บทที่2 ปรากฏกายกลางกระโจมนายโจร

เครื่องทองเหลือง และอาวุธหน้าตาประหลาดที่แขวนอยู่บนเสา เธอพยายามปลอบใจตัวเองว่านี่เป็นเพียงความฝันจากนิยายอาหรับราตรีที่เพิ่งนึกถึงเมื่อครู่  เธอยกมือเรียวบางขึ้นมาบิดที่ต้นแขนตัวเองอย่างแรงก่อนที่จะร้องลั่น

“โอ๊ย!!..ก็เจ็บนี่นา งั้นแสดงว่านี่ไม่ใช่ความฝันน่ะสิ!”  ดานีฟ องค์ชายรัชทายาทที่บัดนี้มีหนวดขึ้นจนรกครึ้มดูราวกับโจรทะเลทราย เขา มองอากัปกิริยาของหญิงสาวแปลกหน้าอย่างระแวดระวัง มือหนาของเขากำด้ามดาบสั้นที่เอวไว้แน่น เขาหรี่ตามองร่างบอบบางในชุดเดรสกระโปรงสั้นเต่อสีแดงสดที่เปิดเผยผิวพรรณอย่างไม่เกรงกลัว

“คนอะไรทำร้ายตัวเองก็ได้ หรือว่าเธอเป็นภูตผีปีศาจ หรือนางสวรรค์... ไม่สิ อาจจะเป็นสายลับของพวกโจรกลุ่มนั้นก็เป็นได้ แต่ไฉนเธอจึงปรากฏกายได้ราวกับหายตัวได้เช่นนี้”  เขาคิดในใจอย่างหนักหน่วง สมองประมวลเหตุการณ์ตรงหน้าเพื่อหาเหตุผล

“หยุด!!...นายเป็นใคร อย่ามองฉันแบบนี้นะ ถ้าไม่อยากถูกควักลูกตามากระทืบเล่นละก็จงตอบมาว่าที่นี่ที่ไหน?”   พวงชมพูรวบรวมความกล้า ชี้หน้าชายร่างยักษ์ที่มีหนวดเคราครึ้มและสวมชุดพื้นเมือง ท่าทางของเขาดูอันตรายและดุดันราวกับมหาโจร แต่เมื่อเธอมองไปรายรอบตัวเองชัดๆ อีกครั้งก็ต้องเบิกตาโพลง

“ที่นี่มันกระโจมนี่นา แล้วนี่ใครกัน”  เธอว่าพร้อมกับเดินเข้าไปใกล้ชายร่างยักษ์

ด้วยอาการไม่เชื่อภาพที่เห็นตรงหน้า เธอจึงยกมือขึ้นแล้วเอานิ้วไปจิ้มๆ ที่หน้าอกแกร่งของดานีฟเพื่อพิสูจน์ว่าเขาเป็นคนจริงๆ หรือภาพลวงตา ไซคาน องครักษ์ผู้ภักดีเห็นดังนั้นก็เบิกตากว้าง รีบปัดมือเธอออกทันทีด้วยความรวดเร็วและเข้ามาขวางหน้าผู้เป็นนายไว้

 “ขออภัยฝ่าบาทที่กระหม่อมไม่ทันระวัง!”

เมื่อเห็นถึงการแสดงออกและได้ยินคำศัพท์เฉพาะของไซคาน พวงชมพูรีบเอามือขึ้นมาปิดปาก “หรือว่านี่จะเป็น...เจ้าชายจริงๆ ใช่ไหมเนี่ย ยัยพวงชมพูเอ้ย แกอย่าบอกนะว่าแกฝันไปจริงๆ”  เพื่อความแน่ใจ เธอพูดตอกย้ำตัวเองแล้วยกมือขึ้นตบแก้มตัวเองอีกสองครั้งแรงๆ ก่อนที่จะร้องออกมาอีกรอบ

“โอ๊ย!!..ก็เจ็บจริงๆ นี่นา หรือว่า...”  เธอย้อนคิดถึงเหตุการณ์ก่อนหน้าที่เธอจะมาปรากฏกายที่นี่ ใช่แล้ว! ต้องเป็นตะเกียงอันเล็กจิ๋วนั่นแน่ๆ เมื่อก้มลงมองไปที่มือ ปรากฏว่าตะเกียงแก้วจิ๋วนั้นยังถูกกำแน่นอยู่ในมือของเธอ ตะเกียงนี่พาเรามา มันก็ต้องพาเรากลับได้สิ!

“เจ้าตะเกียงน้อย!!.. ได้โปรดพาฉันกลับไปยังที่เดิมด้วยเถิด เพี้ยง!”  เธอหลับตาปี๋ ถูตะเกียงแล้วอธิษฐานเสียงดัง แต่พอลืมตาขึ้นมาเธอก็ยังอยู่ที่เดิม  หญิงสาวทำอย่างนั้นซ้ำๆ ดานีฟมองภาพนั้นอย่างระแวงปนสงสัยและรำคาญใจ

“เจ้ามาบุกรุกกระโจมข้า แล้วอย่ามาแกล้งทำเป็นวิปลาสบอกข้ามาดีๆ ว่าพวกมันส่งเจ้ามาใช่ไหม!”  เขาตะคอกถามเธอเสียงดังลั่นกระโจมเป็นภาษาอาหรับ หญิงสาวผู้ฟังภาษาอาหรับไม่ออกเลยแม้แต่คำเดียวได้แต่ตกใจ น้ำหูน้ำตารื้นขึ้นมาทันที พวงชมพูร้องไห้สะอื้นฮักๆ อย่างน่าสงสาร ตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว

แต่องค์ชายดานีฟกลับมองว่าเธอเสแสร้งบีบน้ำตา เพื่อที่จะให้เขาตายใจแล้วอาจจะลอบลงมือสังหารเขา หรือไม่ก็อาจจะมาล้วงความลับ เขาจึงเค้นเสียงถามเธออีกครั้งด้วยความดุดัน  “เธอเป็นใคร มาจากไหน ใครส่งเธอมา!”

เมื่อได้รับการส่ายหน้าด้วยความไม่เข้าใจ ดานีฟจึงถอนหายใจและตัดสินใจเปล่งเสียงออกมาเป็นภาษาอังกฤษ คิดว่าอย่างน้อยสตรีที่แต่งกายราวกับคนชาติตะวันตกตรงหน้านี้ก็น่าจะเข้าใจบ้าง

“เจ้าฟังข้า ข้าจะถามเจ้าเป็นครั้งสุดท้ายว่าเจ้าเป็นใคร มาจากไหน ใครส่งเจ้ามาและมาทำไมในกระโจมข้า”  ทันทีที่เขาพูดภาษาอังกฤษจบ หญิงสาวเบิกตากว้างและยิ้มออกมาทั้งน้ำตาด้วยความดีใจ  เพราะในที่สุดก็จะได้สื่อสารกับเขาได้เสียที เธอยกหลังมือขึ้นปาดน้ำตาป้อยๆ อย่างน่าสงสาร ก่อนที่จะเอ่ยตอบออกไปด้วยน้ำเสียงปนสะอื้น

“ฉันชื่อพวงชมพู... มาจากเมืองไทย”  ได้ยินแค่ว่ามาจากเมืองไทย ดานีฟถึงกับขมวดคิ้วมุ่น มันจะเป็นไปได้ยังไงที่จะมาจากเมืองไทย เพราะเขาใช่ว่าจะไม่เคยไป การเดินทางต้องนั่งเครื่องบินไปหลายชั่วโมง ไม่ใช่อยู่ๆ จะหล่นตุบลงมากลางกระโจมกลางทะเลทรายแบบนี้

“พอเถอะ! เจ้าเลือกที่จะพูดเรื่องโกหก สงสัยว่าคงไม่อยากจะมีชีวิตอยู่แล้วสินะ...” ดานีฟตวาดเสียงแข็ง ขาดความอดทน

“ไซคาน นำสตรีผู้นี้ออกไปนอกกระโจมแล้วมัดไว้กลางแดด!”

“พะยะค่ะ!” ไซคานรับคำก่อนที่จะหันมากระชากแขนหญิงสาวด้วยความสุภาพที่แฝงไปด้วยความเด็ดขาด “เชิญแม่นาง!”

“เจ้าคนใจร้าย! ตัวเองน่ะสิเป็นโจร คำก็โจรสองคำก็โจร ฉันออกจะสวยขนาดนี้จะเป็นโจรได้ยังไง แกน่ะสิไอ้หน้าโจร ไอ้โจรทะเลทรายป่าเถื่อน ไม่ต้องมากลบเกลื่อนเลย ปล่อยฉันนะ!” พวงชมพูแหวเข้าใส่ ดิ้นรนขัดขืนสุดฤทธิ์

“นี่ถ้าเจ้ายังพูดมากอีกละก็ ข้าจะตบปากเจ้า!” ดานีฟขู่เสียงลอดไรฟัน

“ตบปากเนี่ยนะ!!.. พ่อแม่ฉันเลี้ยงดูฉันมาอย่างดียังไม่เคยจะลงไม้ลงมือ อ๋อ... นายเป็นโจรนี่นะ คงต้องการจะเรียกค่าไถ่ใช่ไหม ต้องการเท่าไหร่ล่ะ เอาโทรศัพท์มาสิ ฉันจะบอกให้พ่อกับแม่ฉันเอาเงินมาไถ่ตัว หรือไม่ก็ให้โอนเข้าบัญชีนายเลยก็ได้... อ๋อ คิดออกละ เป็นโจรคงจะไม่มีบัญชีกับเขาสินะ!” พวงชมพูเชิดหน้าท้าทายอย่างลืมตาย

“พาตัวนางออกไป!! ก่อนที่ข้าจะหมดความอดทนแล้วพลั้งมือทำร้ายสตรี!”   ดานีฟคำรามลั่นกระโจม  ไซคานออกแรงดึงร่างบาง พวงชมพูลุกขึ้นกระทืบเท้าอย่างขัดใจก่อนที่จะถูกกึ่งลากกึ่งจูงเดินออกไปด้วยใบหน้าบูดบึ้ง ท่ามกลางทะเลทรายที่ร้อนระอุและอนาคตที่ไม่อาจคาดเดา

แสงแดดของทะเลทรายไฮบายาในยามบ่ายนั้นร้อนระอุราวกับจะแผดเผาทุกสรรพสิ่งให้กลายเป็นเถ้าถ่าน  ไซคานทำตามรับสั่งขององค์ชายรัชทายาทอย่างเคร่งครัด เขามัดมือของหญิงสาวแปลกหน้าไพล่หลัง ผูกข้อเท้าของเธอติดกันอย่างแน่นหนาเพื่อป้องกันการหลบหนี แล้วนำร่างบอบบางนั้นออกไปทิ้งไว้กลางแดดจ้า

ทรายเบื้องล่างร้อนระอุราวกับกระทะเหล็กตั้งไฟ พวงชมพูที่คุ้นเคยแต่กับห้องแอร์เย็นฉ่ำและชีวิตคุณหนูผู้เพียบพร้อม ไม่อาจทนทานต่อสภาพอากาศอันโหดร้ายนี้ได้ เพียงไม่นานนัก สติสัมปชัญญะของเธอก็ดับวูบ ร่างบางร่วงหล่นลงไปกองกับพื้นทราย หมดสติไปในทันที