All Chapters of ดอกท้อร่วงโรย ดวงใจข้ามิหวนคืน: Chapter 1 - Chapter 10

หร่วนเยวียนเงยหน้าขึ้นมองเขาเขามีรูปโฉมงดงามโดดเด่นจริงๆ คิ้วเข้มดุจคมกระบี่ ดวงตาสุกสกาว สันจมูกสูงโด่งได้รูป ยามนี้คิ้วขมวดเล็กน้อย แววตาเจือความเร่งร้อนที่อยากชี้แจงให้กระจ่าง ยิ่งทำให้เขาดูมีชีวิตชีวาขึ้นอีกหลายส่วนอย่างที่ยามปกติแทบไม่เคยเห็นครั้งหนึ่งนางเคยรักใบหน้านี้เหลือเกิน รักแม้กระทั่งทุกสีหน้าเล็กๆ น้อยๆ ของเขาแต่ตอนนี้ นางกลับรู้สึกเพียงว่า…น่ารำคาญอยู่บ้างนางดึงข้อมือที่ถูกเขาจับไว้กลับมา น้ำเสียงราบเรียบไร้อารมณ์ไหวกระเพื่อม “ท่านพี่คิดมากไปแล้ว ข้ามิได้คิดอะไรทั้งนั้น ท่านไม่จำเป็นต้องอธิบายให้ข้าฟัง อย่าว่าแต่เป็นเรื่องเข้าใจผิดเลย ต่อให้จุมพิตกันจริงๆ ก็ไม่เป็นอันใด”จี้จือจิ่งนิ่งอึ้งไป ราวกับฟังคำพูดของนางไม่เข้าใจ “…อะไรนะ? ที่ว่าต่อให้จุมพิตกันจริงๆ ก็ไม่เป็นอันใด หมายความว่าอย่างไรกัน?”เขาพินิจสีหน้าของนางอย่างละเอียด พยายามมองหาร่องรอยที่ฝืนแสร้งทำเป็นสงบนิ่ง หรือความเสียใจที่กดข่มไว้แม้เพียงเสี้ยวหนึ่ง ทว่าไม่มีเลยแววตาของนางราวกับบ่อน้ำเก่าแก่ที่ลึกจนมองไม่เห็นก้น สงบนิ่งเสียจนใจเขาเกิดความกระวนกระวาย“เจ้า…” น้ำเสียงของเขาต่ำลง แฝงการหยั่งเชิงแ

ฝนยิ่งตกก็ยิ่งหนักขึ้นเรื่อยๆหร่วนเยวียนเดินกลับจวนรัฐทายาทเพียงลำพัง เนื้อตัวเปียกโชกไปทั้งร่าง แม้แต่รองเท้าก็สึกจนขาดสาวใช้ที่เฝ้าประตูเห็นนางก็เบิกตากว้างด้วยความตกใจ“ฮู ฮูหยิน? ท่านมิได้ออกไปชมดอกเหมยหรือเจ้าคะ? เหตุใดถึงกลับมาในสภาพเช่นนี้? แล้วท่านรัฐทายาทล่ะเจ้าคะ?”หร่วนเยวียนส่ายหน้า ไม่อยากพูดแม้แต่คำเดียว เพิ่งก้าวข้ามธรณีประตู ภาพตรงหน้าก็พลันดับวูบ ก่อนร่างจะอ่อนยวบล้มลงท่ามกลางสติอันเลือนราง นางฝันมากมายภาพฝันประหลาดพร่าเลือน แตกกระจัดกระจายเป็นเสี่ยงๆ ล้วนเป็นเศษเสี้ยวเหตุการณ์ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ที่จี้จือจิ่งทำให้หัวใจของนางเย็นเยียบลงครั้งแล้วครั้งเล่าเพราะตู้หว่านหลิงในวันเกิดของนาง เขารับปากว่าจะร่วมกินมื้อค่ำกับนาง นางรอจนดึกดื่น อุ่นอาหารครั้งแล้วครั้งเล่า แต่เขากลับส่งคนมาบอกว่า ตู้หว่านหลิงอารมณ์ไม่ดี เขาไปจับหิ่งห้อยให้นางที่วัดบนเขานอกเมือง และบอกให้หร่วนเยวียนไม่ต้องรออีกตอนนางจับไข้เพราะต้องลมหนาวและไออย่างหนัก นางหวังให้เขามาเยี่ยมดูสักหน่อย แต่เขากลับพาตู้หว่านหลิงซึ่งถูกฝันร้ายรบกวนไปพักที่วัดฮู่กั๋วสามวันเพื่อขอพรถุงผ้าที่นางปักให้เขาด้ว

“ข้ามิใช่หมอหลวง ต่อให้ไปก็ช่วยอะไรไม่ได้” หร่วนเยวียนเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ“ต่อให้เจ้าไปแล้วช่วยอะไรไม่ได้ หรือเจ้าไม่เป็นห่วงข้าเลยหรือ?” หน้าอกของจี้จือจิ่งกระเพื่อมขึ้นลง ราวกับถูกท่าทีของนางทิ่มแทงจนเจ็บปวด “เมื่อก่อน ต่อให้ข้าเพียงไอขึ้นมาสักครั้ง เจ้าก็กังวลจนเฝ้าข้าอยู่ทั้งคืน! แล้วตอนนี้เล่า? ข้าเกือบเอาชีวิตไม่รอด แต่เจ้ากลับไม่แม้แต่จะโผล่หน้ามาให้เห็น!”“ท่านได้รับบาดเจ็บเพราะปกป้องคุณหนูตู้ ย่อมมีคุณหนูตู้คอยเฝ้าดูแลท่านอย่างใกล้ชิดทั้งวันทั้งคืนอยู่แล้ว หากข้าไป ก็เกรงว่าจะรบกวนพวกท่านเสียเปล่า อีกทั้งอาจทำให้คุณหนูตู้ไม่พอใจ” นางกล่าวราวกับเพียงกำลังบอกเล่าข้อเท็จจริงเท่านั้นคำพูดของนางทำเอาจี้จือจิ่งจุกจนแทบหายใจไม่ทัน เขาเอ่ยอย่างขุ่นเคืองว่า “นี่เจ้าพูดอะไรของเจ้า! หว่านหลิงเป็นแขก ข้าจะให้นางมาคอยดูแล ช่วยข้าถอดเสื้อผ้าและเปลี่ยนยาได้อย่างไร? หากเรื่องนี้แพร่ออกไป จะส่งผลเสียต่อชื่อเสียงของนางเพียงใด! แต่เจ้ากับข้าเป็นสามีภรรยากัน เรื่องเช่นนี้ไม่จำเป็นต้องหลบเลี่ยงข้อครหา!”ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้เองมีเพียงยามที่ต้องมีคนคอยปรนนิบัติใกล้ชิดถึงตัว และอาจกระทบต่อ

คำถามของนางทำให้จี้จือจิ่งใจไหววูบ เขารีบเอ่ยว่า “มิใช่การเสียสละ! มัน…มันเป็นเพียงทางแก้เฉพาะหน้า! หว่านหลิงทนไม่ไหวจริงๆ! หร่วนเยวียน เจ้าเข้มแข็งกว่านาง เจ้าต้องผ่านมันไปได้แน่! หลังจากเรื่องนี้ผ่านไป ข้าจะชดเชยให้เจ้าอย่างแน่นอน และจะดีกับเจ้าให้มากกว่าเดิมเป็นเท่าตัว! เจ้าอยากได้สิ่งใดก็ได้ทั้งนั้น!”หร่วนเยวียนมองใบหน้าของเขาที่กำลังแก้ตัวอย่างร้อนรน พลันรู้สึกเหนื่อยล้าอย่างยิ่ง และรู้สึกว่าน่าขันอย่างยิ่งเช่นกัน“หากนี่ไม่ใช่การเสียสละ แล้วคืออันใดกัน?” นางถามเบาๆ ราวกับกำลังถามตัวเอง จี้จือจิ่ง ข้าแต่งให้ท่านมาห้าปี ในใจท่านมีตู้หว่านหลิง ข้าก็ทนมาแล้ว ท่านเมินเฉยและละเลยข้าเพื่อนาง ข้าก็ทนมาแล้ว ท่านให้ข้าทำแท้งบุตรของเราเพื่อนาง ข้าก็ทนมาแล้ว เพื่อนาง ท่านทอดทิ้งข้าไว้ที่ริมหน้าผา ข้าก็ยังทนมาแล้ว…”นางเงยหน้าขึ้นมองเขา ในที่สุดแววตาที่เคยสงบนิ่งก็ไหวกระเพื่อมขึ้นเล็กน้อย เต็มไปด้วยความเศร้าโศกและสิ้นหวังที่หนักอึ้งจนไม่อาจจางหาย “สุดท้ายแล้ว ข้าได้อะไรกลับมาบ้าง? นี่หรือคือสิ่งที่ท่านเคยพูดไว้ว่า ครั้งหน้าหากต้องเลือกระหว่างข้ากับตู้หว่านหลิง ท่านจะเลือกข้าอย่างแน่นอน?”

“นางพูดว่าอันใด?!” จี้จือจิ่งจ้องนางเขม็งไม่วางตาชุนซิ่งเงยหน้าขึ้นทั้งน้ำตา แววตาเต็มไปด้วยความคับแค้น “นางบอกว่า เรื่องที่เสียใจที่สุดในชาตินี้ ก็คือตาบอดไปหลงรักท่าน!”จี้จือจิ่งราวกับถูกกระแทกอย่างแรง ร่างเซถอยหลังไปสองก้าว ก่อนจะคลายมือออกชุนซิ่งลูบคลึงข้อมือที่แดงบวม พลางเอ่ยด้วยเสียงสะอื้น “ท่านก็ไปตามหานางสิ! ท่านก็ไปตามหานางที่จวนราชครูสิ! แล้วดูซิว่านางจะยอมพบท่านหรือไม่!”ใช่แล้ว จวนราชครู! นางเป็นบุตรีสกุลหร่วน เมื่อหย่าขาดกันแล้ว ย่อมต้องกลับบ้านเดิมเป็นแน่!จี้จือจิ่งราวกับคว้าความหวังสุดท้ายเอาไว้ได้ ก่อนจะพุ่งฝ่าเข้าไปในม่านฝนอีกครั้งประตูสีแดงชาดแห่งจวนราชครูปิดสนิทผู้ที่มาเปิดประตูคือหร่วนชิงหลาน พี่ชายของหร่วนเยวียน และเป็นบุตรชายคนโตแห่งสกุลหร่วนเขาอยู่ในชุดคลุมเรียบไร้ลวดลาย ใบหน้าหล่อเหลาสะอาดตา ทว่าสายตากลับเย็นเยียบดุจน้ำแข็ง เขายืนขวางจี้จือจิ่งไว้หน้าประตู ไม่ยอมให้ก้าวเข้าไป“รัฐทายาทจี้” หร่วนชิงหลานเอ่ยด้วยน้ำเสียงห่างเหิน “น้องสาวข้าไม่มีความเกี่ยวข้องใดกับท่านอีกแล้ว ขอเชิญกลับเถิด”“พี่ใหญ่!” จี้จือจิ่งเอ่ยอย่างร้อนรน “ให้ข้าได้พบอาเยวียนส