Se connecter“ตราผนึกอักขระเช่นนี้... ลึกล้ำปานท้องนภาที่ไร้ขอบเขต” ชายชราพึมพำพลางถอนหายใจยาว แววตาที่จ้องมองพู่กันนั้นเต็มไปด้วยความอาวรณ์ทว่าก็แฝงด้วยความยอมรับในวาสนา เขาค่อยๆ ประคองพู่กันเล่มนั้นคืนสู่มือของอวี้เหวินอย่างทะนุถนอม “พู่กันเล่มนี้มีจิตวิญญาณของมันเอง... เมื่อครู่ข้าลองหยั่งเชิงดูแล้ว แม้แต่ข้
ใบหน้าของตาเฒ่าจูที่เคยบูดบึ้งถมึงทึง ปรับเปลี่ยนเป็นยิ้มแย้มยินดีดุจดอกไม้บานในฤดูใบไม้ผลิ แม้ในใจจะแอบฉงนสงสัยอยู่บ้างว่าเหตุใดเด็กหนุ่มผู้จองหองผู้นี้ถึงได้เปลี่ยนใจกะทันหันปานพลิกฝ่ามือ ‘หึ... คงเห็นท่าไม่ดี หรือไม่อยากให้ตาเฒ่าจางต้องปะทะกับข้าจนบาดเจ็บกระมัง’ เขาครุ่นคิดพลางปัดความสงสัยทิ้งไปเ
พริบตาที่เสียงตวาดก้องดังมาจากด้านนอก อวี้เหวินสะบัดข้อมือคราหนึ่ง พู่กันไม้โบราณที่แฝงกลิ่นอายเร้นลับพลันหายวับเข้าไปในแหวนมิติอย่างไร้ร่องรอย ดวงตาคมกริบของเขาประสานเข้ากับดวงตาที่สั่นไหวของจางเซวียนเพียงวูบเดียว ทั้งคู่ต่างเข้าใจในเจตนาของกันและกันโดยไร้คำพูด โครม! ประตูแสงค่ายกลถูกกระแทกเปิดออ
‘นี่มิใช่การจองจำ... แต่คือการทดสอบจิตวิญญาณ’ อวี้เหวินรำพึงในใจ เขาหลับตาลง นิ่งสงบดุจพระพุทธองค์ใต้ต้นพระศรีมหาโพธิ์ เขาเลิกใช้เนตรเปล่งมองดูอักขระบนโซ่ แต่ใช้ ‘ดวงจิต’ สัมผัสถึงจังหวะการเต้นของค่ายกล เขาพบว่าอักขระเหล่านั้นมิได้หยุดนิ่ง แต่มันเปลี่ยนรูปร่างไปตามลมหายใจของเขา อวี้เหวินเริ่มขยับป
ชายชรามองดวงตาที่สงบนิ่งทว่าแฝงด้วยความทะเยอทะยานของเด็กหนุ่มตรงหน้า ก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงกึ่งจริงกึ่งเล่น “ในเมื่อเจ้าเลื่อมใสในตัวหม่าเทียนหลัวถึงเพียงนี้... เจ้าสนใจจะเดินตามรอยเท้าอันลึกลับของเขา มุ่งสู่เส้นทางที่ใช้ 'สติปัญญา' สยบใต้หล้าอย่างนั้นหรือ?” “ข้าสนใจขอรับ” อวี้เหวินตอบโดยมิต้องค
ผู้อาวุโสหานเดินนำอวี้เหวินขึ้นสู่เบื้องบน ยิ่งผ่านแต่ละชั้น กลิ่นอายรอบกายก็ยิ่งหนักอึ้งและบริสุทธิ์ขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งมาถึงโถงทางเดินไม้หอมที่เงียบสงัดที่สุดของชั้นที่เจ็ด สุดทางนั้นมีประตูบานใหญ่แผ่ไอพลังจางๆ ออกมา มันมิได้ทำจากเหล็กกล้าหรือศิลา หากแต่เป็น ประตูแสงค่ายกล ที่ร้อยเรียงขึ้นจากอักข
ทันใดนั้น เสียงทุ้มลึกลับดังก้องขึ้นในห้วงสำนึกของเขา เป็นเสียงของซ่งเหยียนเฟยที่อยู่ในสร้อยคอ “อวี้เหวิน เจ้าสังเกตหรือไม่? พยัคฆ์หางแมงป่องพวกนี้ผิดแผกจากธรรมชาติเดิมของมัน สติปัญญาของพวกมันสูงกว่าที่ควรเป็น อีกทั้งสถานที่แห่งนี้ราวกับถูกแยกออกจากโลกภายนอก… บางที ราชันของพวกมัน อาจมิได้อ่อนแอเช่
ชายหนุ่มในอาภรณ์สีฟ้าจางหัวเราะเบาๆ ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบถ้วยชาอีกครั้ง ลิ้มรสช้าๆ ก่อนกล่าวขึ้น "หากเจ้าพบสิ่งที่ข้าต้องการจริงๆ แล้วจะพบว่าสัตว์อสูรพวกนั้น... ก็หาใช่ปัญหาไม่" องครักษ์เงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้ารับคำสั่ง "ข้าจะทำตามคำสั่งอย่างเคร่งครัด นายท่านโปรดวางใจ" ชายหนุ่มผู้นั้นมองออก
อวี้เหวินเก็บเม็ดแก่นพลังพยัคฆ์หางแมงป่องอย่างรวดเร็ว ดวงตาของเขาเปล่งประกายเย็นเยียบ เขาไม่ได้หยุดพักแม้แต่น้อย เพราะรู้ดีว่ายิ่งลึกเข้าไป อันตรายย่อมเพิ่มมากขึ้น เขาก้าวเดินเข้าไปในส่วนลึกของถ้ำ ความร้อนเริ่มแผ่ซ่านออกมาจากผนังหิน ลมหายใจของเขาหนักขึ้น อากาศร้อนระอุจนเหมือนจะเผาไหม้ทุกสรรพสิ่ง แต
อวี้เหวินเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่จะถามออกไป "ท่านพูดถึงการแลกเปลี่ยน... ข้าเข้าใจว่าราคาของมันสูง แต่หากข้าใช้เม็ดแก่นพลังพยัคฆ์หางแมงป่องเป็นการแลกเปลี่ยน ท่านคิดว่ามันจะเพียงพอหรือไม่?" หวังหลินยิ้มเล็กน้อย ค่อยๆ ส่ายหัว "เม็ดแก่นพลังพยัคฆ์หางแมงป่องเป็นสิ่งที่มีค่าในหมู่ผู้ฝึกปราณ แต่การจะแลกกับ







