จิตมารลวงรัก

ตอนที่ 1 เลือดใหม่

ท่ามกลางความสลัวรางของยามอรุณรุ่ง สายหมอกหนาทึบสีขาวหม่นเข้าปกคลุมไปทั่วทุกอณูของหุบเขาเทียนหมิง ความเย็นเยียบแทรกซึมผ่านชั้นบรรยากาศ ราวกับจะแช่แข็งทุกสรรพสิ่งให้หยุดนิ่งอยู่ภายใต้ความเงียบงัน ทันใดนั้น เสียงระฆังโบราณที่หล่อจากสำริดเนื้อดีก็ดังกังวานขึ้นจากใจกลางสำนัก เสียงของมันหนักแน่น ทรงพลัง และก้องสะท้อนไปตามหน้าผาสูงชันที่รายล้อม คลื่นเสียงนั้นไม่ใช่เพียงแค่สัญญาณบอกเวลา แต่มันเปรียบเสมือนการปลุกวิญญาณบางอย่างให้ตื่นขึ้นจากการหลับใหลอันยาวนาน

วันนี้คือวันสำคัญ... วันที่ประวัติศาสตร์หน้าใหม่ของสำนักเทียนหมิงจะถูกจารึกด้วยหยาดเลือด มันคือวันคัดเลือกศิษย์ใหม่ที่จัดขึ้นเพียงครั้งเดียวในรอบหลายปี

ลานหินกว้างเบื้องล่างของสำนักที่เคยเงียบสงบ บัดนี้กลับคลาคล่ำไปด้วยผู้คนนับพันที่ยืนเบียดเสียดจนแน่นขนัด ชายหนุ่มและหญิงสาวจากทั่วทุกสารทิศ ต่างเดินทางรอนแรมข้ามเขาลูกแล้วลูกเล่าเพื่อมาหยุดยืนอยู่ตรงนี้ แววตาของพวกเขาแต่ละคนล้วนฉายชัดถึงความปรารถนาที่แตกต่างกันออกไป

บางคนยืนตัวตรงด้วยท่วงท่าทะนงตน พวกเขามาที่นี่เพื่อไขว่คว้า "อำนาจ" และวิชาความรู้ที่จะทำให้ตนอยู่เหนือผู้อื่น บางคนกำหมัดแน่นด้วยความแค้นที่สลักลึกในอก ดวงตาสั่นระริกด้วยไฟแห่งการ "ล้างแค้น" ที่แผดเผาใจอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน และยังมีอีกหลายคน... ที่ยืนอยู่อย่างโดดเดี่ยวไร้ที่พึ่ง พวกเขาเพียงแค่อยากมี "ชีวิตรอด" ในโลกภายนอกที่แสนโหดร้ายและเต็มไปด้วยการเข่นฆ่า

แต่สิ่งที่น่าเวทนาที่สุดคือ... ไม่มีใครในที่แห่งนี้ล่วงรู้ความจริงเลยว่า กำแพงสูงตระหง่านของสำนักเทียนหมิงไม่ใช่สถานที่สำหรับบ่มเพาะ "มนุษย์" แต่มันคือเบ้าหลอมสำหรับสร้าง "เขี้ยวเล็บ" และ "เครื่องมือสังหาร" ที่ไร้หัวใจต่างหาก

บนแท่นหินยักษ์ที่ตั้งตระหง่านอยู่เหนือลานกว้าง ร่างระหงในชุดอาภรณ์สีดำสนิทดุจขนนกกาพิฆาตยืนอยู่อย่างเงียบงัน ลมภูเขาพัดพากระพือชายเสื้อของนางให้พริ้วไหวไปตามแรงลม หลินเยว่ซิน ทอดสายตาเย็นชาลงไปยังฝูงชนเบื้องล่าง ใบหน้าของนางงดงามราวกับรูปสลักจากหยกชั้นเลิศ ทว่ากลับไร้ซึ่งอารมณ์ความรู้สึกใดๆ ผิวที่ขาวซีดตัดกับชุดสีเข้มทำให้ดูราวกับเทพธิดาแห่งความตาย

สำหรับนางแล้ว มนุษย์ที่ยืนเบียดเสียดกันอยู่เบื้องล่างนั้น ไม่ได้ดูแตกต่างไปจากศพที่ยังคงหายใจได้เพียงชั่วคราว นางมองเห็นความตายที่รออยู่เบื้องหน้าของพวกเขาอย่างชัดเจน

"เริ่มได้"

น้ำเสียงทุ้มต่ำและแหบพร่าของชายชราผู้หนึ่งดังขึ้นจากทางด้านหลังของนาง แม้จะเป็นเพียงคำพูดเรียบง่ายเพียงคำเดียว แต่มันกลับทรงพลังมหาศาลจนบรรยากาศรอบด้านเปลี่ยนไปในทันที ความกดอากาศดูเหมือนจะหนักอึ้งขึ้นอย่างกะทันหัน

สิ้นคำสั่งนั้น เสียงกรีดร้องที่เต็มไปด้วยความตระหนกตกใจก็ดังระงมขึ้นแทบจะพร้อมกัน พื้นดินที่เคยสงบนิ่งพลันกลายเป็นสนามนองเลือดอย่างไม่ทันตั้งตัว

"ฆ่ากันเอง... คนที่เหลือรอดเท่านั้น ถึงจะมีสิทธิ์ผ่านประตูสำนัก"

คำประกาศนั้นเรียบง่ายสั้นกุด แต่มันแฝงไปด้วยความโหดเหี้ยมอำมหิตจนไม่มีใครกล้าขัดขืน หรืออาจจะพูดให้ถูกก็คือ สัญชาตญาณการเอาตัวรอดได้ถูกปลุกขึ้นมาแล้ว คนที่เมื่อครู่ยังยืนเคียงบ่าเคียงไหล่ สนทนากันอย่างมิตรไมตรี กลับต้องหันคมดาบและอาวุธเข้าหากันอย่างไร้ความปรานี

กลิ่นคาวเลือดเริ่มคละคลุ้งในอากาศ เสียงโลหะปะทะกัน และเสียงร้องขอชีวิตที่แสนโหยหวนดังระงมไปทั่วหุบเขา เลือดสีแดงฉานสาดกระเซ็นเปรอะเปื้อนพื้นหินสีเทา หลินเยว่ซินมองดูภาพการเข่นฆ่าอันโกลาหลนั้นด้วยดวงตาที่สงบนิ่ง นางไม่แม้แต่จะกระพริบตาหรือแสดงความหวั่นไหว เพราะนี่คือ "บททดสอบ" ชุดเดียวกับที่นางเคยผ่านมันมาด้วยหยาดเลือดและคราบน้ำตาเมื่อหลายปีก่อน มันคือความจริงอันเจ็บปวดที่กำหนดว่า... ใครคือผู้ที่มีสิทธิ์จะมีชีวิตอยู่ต่อไปในโลกใบนี้

ทว่า ท่ามกลางทะเลเลือดที่กำลังคลุ้มคลั่ง สายตาของนางกลับไปหยุดนิ่งอยู่ที่ร่างของคนผู้หนึ่ง

เขาเป็นชายหนุ่มในชุดผ้าป่านเรียบง่ายดูธรรมดายิ่งนัก เขายืนอยู่ท่ามกลางวงล้อมของการสังหารที่วุ่นวาย แต่สิ่งที่ทำให้เขาดูโดดเด่นออกมาคือท่าทีที่ "สงบนิ่ง" จนน่าประหลาด เขาไม่ได้รีบร้อนลงมือ ไม่ได้แสดงความตื่นตระหนกเหมือนคนอื่นๆ ดวงตาของเขานิ่งเรียบดุจผิวน้ำในสระน้ำลึกที่มองไม่เห็นก้น

มันไม่ใช่ความกลัวจนทำอะไรไม่ถูก และไม่ใช่ความลังเลใจ... แต่มันคือ "การรอจังหวะ"

ในชั่วพริบตาที่คู่ต่อสู้พุ่งเข้าใส่ เงาร่างของเขาก็เคลื่อนไหวอย่างเป็นธรรมชาติ รวดเร็ว เฉียบคม และที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดคือเขาสังหารได้อย่างไร้เสียง ศัตรูตรงหน้าล้มลงไปกองกับพื้นโดยไม่ทันได้ตั้งตัว เลือดสีเข้มไหลซึมออกจากรอยแผลที่ถูกตัดตรงเส้นเลือดใหญ่ที่ลำคออย่างแม่นยำ

หนึ่งคน... สองคน... สามคน...

เขาไม่ได้ต่อสู้ด้วยอารมณ์บ้าคลั่งหรือความสะใจ แต่เขาเลือกที่จะฆ่าเฉพาะ "คนที่จำเป็นต้องฆ่า" เพื่อเปิดทางให้ตัวเองเท่านั้น ทุกท่วงท่าดูลื่นไหลและมีประสิทธิภาพสูงสุดราวกับมัจจุราชที่กำลังร่ายรำ

หลินเยว่ซินหรี่ตาลงเล็กน้อย แววตาที่เคยว่างเปล่าพลันประกายความสนใจออกมาวูบหนึ่ง

"น่าสนใจ..." เสียงของนางแผ่วเบาราวกับเสียงกระซิบของสายลมที่ได้ยินเพียงลำพัง

ทันใดนั้นเอง ชายหนุ่มผู้นั้นกลับเงยหน้าขึ้นมาในจังหวะที่นับว่าประจวบเหมาะอย่างยิ่ง สายตาของทั้งสองประสานกันกลางอากาศเหนือสนามนองเลือดที่เต็มไปด้วยซากศพ เพียงชั่วครู่ที่สบตากัน แต่มันกลับให้ความรู้สึกเนิ่นนานราวกับกาลเวลาได้หยุดหมุนลง

ดวงตาของเขาเย็นเยียบและลึกซึ้ง ราวกับไม่มีสิ่งใดในโลกใบนี้ ไม่ว่าจะเป็นความตายหรือความเจ็บปวดที่จะสามารถทำให้จิตใจของเขาสั่นคลอนได้ และนั่นคือสิ่งที่ "ผิดปกติ" ที่สุดในสายตาของหลินเยว่ซิน

เพราะในสถานที่แห่งนี้... คนที่ไม่รู้จักความกลัว มักจะเป็นคนที่อันตรายที่สุดเสมอ

มุมปากของชายหนุ่มยกขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มจางๆ ที่เกือบจะมองไม่เห็นหากไม่สังเกตให้ดี แต่นางเห็นมันอย่างชัดเจน รอยยิ้มนั้นไม่ได้ดูถูกและไม่ได้ถ่อมตน แต่มันคือรอยยิ้มของผู้ที่รู้ชะตากรรมของตนเองเป็นอย่างดี

และไม่รู้เพราะเหตุใด... หัวใจที่เคยเย็นชาราวกับน้ำแข็งและสงบนิ่งมาตลอดหลายปีของหลินเยว่ซิน กลับกระตุกวูบแผ่วเบาอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

"ชื่อของเจ้า?"

เสียงของนางดังขึ้นจากบนแท่นหินสูง แม้จะไม่ได้ตะโกน แต่มันกลับดังกังวานและเปี่ยมด้วยอำนาจจนทำให้เสียงฆ่าฟันรอบข้างดูเบาบางลง ชายหนุ่มชะงักมือที่กำลังจะปลิดชีพคู่ต่อสู้คนสุดท้าย ก่อนจะค่อยๆ คุกเข่าลงกับพื้นหินที่นองไปด้วยเลือดอย่างไม่ช้าไม่เร็ว ท่วงท่าของเขาดูสุขุมเป็นอย่างยิ่ง

"เซียวหาน... ขอรับ"

น้ำเสียงของเขานิ่งเรียบไร้รอยสั่นพร่า ไร้ซึ่งความหวาดกลัวต่อสตรีผู้ทรงอำนาจเบื้องหน้า ทว่าในความเรียบเฉยนั้น กลับซ่อนบางสิ่งเอาไว้ลึกเกินกว่าที่ผู้ใดจะมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า

หลินเยว่ซินจ้องมองเขานิ่งอยู่เป็นนาน ดวงตาคู่สวยพยายามค้นหาความจริงที่ซ่อนอยู่ภายใต้ใบหน้าอันเรียบเฉยนั้น ก่อนที่นางจะตัดสินใจสะบัดชายเสื้อแล้วหันหลังกลับอย่างสง่างาม

"ให้ผ่าน"

คำสั่งสั้นๆ เพียงสองคำ แต่มันคือ "คำพิพากษา" สูงสุดสำหรับผู้ที่ยังมีลมหายใจอยู่ในลานแห่งนั้น

เมื่อสิ้นเสียงประกาศ เสียงการต่อสู้ที่เคยดังระงมก็ค่อยๆ ซาลง ผู้ที่รอดชีวิตเพียงหยิบมือถูกนำตัวออกไปเพื่อทำพิธีรับเข้าสำนักในฐานะ "ศิษย์ใหม่" ส่วนร่างที่ไร้วิญญาณนับร้อย... กลับถูกลากทิ้งไปอย่างไร้ค่าราวกับเศษขยะตามทางน้ำตกหลังเขา

ลานกว้างกลับคืนสู่ความเงียบงันอีกครั้ง ทว่าในความเงียบนั้น กลับแฝงไปด้วยกระแสคลื่นใต้น้ำที่เริ่มก่อตัวขึ้น บางสิ่งบาง

อย่างที่ยิ่งใหญ่และน่าสะพรึงกลัวได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว และมันเป็นสิ่งที่ไม่มีใครสามารถหยุดยั้งได้อีกต่อไป

หลินเยว่ซินยืนอยู่บนระเบียงสูงของตำหนัก สายตาของนางยังคงทอดมองตามแผ่นหลังของชายหนุ่มชื่อเซียวหานที่กำลังเดินหายเข้าไปในเงามืดของสำนัก โดยที่นางไม่ล่วงรู้เลยว่า...

ชายหนุ่มที่มีแววตาเย็นเยียบผู้นั้น คือ "ศัตรู" ที่ถูกส่งมาด้วยจุดประสงค์เดียวเท่านั้น

นั่นคือการทำลายสำนักเทียนหมิงให้สิ้นซาก... รวมถึงการทำลายตัวนางเองด้วยเช่นกัน