บทที่ 2

รอยยิ้มที่เจือความอบอุ่นบนใบหน้าของนางคล้ายทิ่มแทงจี้จือจิ่งวูบหนึ่ง ความรู้สึกไม่สบายใจในอกยิ่งหนักขึ้นกว่าเดิม ทั้งยังเจือด้วยความหึงหวงบางเบาที่แม้แต่ตัวเขาเองก็ยังไม่ทันตระหนัก

“สำคัญตรงไหน…” เขาเพิ่งจะถามต่อ ตู้หว่านหลิงก็ส่งเสียงครางอย่างทรมานขึ้นมาอีกครั้ง พร้อมกำแขนเสื้อของเขาไว้แน่น

“พี่จือจิ่ง เราออกเดินทางเร็วหน่อยได้หรือไม่? ข้าเวียนศีรษะยิ่งนัก อยากกลับไปนอนพักสักหน่อย…” เสียงของนางแผ่วอ่อน เจือแววอ้อนวอน

จี้จือจิ่งมองหร่วนเยวียนแวบหนึ่ง สุดท้ายก็ยังกลืนคำที่เกือบหลุดจากปากกลับลงไป เพียงเอ่ยอย่างรีบร้อนว่า “เช่นนั้นก็เดินทางระวังตัวด้วย”

พูดจบ เขาก็ประคองตู้หว่านหลิงขึ้นรถม้า ม่านถูกปล่อยลง กั้นภายในกับภายนอกออกจากกัน

รถม้าส่งเสียงล้อกึกกัก เคลื่อนห่างออกไป ก่อนจะลับหายเข้าไปในม่านฝนอย่างรวดเร็ว

หร่วนเยวียนยืนอยู่ที่เดิม สายฝนเย็นเยียบกระแทกลงบนร่าง ทว่านางกลับราวกับไม่รู้สึกถึงความหนาว เพียงก้มหน้าลูบป้ายหยกชิ้นนั้นไปมา

นางเป็นบุตรีที่เกิดจากภรรยาเอกของราชครู ตู้หว่านหลิงเป็นธิดาของผู้ช่วยเสนาบดี ส่วนจี้จือจิ่งเป็นรัฐทายาทแห่งจวนโหว พวกเขาสามคนเป็นสหายวัยเยาว์ เติบโตมาด้วยกันตั้งแต่เล็ก

นางรักจี้จือจิ่ง แต่ในสายตาของจี้จือจิ่งกลับมีเพียงตู้หว่านหลิง

เขาเคยเด็ดดอกท้อดอกแรกบนกิ่งในเดือนสามให้ตู้หว่านหลิง เคยบุกเข้าวังหลวงกลางดึกเพื่อขอให้หมอหลวงรักษาอาการปวดศีรษะให้นาง และเคยเฆี่ยนคุณชายเสเพลที่พูดจาล่วงเกินนางกลางถนน ผู้คนทั่วเมืองหลวงต่างกล่าวกันว่า รัฐทายาทจี้รักลึกซึ้งดุจมหาสมุทร แม้แต่บุรุษผู้มั่นคงในรักจากนิยายก็คงเป็นได้เพียงเท่านี้

แต่ต่อมา ตู้หว่านหลิงตอบรับคำสู่ขอของผู้อื่น

ทั้งเมืองต่างฮือฮา พากันด่าตู้หว่านหลิงว่าเป็นคนไร้น้ำใจในความรักและทรยศต่อคนรัก

เพื่อรักษาชื่อเสียงของตน ตู้หว่านหลิงจึงร้องไห้มาหาจี้จือจิ่ง พลางเอ่ยว่า “จือจิ่ง ท่านดีกับข้ายิ่งนัก ชั่วชีวิตนี้ข้าคงไม่อาจพบผู้ใดที่ดีกับข้าไปกว่าท่านอีกแล้ว ทว่าความซาบซึ้งกับความหวั่นไหวในหัวใจหาใช่สิ่งเดียวกันไม่ ข้าไม่อาจครองคู่กับท่านได้ ครานี้คำครหาล้วนไม่เป็นผลดีต่อข้า เห็นแก่ที่ท่านเคยมีใจให้ข้า ช่วยข้าอีกสักครั้งได้หรือไม่?”

จี้จือจิ่งเจ็บปวดราวหัวใจถูกบีบรัด ทว่าท้ายที่สุดก็ยังยอมทำตามที่นางขอ

เพื่อปกป้องชื่อเสียงของตู้หว่านหลิง เขาจึงไปสู่ขอหร่วนเยวียนที่มีใจให้เขามาโดยตลอด แล้วประกาศให้คนภายนอกรู้ว่าเขากับตู้หว่านหลิงต่างฝ่ายต่างมีคนในใจของตน มิใช่ฝ่ายใดทรยศความรักของอีกฝ่าย

หร่วนเยวียนรู้ว่าเขาแต่งกับนางก็เพื่อตู้หว่านหลิง แต่ถึงอย่างนั้นนางก็ยังยอมแต่ง

ในคืนเข้าหอ เขาดื่มจนเมามายไร้สติ ขณะร่วมหอกับนาง กลับพร่ำเรียกชื่อ “หว่านหลิง”

หลังแต่งงาน เขามักหม่นหมองไม่มีความสุข นางจึงทุ่มเทสุดกำลังเพื่อดูแลเขาให้ดีที่สุด

เมื่ออากาศหนาว นางก็หาเสื้อผ้ามาเพิ่มให้ ยามเขากลับดึกก็จุดตะเกียงรอ หากเขาไม่เจริญอาหาร นางก็คิดสารพัดวิธีหัดทำอาหาร

ปีแล้วปีเล่า ในที่สุดเขาก็ยิ้มให้นางบ้าง นำปิ่นปักผมกลับมาให้นางในวันเกิด และเฝ้าอยู่ข้างเตียงยามนางเจ็บป่วย

นางคิดว่าชีวิตของพวกเขาคงค่อยๆ ดีขึ้นเช่นนี้

จนกระทั่งห้าปีต่อมา ตู้หว่านหลิงหย่าขาดจากสามีและกลับบ้านเดิม

นางดูเหมือนจะยังคงเป็นเช่นเมื่อก่อน มักประสบปัญหาสารพัดอยู่เสมอ ส่วนจี้จือจิ่งก็ยังไม่ต่างจากเดิม คอยดูแลและจัดการทุกอย่างให้นางอย่างไม่ขาดตกบกพร่อง ถึงขั้นเพียงเพราะตู้หว่านหลิงเอ่ยว่า “อยู่บ้านเดิมก็เกรงผู้คนจะครหา” เขาก็ไปรับนางเข้ามาพำนักในจวนรัฐทายาททันที

นางได้แต่ข่มใจอดทน

จนกระทั่งนางตรวจพบว่าตั้งครรภ์ และบอกข่าวนี้แก่เขาด้วยความยินดี ตู้หว่านหลิงซึ่งอยู่ข้างๆ ก็ได้ยินทั้งหมด ก่อนที่น้ำตาจะไหลลงมาหนึ่งหยด

จี้จือจิ่งรีบไปปลอบนางทันที ครั้นปลอบจนสงบแล้วกลับมา เขากลับยกยาหงฮวามาชามหนึ่ง

เขาเอ่ยว่า “อาเยวียน เมื่อครั้งนั้นหว่านหลิงก็เคยตั้งครรภ์เช่นกัน แต่กลับถูกชายใจร้ายผู้นั้นบังคับให้ทำแท้ง นางเห็นเจ้าตั้งครรภ์แล้วรู้สึกเจ็บปวดใจ…เด็กคนนี้ พวกเราอย่าเพิ่งเก็บไว้เลย รอให้นางก้าวผ่านเรื่องในอดีตไปได้ก่อน แล้วค่อยว่ากันอีกที ดีหรือไม่?”

ราวกับถูกสายฟ้าฟาด นางทรุดลงคุกเข่าอ้อนวอนเขา บอกว่านี่คือเลือดเนื้อเชื้อไขของพวกเขา

แต่เขากลับเพียงปลอบนางด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า “ต่อไปเรายังมีบุตรได้อีก”

จากนั้นเขาก็ลงมือกรอกยาชามนั้นให้นางดื่มด้วยตนเอง

นางเจ็บปวดจนหัวใจแทบแหลกสลาย พังทลายจนแทบเสียสติ ทว่าในวันเดียวกันนั้นเอง นางยังไม่ทันได้พักฟื้นหลังสูญเสียบุตร ก็ถูกโจรลักพาตัวไปพร้อมกับตู้หว่านหลิง

ณ ริมหน้าผา โจรลักพาตัวบังคับให้เขาเลือกเพียงหนึ่งจากสอง

และเขา ก็ยังคงเลือกตู้หว่านหลิง!

ขณะร่วงตกจากหน้าผา นางคิดในใจว่า ตายไปเสียอย่างนี้ก็ดีเหมือนกัน

แต่นางกลับรอดชีวิตมาได้

เมื่อลืมตาขึ้น นางพบว่าตัวเองนอนอยู่ในถ้ำแห่งหนึ่ง ชายแปลกหน้าคนหนึ่งเป็นผู้ช่วยนางไว้

คนผู้นั้นสวมอาภรณ์สีเขียวอมคราม รูปโฉมหล่อเหลางดงามอย่างยิ่ง ท่วงท่าสง่างามสูงศักดิ์ ดูอย่างไรก็มิใช่คนธรรมดาสามัญ

นางกล่าวขอบคุณและคิดจะมอบเงินให้เขา แต่เขากลับหัวเราะพลางเอ่ยว่า “ข้าไม่ขาดเงินหรอก หากจะขาด ก็คงขาดภรรยาสักคน เช่นนั้นเจ้าก็แต่งกับข้าเสียเลย เป็นอย่างไร?”

นางบอกว่าตนออกเรือนแล้ว

เขากลับเลิกคิ้ว “ข้าชอบคนที่ออกเรือนแล้วนี่แหละ เจ้าไปหย่าเสีย แล้วค่อยแต่งกับข้า”

นางคิดว่าเขาเพียงล้อเล่น ทว่าเขากลับยัดป้ายหยกชิ้นหนึ่งใส่มือนาง ก่อนสีหน้าจะจริงจังขึ้น “ตอนเจ้าเป็นไข้ เจ้าถึงกับถอดเสื้อผ้าข้า ความบริสุทธิ์ของข้าถูกเจ้าทำลายไปหมดแล้ว เจ้าต้องรับผิดชอบนะ ข้าให้เวลาเจ้าอีกไม่กี่วัน ไปจัดการเรื่องหย่าร้างให้เรียบร้อย ถึงเวลานั้นก็นำป้ายหยกชิ้นนี้ไปหาข้าที่เจียงหนาน”

นางไม่รู้ว่าคนผู้นี้ต้องการทำอันใดกันแน่ ด้วยรูปโฉมและบุคลิกเช่นเขา เหตุใดจึงจำเป็นต้องมาแต่งกับสตรีที่เคยออกเรือนแล้วอย่างนางด้วย

ทว่านางหมดใจจากจี้จือจิ่งมานานแล้ว การจากเมืองหลวง จากเขาไป คือสิ่งที่นางปรารถนาพอดี

ดังนั้นนางจึงรับป้ายหยกไว้ แล้วตอบว่า “ตกลง”

หลังกลับถึงจวน สิ่งแรกที่นางทำก็คือรื้อหาหนังสือหย่าที่จี้จือจิ่งเคยเขียนไว้ตอนเมาสุราเมื่อครั้งนั้น

เอกสารฉบับนั้น จี้จือจิ่งเขียนขึ้นในคราวที่ได้รู้ว่าตู้หว่านหลิงอยู่บ้านสามีอย่างไม่มีความสุข เขาจึงดื่มสุราย้อมใจจนเมามาย แล้วเขียนมันขึ้นมา

ลายมือหวัดยุ่งเหยิง ทว่าทุกขีดเขียนกลับหนักแน่นทรงพลัง ราวกับจะทะลุผ่านแผ่นกระดาษ

[สองใจมิอาจประสาน เยื่อใยรักสิ้นแล้ว ข้ายินยอมปล่อยหร่วนซื่อเยวียนให้หวนคืนสู่บ้านเดิม จากนี้เมื่อจากกัน ต่างฝ่ายต่างพ้นพันธะ ต่างคนต่างไปพบพานความสุขของตน]

หลังสร่างเมา เขาคงลืมเรื่องนี้ไปแล้ว หรือไม่ก็ไม่เคยใส่ใจมันเลย จึงโยนทิ้งส่งๆ ไว้ตรงมุมใดมุมหนึ่ง

ทว่าหร่วนเยวียนซึ่งในเวลานั้นยังรักเขาอยู่ กลับเก็บมันขึ้นมาด้วยหัวใจที่แตกสลาย ก่อนซ่อนไว้ลึกสุดใต้ก้นหีบ ราวกับซ่อนรอยแผลเป็นที่ไม่มีวันเลือนหาย

ทว่าบัดนี้ แผลเป็นนั้นกลับกลายเป็นกุญแจที่นำทางนางไปสู่อิสรภาพ

นางถือหนังสือหย่าที่เขาเขียนขึ้นด้วยมือตนเอง ไปยื่นต่อที่ว่าการเพื่อบันทึกเป็นหลักฐาน

เหลือเพียงรอให้กระบวนการทั้งหมดเสร็จสิ้นในปลายเดือน เมื่อทางการประทับตรารับรอง หนังสือหย่าฉบับนี้ก็จะมีผลอย่างเป็นทางการ และนับแต่นั้น นางกับจี้จือจิ่งก็จะไม่ข้องเกี่ยวกันอีกต่อไป