ห้ามบล็อค

หลังจากนั่งเงียบอยู่ภายในรถมาสักพัก จนชายหนุ่มเบนหัวรถไปในทิศที่ไม่ใช่เส้นทางกลับหอพัก คคนางค์จึงค้านขึ้นมา

“นี่ไม่ใช่ทางไปหอฉันนี่คะ” ถึงแม้เธอจะไม่ใช่คนเชียงใหม่ แต่พอจะรู้ว่าเส้นทางที่ชายหนุ่มพามานี้ไม่สามารถทะลุหรือเชื่อมต่อเส้นทางที่ไปหอพักเธอได้

“อ้าว! ก็ตั้งแต่ขึ้นรถมา คุณไม่บอกว่าหอคุณอยู่ตรงไหน ผมก็ขับไปเรื่อยสิ นี่ก็เริ่มหิวแล้ว เลยว่าจะไปหาอะไรกินเสียหน่อย” หญิงสาวหน้าเหวอ ใช่! เธอเองก็ลืมบอกว่าหอเธออยู่ที่ไหน แอบคิดว่าคนินคงเล่าให้ฟังบ้างว่าเธอพักอยู่ที่ไหน ยังไง นี่เธอหวังอะไร โอ๊ย! ตายแล้ว มัวแต่โมโหเขาจนลืมบอกทาง

“แต่ฉันไม่หิวค่ะ อยากกลับห้อง ฉันอยู่หอพักวารีค่ะ ซอยเจ็ด ข้าง ๆ ม. ถ้าจะกรุณาแค่กลับรถแล้วส่งฉันก่อน หลังจากนั้นคุณจะได้ไปกินอย่างสบายใจค่ะ” คคนางค์ปฏิเสธแก้เก้อ ตั้งหลักแจ้งเรื่องที่พักเธอใหม่

“แต่ผมหิว ห้องน่ะยังไงก็ได้กลับแน่นอนไม่ต้องห่วงหรอก ผมคงไม่พาคุณไปปู้ยี่ปู้ยำให้เสียชื่อหรอกครับ” ชายหนุ่มเอ่ยอย่างล้อเลียน นึกขำคนข้าง ๆ ที่ตั้งแต่ขึ้นรถมาก็หน้าตาบูดบึ้ง ไม่พูดไม่คุย ที่พักของเธอน่ะเขาพอรู้ว่าอยู่ที่ไหน แต่ยังไม่อยากพาไปส่งเสียอย่างนั้น ดูสิว่าเจ้าหล่อนจะมีปฏิกิริยายังไง

“ค่ะ งั้นก็แล้วแต่คุณเลยค่ะ ถ้าสบายใจ” คคนางค์บอกไปอย่างตัดความรำคาญ แล้วก็นั่งเงียบมาตลอดทาง เพราะคิดว่ายังไงก็ไม่มีทางชนะเขา ชายหนุ่มชำเลืองมองพร้อมกับยิ้มบาง ๆ แกล้งคนสนุกดีอย่างนี้นี่เอง นี่เขาบ้าบอขนาดนี้เลยเหรอ?

ขณะที่สนุกกับการต่อล้อต่อเถียงกับหญิงสาว เสียงโทรศัพท์ก็ดังแทรกขึ้น แค่เห็นชื่อที่โชว์หราบนหน้าจอก็ไม่อยากจะรับ แต่ก็นึกได้ว่ายังไม่ได้บอกเพื่อน เลยตอบกลับเพื่อนไปสั้น ๆ

“เออ กูกลับแล้ว มีธุระด่วนลืมบอกมึง”

“ธุระอะไรของมึง กูเห็นมึงหิ้วเด็กที่ไหนขึ้นรถออกไป ร้ายนะมึง” ชัชชาติแผดเสียงมาตามสาย

“เรื่องของกูมั้ย? ไว้เจอกันคราวหน้านะ แค่นี้ก่อนกูขับรถอยู่” ชายหนุ่มพยายามตัดบท แต่อีกฝ่ายยังไม่วายแผดเสียงตามมา

“เฮ้ย มึงไม่ต้องรีบขนาดนั้น ยังไงสวรรค์ก็รอมึงข้างหน้า กูเข้าใจว่ามึงอยู่บนดอยนาน คงอดอยากปากแห้งมากสิท่า ยังไงก็เบา ๆ มือน้องเค้าหน่อยนะ เห็นตัวเล็ก ๆ สงสารว่ะ” ชัชชาติหัวเราะตามสายมาอย่างสะใจตามสไตล์ของมัน ซึ่งเขาชินแล้ว แต่เสียงที่ลอดลำโพงออกไปนี่สิ ไม่รู้ว่าหญิงสาวข้าง ๆ ได้ยินหรือเปล่า

“เออ กูรู้ ไม่ต้องให้มึงมาบอกหรอก แค่นี้นะ กูรีบ” เขาตัดสายทิ้งทันทีที่พูดจบ โดยไม่สนใจว่าปลายสายอีกฝั่งจะเป็นยังไง หลังจากนั้นก็หันมาตั้งใจขับรถต่อ ทำให้บรรยากาศในรถตกอยู่ในความเงียบอีกครั้ง หารู้ไม่ว่าหญิงสาวข้าง ๆ ได้ยินที่เขาสนทนากับเพื่อนชัดเจนแทบทุกคำ และเธอรู้ดีว่าหมายถึงอะไร ทำเอาหญิงสาวหน้าเห่อแดงไปหมด ยังดีที่ในรถค่อนข้างมืด ไม่งั้นเธอไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน ส่วนชายหนุ่มเองหลังจากวางสายจากเพื่อนก็ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ยังคงขับรถไปเรื่อย ๆ อย่างสบายใจ

คคนางค์อดทนรอจนกระทั่งเขาพาแวะกินข้าวต้มโต้รุ่งที่ร้านริมทางง่าย ๆ แม้รสชาติอาหารที่เขามาพากินจะอร่อยติดลิ้น แต่เธอก็ไม่มีจิตใจเพลิดเพลินกับรสของอาหาร เพราะยังเคืองคนตรงหน้าไม่หาย และเขาก็ไม่ได้สนใจเธอมากไปกว่าอาหารตรงหน้า ทั้งยังเหมือนจะอารมณ์ดีผิดกับตอนแรกที่เจอกัน

“อิ่มแล้วเหรอ” ชายหนุ่มถามเมื่อเห็นเธอรวบช้อน ยกแก้วน้ำขึ้นมาดื่ม หญิงสาวไม่ตอบเพียงพยักหน้าเท่านั้น เขาไม่ว่าอะไรยังคงละเมียดละไมกับอาหารตรงหน้าจนเธอนึกหมั่นไส้ นับเลขในใจรออย่างอดทนแต่อีกฝ่ายก็เหมือนจะแกล้ง นั่งทานไปเรื่อยอย่างไม่รีบร้อนแต่ขัดใจเธอยิ่งนัก

หญิงสาวจึงหยิบสมาร์ตโฟนขึ้นมานั่งกดเล่นฆ่าเวลา ส่งข้อความไปถามเพื่อน ๆ ในไลน์กลุ่ม ไถ่ถามว่ากลับกันหรือยัง แต่ห้องสนทนากลับร้าง เงียบไม่มีใครอ่านข้อความเธอสักคน คคนางค์ถอนหายใจอย่างเซ็ง ๆ เลยนั่งเขี่ยหน้าจอเล่นดูอะไรไปเรื่อยเปื่อยเพื่อรอคนตรงหน้าทานอาหาร

“แอดไลน์ ผมมาหน่อยสิ” อยู่ ๆ ชายหนุ่มที่นั่งทานอาหารเงียบก็เอ่ยปากขึ้นมา

“แอดไปทำไมคะ”

“ไว้ส่งสติ๊กเกอร์หาแก้เซ็งมั้ง”

“งั้นขอไม่ทำตามนะคะ ช่วงนี้ฉันใกล้สอบ ไม่มีเวลามาอ่านสติ๊กเกอร์แก้เซ็งของใครหรอกค่ะ” หญิงสาวปฏิเสธ

“โอเค คุณไม่แอดผม ผมแอดไปเองก็ได้ เอา ID มาสิ ผมแอดไปเอง”

“NONGNUANG” คคนางค์ยอมบอก ID LINE ของตัวเองไปเพื่อตัดปัญหา ชายหนุ่มเพิ่มเข้ามาใน         ลิสเพื่อนใหม่ เธอตั้งใจว่าเดี๋ยวจะไปบล็อกไว้

“อย่าบล็อกนะ” เขาดักคอ

“ค่า ทราบค่ะ ว่าแต่เมื่อไรจะทานเสร็จแล้วพาฉันไปส่งสักทีคะ ง่วงแล้วค่ะ”

“แน่นะ” เขาถามย้ำ หญิงสาวพยักหน้าส่ง ๆ เขาจะได้เลิกเซ้าซี้สักที

ชายหนุ่มส่งสายตาคาดโทษแล้วเรียกพนักงานมาเก็บเงิน หลังจากนั้นจึงยอมขับรถมาส่งเธอที่หอพัก หญิงสาวไหว้ขอบคุณเขาก่อนลงจากรถ

“ห้ามบล็อกนะ ไว้ผมจะคอยแจ้งข่าว เวลาที่หนึ่งเค้าลงมาหาคุณ เผื่อคุณแอบหนีเที่ยวอยู่ จะได้ไม่โดนดุ ฝันดีนะสาวน้อย แล้วเจอกันใหม่ครับ” ชายหนุ่มย้ำ จนคคนางค์ต้องส่ายหัวในความดื้อดึงของเขา

“ค่ะ” สุดท้ายเธอจะพูดคำไหนได้ หญิงสาวยืนถอนหายใจมองไฟท้ายรถของคนเอาแต่ใจที่ค่อย ๆ หายลับตาไป พี่หนึ่งทนเขามาได้ยังไงนะ ผู้ชายคนนี้ทำไมร้าย น่าปวดหัวจัง!