บทที่ 23 แย่แล้ว

“เมื่อวานไปไหนมา”

มือเล็กเรียวดั่งลำเทียนชะงักมือเล็กน้อยขณะหยิบจานสเต็กออกจากรถเข็นในมื้อค่ำของวันถัดมาหลังจากงานแต่งงาน

“ไปเดินเล่นในเมืองมาค่ะ”

เธอวางจานใบใหญ่ลงบนผ้าปูตรงหน้ามิคาอิลก่อนจะถอยออกมาด้านข้าง หยิบขวดไวน์ออกจากถังแช่รินเติมใส่แก้ว

“เพิ่งเคยมาสิงคโปร์หรือ”

เธอหมุนบิดขวดเข้าตัวครึ่งรอบขณะยกขึ้นจากแก้วไวน์เพื่อกันไวน์หกแล้วนำไปแช่ในถังน้ำแข็ง

“ค่ะ”

“ชอบไหม”

บุษบามองมือสีเข้มหั่นเนื้อสเต็กคล่องแคล่วเพียงวางมีดลง คล้ายว่าเนื้อตรงหน้าเป็นเพียงชิ้นเค้ก

“ก็ดีค่ะ คุณรู้ได้ยังไง”

เสียงหวานนุ่มเอ่ยถามเมื่อนึกขึ้นได้ว่าเธอไม่ได้บอกใครว่าไปไหน รู้กันเพียงสองคนกับต้นรัก

“ผมเป็นเจ้าของเรือนะอย่าลืมสิ”

“เป็นเจ้าของเรือแต่ใช่ว่าจะต้องรู้ทุกเรื่อง คุณให้คนตามดูฉันใช่ไหมคะ”

ร่างระหงขยับเข้าไปใกล้ไม่รู้ตัวเอ่ยเสียงดังขึ้น ดวงหน้าจากเดิมเรียบเฉยดูเปล่งประกายยามเธอมีอารมณ์กรุ่นโกรธ มิคาอิลเผลอตัวมองจนลืมตอบคำถาม

บุษบาเองเมื่อโดนจ้องนานเข้ากลับกลายเป็นขัดเขินหน้าพลันแดงซ่านขึ้นมาอีก

“คุณหน้าแดงอีกแล้วแพรี่”

หน้าเข้มหันกลับไปทานต่อมือหั่นสเต็กแรงขึ้นก่อนจะวางมีดลง

“ผมอิ่มแล้ว เก็บได้เลย”

น้ำเสียงมิคาอิลดูหงุดหงิดทั้งยังลุกขึ้นทันทีจนเก้าอี้แทบล้มทำให้บุษบาต้องถอยหลังหนึ่งก้าว

“แล้วของหวาน”

บุษบาถือจานออกมารถเข็น เธอรู้ว่าเขาชอบทานของหวานดังนั้นจึงเก็บขนมไทยวันงานเมื่อวานไว้ให้โดยเฉพาะ

สายตาคมกล้าก้มลงมองขนมสีทองในมือคนร่างเล็ก ก่อนจะเลื่อนขึ้นสบตากลมโตที่ดูราวกับว่าไหวระริกด้วยน้ำบางอย่างภายในอยู่เสมอ จึงเดินกลับไปรับจานขนมมาจากมือแล้วคว้าขวดไวน์ติดมือไปด้วย

มือว่างเปล่าหลังจากมิคาอิลคว้าจานไปจากเธอ บุษบาทิ้งลำแขนลงแนบข้างมองคนตัวโตเดินหายเข้าไปในห้องทำงาน

“อะไรกัน แค่ถามก็หงุดหงิดสะแล้ว” เธอบ่นพึมพำคนเดียวขณะลงมือเก็บโต๊ะจานชาม

ปัง!

มิคาอิลกระแทกประตูห้องทำงานเสียงดัง เดินไปหยิบซิการ์จากโต๊ะทำงานขึ้นจุดสูบระงับความต้องการที่พุ่งทะยานกระทันหันหลังจากเห็นหน้าหวานแดงก่ำ

ติ๊ด!

เสียงข้อความโทรศัพท์เข้าทำให้เขาละความสนใจจากภาพอ่อนหวานในภวังค์หยิบขึ้นอ่าน

กลับบ้านเมื่อไรให้บอกด้วย แม่มีคนอยากให้รู้จัก

แม่

แม้ว่าผู้ชายรัสเซียจะเป็นคนเย็นชาแข็งกระด้าง แต่กับแม่แล้วพวกเขามักจะอ่อนข้อให้เสมอ

อีกหลายเดือนครับ

มิคาอิล

เขาวางโทรศัพท์เปิดหน้าต่างห้องทำงานออกกว้างเพื่อให้ลมทะเลในอ่าวน่านน้ำสิงคโปร์พัดเข้ามา ตามปกติเขามักชอบให้ควันซิการ์ตลบอบอวลภายในห้อง เพื่อให้ควันกลิ่นของซิการ์บ่มจากใบยาสูบชั้นดีฝั่งแน่นไปกับเฟอร์นิเจอร์ ทุกครั้งที่เขานั่งทำงานจะได้ดมกลิ่นของมันอยู่เสมอ

แต่วันนี้ความร้อนภายในร่างกายขึ้นสูงจนอึดอัด เขาจำต้องเปิดหน้าต่างเพื่อให้ลมทะเลพัดใบหน้า ลำตัว

เสียงก๊อกแก็กในห้องด้านนอกยังดัง แสดงว่าบุษบายังไม่กลับออกไป

เขาพยายามอย่างยิ่งยวดหลีกเลี่ยงอารมณ์แต่ไม่อาจห้ามได้ อย่างเมื่อครู่เพียงเธอหน้าแดง เขาเกือบพุ่งตัวลุกขึ้นกระชากร่างระหงเข้าหากายแกร่งจนต้องวางมีดลงแล้วกลับเข้าห้องทำงาน

ผู้ชายคนนั้นโชคดีที่ได้เธอไปครองเป็นศรีภรรยา บุษบาเพียบพร้อมด้วยกิริยามารยาท การวางตัว เธอเรียบร้อยดั่งผ้าพับไว้แต่นั่นเป็นเพียงแค่ภายนอก ตัวเขารู้ดีว่าภายในร่างกายบอบบางนั้นบรรจุด้วยเปลวไฟที่รอวันจุดขึ้นมา ซึ่งเขาได้ค้นพบและจุดมันขึ้นเป็นคนแรก

ส่วนสามีคนดีเศรษฐีใหญ่ เขาไม่แน่ใจนักว่าจะได้สัมผัสความงามเร่าร้อนด้านนั้นหรือไม่ เพราะไม่ใช่ว่าทุกคนจะสามารถทำได้ แต่ดูจากลักษณะท่าทีที่เธอมีต่อเขา อาจหมายความว่าเธอเองโหยหาเขาเช่นกันและสามีอาจไม่สามารถเติมเต็มดับความต้องการภายในของเธอได้

นัยน์ตาสีน้ำตาลต้องแสงโคมไฟภายในห้องทำงานจนเกิดแสงระยิบระยับขณะหันกลับไปมองจานขนมหวานแสนฉ่ำด้วยน้ำเชื่อมฝีมือเธอ

มิคาอิล นายกำลังตกต่ำ นายกำลังคิดทำผิดศีลธรรมข้อใหญ่ที่ถ้าใครรู้ก็ไม่อาจให้อภัยนายได้

บุษบามองดูท้องฟ้าในยามเช้าในอีกหลายวันถัดมา ตอนนี้เรือสำราญออกจากท่าสิงคโปร์มุ่งหน้าสู่ปีนังก่อนจะเดินทางต่อไปซีดนีย์เป็นลำดับต่อไป

มือเรียวยาววางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะระเบียงยามเช้าซึ่งเป็นกิจวัตรหน้าที่ที่เธอทำทุกวันเป็นเวลาเกือบสิบวันนับแต่ขึ้นเรือสำราญมาทำงาน

“เมื่อไรฉันจะมีวันหยุด”

เสียงหวานนุ่มเอ่ยถามขึ้นเมื่อวางแก้วกาแฟลงตรงหน้ามิคาอิล เขายกแก้วขึ้นจิบแล้วเปิดแล็ปท็อป

“เคยบอกไปแล้ว”

“มันผิดกฎหมายแรงงาน”

“แต่บนเรือผมคือกฎ”

ปากกระจับเม้มนิ่ง เธออยากมีเวลาพักผ่อนเดินเลือกซื้อของใช้หรือทำอะไรบ้างที่ส่วนตัว ไม่ใช่ใช้เวลาคลุกแต่ห้องนี้ทั้งวัน

“ฉันอยากจะซื้อของส่วนตัวบ้าง”

“คุณสามารถไปได้ในช่วงบ่ายของทุกวันอยู่แล้วแพรี่”

“คุณไม่เข้าใจ ฉันเป็นผู้หญิง และการชอปปิ้งมันอยู่ในสายเลือด”

เขาเงยหน้าขึ้นมองพิจารณากวาดตามองไล่ตั้งแต่ใบหน้าหวานซึ้งสู่ทรวงอกอวบอิ่ม เอวคอดกิ่วเล็กบอบบางกว่าที่จำได้ สะโพกผายกระทั่งถึงข้อเท้าเล็ก

“ผมเห็นแล้วว่าคุณเป็นผู้หญิง”

บุษบาเริ่มหงุดหงิด เธอเดินกระแทกเท้าเข้าไปในห้องครัวเล็ก ไม่ต้องการเห็นหน้าเขาสักชั่วโมงเพื่อระงับอารมณ์ฉุนเฉียวซึ่งผิดปกติไปจากทุกวัน

แย่แล้ว ประจำเดือน!!

บุษบาชะงักมือทันที เธอลืมเรื่องนี้ไปได้อย่างไร ตามปกติประจำเดือนเธอมาตรงเวลาทุกเดือน และซึ่งก็คือวันนี้ ร่างระหงรีบเดินออกจากห้องครัวเล็กเร็วพลันเพื่อกลับไปหามิคาอิล

“ฉันอยากจะลาพักเลยวันนี้ค่ะ”

น้ำเสียงร้อนรนเอ่ยขึ้น ยืนบิดมือต่อหน้าชายหนุ่มร่างสูงซึ่งยังนั่งมองหน้าจอแล็ปท็อปไม่ใส่ใจ

“ไม่ได้”

“แต่ว่า..”

“ช่วงบ่ายค่อยไป รอให้อาหารเที่ยงผ่านไปก่อน”

เขาลุกขึ้นหลังจากพูดจบหยิบแล็ปท็อปติดมือไปด้วย ปล่อยให้บุษบายืนหน้าเง้า อารมณ์ช่วงเช้าของเธอจึงเต็มไปด้วยความหงุดหงิด

เก็บพับผ้าคลุมเตียงกระแทกกระทั้น เดินเข้าไปในห้องน้ำเก็บสิ่งของใช้แล้วเสียงดัง เทของลงถังขยะ ทำทุกอย่างระบายความโกรธ ส่งท้ายด้วยการกลับไปล้างจานในครัวซึ่งมีอยู่เพียงสองใบนั้นคือแก้วกาแฟของเขาและของเธอ

กระทั่งมื้อเที่ยงมาถึงบุษบายังคงต้องยืนนิ่งอยู่ด้านข้างติดผนังเพื่อรอรับใช้บอสใหญ่ของเรือสำราญ คิ้วเรียวขมวดมุ่นอารมณ์ขุ่นมัวตั้งแต่เมื่อเช้ายังไม่จางหายไปซ้ำร้ายยิ่งเพิ่มมากขึ้น