คนดี

“เดี๋ยวค่ะ จะไปไหนคะ?”

“ก็กลับไง ยังจะถามอีก” ศารทูลตอบ แววตายังคงดุนิด ๆ ซึ่งเป็นผลมาจากอารมณ์โกรธก่อนหน้านั้นยังไม่หายคุกรุ่นดี

“เพื่อนฉันยังไม่กลับกันเลยค่ะ เดี๋ยวฉันเข้าไปนั่งด้านใน คงไม่มีอะไรแล้วมั้งคะ”

“คุณไม่เห็นเหรอว่าเจ้าหมอนั่นก็เข้าไปข้างใน หรือคุณอยากจะเจอมันอีก” ชายหนุ่มถามกลับเสียงเข้ม

“ไม่ใช่อย่างนั้น แต่เพื่อนฉันยังไม่กลับ ฉันจะกลับยังไงละคะ นี่ก็ดึกแล้ว”

“ก็ผมจะไปส่งคุณอยู่นี่ไง”

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ เกรงใจ อีกสักพักเพื่อน ๆ ก็คงจะกลับกันแล้ว เอาเป็นว่าขอบคุณที่ช่วยฉันไว้นะคะ” ศารทูลปล่อยมือจากเรียวแขนของหญิงสาวแล้วยกขึ้นกอดอกมองคนดื้อตรงหน้า

ถึงขนาดนี้แล้วเธอยังดึงดันที่จะเข้าไปด้านใน ซึ่งอาจจะเจอเจ้าเด็กหนุ่มนั่นอีก ทั้งที่เขาช่วยแก้สถานการณ์แอบอ้างความเป็นแฟนให้เจ้านั่นถอยร่นไปแล้ว และถ้าเธอกลับเข้าไปอีกโดยไม่มีเขา จะเป็นยังไงต่อ เขาไม่เชื่อว่าหมอนั่นจะไม่มายุ่งอีก ชายหนุ่มจึงคิดว่าวิธีที่เขาจะทำนี้ คงช่วยปรามเธอได้บ้าง

“เหรอ? งั้นผมขอโทรบอกหนึ่งหน่อยนะ เห็นบ่นว่าโทรมาหาคุณแล้วไม่ค่อยรับสาย ไม่รู้หนีเที่ยวหรือเปล่า สงสัยจะจริงแล้วสิ” ชายหนุ่มเปรยพร้อมทั้งล้วงหาโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงยีน

“อย่านะคะ ขอร้อง ฉันไม่อยากให้พี่หนึ่งเป็นห่วง” คคนางค์รีบหันมาห้ามเขา ท่าทีรั้น ๆ เมื่อกี้หายไปนิด เพียงนิดเดียวเท่านั้นเพราะเห็นว่าแววตายังวาวโรจน์อยู่

“ถ้าไม่อยากให้หนึ่งเป็นห่วงก็กลับได้แล้ว ผมจะไปส่ง” ชายหนุ่มเสนออีกครั้ง

“ก็ได้ค่ะ” ในที่สุดหญิงสาวก็ยอมตอบรับจนได้ เอาเถอะเธอก็เริ่มง่วง อยากจะกลับที่พักอยู่เหมือนกัน

“ก็แค่นั้น ทำไมต้องให้ขู่ด้วย”

“แล้วจะมาขู่ทำไมล่ะคะ” หญิงสาวถามกลับ แอบผิดหวังที่เขาไม่ได้เป็นอย่างที่เธอคิด ฟังแต่คนินสรรเสริญอีกฝ่ายจนเกินจริง พอได้มาเจออีกครั้ง แม้เป็นเพียงครั้งที่สอง แต่เธอฟันธงเลยว่าชายหนุ่มตรงหน้าเธอน่ะร้าย! ความรู้สึก มุมมองดี ๆ ที่เคยมีต่อเขา เธอขอคืน! คคนางค์คิดในใจอย่างเคือง ๆ

“ก็บอกดี ๆ ไม่ไปเองนี่ ดื้อนะเรา ที่นายหนึ่งเคยเล่าไม่ใช่อย่างนี้นี่”

“ที่พี่หนึ่งเล่าให้ฉันฟังก็ไม่เป็นแบบนี้เหมือนกันค่ะ” หญิงสาวแย้งกลับอย่างไม่ยอมเช่นกัน ท่าทีรั้น ของเธอ ทำให้เขานึกอยากต่อปากต่อคำ คงสนุกดี

“ยังไง นายหนึ่งว่าผมเป็นคนยังไง?” เขากอดอกปักหลักรอฟังอย่างตั้งใจ

“ก็ไม่ยังไง ก็บอกว่าเป็นคนดีไง”

“อ้าว! แล้วนี่เค้าไม่เรียกว่าดีเหรอ อุตส่าห์ช่วยออกมาให้รอดจากปากเหยี่ยวปากกา แถมจะพาไปส่งที่หออีกด้วย” นั่นไง เห็นไหมล่ะ ว่าเขาน่ะร้าย แค่นี้ยังทวงบุญคุณเธอไม่เลิก

“ไม่ได้ขอนี่คะ เรื่องที่คุณบังเอิญกันฉันออกมาจากผู้ชายคนนั้นก็ขอบคุณไปแล้ว ส่วนเรื่องไปส่ง ก็บอกแล้วไงว่าจะกลับพร้อมเพื่อน”

“ผมก็บอกไปแล้วไง ถ้าคุณกลับกับเพื่อน ก็แค่จะโทรบอกนายหนึ่งเท่านั้นเองว่าเห็นน้องสาวมาเที่ยวผับ เขาจะได้ไม่เป็นห่วง คุณไม่ให้ผมโทรเอง” ชายหนุ่มก็ยังคงยียวนไม่เลิก

“คุณ!” หญิงสาวขึ้นเสียงอย่างเหลืออด แม้เขาจะเป็นเจ้านายพี่ชาย แต่ไม่ใช่เจ้านายเธอเสียหน่อย ทำไมต้องมาบงการทุกอย่าง

“ครับผม” ศารทูลขานรับพร้อมเลิกคิ้วมองอย่างล้อเลียน เมื่อเห็นท่าทีฮึดฮัดทำอะไรเขาไม่ได้ แอบเห็นหญิงสาวกำหมัดน้อย ๆ คงอยากตะบันหน้าเขามาก

ศารทูลก็ตอบตัวเองไม่ได้เหมือนกันว่าเป็นอะไรไป ทำไมถึงได้มาต่อล้อต่อเถียงราวกับเด็กอย่างไร้สาระอย่างนี้ ปกติเขาไม่ได้มีนิสัยอย่างนี้กับผู้หญิง การต่อความยาวสาวความยืดไม่ใช่วิสัยเขาเลย แต่กับคนตรงหน้า เมื่อเห็นท่าทางรั้น ๆ งอน ๆ เขากลับกระชุ่มกระชวย มีความสุขพิลึก รู้แต่ว่าอีกฝ่ายน่าแกล้งและเขาก็อยากแกล้งเสียด้วย

“ก็ได้ ฉันขี้เกียจเถียงกับคุณแล้ว ฉันขอโทรบอกเพื่อนก่อน” หญิงสาวว่า หันหลังหนีหน้าตายียวนของอีกฝ่าย หยิบโทรศัพท์ต่อสายหาเพื่อน เพื่อบอกกล่าวว่าเธอขอตัวกลับก่อน

เมื่อวางสายถึงได้หันกลับมามองชายหนุ่มตรงหน้าอีกครั้ง แต่เมื่อเห็นหน้าตารื่นรมย์ของเขากลับทำให้เธอหงุดหงิดยิ่งนัก ไอ้ท่าทีดุดัน วางฟอร์มตั้งแต่แรกที่เจอหายไปไหนหมดนะ

“เรียบร้อย?” ชายหนุ่มถาม หญิงสาวแค่พยักหน้าพร้อมกับหน้าตาที่บูดบึ้งแสดงความรู้สึกจากข้างในว่าขณะนี้รู้สึกยังไงกับเขา แต่เขาน่ะหรือจะแคร์ ชายหนุ่มผายมือเชิญชวน เดินนำหน้าพร้อมผิวปากอย่างอารมณ์ดีตรงไปที่ลานจอดรถ