ฝ่าบาทขา...อย่ากินข้าเลย

ท่ามกลางความมืดมิดที่ดูดกลืนสติสัมปชัญญะ เสียงสุดท้ายที่ 'ไป๋ซิน' จำได้คือเสียงเบรกของรถบรรทุกที่ดังสนั่นหวั่นไหว ร่างของเธอปลิวหวือไปในอากาศราวกับเศษใบไม้ที่หลุดปลิวออกจากขั้ว ความเจ็บปวดแล่นพล่านเพียงชั่วอึดใจก่อนที่ทุกอย่างจะดับวูบลง นางยังจำความรู้สึกสุดท้ายก่อนสิ้นลมได้ดี...มันคือความเสียดาย เสียดายที่วันนี้พึ่งจะกดสั่งหมูย่างชุดใหญ่มาลงที่คอนโดแท้ๆ แต่ยังไม่ทันได้คีบเข้าปากแม้แต่ชิ้นเดียว ชีวิตนักแสดงสาวผู้บ้างานแต่รักการกินเป็นชีวิตจิตใจกลับต้องมาจบลงเช่นนี้หรือ?

สัมผัสเย็นชื้นที่ปลายจมูกทำให้นางต้องปรือตาขึ้นอย่างยากลำบาก

"อือ...เจ็บหัวจัง..."

ไป๋ซินพยายามจะส่งเสียงประท้วงความมึนงงที่ตีรวนอยู่ในหัว แต่น่าแปลกที่ลำคอของนางกลับแห้งผากและหดสั้นลงอย่างประหลาด แทนที่จะเป็นเสียงหวานใสที่คุ้นเคย กลับมีเพียงเสียง

"ปี๊ด! ปี๊ด!"

เล็กจิ๋วที่แผ่วเบาราวกับเสียงนกกระจิบออกมาจากลำคอ นางสะดุ้งสุดตัว ดวงตาที่ยังพร่ามัวรีบกวาดมองไปรอบกายด้วยสัญชาตญาณป้องกันตัว

ทัศนียภาพรอบข้างเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง แทนที่จะเป็นเพดานสีขาวของโรงพยาบาลหรือแสงไฟจากห้องฉุกเฉิน กลับกลายเป็นยอดหญ้าสีเขียวขจีที่สูงท่วมหัว กอหญ้าแต่ละใบดูหนาและแหลมคมราวกับใบหอก ต้นไม้โบราณขนาดมหึมาที่แผ่กิ่งก้านสาขาบดบังแสงตะวันจนบรรยากาศรอบกายดูสลัวลาง

"ที่นี่มัน...ป่า? แล้วทำไมทุกอย่างมันดู...ใหญ่โตขนาดนี้ล่ะ? หรือว่าเราจะตัวหดลง?"

นางพยายามจะหยัดกายลุกขึ้นยืนตามความเคยชิน แต่แล้วความโกลาหลก็บังเกิด เมื่อมือที่เคยเรียวยาวและคุ้นเคยกับการจิ้มมือถือ กลับกลายเป็นอุ้งเท้าสั้นป้อมสีขาวนวลที่มีขนฟูฟ่องปกคลุมไปถึงข้อเท้า ไป๋ซินชะงักงัน นางก้มลงมองพุงกะทิสีขาวที่ป่องออกมาจนบังเท้าตัวเองมิด แผ่นหลังของนางหนักอึ้งด้วยขนหนานุ่มสีหิมะ และที่ร้ายที่สุด...เมื่อนางขยับศีรษะ สิ่งหนึ่งที่ยาวปัดแก้มซ้ายก็คือ 'หู' ที่ยาวตกห้อยลงมาอย่างน่าเวทนาข้างหนึ่ง ส่วนอีกข้างกลับตั้งเด่ชี้ฟ้าสั่นพั่บๆ ตามจังหวะการหายใจ

"ปี๊ด!!! (พระเจ้าช่วย! นี่มันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้น!)"

นางรีบตะเกียกตะกายไปยังแอ่งน้ำขังใต้โคนไม้ใหญ่เดี๋ยวนั้นด้วยใจที่เต้นรัวยิ่งกว่ากลองรบ เงาที่สะท้อนกลับมาทำให้ไป๋ซินแทบอยากจะสลบไปอีกรอบเพื่อให้ตื่นมาพบว่านี่คือฝันร้าย ในเงาน้ำนั้นไม่ใช่นักแสดงสาววัยยี่สิบปลายๆ ผู้โฉบเฉี่ยวคนเดิม แต่เป็น 'กระต่าย' ตัวหนึ่ง! และไม่ใช่กระต่ายป่าที่ดูปราดเปรียวเสียด้วย แต่นางคือกระต่ายพันธุ์พื้นเมืองที่ดูอ้วนถ้วนสมบูรณ์จนเหมือนก้อนแป้งข้าวเหนียวที่ถูกปั้นจนกลมเกลี้ยง ขนสีขาวสะอาดสะอ้าน ดวงตากลมโตสีทับทิมฉายแววตื่นตระหนกสุดขีด จมูกสีชมพูเล็กจิ๋วสั่นระริกไม่หยุด

"นี่ฉันเกิดใหม่เป็นกระต่ายงั้นเหรอ? กระต่ายนุ่มนิ่มที่วันๆ เอาแต่เคี้ยวหญ้าเนี่ยนะ!?"

ไป๋ซินรับไม่ได้อย่างรุนแรง นางไม่อยากยอมรับชะตากรรมที่ต้องกลายเป็นเบี้ยล่างในห่วงโซ่อาหาร เป็นอาหารว่างของหมาป่าหรือเหยี่ยว นางพยายามฮึดสู้ด้วยการยืดตัวขึ้น ยืนด้วยสองขาหลังแบบมนุษย์เพื่อกู้คืนศักดิ์ศรีและความเป็นผู้นำของสปีชีส์

"เอ้า...หนึ่ง...สอง...ยืดเข้าไว้ไป๋ซิน!"

ตุบ!

ขาหลังที่สั้นกว่านิ้วก้อยของนางในชาติก่อนไม่อาจรับน้ำหนักพุงพลุ้ยๆ และก้นกลมมนได้ ร่างกลมป้อมล้มหน้าคะมำลงบนกองใบไม้แห้ง ขาสั้นๆ สี่ข้างชี้โด่เด่กลางอากาศอย่างหมดสภาพ นางพยายามกลิ้งตัวไปมาเพื่อจะพลิกกลับแต่พุงเจ้ากรรมกลับทำให้เดินเหินลำบากเหลือเกิน

"ปี๊ด...(เจ็บเป็นบ้าเลย พุงหนอพุง ทำไมต้องมาอ้วนในร่างนี้ด้วย)"

ในขณะที่กำลังสิ้นหวัง ความเงียบของป่าก็ถูกทำลายลงด้วยเสียงลมพัดผ่านยอดไม้ พร้อมกับกลิ่นหอมบางอย่างที่ลอยมาปะทะจมูก จมูกเล็กๆ สีชมพูของนางเริ่มขยับฟุตฟิตโดยอัตโนมัติ สัญชาตญาณของสัตว์วิเศษที่แฝงอยู่ในร่างนี้เริ่มทำงาน กลิ่นนั้นมันไม่ใช่กลิ่นหญ้าแห้งหรือใบไม้ผุ แต่มันคือกลิ่นหอมเย็นสดชื่นที่รุนแรงและเย้ายวนใจที่สุดเท่าที่นางเคยได้กลิ่นมา กลิ่นนั้นเหมือนดอกไม้ที่บานกลางหิมะ ผสมกับความหวานฉ่ำของพรรณไม้สวรรค์ที่ชวนให้น้ำลายสอ

ความหิวโหยเข้าจู่โจมท้องกิ่วๆ ของนางทันที พลังงานจางๆ ในร่างกายเรียกร้องให้นางมุ่งหน้าไปตามกลิ่นนั้น

นางตัดสินใจเลิกพยายามเดินสองขา แล้วเปลี่ยนมาใช้การกระโดดกึ่งกลิ้งไปตามพื้นดิน ท่วงท่าของนางดูเหมือนก้อนฝ้ายที่กลิ้งขลุกขลักไปบนพื้นหญ้า ยิ่งเข้าใกล้ต้นตอของกลิ่น บรรยากาศรอบข้างก็เริ่มแปรเปลี่ยนไป ต้นไม้รกๆ เริ่มถูกจัดแต่งอย่างมีระเบียบ จนกระทั่งนางมาหยุดอยู่หน้ากำแพงสีแดงชาดที่สูงตระหง่านมั่นคง ราวกับกำแพงเมืองที่ไม่มีวันล่มสลาย

"ที่นี่มันที่ไหนกัน? วังหลวงงั้นเหรอ?"

ไป๋ซินใช้สายตาอันสั้นของกระต่ายมองหาทางเข้า นางพบรอยแยกเล็กๆ ที่ฐานกำแพงซึ่งมีเถาวัลย์หนาทึบปกคลุมไว้ กลิ่นแครอทหิมะที่แสนเย้ายวนลอยออกมาจากรอยแยกนั้นอย่างชัดเจน

"เอาวะ...เพื่อความอยู่รอด สิทธิสตรีและศักดิ์ศรีของคนต้องวางไว้ก่อน ตอนนี้ข้าคือกระต่าย และกระต่ายที่หิวโหยย่อมไร้ขีดจำกัด!"

นางมุดหัวเข้าไปในรูนั้นทันที ทว่า...ช่วงหัวนั้นผ่านสะดวก แต่ช่วง 'พุง' กลับติดแหง็กเข้าจนได้! นางพยายามตะกุยเท้าหน้ากับพื้นดิน ขาหลังถีบยันกับขอบหินอย่างบ้าคลั่ง ก้นกลมๆ สั่นระริกอยู่ข้างกำแพงอยู่นานสองนาน จนกระทั่ง...

ป๊อป!

ร่างทั้งร่างหลุดกระเด็นเข้าไปยังอีกฝั่งดั่งลูกธนูที่ถูกยิงออกจากคันศร นางกลิ้งหล่นลงบนพื้นดินที่ร่วนซุยและมีกลิ่นหอมของปุ๋ยชั้นเลิศ เมื่อเงยหน้าขึ้นไป๋ซินก็ต้องตาค้าง ภาพตรงหน้าคืออุทยานที่งดงามราวกับสรวงสวรรค์ แสงอาทิตย์ยามอัสดงอาบไล้ไปทั่วสวนผักที่ถูกจัดวางอย่างวิจิตร และที่กลางสวนนั้นเอง...หัวผักกาดและแครอทสีขาวนวลปานหยก เปล่งประกายจางๆ ราวกับมีแสงในตัวเองกำลังชูช่อสีเขียวเข้มเรียกหานางอยู่

"แครอทหิมะ! ของจริงด้วย!"

ไป๋ซินน้ำลายสอ นางลืมคำเตือนเรื่อง 'เขตหวงห้าม' หรือ 'เจ้าของสวนผู้โหดเหี้ยม' ไปเสียสิ้น ความตะกละนำพานางกระโดดเข้าหาหัวแครอทที่ใหญ่ที่สุดเดี๋ยวนั้น นางฝังคมเข็มเล็กๆ ลงบนเนื้อแครอทที่กรอบหวาน รสชาติทิพย์แผ่ซ่านไปทั่วปากจนนางเคลิบเคลิ้ม

โดยไม่รู้เลยว่า...เหนือขึ้นไปบนศาลาหินแปดเหลี่ยมไม่ไกลนัก เงาร่างสูงใหญ่ในชุดฉลองพระองค์สีดำปักลายมังกรทองกำลังประทับนั่งจิบชาด้วยท่าทีเย็นชา สายตาคมปลาบคู่หนึ่งที่ใครเห็นเป็นต้องสั่นประสาทจับจ้องมาที่ 'ก้อนขนสีขาว' ที่กำลังขโมยของล้ำค่าของเขาอย่างโจ่งแจ้ง

"เจ้าก้อนเนื้อนั่น...มาจากไหน?"

น้ำเสียงทุ้มต่ำและเย็นเฉียบเอ่ยขึ้นเบาๆ แต่มันกลับทำให้องครักษ์ที่ยืนอยู่รอบข้างถึงกับเสียวสันหลังวาบ

ไป๋ซินของเรายังคงเคี้ยวตุ้ยๆ อย่างมีความสุข โดยไม่รู้เลยว่าชะตากรรม 'กระต่ายตุ๋นยาจีน' กำลังคืบคลานเข้ามาหาในอีกไม่กี่อึดใจข้างหน้า!