บทที่ 3 ฟื้นขึ้นมาในกระโจม

องครักษ์หนุ่มที่ยืนคุมอยู่ห่างๆ  สังเกตเห็นความผิดปกติ จึงรีบวิ่งเข้าไปดู เมื่อพบว่าหญิงสาวสิ้นสติไปแล้วจริงๆ เขาจึงรีบหันหลังกลับ วิ่งเข้าไปรายงานผู้เป็นนายในกระโจมด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

“ฝ่าบาทๆ พ่ะย่ะค่ะ! นางโจรเป็นลมแดดไปแล้วพระเจ้าค่ะ”

 ไซคานคุกเข่าลงรายงานด้วยน้ำเสียงร้อนรน ดานีฟละสายตาจากแผนที่บนโต๊ะทำงาน แววตาของเขาเยือกเย็น

“ข้าไม่เชื่อ…คงจะสำออยหรือไม่ก็เรียกร้องความสนใจนะสิ”

เขากล่าวเสียงเรียบ คนพวกนี้มักมีเล่ห์เหลี่ยมแพรวพราวเสมอ

“แต่นางตัวร้อนและไข้สูงมากเลยนะพ่ะย่ะค่ะ ไม่แน่ว่านางอาจจะตายได้ ถ้าเกิดนางตายขึ้นมาเราจะไม่รู้อะไรจากปากนางเลยนะพ่ะย่ะค่ะ” ไซคานพยายามทัดทานเขาเป็นนักรบที่ผ่านสนามรบมามาก ย่อมดูออกว่าอาการป่วยของสตรีผู้นี้ไม่ใช่การเสแสร้งดานีฟนิ่งคิดไปครู่หนึ่ง คำพูดของไซคานมีเหตุผล หากนางเป็นสายลับจริง การปล่อยให้ตายย่อมเป็นการตัดตอนเบาะแสสำคัญ

 “ที่เจ้าพูดก็มีเหตุผล ไปนำตัวนางเข้ามา”

“แต่ว่าจะดีรึพ่ะย่ะค่ะ ที่จะต้องตัวนาง” องครักษ์หนุ่มลังเล ด้วยสตรีชาวตะวันออกกลางนั้นถือเนื้อถือตัว การถูกเนื้อต้องตัวสตรีที่ไม่ใช่ภรรยาหรือคนในครอบครัวถือเป็นเรื่องไม่สมควรยิ่ง

“เจ้าอย่าคิดมากเลย ถ้าไม่อยากโดนตัวก็เอาผ้าไปห่อแล้วนำตัวเข้ามา”

องค์ชายตัดรำคาญ  ไซคานรีบไปทำตามรับสั่งทันที เขาคว้าผ้าห่มผืนหนาออกไปห่อหุ้มร่างที่หมดสติของหญิงสาว แล้วอุ้มเธอกลับเข้ามาวางลงบนฟูกนอนนุ่มภายในกระโจม เมื่อจัดการวางร่างสาวลงเรียบร้อยแล้ว เขาก็โค้งคำนับแล้วเดินออกไปยืนเฝ้าหน้ากระโจมอย่างรู้หน้าที่ ทิ้งให้องค์ดานีฟอยู่กับนางโจรสาวเพียงลำพังความเงียบโรยตัวลงมาภายในกระโจม ดานีฟลุกจากโต๊ะทำงานเดินเข้าไปใกล้ร่างที่ถูกห่อด้วยผ้า เมื่อเห็นว่าไซคานออกไปแล้ว เขาจึงค่อยๆ ยื่นมือไปอังที่จมูกของเธอเพื่อตรวจดูการหายใจ แต่แล้วลมหายใจที่เป่ารดฝ่ามือของเขากลับร้อนผ่าวราวกับไอแดด ทำเอาเขาต้องหดมือกลับด้วยความตกใจ ความร้อนระดับนี้บ่งบอกได้ชัดเจนว่าเธอกำลังไม่สบายอย่างหนัก

“หรือว่าเธอต้องพบหมอ…” เขารำพึงกับตัวเอง แต่อีกใจก็ค้านขึ้นมาทันควัน

“ฮึ! แล้วจะสนใจอะไรล่ะ ก็แค่สายโจร ดูแลไปตามยถากรรมก็พอ  ให้ฟื้นให้ได้ข่าวแล้วก็จัดการซะ”

แต่ถึงกระนั้น ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีและสามัญสำนึกของมนุษย์ก็ถีบเขาเข้าอย่างแรง ปล่อยให้ผู้หญิงตัวเล็กๆ ตายไปต่อหน้าต่อตาไม่ใช่สิ่งที่ลูกผู้ชายหรือผู้นำเช่นเขาควรกระทำ ชายหนุ่มตัดสินใจเดินไปหยิบอ่างน้ำใบเล็ก เทน้ำสะอาดลงไปแล้วใช้ผ้าผืนเล็กชุบน้ำ บิดหมาดๆ ก่อนจะนำมาซับไปตามใบหน้าและลำคอของเธออย่างเบามือ หยาดน้ำที่เช็ดลงบนใบหน้าทำให้เครื่องสำอางของเธอละลาย ทั้งมาสคาร่าที่ดวงตาและลิปสติกสีสดที่ริมฝีปากเลอะเทอะเปรอะเปื้อนเต็มหน้าไปหมด ดูมอมแมมราวกับลูกแมวตกน้ำ แต่ถึงกระนั้นเธอก็ยังคงไม่ได้สติ  เขาพยายามจะให้น้ำเธอ ดานีฟค่อยๆ ประคองศีรษะของเธอขึ้นแล้วกรอกน้ำเข้าปาก แต่กรอกไปเท่าไหร่ เธอก็ไม่ได้กลืนกินเสียที น้ำใสๆ ไหลรินออกจากมุมปากจนหมด

เมื่อไม่มีทางเลือก องค์ชายจึงตัดสินใจยกจอกน้ำจรดริมฝีปากของตนเอง อมน้ำเย็นเฉียบไว้ในปาก ก่อนที่จะโน้มใบหน้าลงไปบรรจงป้อนน้ำให้เธอผ่านริมฝีปากของเขาเอง ความอุ่นร้อนจากริมฝีปากบางที่เผยอรับน้ำทำให้หัวใจของชายหนุ่มกระตุกไปชั่วขณะ  เพียงไม่นาน เปลือกตาบางใสที่ปิดสนิทก็ค่อยๆ ขยับยุกยิก ก่อนที่เธอจะปรือตาลืมขึ้นมา ทว่า สิ่งแรกที่พวงชมพูเห็นผ่านม่านตาที่พร่ามัว คือใบหน้าของชายหนุ่มที่มีหนวดเครารกครึ้มอยู่ใกล้ชิดจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจ ความหวาดกลัวแล่นปราดจับขั้วหัวใจ ทำเอาเธอตกใจสุดขีดและหมดสติลมจับไปอีกรอบในทันที

“ใจเสาะขนาดนี้จะปฏิบัติภารกิจได้ยังไง หรือว่าเธอจะไม่ใช่สายโจรจริงๆ”

ดานีฟถอนหายใจยาว มองร่างที่สลบไสลด้วยความสับสน

 “แล้วเธอเป็นใครมาจากไหนกัน มาราวกับว่าพระเจ้าส่งเธอมาอย่างนั้นหรือ มาแบบไม่ให้ซุ่มไม่ให้เสียง หรือว่าเธอจะเป็นปีศาจหรือแม่มดกัน”

เขากวาดสายตาสำรวจเสื้อผ้าของเธออย่างพินิจพิเคราะห์ ชุดเดรสสีแดงที่เธอสวมใส่นั้นดูสั้นเขินและเปิดเผยสัดส่วนราวกับคนชาติตะวันตกนิยมใส่กัน  แต่ผิวพรรณที่ขาวเหลืองเนียนละเอียด และเครื่องหน้าจิ้มลิ้มกระจุ๋มกระจิ๋มแบบนี้ ช่างดูคุ้นตาเขาเหลือเกิน... เหมือนคนทางเอเชีย

“หรือว่าเธอจะเป็นสาวไทยจริงๆ...”

ความคิดนั้นกระตุกความทรงจำที่ถูกเก็บซ่อนไว้ในส่วนลึกของหัวใจ องค์ชายหวนคิดถึงเหตุการณ์เมื่อสามปีที่ผ่านมา ตอนนั้นเขาได้เสด็จไปเยือนประเทศไทยอย่างไม่เป็นทางการ และได้ท่องเที่ยวไปพักผ่อนเป็นการส่วนตัวในเมืองพัทยา

..ตอนนั้นเขาได้ช่วยชีวิตเด็กสาวไว้คนหนึ่ง ในขณะที่เขากำลังเดินเล่นรับลมชมทิวทัศน์ทะเลของไทย พลันเขาก็ได้ยินเสียงคนร้องให้ช่วย เมื่อมองลงไปในเกลียวคลื่น ปรากฏร่างคนกำลังจมน้ำ ผลุบๆ โผล่ๆ ตะเกียกตะกายเอาชีวิตรอด... ไม่รอช้า ดานีฟ

กระโจนลงน้ำและว่ายน้ำเข้าไปช่วยเธอทันที แต่เมื่อไปถึง หญิงสาวก็จมน้ำจนหมดสติไปแล้ว ในครั้งนั้นเขารีบอุ้มเธอขึ้นฝั่งและตัดสินใจผายปอดให้เธอ โดยใช้ปากประกบแล้วก็ทำพีซีอาร์ (CPR) อย่างสุดความสามารถ เพราะไม่เช่นนั้นแล้ว เธออาจจะเสียชีวิตไปแล้วก็ได้ ร่างกายของสาวน้อยคนนั้นดูบอบบาง เขาจึงต้องระมัดระวังในการกดหน้าอก แต่นั่นไม่ได้เป็นปัญหา เพราะเขาเองเมื่อห้าปีก่อนได้ศึกษาอยู่ในอังกฤษ ก็ได้ฝึกทักษะการปฐมพยาบาลและช่วยเหลือคนมาบ้าง

...เมื่อสาวน้อยสำลักน้ำและได้สติขึ้นมา เธอถึงกับตะลึงทำอะไรไม่ถูก ได้แต่นอนหอบหายใจหน้าแดงก่ำด้วยความเขินอายปนตกใจ ชั่วครู่ก็ได้มีชายหญิงวัยกลางคนวิ่งหน้าตื่นเข้ามา ก่อนที่จะร้องเรียกเธอด้วยความเป็นห่วง...

”ยัยชม..เป็นยังไงบ้างลูก!”

“แม่…ชมเป็นตะคิว พอดีได้มิสเตอร์คนนี้ช่วยไว้ค่ะ”

“ขอบคุณมากๆ เลยนะคะที่ช่วยลูกสาวเรา” ทั้งคู่กล่าวขอบคุณเขาอย่างสุดซึ้งก่อนที่จะประคองลูกสาวแยกจากกันไป ในขณะที่เขายังคงยืนจ้องมองแผ่นหลังของหญิงสาวคนนั้นจนลับสายตา... ภาพในอดีตซ้อนทับกับภาพหญิงสาวตรงหน้า ดานีฟเพ่งมองใบหน้ายามหลับใหลของเธออีกครั้ง ไม่แน่ว่าเธออาจจะเป็นสาวไทยจริงๆ ก็ได้ เพราะหน้าตาของเธอก็ไม่ได้มีเค้าโครงที่ละม้ายคล้ายคนอาหรับเลยแม้แต่น้อย