปางไม้ศุภมงคล ปางไม้ที่ใหญ่ที่สุดในเชียงใหม่ เป็นที่รู้จักในเรื่องความหล่อเหลาผสมกับความเจ้าชู้และความมั่นใจในตัวเองระดับสูง เขามักจะคิดว่าทุกอย่างต้องเป็นไปตามใจเขาเสมอ แต่ในเรื่องของการแต่งงานกลับไม่เป็นเช่นนั้น ครอบครัวกลับเป็นฝ่ายจัดการทั้งหมดโดยไม่ปรึกษาเขาเลย เมื่อหลายปีก่อน ตอนที่เขายังเด็ก บิดามารดาของบดินทร์ได้ตกลงหมั้นหมายเขากับเด็กชายอ้วนเตี้ยคนหนึ่งที่ชื่อ “น้ำมนต์” ซึ่ง

วันนี้ครอบครัวของน้ำมนต์ได้รับเชิญให้มาทานอาหารที่บ้านของบดินทร์เพราะคุณเด่นชัยกับคุณนวลพรรณอยากให้คนที่เป็นคู่หมั้นคู่หมายกันได้เห็นหน้าค่าตากันเสียทีหลังจากที่คลาดกันไปมาหลายครั้ง ครั้งนี้พวกผู้ใหญ่เลยไม่ยอมต้องลากทั้งคู่ออกมาเจอกันให้ได้ น้ำมนต์จึงจำใจต้องตามพ่อกับแม่มาทานข้าวที่บ้านของบดินทร์อย่างเลี่ยงไม่ได้ “สวัสดีครับคุณลุงเด่น สวัสดีครับคุณป้านวล” น้ำมนต์กล่าวสวัสดีทักทายพร้อมยกมือไหว้คุณเด่นชัยกับคุณนวลพรรณผู้เป็นเพื่อนพ่อกับแม่ของตัวเองอย่างนอบน้อม “สวัสดีหนูน้ำมนต์ ไหว้พระเถอะลูก” “สวัสดีจ๊ะหนูน้ำมนต์ลูก น่ารักจังเลยว่าที่ลูกสะใภ้ของแม่ ขอคุณแม่กอดหน่อยม่ะ ฟอดด น่ารักจังเลย” คุณป้านวลพรรณกล่าวชมว่าที่ลูกสะใภ้อย่างน้ำมนต์ นานๆ คุณนวลพรรณเธอจะเจอน้ำมนต์ทีเพราะอีกฝ่ายไปเรียนที่กรุงเทพ แต่เจอทีไรน้ำมนต์ก็ดูน่ารักใบหน้าสวยเหมือนเพื่อนเธอขึ้นทุกวัน เธอจะดีใจมากถ้าบดินทร์ลูกชายแต่งงานกับน้ำมนต์เพราะเธอรักและเอ็นดูน้ำมนต์ตั้งแต่ยังเด็ก “เอ่อ คุณลุง คุณป้าครับ น้ำมนต์ขออนุญาตเข้าห้องน้ำก่อนได้ไหมครับ” น้ำมนต์ขออนุญาตเจ้าของบ้านก่อนที่จะถามทางเดินไปห้องน้ำแล้วเดินไปทำธุระส่วนตั

บดินทร์รีบตื่นแต่เช้าเพื่อที่จะได้เจอกับน้ำมนต์ เขาคิดว่าน้ำมนต์น่าจะตื่นแต่เช้าเพื่อที่จะมาถ่ายรูปเก็บบรรยากาศเหมือนกัน เพราะเห็นแม่เขาบอกว่าน้ำมนต์จะมาทำคอนเท้นต์ลงยูทูปด้วย และก็ไม่ผิดหวังจริงๆ ในที่สุดเขาก็เจอกับน้ำมนต์ แต่ที่คิดไม่ถึงคือคนที่อยู่กับน้ำมนต์คือน้องข้าวโพดเด็กไอ้บลูมัน มันจะรู้ไหมว่าข้าวโพดก็อยู่ที่นี่ “ไอ้บลู บลูตื่นก่อนมึง” บดินทร์กลับจากเดินไปสำรวจบรรยากาศรอบรีสอร์ตมาก็รีบกลับมาหาเพื่อน แต่ไอ้คนที่มันนอนอยู่กลับพลิกตัวหนีเหมือนรำคาญเขานักหนา “ไอ้บลูตื่น กูเจอคู่หมั้นกูแล้ว และมึงรู้ไหมกูเจอใครอีก” กิตติภูมิที่ง่วงนอนมากถึงกับเอาผ้าห่มมาคลุมโปงเพื่อจะหนีความรำคาญจากเพื่อน “มึงเจอใครก็ช่างเถอะ กูขอนอนแป๊บนึงได้ไหม กูง่วงไอ้ดิน” “เออ งั้นมึงนอนไปเถอะ เดี๋ยวกูไปหาน้ำมนต์คู่หมั้นกูเอง กูแค่จะมาถามมึงว่ามึงรู้ไหมว่าทำไมน้องข้าวโพดมาอยู่กับน้ำมนต์ได้ เขารู้จักเหรอเท่านั้นแหละ งั้นกูไปล่ะ” แต่ก่อนที่บดินทร์จะทันได้ลุกออกจากขอบเตียง มือของเขาก็โดนเพื่อนฉุดรั้งเอาไว้พร้อมทั้งใบหน้าหล่อๆ ของเพื่อนโผล่ออกจากผ้าห่มอย่างน่าหมั่นไส้ ความงัวเงียเมื่อกี้ของมันหายไปไหน “มึ

แม้ว่าบดินทร์จะพยายามเร่งเรื่องงานแต่ง แต่น้ำมนต์กลับไม่ยอมรับเรื่องนี้ง่ายๆ เขารู้ทันเจตนาของบดินทร์ และไม่ต้องการให้การแต่งงานเกิดขึ้นเพียงเพราะความหึงหวงหรือความต้องการเอาชนะเท่านั้น น้ำมนต์ตัดสินใจนัดบดินทร์มาคุยกันตรงๆ “พี่ดิน พี่อยากแต่งงานกับน้ำมนต์จริงๆ เหรอครับ หรือเพียงแค่เพราะไม่อยากให้น้ำมนต์ไปกับคนอื่น หรืออยากเอาชนะน้ำมนต์”บดินทร์สะดุ้งเล็กน้อยที่โดนคนน้องถาม ก่อนที่จะตอบออกมาจากใจ “พี่อยากแต่งงานกับน้ำมนต์จริงๆ พี่รู้แล้วว่าน้ำมนต์คือคนที่พี่ต้องการจะแต่งงานด้วย”พอได้ยินน้ำมนต์ถึงกับยิ้มมุมปาก “ถ้าอย่างนั้น พี่ดินต้องพิสูจน์ให้เห็นว่าพี่ไม่ได้ต้องการน้ำมนต์แค่เพราะความหึง หรือต้องการที่จะเอาชนะ หรือต้องการแต่งจริงๆ น้ำมนต์จะรอดูนะครับ ว่าพี่จะทำได้ดีแค่ไหน”ความท้าทายนี้ยิ่งทำให้บดินทร์มุ่งมั่นที่จะทำทุกวิถีทางเพื่อให้ได้หัวใจของน้ำมนต์มาครอง ไม่ใช่แค่เพื่อแย่งจากคนอื่น แต่เพราะเขาเริ่มรู้สึกว่าน้ำมนต์คือคนที่เขาไม่อยากเสียไปแม้แต่วินาทีเดียวบดินทร์เริ่มพยายามทำทุกทางเพื่อเอาใจน้ำมนต์ เขาเริ่มทำในสิ่งที่ไม่เคยคิดว่าจะทำเพื่อใครมาก่อนทั้งตามหวงน้ำมนต์ หมั่นโทรหาหรือ

น้ำมนต์ตัดสินใจรับงานที่ปางไม้ของบดินทร์ทั้งที่ยังมีความลังเลใจอยู่บ้าง เขารู้ดีว่าการตัดสินใจครั้งนี้จะเป็นการพิสูจน์ตัวเองในฐานะมืออาชีพเเละเป็นการทดสอบว่าบดินทร์จริงจังแค่ไหน ส่วนตัวน้ำมนต์เองก็พยายามตัดใจจากความรู้สึกที่มีต่อบดินทร์ให้เฉยๆ นิ่งๆ ไว้เพื่อที่จะได้เริ่มใหม่ เช้าวันรุ่งขึ้นน้ำมนต์ตัดสินใจเดินทางไปยังสำนักงานปางไม้ตามที่บดินทร์บอกไว้ เมื่อมาถึงสำนักงานน้ำมนต์พบว่าบรรยากาศที่นี่ค่อนข้างคึกคัก มีพนักงานหลายคนกำลังจัดการงานอยู่ เขาเดินเข้าไปยังห้องทำงานของบดินทร์ที่ตั้งอยู่ในส่วนลึกของสำนักงาน เมื่อเปิดประตูเข้าไป เขาพบว่าบดินทร์กำลังนั่งตรวจเอกสารอยู่ที่โต๊ะทำงานขนาดใหญ่ในห้องที่ตกแต่งด้วยเฟอร์นิเจอร์ไม้สักทอง พอได้ยินเสียงเคาะประตูและคำขออนุญาตบดินทร์ก็เงยหน้าขึ้นจากเอกสารตรงหน้า พร้อมกับลุกขึ้นต้อนรับแขกที่มาเยือน ด้วยรอยยิ้มยินดี “น้ำมนต์ ยินดีต้อนรับสู่ปางไม้ศุภมงคลของเรา” บดินทร์ยิ้มกว้างขณะพูด เขาดูผ่อนคลายและมีความสุขที่ได้พาน้ำมนต์มาที่นี่ “สวัสดีครับพี่ดิน น้ำมนต์มาดูงานตามที่พี่บอก” น้ำมนต์เอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงที่พยายามเก็บความรู้สึกตื่นเต้นเอาไว้ “พี่