บทที่ 5 ผมไม่ไหวแล้ว

บุษบายกมือขึ้นทาบนิ้วชี้บนปากหนาห้ามไม่ให้มิคาอิลพูดต่อ ดวงตากลมหวานไหวระริก สบดวงตาคมกล้าส่องประกายล้ำลึกภายใน

“เราต้องหยุดพูดกันแล้วค่ะ”

นิ้วเรียวไล้ริมฝีปากตรงหน้า มองเขาเปิดปากอ้าออกใช้ลิ้นตวัดนิ้วชี้เธอ ดวงตาจดจ้องไม่ละไปจากหน้าหวาน

มือใหญ่เอื้อมลงอ้อมปลดตะขอเสื้อชั้นในปลดปล่อยเนินทรวงสล้างนูนเด่นอวบอิ่ม ทาบฝ่ามือฐานทรวงกอบขึ้นดันจนทั้งสองข้างเบียดชิด ปลายยอดถันสีชมพูสดสวย เล็กดั่งผลเชอรี่

“แพรี่ คุณอายุเท่าไรแล้ว”

จู่ ๆ มิคาอิลใคร่ฉงน ยามปกติเลน่ามักแต่งหน้าด้วยเครื่องสำอางแต่ค่ำนี้เธอหน้าเปลือยเปล่า ผิวใสดั่งทารกจนเขาชักหวั่นใจกลัวเธออายุยังไม่ถึงยี่สิบ มือชะงักเพียงครู่รอคอยคำตอบอย่างร้อนใจ

“ยี่สิบสองค่ะ”

อกแกร่งค่อยผ่อนลมหายใจขยับมือคลึงเนินอวบอิ่มเต็มมือ โน้มศีรษะลงบรรจงใช้ลิ้นตวัดปลายยอดเล็กอย่างตั้งใจ

“ผมสามสิบห้า แต่ไม่เป็นปัญหาสำหรับเราจริงไหม”

ร่างระหงสะท้านแอ่นหยัด ดวงตาเริ่มหรี่ปรือลง มือไขว้คว้าเส้นผมดกหนาลูบเสยชอนไช

“อื้อ”

ฟันขาวขบเม็ดเล็กบนยอดทรวง ค่อยไล้จนทั่วทั้งสองข้าง กอบขึ้นคลึงเคล้น

“คุณสวย”

ดวงตาคมเข้มมองร่างงดงามใต้ร่างไม่วางตา พ่วงแก้มทั้งสองข้างแดงซ่านระเรื่อระบายไปทั่วพื้นหน้า เหงื่อผุดซึมตามไรผม ปากกระจับสวยเผยออ้าครางในลำคอ

เขาขยับร่างสูงใหญ่ลงพรมจูบเนินหน้าท้องมือรูดซิปกระโปรงบานทรงล้าสมัย เลื่อนลงจากสะโพกจนกางเกงชั้นในตัวเล็กสีดำลายลูกไม้แสนเซ็กซี่โผล่เหนือเนื้อเนินสาว

ปลายนิ้วสากระคายไล้ตามสายเส้นเล็กสู่ซอกหลืบโน้มหน้าลงตามกระทั่งได้กลิ่นหอมหวาน

“อื้อ อย่าคะ”

บุษบาสะดุ้งตกใจรีบคว้าเส้นผมไว้เต็มมือดึงเขาขึ้นมา มิคาอิลขืนแรงขยับหนีไปด้านล่างแทรกกลางโน้มหน้าลงสู่เนินสาว

ขยับกางเกงในเบี่ยงออกสูดดมกลิ่นสตรีน่าหลงใหลก่อนตวัดลิ้นลากลงสู่กลีบบอบางอ่อนไหวสั่นระริก

“แพรี่หวาน”

กายสาวของบุษบาแอ่นโค้ง ชีพจรเต้นรัวกว่าเดิมยามลิ้นสากลากลงเนินสาวตรงที่ไร้ชายใดได้เคยแตะต้อง เธอกลั้นเสียงครางเอียงหน้ากัดชายผ้าคลุมเตียง สะท้านอีกครั้งเมื่อชายหนุ่มด้านล่างสอดนิ้วขยับพร้อมตวัดลิ้นทั่วดูดกลืนน้ำหวาน เสียงครางทุ้มพร่า

ปลายนิ้วสอดแทรกขยับเพียงเล็กน้อย ช่องทางรักแคบจนน่าแปลกใจ เขาขยับเปิดเรียกน้ำหวานดูดดึงเม้มไม่หยุด กลิ่นอิสตรี เนินสาวนุ่มนวล และรสชาติดั่งน้ำผึ้ง

ร่างใหญ่ขยับออกลุกขึ้นปลดเปลื้องกางเกงยีนส์สีเข้มออกจากร่าง ดวงตาคมไม่ละจากร่างงาม เพียงเขารูดกางเกงบ็อกเซอร์ลงกายแกร่งพลันดีดขึ้นตั้งลำชูชัน ใบหน้าหวานตกตะลึง เบิกตากว้าง

“มันแค่ใหญ่กว่าผู้ชายไทยเท่านั้น ไม่ต้องกลัว”

เขารีบกลับลงไปหาร่างสาวก่อนเธอเปลี่ยนใจ โน้มร่างบดจูบหนักหน่วงเต็มอารมณ์ผิดไปจากบทแรกโหมโลง มือขยำลงเนินทรวงเต็มแรง

“อื้อ อ่า อา”

บุษบาขยับหน้าหนีปากร้อนปล่อยเสียงครางยามมือใหญ่ล้วงลงเบื้องล่างอีกครั้งขยับสอดใส่

“ผมไม่ไหวแล้ว”

สิ้นเสียงทุ้ม กายชายขยับตัวไปขอบเตียงหยิบกางเกงยีนส์ขึ้นมา ล้วงถุงยางอนามัยในกระเป๋าออกมาฉีก

“ถอดกางเกงในของคุณแพรี่”

บุษบานอนนิ่ง มองชายหนุ่มนั่งขอบเตียงขยับมังกรใหญ่สวมถุงยางอนามัย แสงเงาจากโคมไฟนวลหัวเตียงมองเห็นลำใหญ่น่าหวาดหวั่น

มิคาอิลสังเกตว่าสาวร่างระหงยังนอนเงียบมองตรงไปทางกายแกร่งไม่วางตา จึงรีบขยับมือสวมลงโดยพลันแล้วกลับไปหาร่างสาวลงมือถอดกางเกงจตัวน้อยออกให้เอง

“คุณ เออ คือว่า”

เสียงหวานนุ่มมีร่องรอยหวาดหวั่นและไม่แน่ใจ มิคาอิลรีบขยับแทรกกลางหว่างขาจับต้นขาเธอเปิดออก ดันตัวคุกเข่าโน้มร่างลงเท้าฝ่ามือทั้งสองข้างลงข้างตัวคนใต้ร่างเพื่อกักไม่ให้เธอได้หลบหนี

“ไม่ต้องกังวลแพรี่ คุณพร้อมแล้ว น้ำหวานมากพอ”