คุณอาครับห้ามจีบหม่ามี้ผม (Mpreg)

ห้ามจีบ02 ความบังเอิญที่น่ากลัวเช้าวันต่อมาในเมืองหลวงบรรยากาศช่างแตกต่างจากความเงียบสงบที่ต่างจังหวัดอย่างสิ้นเชิง เร็นจูงมือน้องเทียนเดินฝ่าฝูงชนในย่านธุรกิจเพื่อไปส่งลูกชายที่กวดวิชาศิลปะชั่วคราวระหว่างรอวันเกิดคุณยาย เดินฝ่าฝูงชนได้ไม่นานเสียงนุ่มของเด็กน้อยก็ดังขึ้น"มี้ครับ คนเยอะจัง เทียนต้องจับมือมี้แน่น ๆ ใช่ไหม" เด็กชายเงยหน้าถามพลางกระชับมือน้อย ๆ เข้ากับฝ่ามือของแม่"ใช่ครับคนดี จับมือมี้ไว้แล้วอย่าปล่อยนะ" เร็นตอบด้วยรอยยิ้ม แต่แววตากลับคอยระแวดระวังไปรอบตัวความจริงเร็นอยากจะพาลูกหนีกลับต่างจังหวัดตั้งแต่วินาทีที่เห็นหน้าธูปในวันนั้น แต่ติดตรงที่เขารับปากแม่ไว้แล้วว่าจะอยู่ฉลองวันเกิดท่าน อีกทั้งลึก ๆ ในใจเขายังอยากจะเชื่อว่าธูปเป็นแค่ความบังเอิญที่ผ่านมาแล้วก็จะผ่านไป แต่เร็นไม่รู้เลยว่าเขากำลังคิดผิดจากมุมมืดของรถตู้สีดำฟิล์มทึบที่จอดห่างออกไปไม่กี่เมตร นัยน์ตาคมกริบของธูปจ้องมองผ่านกระจกไปยังร่างโปร่งและเด็กชายตัวน้อยอย่างไม่วางตา เขาเห็นเร็นที่ดูเหนื่อยล้าแต่ก็เข้มแข็งขึ้นกว่าเดิมเดินจูงมือน้องเทียนที่หัวเราะร่าเริงยามที่เร็นแวะซื้อไอศกรีมให้ที่ข้างทาง"นั่นคือชีวิ

ห้ามจีบ04 ความจริงที่เริ่มสั่นคลอนหลังจากประตูบ้านปิดลงและล็อกอย่างแน่นหนา เร็นทรุดตัวลงพิงบานประตูอย่างหมดแรง เสียงหัวใจที่เต้นรัวพยายามตะโกนแข่งกับเสียงของธูปที่ยังดังสะท้อนอยู่ในหัว'ผมไม่ได้เป็นคนส่ง วันนั้นผมรถคว่ำ!'"ไม่จริง มันจะเป็นไปได้ยังไง"เร็นพึมพำกับตัวเอง ดวงตาที่เอ่อคลอด้วยน้ำตามองไปที่น้องเทียนซึ่งยืนมองเขาตาใสแป๋ว เด็กน้อยไม่เข้าใจว่าทำไมจู่ ๆ บรรยากาศถึงเคร่งเครียดขนาดนี้"มี้ครับคุณอาคนนั้นเขาทำมี้เสียใจเหรอ?"มือเล็ก ๆ เอื้อมมากุมมือแม่ไว้ พลันนัยน์ตาไร้เดียงสาที่มองแม่นั้นก็เริ่มเอ่อคลอจะร้องตาม"เปล่าครับคนดี มี้แค่เหนื่อยนิดหน่อย น้องเทียนไปทานขนมปังในครัวก่อนนะลูก เดี๋ยวเราจะได้ออกไปตรวจหอพักกัน"เร็นฝืนยิ้มที่ดูขมขื่นที่สุดส่งให้ลูก ซึ่งน้องเทียนก็พยักหน้ารับและเดินเข้าครัวอย่างว่าง่ายเมื่อลูกชา

ห้ามจีบ06 พื้นที่ (ไม่) ส่วนตัวเสียงเครื่องยนต์รถกระบะดับลงที่หน้าบ้านปูนเปลือยสไตล์โมเดิร์น พร้อมกับรถยุโรปสีดำคันหรูที่แล่นมาจอดนิ่งสนิทอยู่ด้านหลัง เร็นถอนหายใจยาวพลางมองผ่านกระจกหลังเห็นร่างสูงของธูปก้าวลงจากรถด้วยสภาพที่เปียกปอนและเลอะเทอะไม่ต่างจากเดิม แต่แววตาคมกริบคู่นั้นกลับดูมีความหมายบางอย่างยามที่จ้องมองมายังตัวบ้าน"ถึงบ้านแล้วครับอาธูป! เข้ามาเร็วครับ เทียนอยากลองต่อท่ออันใหม่แล้ว"น้องเทียนที่กระโดดลงจากรถก่อนใครเพื่อน รีบกวักมือเรียกแขกที่หม่ามี้ไม่ได้เชิญให้เข้าบ้านอย่างกระตือรือร้น"น้องเทียนอย่าไปเร่งเขาครับ เร็นที่ก้าวลงจากรถตามมาติด ๆ ตำหนิลูกชายเสียงไม่ดังนัก ก่อนจะจำใจเดินไปเปิดรั้วบ้านเพื่อให้ธูปเดินเข้ามาธูปก้าวเท้าเข้าสู่พื้นที่ส่วนตัวของเร็นอย่างช้า ๆ นัยน์ตาคมกวาดมองไปรอบบ้านที่เต็มไปด้วยต้นไม้สีเขียวขจีและบรรยากาศที่อบอุ่นอย่างที่เขาไม่เคยสัมผัสมาตลอดแปดปี ยิ่งเห็นจักรยานคันเล็กของเด็กชายและราวตากผ้าที่มีเสื้อผ้าของแม่ลูกอยู่คู่กัน หัวใจที่เคยกระด้างของเขาก็พลันวูบไหวขึ้นมา"บ้านสวยนะเร็น คุณดูแลมันได้ดีมากจริง ๆ "ธูปเอ่ยชมจากใจจริง ขณะที่เขาหยุดยืนอยู่ที

ห้ามจีบ 07 ความจริงใต้เงาพายุความเงียบสงบยามเย็นเริ่มปกคลุมบ้านปูนเปลือย แต่ในห้องโถงกลางบ้านกลับยังอบอวลไปด้วยเสียงพูดคุยของหนึ่งผู้ใหญ่และหนึ่งเด็กชายที่ดูจะเข้าขากันอย่างเหลือเชื่อ หลังจากภารกิจต่อท่อสำเร็จลุล่วง น้องเทียนก็ดูจะลดกำแพงลงจนเกือบหมด เด็กน้อยเริ่มเอาของเล่นชิ้นโปรดออกมาอวดอาธูปของเขาอย่างภูมิใจเร็นมองภาพนั้นจากเคาน์เตอร์ครัวพลางลอบถอนหายใจยาว ความรู้สึกสับสนยังคงตีกันยุ่งในหัว ทั้งภาพรอยแผลเป็นที่น่ากลัวในห้องน้ำ และภาพความอ่อนโยนที่ธูปมีให้ลูกชาย ทุกอย่างมันกำลังเขย่าความเชื่อมั่นแปดปีของเขาให้สั่นคลอน"มี้ครับ เทียนหิวแล้ว!"น้องเทียนตะโกนบอกแม่พลางลูบท้องตัวเองปอย ๆ"มี้กำลังจะทำแล้วครับ น้องเทียนอยากทานอะไรลูก?""ไข่ตุ๋นกุ้งสับครับ แล้วก็คุณอาหิวไหมครับ?"ประโยคหลังเด็กน้อยหันไปถามร่างสูงที่ยังนั่งอยู่บนพื้นพรมด้วยกัน ธูปชะงักไปเล็กน้อย แววตาคมไหวระริกด้วยความดีใจที่ลูกชายเป็นฝ่ายเอ่ยชวน"อาแล้วแต่หม่ามี้เราครับ"ธูปตอบพลางช้อนสายตามองไปทางเร็นอย่างมีความหมาย เร็นเม้มปากแน่นเขาอยากจะไล่ธูปกลับไปใจจะขาด แต่พอเห็นสายตาคาดหวังของลูกชายและสภาพของธูปที่ยังใส่ชุดรัดติ้วข