บทที่ 6

งานวันเกิดของรัฐมนตรีประภาสเต็มไปด้วยแขกเหรื่อระดับวีไอพี นักธุรกิจน้อยใหญ่ทั้งในและต่างประเทศที่มีบริษัทในเมืองไทยเดินทางมาร่วมแสดงความยินดีกันอย่างคับคั่ง เจ้าของงานยืนยิ้มต้อนรับแขกอยู่ด้านหน้า ในขณะสนธิและยุวเรศ ผู้บริหารเอสซีแอล ดีเวลลอปเมนท์ยืนอยู่ด้านหลัง ยุวเรศมองนาฬิกาบนข้อมือขึ้นดูเวลาแล้วหันไปพูดกับสนธิ

“บอสใกล้ถึงแล้วค่ะคุณสนธิ”

สนธิพยักหน้ารับรู้แล้วขยับไปยืนกุมมืออยู่ข้างๆ รัฐมนตรีประภาส “ขออนุญาตครับท่าน ประธานกรรมใหญ่ของเอสซีแอลใกล้จะถึงแล้วครับ”

“จริงเหรอ” รัฐมนตรีประภาสและคุณหญิงอัมพรมองประตูทางเข้า “คุณหญิงไปตามยัยดามาทำความรู้จักกับประธานกรรมการใหญ่ของเอสซีแอลด้วยนะ”

“ได้ค่ะคุณพี่” คุณหญิงอัมพรยิ้มให้สามีแล้วเดินไปหาอลินดา ไม่นานก็กลับมายืนข้างสามีพร้อมกับคนเป็นลูก แต่ก่อนที่ประธานบริษัทเอสซีแอลจะมาถึง พศิน คุณหญิงอมรรัตน์ และสามีก็มาถึงงาน ทั้งสามลงจากรถเสร็จก็ตรงมาหาเจ้าของงานด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

“อุ้ยตาย…มายืนต้อนรับกันพร้อมหน้าเลยนะคะ” คุณหญิงอมรรัตน์กล่าวทักทายและยกมือไหว้เจ้าของงานตามมารยาท อลินดาทำความเคารพทั้งสามอย่างนอบน้อม คุณหญิงอมรรัตน์จึงรีบรุนหลังบุตรชายให้ไปยืนเคียงข้างหญิงสาวทันที

“วันนี้หนูดาสวยมากเลยนะคะลูก” หญิงสูงวัยมองร่างระหงในชุดราตรีสีขาวงาช้างที่เข้ารูปทรงโค้งเว้าแบบพอดีตัว อีกทั้งสีของชุดยังขับให้ผิวขาวเนียนละเอียดดั่งผิวทารกนั้นน่าพิศมองยิ่งขึ้นไปอีก

“ขอบคุณนะคะ”

“เชิญข้างในเลยค่ะคุณหญิง” คุณหญิงอัมพรผายมือเชิญแขกคนสนิท แต่ยังไม่ทันที่ครอบครัวของพศินจะเดินเข้าไปในงาน รถยนต์คันหรูสีดำมันวาวก็แล่นมาจอด สนธิและยุวเรศเดินเลี่ยงไปยืนกุมมือรอข้างรถ ทำให้ทุกคนต่างหันไปมองเป็นจุดเดียวกัน อลินดาเห็นรถคุ้นตาก็หัวใจกระตุก และภาวนาขออย่าให้เป็นผู้ชายน่ากลัวคนนั้นเลย แต่แล้วคำภาวนาของหญิงสาวก็ไม่เป็นผลเมื่อร่างสูงสง่าด้วยความสูงหกฟุต ที่สวมชุดสูทสีเข้มยี่ห้อจิออร์จิโอ อาร์มานี่ ซึ่งถูกตัดเย็บให้เข้ารูปขนาดพอดีตัว อวดสัญลักษณ์อันนูนเด่นแห่งบุรุษเพศก้าวลงมายืนข้างรถ วันนี้ไม่มีแว่นกันแดดปิดบังใบหน้า ทำให้เธอเห็นหน้าเขาชัดเจน

ใบหน้าคมเข้มวันนี้ดูสะอาดสะอ้าน หนวดเคราเขียวที่พาดผ่านทั้งสองข้างแก้มถูกโกนสั้น จมูกโด่งรับกับริมฝีปากหยักลึกได้รูปไม่บางหรือหนาจนเกินไปที่กำลังคลี่ยิ้มน้อยๆ นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มซึ่งเต็มไปด้วยพลังอำนาจพุ่งตรงไปยังร่างบอบบางของอลินดาทันทีราวกับวิถีกระสุน จนคนถูกมองเย็นสะเทิ้นสะท้านไปถึงขั้วหัวใจ ร่างสูงก้าวมายืนอยู่เบื้องหน้าด้วยท่าทางมั่นคงองอาจ ในขณะที่สายตาคมยังสะกดเธอจนไม่กล้าแม้แต่จะขยับตัว

อลินดารับรู้ถึงแรงพลังความแค้นที่แผ่ผ่านมากระทบร่าง จนเท้าเรียวต้องขยับถอยหลังไปหนึ่งก้าว บรรณเห็นความหวาดระแวงและตื่นตระหนกของคุณหมอคนสวยก็ยิ่งถูกใจ แต่ก่อนที่บรรณจะมาถึงตัวอลินดา เสียงคุณหญิงอมรรัตน์ก็ดังขึ้น

“หยุดนะ แกเป็นใคร งานนี้มีแต่ผู้ดีทั้งนั้น ไม่ใช่ว่าพวกอันธพาลข้างถนนอย่างแกจะเข้ามาได้” หญิงสูงวัยขยับไปยืนประจันหน้ากับบรรณ พศินเห็นท่าไม่ค่อยดีก็รีบปรี่เข้าไปจับแขนมารดาแล้วค่อยๆ ดึงถอยออกมา

“คุณหญิงรู้จักผู้ชายคนนี้ด้วยเหรอคะ” คุณหญิงอัมพรเอ่ยถามพลางมองบรรณสลับกับคุณหญิงอมรรัตน์

“รู้จักสิคะ รู้จักดีด้วย มันก็คือ..ผะ…” คุณหญิงอมรรัตน์เบรคตัวเองไว้ได้ทัน เพราะยังไงความลับเรื่องพศินมีลูกมีเมียก็ต้องเป็นความลับต่อไป ทุกคนนิ่งฟังคำตอบแต่ก็ไม่มีประโยคใดๆ หลุดรอดออกมา บรรณกระตุกยิ้มหยันๆ พลางกวาดสายตามองครอบครัวพศินด้วยท่าทีแข็งกร้าว แล้วไปหยุดอยู่ที่ดวงตาสวยหวานที่มีเงานุ่มๆ ดุจกำมะหยี่ของอลินดา

“เก็บประโยคที่จะพูดเอาไว้ก่อนดีกว่าครับ เพราะถ้าหลุดออกมาเรื่องจะหมดสนุกเสียก่อน” บรรณบอกเป็นนัยๆ และมีเพียงพศินเท่านั้นที่รู้ว่าเขาคือใคร

“เอ่อ…บอสครับ ท่านนี้คือรัฐมนตรีประภาศ และคุณหญิงอัมพร ภรรยาของท่านครับ” สนธิแนะนำเพื่อเบนความสนใจของทุกคน ท่าทีนอบน้อมของสนธิและยุวเรศที่แสดงต่อชายหนุ่ม ทำให้อลินดารู้ได้ทันทีว่าเขาคงไม่ธรรมดาแน่ๆ

“สวัสดีครับท่าน คุณหญิง” บรรณพนมมือไหว้อย่างมีสัมมาคารวะ สนธิจึงทำหน้าที่แนะนำต่อ

“นี่คือคุณ ‘บรรณ มัณตะธารา’ ประธานกรรมการใหญ่ของมัณตะธารากรุ๊ปซึ่งเป็นบริษัทแม่ของเอสซีแอล ดีเวลลอปเมนท์ อีกทั้งท่านยังเป็นทายาทที่เหลืออยู่เพียงหนึ่งเดียวของตระกูลมัณตะธาราครับ”

ตำแหน่งที่สนธิบอกทำเอาคุณหญิงอมรรัตน์อ้าปากค้าง ดวงตาถลึงเหลือกจนแทบจะหลุดออกมาจากเบ้า ด้วยไม่คิดว่าผู้ชายป่าเถื่อนและเจ้าอารมณ์จะมีศักดิ์เป็นถึงประธานองค์กรใหญ่ที่ประสบความสำเร็จมากมายขนาดนี้

“ยินดีที่ได้รู้จักคุณบรรณ ผมและครอบครัวรู้สึกเป็นเกียรติอย่างมากที่ได้พบตัวจริงของคุณ” รัฐมนตรีประภาสทักทายด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม

“ผมเองก็รู้สึกเป็นเกียรติเช่นกันครับที่ได้พบคนสำคัญในคณะรัฐบาล” บรรณตอบอย่างสุภาพก่อนจะมองไปที่อลินดา ทำให้คุณหญิงอัมพรต้องกุมมือบุตรสาวแล้วพามายืนข้างกาย

“อลินดา ลูกสาวของเราค่ะคุณบรรณ”

อลินดาพนมมือไหว้และเลี่ยงที่จะสบตาคู่คม พศินเห็นสายตาของบรรณมองคนที่ตนเฝ้าหมายตาก็ขยับมายืนชิดหญิงสาวเพื่อประกาศความเป็นเจ้าของเต็มที่ แต่พศินหารู้ไม่ว่านั่นเท่ากับไปเพิ่มเพลิงแค้นในหัวใจของเจ้าพ่อหนุ่มให้ลุกโชนมากกว่าเดิมเป็นเท่าทวี

“เชิญด้านในดีกว่านะคะ” คุณหญิงอัมพรผายมือเชิญ โดยไม่ลืมที่จะกุมมือบุตรสาวเดินไปพร้อมๆ กัน และบรรณได้รับเกียรติให้นั่งโต๊ะเดียวกับเจ้าของงาน ที่สำคัญไปกว่านั้นคือเก้าอี้ของเขาติดกับอลินดา ทำเอาหญิงสาวหายใจไม่ทั่วท้อง รู้สึกร้อนวูบวาบและหวาดหวั่นระคนกันไปหมด