บทที่ 7

“ดาคุยเป็นเพื่อนคุณบรรณไปก่อนนะลูก พ่อกับแม่จะไปทักทายแขกคนอื่นๆ ก่อน” รัฐมนตรีเอ่ยขึ้นแล้วพาภรรยาไปทักทายแขกตามหน้าที่เจ้าภาพที่ดี

“พ่อคะ…เดี๋ยวก่อน...” อลินดาเรียกบิดาและเตรียมจะขยับตัวลุกขึ้น ทว่าก็ถูกบรรณคว้ามือบางเอาไว้เสียก่อน หญิงสาวพยายามชักมือกลับแต่เขาเกร็งข้อมือและออกแรงบีบจนเธอต้องนิ่วหน้าด้วยความเจ็บ

“ทำไม กลัวนายพศินเข้าใจผิดหรือยังไง”

“ไม่เกี่ยวกับเขา และคุณก็กรุณาปล่อยมือฉันด้วยค่ะ” เธอใช้ไม้อ่อนด้วยการพูดอย่างสุภาพเข้าสู้ แต่ชายหนุ่มไม่สนใจ มือหนาแกร่งยังคงกุมมือเล็กของเธอไว้แน่นเช่นเดิม

“คุณบรรณ…”

อลินดาเรียกชื่อเขาเป็นครั้งแรกอย่างเลี่ยงไม่ได้ ใบหน้าคมเข้มเต็มไปด้วยเสน่ห์หันมาช้าๆ และสบตากลมโตที่มีแววของความตื่นตระหนกเจืออยู่

“จำชื่อนี้ให้ขึ้นใจนะอลินดา เพราะต่อไปคุณจะต้องเรียกผมทุกวัน”

ประโยคดังกล่าวทำเอาหญิงสาวถึงกับผงะ หัวใจเต้นแรงระทึกคล้ายจะทะลุออกมานอกอกเสียให้ได้ ความคลางแคลงสงสัยเกี่ยวกับผู้ชายคนนี้มีมากขึ้นเรื่อยๆ แต่สัญชาตญาณของเธอบอกให้รู้ว่าเขาช่างน่ากลัวยิ่งนัก และเธอก็ควรต้องอยู่ห่างๆ เขาให้มากที่สุด

“คุณเป็นใครและต้องการอะไรกันแน่”

“หึหึ…ถ้ารีบบอกไป เรื่องมันก็จบเร็วสิคุณหมอ เรามาช่วยกันเขียนบทละครชีวิตขึ้นมาใหม่กันเถอะ เขียนให้ยาวๆ แบบดราม่าไปเลย เพราะถ้าจบง่ายๆ สั้นๆ มันไม่สะใจผม” บรรณบอกยิ้มๆ แววตาคมเยือกเย็นและไร้ความรู้สึก

“หมายความว่ายังไง?” อลินดาถามเสียงห้วนขึ้น เพราะหญิงสาวรู้สึกว่ากำลังถูกเขาข่มขู่และเล่นสงครามประสาทให้ตนหวาดกลัว

“ก็หมายความว่า…” เจ้าพ่อหนุ่มหยุดพูดและลดสายตาลงมาจับจ้องที่กลีบปากอวบอิ่มซึ่งถูกเคลือบด้วยลิปสติกครอสอย่างหื่นกระหาย อลินดารู้ว่าถูกมองอะไรจึงรีบเม้มปากเป็นเส้นตรงและหันไปอีกทาง ก่อนจะประสานสายตากับพศิน จนอีกฝ่ายต้องรีบเดินเข้ามาหา

“มีอะไรให้พี่ช่วยไหมน้องดา”

“เอ่อ…” อลินดาเตรียมจะบอกพศิน แต่แรงบีบที่ข้อมือบางเตือนให้เธอรู้ว่าอยู่นิ่งๆ เป็นดีที่สุด “ปะ…เปล่าค่ะไม่มีอะไร” ในที่สุดหญิงสาวจำต้องโกหก แต่พศินไม่ยอมกลับไปนั่งที่เดิม

“เธอบอกแล้วนี่ว่าไม่มีอะไร นายก็ควรจะกลับไปนั่งที่ของนายได้แล้ว” บรรณเอ่ยปากไล่ พศินแม้จะหวงอลินดามากแค่ไหน แต่ก็ไม่กล้าต่อกรกับบุรุษผู้ยิ่งใหญ่แห่งน่านน้ำอันดามันได้ จึงจำยอมศิโรราบล่าถอยกลับไปนั่งตามเดิม

“ทำไมไม่นั่งกับน้องดาละลูก ปล่อยให้ผัวใหม่นังพัดใกล้ชิดน้องดาแบบนั้นได้ยังไง” คุณหญิงอมรรัตน์ต่อว่าบุตรชายเสียงขรม พศินเสียฟอร์มอยู่แล้วก็ยิ่งหงุดหงิดมากกว่าเดิม

“แม่ไม่รู้ความจริงก็อย่าพูดมากดีกว่า”

“ความจริงอะไร?” คุณหญิงอมรรัตน์ขมวดคิ้วถามด้วยความสงสัย เพราะสองครั้งสองคราที่บุตรชายเจอผู้ชายคนนั้นแล้วเป็นต้องแสดงออกชัดเจนว่าหวาดกลัวอย่างเก็บอาการไว้ไม่มิด

“คุณบรรณเป็นพี่ชายพัดชานะสิแม่”

คุณหญิงอมรรัตน์อ้าปากค้างพร้อมกับยกมือขึ้นทาบอกอย่างตกใจเป็นที่สุด ด้วยเข้าใจผิดมาตลอดว่าพัดชาไม่มีหัวนอนปลายเท้า เป็นเด็กใจแตกเที่ยวจับผู้ชายไปวันๆ ถึงขนาดว่านางไม่ยอมจัดงานแต่งให้ทั้งสอง แต่พัดชาก็ยังยอมทุกอย่าง ทำให้นางได้ใจ พูดเสียดสีกระแนะกระแหนต่างๆ นานาให้พัดชาเสียใจมาโดยตลอด แต่หญิงสาวก็ไม่ยอมบอกฐานะที่แท้จริงของตัวเองแม้แต่กับพศิน เนื่องจากอยากได้ใจฝ่ายสามีจากความดีที่ตนมี ไม่ใช่ได้ใจเพราะเงินทองที่ติดตัวเธอมา ซึ่งพศินเองก็รู้เพียงว่าพัดชาเป็นคนภาคใต้และมีบรรณเป็นพี่ชายเท่านั้น

ขณะที่คุณหญิงอมรรัตน์กำลังเค้นเอาความจริงกับบุตรชายชนิดเอาเป็นเอาตาย บรรณก็ถูกเชิญออกไปเปิดฟลอร์พร้อมกับบุตรสาวเจ้าของงาน ชายหนุ่มจึงต้องพาอลินดาออกไปเต้นรำ โดยไม่สนใจว่าเธอจะขืนตัวต่อต้านยังไง แต่ท้ายที่สุดแล้วหญิงสาวก็ต้องพ่ายแพ้ต่อความต้องการของเขาจนได้

“ยิ้มหน่อยสิคุณ เดี๋ยวใครๆ ก็หาว่าผมบังคับคุณออกมาเปิดฟลอร์หรอก” เสียงทุ้มดังอยู่เหนือศีรษะได้รูป

“หรือว่าไม่จริง”

“หึหึ…มีเรื่องจริงอีกมากมายที่มันซ่อนอยู่...อลินดา” เสียงบรรณแม้จะราบเรียบ หากแววตาคมกลับแดงก่ำ จนอลินดาต้องทำปากขมุบขมิบเป็นการ ‘ด่า’ กลายๆ

จากนั้นใบหน้าคร้ามก็โน้มลงมาหา ปลายจมูกโด่งห่างจากแก้มปลั่งไม่ถึงคืบ ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดซอกคอระหง หญิงสาวรู้สึกร้อนๆ หนาวๆ วูบวาบอย่างบอกไม่ถูก เมื่อไม่มีปฏิกิริยาตอบรับใดๆ บรรณจึงสอดมือไปตามเอวคอด แล้วกระชับวงแขนดึงเอาร่างบอบบางเข้ามาหาตน

“นี่คุณ…” อลินดาหน้าเหวอ เจ้าพ่อหนุ่มเหยียดยิ้มน้อยๆ ขณะพาเธอสโลว์ไปตามจังหวะเสียงเพลง “ฉันอึดอัดนะคะ”

“แต่ผมกำลังสบาย” เขาทำท่าผิวปากอย่างไม่เดือดเนื้อร้อนใจสักนิด อลินดาขืนตัวไว้ไม่ยอมขยับตามจนบรรณต้องหยุดและก้มมองเธอ แม้ริมฝีปากเขาจะยกยิ้มหากแต่แววตากลับวาวโรจน์บ่งบอกถึงอารมณ์ และเธอมั่นใจว่าเขามีบางอย่างที่ปิดซ่อนเอาไว้ ซึ่งสิ่งนั้นมีเธอและครอบครัวเข้าไปเกี่ยวข้องอยู่ด้วยอย่างแน่นอน ไม่งั้นเขาจะเสนอตัวเป็นสปอนร์เซอร์ใหญ่จัดงานวันเกิดในครั้งนี้ให้พ่อเธอทำไม

“เก็บความสงสัยของคุณเอาไว้ เพราะคุณจะได้ไปหาคำตอบเองในไม่ช้า” บรรณโน้มตัวเข้าไปกระซิบบอกข้างๆ ใบหูเล็ก ซึ่งเป็นภาพที่คนข้างนอกมองเหมือนหนุ่มสาวกำลังจะจุ๊บแก้มกันไม่มีผิด และพศินก็ทนไม่ไหวรีบเดินดุ่มๆ เข้าไปในฟลอร์เต้นรำอย่างรวดเร็ว

“น้องดา เต้นรำกับพี่นะครับ” พศินเวลานี้ดีกรีแอลกอฮอล์มากพอที่จะเห็นราชสีห์เป็นมด บรรณเหยียดยิ้มไม่ยอมปล่อยมือจากร่างงาม

“เสียใจด้วยนะคุณพศิน คืนนี้อลินดาต้องเต้นรำกับฉันคนเดียวเท่านั้น” เจ้าพ่อหนุ่มขยับพาหญิงสาวออกห่าง พศินยืนมองด้วยความหงุดหงิดปนฉุนเฉียว และมีสาวสวยนางหนึ่งเดินมาหวังจะแก้หน้าให้เขา แต่กลับถูกชายหนุ่มผลักออกห่างตัว ก่อนจะเดินหนีออกจากงาน

“ฉันไม่ใช่สมบัติของคุณ กรุณาปล่อยด้วยค่ะ”

“อีกหน่อยคุณจะเป็นมากกว่านั้น”

คำขู่สองครั้งสองคราที่ได้ยิน ทำเอาอลินดามั่นใจว่าไม่ใช่เขาคะนองปากพูด แต่เขาตั้งใจจะขู่ให้เธอกลัวต่างหาก

“คุณเล่นสงครามประสาทกับฉัน ต้องการอะไรกันแน่” เธอหยุดการเคลื่อนไหวและเบี่ยงตัวออกจากวงแขนแกร่ง บรรณก็ยอมปล่อยในขณะที่สายตายังคงสบกันอย่างไม่มีใครยอมใคร

“นั่นเป็นคำตอบสุดท้ายคุณหมอ แต่คำตอบต่อไปจะเป็นจุดเริ่มต้นของเรื่อง” แล้วบรรณก็เดินออกจากฟลอร์เต้นรำ อลินดาต้องการความกระจ่างจึงรีบเดินตามไปติดๆ จนมาทันเขาที่ระเบียงด้านนอกห้องจัดเลี้ยง