ป่วนรักยัยตัวร้ายกับนายใสซื่อ

ป่วนรักยัยตัวร้ายกับนายใสซื่อ

last updateآخر تحديث : 2026-02-26
بواسطة:  เซี่ยหมิงจูمستمر
لغة: Thai
goodnovel18goodnovel
10
2 تقييمات. 2 المراجعات
184فصول
10.7Kوجهات النظر
قراءة
أضف إلى المكتبة

مشاركة:  

تقرير
ملخص
كتالوج
امسح الكود للقراءة على التطبيق

หลินมู่อิงมีโอกาสกลับไปเกิดใหม่ใน ปี1976 เพื่อแก้ไขชีวิตในอดีตของเธอ เพื่อช่วยชีวิตสามีที่ป่วยตายตั้งแต่ยังหนุ่มการกลับมาครั้งนี้ของเธอ ทันทีที่เกิดใหม่หลินมู่อิงได้ตัดสัมพันธ์กับครอบครัว ในชาตินี้เธอเกิดมาพร้อมกับมิติวิเศษหรือที่เรียกกันว่าพื้นที่หลิงฉวนที่มีบ่อน้ำพุจิตวิญญาณขนาดใหญ่ หลังจากได้กลับมาเกิดใหม่ในชีวิตนี้ หลินมู่อิงตั้งใจว่าจะต้องตามจีบสามีของเธอให้ได้และจับเขาเอาไว้ให้มั่น ในชาติที่แล้วเธอและเขาแต่งงานกันได้เพียงสามปี สามีก็มาด่วนจากไปทิ้งเธอเอาไว้คนเดียวพร้อมกับความเจ็บปวดจากการสูญเสียคนที่รักและครอบครัวเพียงคนเดียวที่มีอยู่ หลังจากผ่านพ้นความเสียใจเธอได้มุ่งมั่นเรียนแพทย์อย่างหนักเพื่อรักษาผู้คนจนในวันสุดท้ายของชีวิต หลินมู่อิงไม่เคยคิดว่าเธอจะได้มีโอกาสมาเกิดใหม่อีกครั้ง ในเมื่อพระเจ้าอวยพรให้เธอและให้โอกาสเธอได้กลับมาเกิดใหม่อีกครั้ง ก่อนที่เรื่องเลวร้ายจะเกิดขึ้น หลินมู่อิงตั้งใจเอาไว้ว่าเธอจะทำทุกอย่างเพื่อรักษาชีวิตสามีของเธอเอาไว้และจะอยู่ด้วยกันไปจนแก่เฒ่า การเกิดใหม่ครั้งนี้ของหลินมู่อิงกับภารกิจหลักไล่ตามสามีได้เริ่มขึ้นในหมู่บ้านชนบทแห่งหนึ่ง

عرض المزيد

الفصل الأول

บทที่ 1 ลมหายใจสุดท้าย

海原市から新浜市へ戻った日、それは天野紬(あまの つむぎ)と天野成哉(あまの せいや)の結婚三周年の記念日だった。

紬は新浜へ着く前にインフルエンザにかかり、咳も決して軽くはなかった。

それでも、成哉と息子、娘の三人とはすでに三か月も会っていない。会いたい気持ちが勝ち、無理を押して帰ってきたのだった。

天野家は新浜の名家である。

のちに事業を海原へと広げ、家族も海原へ移り住んだものの、本宅だけは変わらず新浜に残っていた。

その本宅に足を踏み入れた瞬間、紬のスマホにニュースがポップアップで浮かび上がった。

【天野の御曹司、気前よく大金を投じ、人気女優・橋本望美(はしもと のぞみ)のためにキャンプファイヤーを開催】

紬の表情からすっと血の気が引いていく。

天野家で働く家政婦、田中恵子(たなか けいこ)は海原出身で、ニュースを見るなり、慌てて紬に声をかけた。

「メディアなんてデタラメを書くのが大好きなんですよ、奥様。どうかお気になさらないでください。旦那様は今夜、お仕事でお忙しいのですから」

しかし紬は何も言わなかった。

帰る前、紬はわざわざ成哉にメッセージを送っていた。

ただ、そのメッセージはいまもスマホの中で静かに眠っている。

返信は、ひとつもない。

紬はくよくよする性格ではない。それでも考えてしまう。ピラミッドの頂点に立ち、新浜全体の経済の生命線を握るあの男は、一体どれほど忙しいのだろうか。

妻からのたった一通のメッセージに返信する暇もないほどに。

これ以上考えてはだめだ、と紬は自分に言い聞かせた。

コートを脱ぎ、キッズスペースにいる息子と娘のもとへ向かう。

三か月会わないうちに、二人はずいぶんと成長していた。

紬はそっと笑みを浮かべ、おままごとに興じる双子の前でしゃがみ込んだ。

二人は砂で小さな家をつくり、その中に二つの人形を置いていた。一目で、それがパパとママを表しているのだとわかる。

紬は娘の天野芽依(あまの めい)に、からかうように尋ねた。

「ねぇ、この二人は誰なの?」

芽依は砂を盛りながら、顔も上げずに答えた。

「パパと望美さん」

「違うよ」息子の天野悠真(あまの ゆうま)が首を振る。

「僕のおうちに住んでるのが望美さんで、芽依のおうちに住んでるのはママだよ」

「でも私、望美さんにママになってほしいもん」芽依は唇を尖らせた。

紬は思わず動きを止め、そっと芽依のおさげを撫でた。

「ママじゃ、だめなの?」

「ダメなわけじゃないけど、やっぱり望美さんのほうがパパとお似合いだもん」

悠真も自然に頷き、娘は真剣な顔のままだった。

芽依はおしゃれが大好きだ。紬の手を不機嫌そうに払いのけた。

「それにママ、風邪ひいてるでしょ。私から離れててよ。頭も触らないで、髪、ぐちゃぐちゃになるじゃん。これは望美さんが結んでくれた三つ編みなんだよ。崩れたら、望美さんが悲しむでしょ」

紬はそっと自分のマスクに触れた。子どもたちが望美の人形の服をどう作るか、興奮気味に話し合っている。その一方で、ママを表す小さな人形は隅に追いやられ、誰からも見向きされていない。

胸がきゅっと締めつけられ、口の中に苦味が広がる。

娘の言う望美は、夫・成哉の「心を許した相手」だった。

新浜メディアがもてはやす、運命のカップル。

紬と成哉が内密に結婚していたこの数年間、望美こそが誰もが認める天野家の夫人かのようだった。

だがまさか、たった数か月会わない間に、血のつながった我が子までもが望美のほうに懐いているとは。

紬は目を伏せ、長く黙って子どもたちを見ていた。やがて恵子に促され、シャワーを浴びるために二階へと向かう。

ちょうどその時、成哉の秘書である木村健一(きむら けんいち)が駆けつけ、紬の姿を見て一瞬、目を見開いた。

「奥様。社長は今夜、ご用事でお戻りになれません。望美さんへのプレゼントを、こちらへ持ってくるよう仰せつかりまして」

「ええ、わかったわ」紬は静かに答えた。

健一が去ると、胸の奥が鋭く痛んだ。

自分の夫は、他の女性への贈り物のことは覚えていても、妻との三周年の記念日は覚えていない。

紬は成哉にビデオ通話をかけた。

電話はすぐにつながる。

「どうした?」

画面に映ったのは、成哉専用のラウンジ。

煌びやかな照明に照らされた室内は、隙間なく行き届いた贅沢で埋め尽くされ、新浜市の富が凝縮された空間だった。

成哉は千万円もするオーダーメイドのスーツを身にまとい、ワイングラスを片手にソファに身を沈めていた。

その姿には、新浜の実業家にありがちな小利口な雰囲気は一切ない。洗練された気配と、どこか冷ややかな整った眉目。高嶺の花のように遠い存在感を漂わせている。

多くの人が決して手の届かない、憧れの象徴。

そんな男を、紬は丸六年間、変わらず愛してきた。

紬は口調を和らげた。「私たち、ずいぶん会ってないわ。今夜……」

「天野さん……」

紬の言葉が終わらないうちに、電話の向こうから甘くか細い女性の声が響いた。

望美だった。

すぐにビデオ通話は切られた。

切れる直前、成哉は淡々と一言だけ言い残した。「帰ってから話す」

紬はスマホを強く握りしめた。

そして、静かに窓の外へ目を向ける。

高層ビルの群れが夜の闇を押し上げるようにそびえ立ち、車の流れは光の帯を織り成し、息をのむほどの華やぎで街を染めていく。

その喧騒の中心で、夫の成哉は数兆もの資産を操り、新浜の世を動かしている。

ただ、妻である彼女にだけには、微塵の優しさも示さない。

六年間、成哉の態度は変わらず冷淡で、よそよそしかった。

穏やかな眼差しの奥には、隠しきれない無関心が潜んでいる。

紬は長い間、その心を取り戻そうと努めてきた。

だが今日、ふと、自分でも驚くほどに疲れ切った、と感じた。

かけ直すこともせず、紬はそのまま眠りに落ちた。

翌日、ようやく成哉からメッセージが届く。

【すまない。3周年おめでとう】

続いて、短い一文。

【これは埋め合わせだ】

直後、銀行口座に九桁の入金通知が届いた。

紬は無言でメッセージをスワイプした。

そのとき、望美のSNS投稿がポップアップで浮かび上がる。

【F国で8ヶ月かけてオーダーメイド、生涯に一度しか作れないダイヤモンドリング。天野さん、ありがとう】

望美は微笑み、白い指先には大粒のダイヤがきらめいている。

高くそびえるタワーのふもと、ローズレッドのスカートが風に揺れ、その贅沢な気配は見る者を酔わせるほど艶やかだった。

「心を込めた」という事実は、痛いほど伝わってくる。

紬の脳裏に、嫁ぐ前の記憶がよみがえった。

静かで古風な本宅。成哉は廊下をすっと通り過ぎ、その瞳は波立つことなく、紬の幼い期待を簡単に見抜いた。

成哉は言った。「お前と結婚はする。だが、それだけだ」

以前は、「お金なんていらない、たくさんの愛がほしい」なんて言葉は気取りだと思っていた。

だが今になって、ようやく悟る。

六年間抱き続けてきた望み――欲しかったのは、成哉の愛だけだったのだ。そしてそれを一度も手にしたことはなかった。

胸に渦巻く思いを押し込み、紬は階下へ降りた。

小さな庭園から、芽依の無邪気な声が響く。だがその声には、不満の色がはっきりと滲んでいた。

「ママ、なんで帰ってきたの?本当は今日、望美さんがコンサートに連れて行ってくれるって言ってたのに……クマさんが踊るショーを見るはずだったのに……あーあ、ママが永遠に帰ってこなければよかったのに……」

「そうだよ。パパだって望美さんのほうが好きだよ。成実おじさんが言ってたもん。パパは望美さんと結婚できなかったから、ママと結婚したんだって。ママもきれいだけど、僕は望美さんのほうが好きだな……」

悠真はしょんぼりとうつむいていた。

その無邪気な残酷さが、紬の胸に容赦なく突き刺さった。

結婚できなかったから?

驚愕に心が止まり、痺れたように感覚が遠のく。

紬は二人の子供に目を落とした。

悠真と芽依を出産したとき、紬は難産で大出血し、生死の境をさまよった。

二人の子供は生まれつき体が弱かった。睡眠時間を削ってまで尽くした献身的な育児が、やがて紬自身の身体を壊す原因となってしまった。

その後、新浜で問題が起きた。

天野家当主・天野崇(あまの たかし)が重病になったのだ。

成哉は新浜へ戻って采配を振るうことになり、子供たちも連れて帰ることになった。

紬は近年ずっと二つの都市を往復していたが、悠真と芽依は、紬からどんどん離れていった。

紬は気づけば部屋に戻っていた。

子供たちには家庭教師の授業があり、恵子が二人を送り出している。

紬は多忙の合間を縫い、成哉に会う約束を取った。

自分は成哉の妻だ。

子供のことも、望美のことも、夫に確かめるべき理由がある。

だが返ってきたのは、「重要な用事があるから、明日の夜にしよう」

ただそれだけ。

紬は言葉にならない苦さを噛みしめた。

気づけば足は家を離れ、無意識のまま、かつて成哉と出会った寺へ向かっていた。

新浜の寺院は規模こそ小さいが、敷地に足を踏み入れた瞬間、静謐な空気が身を包む。

荘厳な仏塔の前、そこで娘の明るい声が響いた。

「望美さん、これ、本当にどんな願いでも叶えてくれるの?」

「もちろんよ」

紬は息を呑んで顔を上げた。

少し離れた場所で、望美と成哉が二人の子供の手を引いていた。

まるで家族そのもののように寄り添い、仏塔の前で仲睦まじく手を合わせていた。
توسيع
الفصل التالي
تحميل

أحدث فصل

فصول أخرى

المراجعات

Wilaiporn Dangbuddee
Wilaiporn Dangbuddee
ขออัพทีละหลายๆตอนหน่อยน้าาาา
2025-05-13 15:11:04
2
0
Wilaiporn Dangbuddee
Wilaiporn Dangbuddee
สนุกมากค่ะ มาอัพอีกนะคะ
2025-05-11 04:08:18
1
0
184 فصول
บทที่ 1 ลมหายใจสุดท้าย
14 เมษายน 2025 เมืองปักกิ่ง ประเทศจีน โรงพยาบาลประชาชนแห่งแรกภายในห้องผู้ป่วยสีขาวสะอาดตา มีหญิงชราที่มีใบหน้าเหนื่อยล้านอนอยู่บนเตียงนิ้วมือที่เหี่ยวๆ ลูบรูปถ่ายขาวดำเก่าๆ ที่ขาดรุ่งริ่งจะเห็นได้ว่าเธอดูและสัมผัสรูปภาพนี้นับครั้งไม่ถ้วนภาพถ่ายที่มีชายและหญิงนั่งเคียงข้างกันหลินมู่อิงยังจำได้ว่ารูปนี้ถ่ายเมื่อช่วงฤดูร้อนปี 1984 ผู้หญิงในรูปอายุ 25 ปี และผู้ชายอายุ 30 ปี รูปนี้ถ่ายไว้ตอนไปขอใบทะเบียนสมรส ผู้ชายในรูปมีใบหน้าหล่อเหลาและเป็นคนอบอุ่นมาก แต่ชีวิตของเขาช่างแสนสั้น เขาจากเธอไปในช่วงฤดูหนาวปี 1987ส่วนใบหน้าของผู้หญิงกลับเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่อบอุ่นและมีความสุข“โจวอี้หมิง ดูเหมือนว่าฉันจะทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้วสามสิบเจ็ดปี สามสิบเจ็ดปีที่ไม่มีคุณ ฉันได้พยายามอย่างหนักเพื่อจะใช้ชีวิตอย่างดีฉันได้ช่วยชีวิตคนมาแล้วเป็นหมื่นๆ คน แต่ฉันไม่มีโอกาสได้ช่วยคุณเลยฉันคิดถึงคุณเหลือเกิน มากเหลือเกิน เหลือเกิน...”ดวงตาของหญิงชราที่ยังแจ่มใสอยู่ กลับพร่ามัวลงอย่างกะทันหันเนื่องมาจากน้ำตาที่ไหลรินออกมเครื่องมือต่างๆ ที่ใช้ในการตรวจหาสัญญาณชีพก็ค่อยๆ กลับมาเป็นปกติในที่สุด“ศาสตราจารย์หลิน!”ในขณ
اقرأ المزيد
บทที่ 2 ข้อตกลง
หลังจากใช้ชีวิตแต่งงานอย่างมีความสุขได้เพียง 3 ปี โจวอี้หมิง ก็ได้รับการวินิจฉัยว่าเป็นมะเร็งลำไส้ระยะสุดท้าย การแพทย์ในสมัยนั้นยังไม่ดีเท่าสมัย หลังจากตรวจพบว่าตัวเองเป็นมะเร็งระยะสุดท้ายเขาก็ไม่ไดบอกให้เธอรู้เขาปกปิดอาการป่วยของตัวเองเอาไว้ในทางกลับกัน เขากลับพยายามอย่างเต็มที่เพื่อหาเงิน โดยตั้งใจที่จะให้หลินมู่อิงมีชีวิตที่มั่นคงและรุ่งเรืองหลังจากที่เขาเสียชีวิต เมื่อเธอพบว่าเขาป่วย มันก็สายเกินไปแล้ว เขาคงมีชีวิตอยู่ได้ไม่ได้นานนัก บนเตียงในโรงพยาบาลโจวอี้หมิง จับมือหลินมู่อิงเอาไว้แน่นเขาพูดสั่งเสียเป็นเวลานานและพูดหลายๆ อย่างหลินมู่อิงรู้ว่าโจวอี้หมิงรักเธอมากเสมอ เธอทำผิดพลาดหลายสิ่งหลายอย่างและทำให้เขาผิดหวังหลายต่อหลายครั้ง เธอต้องการเวลาเพิ่มขึ้นเพื่อรักผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าเธอและทำให้เขามีความสุข สนุกสนาน และผ่อนคลาย แต่น่าเสียดายที่มันสายเกินไปแล้ว ทุกอย่างก็สายเกินไปแล้วหลินมู่อิงต้องการที่จะตายพร้อมกับผู้ชายของเธอหลังจากที่เขาเสียชีวิต แต่ท้ายที่สุดแล้วก็ไม่สามารถสัญญาได้ว่าเราจะอยู่ด้วยกันตลอดไปและแก่ไปด้วยกัน ถ้าได้ตายด้วยกันก็คงจะดี อย่างน้อยที่สุดบนเส้นทางสู่โลกใต
اقرأ المزيد
บทที่ 3 ตัดขาดจากตะกูลหลิน
ถึงอย่างไรก็ตามหลินตง เขาก็คือพ่อแท้ๆ ของหลินมู่อิง เมื่อเขาได้ยินลูกสาวพูดคำเหล่านี้ทีละคำและเห็นรอยแผลเป็นบนร่างกายของเธอ เขาก็รู้สึกใจสลายเล็กน้อย เมื่อเขามองดูภรรยาของเขาอีกครั้ง ดวงตาของเขากลับดูไม่เป็นมิตรนัก“คุณมักจะปฏิบัติต่อมู่อิงอย่างรุนแรง และผมก็มักจะมองข้ามเรื่องนี้ไป โดยคิดว่าความสามัคคีในครอบครัวคือกุญแจสู่ความสำเร็จ แต่ครั้งนี้คุณกลับลงมือหนักเกินไป”เมื่อซูเนี่ยนเจินได้ยินหลินตงพูดเช่นนี้ สีหน้าของเธอก็เปลี่ยนไปครั้งแล้วครั้งเล่า เธอทำเป็นดูเหมือนหมูตายที่ไม่กลัวน้ำเดือด และเสียงของเขาก็สูงขึ้นอีกเล็กน้อย“ยังไงหญิงสาวที่ไร้ค่าก็ต้องส่งไปอยู่ชนบท ลูกสาวก็เสียเงินเปล่าๆ คุณยังต้องพึ่งพาลูกชายเลี้ยงตัวเองตอนแก่อีก คุณได้เฝ้าดูจิ้งผิงเติบโตขึ้น เขาไม่อาจทนกับความยากลำบากที่ต้องเดินทางไปชนบทได้จริงๆ!ในฐานะพ่อ คุณควรจะสั่งให้เธอรีบไปที่ชนบท” ซูเนี่ยนเจินยืนกอดอกพูดด้วยท่าทางไม่พอใจเป็นอย่างมากหลินตงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งในที่สุดเขาก็ถอนหายใจ ในเวลานี้ หลินมู่อิงยืนอยู่ไม่ไกลจากพ่อของเธอ ราวกับว่าเธอกำลังมองคนแปลกหน้า หลินตงหยิบไปป์ขึ้นมา เติมยาเส้นใหม่ แล้วจุดไฟ เขาสูดควัน
اقرأ المزيد
บทที่ 4 การปรากฏตัวของมิติ
หลินมู่อิงไม่ได้มองย้อนกลับไปที่หลินตงเธออยากออกไปจากที่นี่เต็มที ออกไปจากสถานที่แห่งนี้ที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดดังคำโบราณกล่าวเอาไว้ว่าการมีแม่เลี้ยงพ่อแท้ๆก็จะกลายเป็นพ่อเลี้ยงด้วยเช่นกันและสิ่งที่เธอพบเจอมาตั้งแต่ยังเป็นเด็กสามารถพิสูจน์ได้เป็นอย่างดี“มู่อิง คราวหน้าเธอต้องดูแลตัวเองดีๆ นะ ฉันล้มเหลวในการเป็นพ่อ...”หลินตงลุกขึ้นและอยากจะเดินไปหาหลินมู่อิง แต่ขาของเขากลับรู้สึกหนักอึ้งจนไม่สามารถที่จะขยับได้ ความรู้สึกเช่นนี้ไม่เคยเกิดขึ้นกับเขามาก่อน ถึงแม้ว่าหลินตงจะรู้สึกละอายใจอยู่บ้างแต่เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้วเขาทำได้แค่ทำใจยอมรับและบอกให้ลูกสาวดูแลตัวเองให้ดีเท่านั้น นี่คือสิ่งที่เขาสามารถทำได้ในตอนนี้“ฉันเข้าใจแล้ว และมันคงจะดีกว่าที่ฉันจะอยู่ที่นี่ คุณไม่ต้องห่วงถึงแม้ว่าฉันจะลำบากฉันก็จะไม่กลับมาหาพวกคุณนับตั้งแต่วันนี้พวกเราไม่เกี่ยวข้องกันอีก”หลินมู่อิง ตอบกลับหลินตงโดยไม่มีคำว่า พ่อหลุดออกจากปากของเธอแม้แต่คำเดียว และเดินออกไปโดยไม่หันกลับมามองทิ้งทุกสิ่งทุกอย่างเอาไว้ข้างหลัง หลินมู่อิงไม่ได้กลับไปที่ห้องเล็ก ๆ คับแคบของเธอ ที่นั่นคือที่ที่ตระกูลหลินใช้เก็บข้าวของต่าง
اقرأ المزيد
บทที่ 5 เตรียมตัวออกเดินทาง
ชีวิตในชาติก่อนเธออุทิศตนให้กับการศึกษาแพทย์และยุ่งอยู่กับการรักษาโรคและช่วยชีวิตผู้คนอยู่เสมอดังนั้นเธอจึงไม่มีเวลาอ่านนวนิยาย อย่างไรก็ตาม สาวๆ หลายคนในห้องทดลองของเธอชอบอ่านนวนิยายเพื่อฆ่าเวลา เธอยังได้ยินพวกเขาคุยกันไปด้วยขณะกินอาหารปรากฏการณ์แปลกประหลาดที่เกิดกับเธอไม่เหมือนกับที่เหล่าสาวๆพูดถึง หลังจากได้ดื่มน้ำพุจิตวิญญาณอีกครั้งแล้ว หลินมู่อิงก็รู้สึกมีพลังมากขึ้น เธอยังคงรู้สึกปวดเล็กน้อยจากบาดแผลเล็กๆ น้อยๆ บนร่างกาย แต่ตอนนี้เธอรู้สึกว่าอาการต่างๆ คงได้รับการรักษาและความเจ็บปวดจากบาดแผลที่โดนทุบตีก็บรรเทาลงแล้วกล่าวอีกนัยหนึ่งก็คือไม่มีเครื่องมือในห้องปฏิบัติการที่นี่ ไม่เช่นนั้น หลินมู่อิงก็คงอยากจะศึกษาจริงๆ ว่ามีธาตุชนิดใดบ้างที่อยู่ในนั้นซึ่งมีคุณสมบัติในการซ่อมแซมร่างกายมนุษย์อย่างทรงพลังเช่นนี้ ดูเหมือนว่าหลังจากที่เธอเกิดใหม่ครั้งนี้ พระเจ้าจะมอบของขวัญอันทรงพลังให้กับเธอเดิมที หลินมู่อิงตั้งใจไว้ว่าจะต้องให้แน่ใจว่า โจวอี้หมิง จะมีสุขภาพแข็งแรงในชีวิตนี้ และตอนนี้เธอก็ได้รับพรจากน้ำพุแห่งจิตวิญญาณแห่งนี้ แม้ว่า โจวอี้หมิง อยากป่วยก็เป็นเรื่องยาก เมื่อเธอคิดถึงเรื่
اقرأ المزيد
บทที่ 6 ซื้อของ
"สาวน้อยคนนี้สวยทีเดียว และมีความตระหนักในอุดมการณ์สูง เธอมีความสุขมากที่ได้ไปชนบท มีแสงสว่างในดวงตาของเธอ!"“เธอสวยทีเดียวและมีอุดมการณ์สูงมาก คนหนุ่มสาวจำนวนมากมาที่นี่อย่างไม่เต็มใจ และยังมีเพียงไม่กี่คนที่คาดหวังเหมือนคุณ!”หลังจากที่หลินมู่อิงออกจากสำนักงานไป พนักงานในสำนักงานก็ยังคงพูดคุยและชื่นชมกันด้วยรอยยิ้มหลังจากออกจากสำนักงานสหพันธ์เยาวชนแล้ว หลินมู่อิงก็รับจดหมายแนะนำตัวและไปที่เกสต์เฮาส์ที่ไม่สะดุดตาเพื่อเข้าพัก จากนั้นเธอก็ไปที่สหกรณ์จัดหาและการตลาดที่นี่และซื้อของบางอย่างมีลูกอมผลไม้เนื้อแข็ง 2 กิโลกรัม ลูกอมกระต่ายขาว 1 กิโลกรัม น้ำตาลทรายขาว 2 กิโลกรัม น้ำตาลทรายแดง 2 กิโลกรัม แป้ง 10 กิโลกรัม ข้าวสาร 10 กิโลกรัม สบู่ 2 ก้อน เสื้อผ้าเรียบง่าย 2 ชุด ผ้าอนามัย 4 เส้น กะละมังเคลือบ 1 ใบ แก้วน้ำ แปรงสีฟันและยาสีฟัน หวี กระจก ฯลฯปริมาณที่ซื้อมาไม่ได้มาก และเธอกลัวว่าจะดึงดูดความสนใจของผู้คน แต่ถึงแม้จะไม่ได้ซื้อแต่ละรายการมากนัก แต่เมื่อนำมารวมกันก็ยังเป็นกองใหญ่“สาวน้อย คุณซื้อสิ่งของมากมายสำหรับงานแต่งงานของคุณหรือเปล่า” ในตอนแรกพนักงานขายค่อนข้างหยิ่งยโสเมื่อมองดูเส
اقرأ المزيد
บทที่ 7 ออกเดินทาง
แม้ว่าหลินมู่อิงจะได้ถูกซูเนี่ยนเจินทุบตีมาเป็นเวลานาน แต่ก็ไม่มีรอยแผลเป็นใดๆ ปรากฏบนใบหน้า คอ ข้อมือ และส่วนอื่นๆ ของเธอเลย เพราะเธอเลือกลงมือเฉพาะจุดในร่มผ้า หากมีใครรู้ว่าเธอทุบตีลูกเลี้ยงภาพลักษณ์ที่เธอสร้างมาก็คงพังทลายลงในพริบตาหลินมู่อิงเป็นคนสวยและหน้าตาดีอยู่แล้ว วันนี้เธอยังสวมเสื้อผ้าชุดใหม่ที่ไม่มีรอยปะอยู่เลย แม้ว่ามันจะเป็นเพียงเสื้อผ้าธรรมดา แต่มันก็ไม่ได้ส่งผลต่อความงามของเธอ ถึงแม้ว่าโดยรวมเธอจะผอม แต่หลินมู่อิงกลับมีผิวที่ขาวมาก โครงหน้าสวยได้รูป โดยเฉพาะดวงตาที่ดูมีชีวิตชีวาเมื่อประกอบกับรอยยิ้มบนใบหน้าของเธอในตอนนี้ หลินมู่อิงก็เหมือนกับดวงอาทิตย์ดวงน้อยๆ ที่กำลังส่องแสงสว่างบดบังคสวามมืดมิดได้เป็นอย่างดี ผู้ชายหลายคนในรถไม่อาจละสายตาจากเธอได้หลังจากเห็นรูปลักษณ์ของเธอ"ไอ้สารเลว! มองอะไรอยู่!!" ชายคนหนึ่งที่อยู่ห่างออกไปสองที่นั่งจ้องมองหลินมู่อิง ไม่ละสายตาจนถูกผู้หญิงที่นั่งข้างๆ ดุด่า“ฉันไม่ได้มองอะไรเลย เธอคิดไปเองหรือเปล่า” ชายคนนั้นรีบแก้ตัว“เธอดูเหมือนเด็กสาวที่ได้รับการศึกษาและกำลังเตรียมตัวไปชนบท มันไม่มีประโยชน์อะไรที่จะมองเธอ ยิ่งไปกว่านั้น หลังจากท
اقرأ المزيد
บทที่ 8 พบโจวอี้หมิงอีกครั้ง
หานเฟยเซียน อดกลอกตาไม่ได้เมื่อได้ยินเช่นนี้ เธอคิดว่า คนบ้านนอกสองคนนี้กำลังจะเดินทางไปที่ชนบทที่เดียวกันกับฉัน หลินมู่อิงกินเค้กข้าวโพดในมือจนหมดและหยิบซาลาเปาแป้งขาวออกมาจากถุงกระดาษรองน้ำมันเมื่อเห็นว่าเป็นซาลาเปาแป้งขาว สิ่งนี้ทำให้หานเฟยเซียนที่เฝ้าดูอยู่จากด้านข้างกลืนน้ำลายลงคอ ในยุคนี้ซาลาเปาแป้งขาวไม่สามารถหาซื้อได้ทั่วไป แม้ว่าครอบครัวของเธอจะร่ำรวย แต่เธอก็สามารถกินแป้งขาวได้เพียงไม่กี่ครั้งต่อเดือน“นี่ให้เธอ” หลินมู่อิงยื่นขนมปังให้เซี่ยฮุ่ยเหม่ยเซี่ยฮุ่ยเหม่ยโบกมือปฏิเสธอย่างรวดเร็ว “ฉันอิ่มแล้ว ไม่จำเป็น ฉันจะไม่กินของมีราคาแพงแบบนี้ เธอเก็บมันไว้กินเองเถอะ”หานเฟยเซียน ที่ยืนอยู่ใกล้ ๆ ได้ยินดังนั้น ก็จ้องมองซาลาเปาในมือของหลินมู่อิงแล้วพูดออกมาว่า“ฉันยังเป็นเยาวชนที่มีการศึกษา และฉันกำลังจะไปหมู่บ้านหลี่เจียด้วย พวกเราอาจจะได้อยู่ร่วมกันได้ดีในอนาคต ทำไมเราไม่มามาทำความรู้จักกันละ ฉันหานเฟยเซียน ฉันดีใจมากที่ได้พบคุณ ในเมื่อเธอไม่อยากกินซาลาเปาชิ้นนี้นี้ ทำไมไม่ให้ฉันกินมันแทนล่ะ”หานเฟยเซียน ยกคิ้วขึ้น และด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์บนใบหน้า เธอเตรียมที่จะรับซาลาเปาจากหลิ
اقرأ المزيد
บทที่ 9 เขายังหล่อเหมือนเดิม
แสงแดดสาดส่องลงมาจากด้านหลังของโจวอี้หมิง และทันใดนั้นหลินมู่ ก็ถูกบดบังไปด้วยเงาขนาดใหญ่ปลายจมูกยังได้กลิ่นหอมอ่อนๆ ของสบู่ด้วย หลินมู่อิงรู้สึกว่าหัวใจของเธอกำลังเต้นเร็วขึ้น ราวกับว่ามันจะกระเด็นออกมาข้างนอก โจวอี้หมิง หยิบกระเป๋าหนังงูจาก หลินมู่อิง แล้ววางลงบนรถแทรกเตอร์ จากนั้นเขาก็หันกลับมาจ้องมองหลี่เอ้อร์โกว หลี่เอ้อร์โกวรู้สึกกลัวหลังเล็กน้อยหลังจากที่ถูกโจวอี้หมิงจ้องมองแต่เมื่อเขาคิดถึงว่าเขาเพียงต้องการจับมือกับเด็กสาวเยาวชนที่มีการศึกษาคนนี้ เขาก็รู้สึกว่ามันไม่เหมาะสมสักนิด ดังนั้นเขาจึงยิ้มและปรบมือราวกับว่าเขาต้องการเพียงปรบมือและต้อนรับเขาเท่านั้น หลังจากนั้น หลี่เอีอร์โกวก็วางถุงผ้าของเซี่ยฮุ่ยเหม่ยไว้บนรถแทรกเตอร์ด้วยในช่วงเวลานี้ สายตาของหลินมู่อิงจ้องมองไปที่ใบหน้าของ โจวอี้หมิง และเธอไม่ได้ละสายตาไปแม้แต่วินาทีเดียว โจวอี้หมิง ก็รู้สึกว่าหญิงสาวตัวน้อยจ้องมองเขาเช่นกัน โจวอี้หมิงแค่รู้สึกว่าหูของเขารู้สึกร้อนเล็กน้อย แต่เขาก็ไม่ได้มองกลับไป“พวกคุณสองคนขึ้นรถก่อนเถอะ ยังมีเยาวชนที่มีการศึกษาอีกสี่คนที่ต้องมารับ” โจวอี้หมิง กล่าวอย่างใจเย็นเมื่อได้ยินเช่นนี้ เซ
اقرأ المزيد
บทที่ 10 เริ่มต้นใช้ชีวิตในหมู่บ้านหลี่เจีย
ผู้ที่ย้ายเข้ามาอยู่ในศูนย์เยาวชนที่มีการศึกษาเป็น เยาวชนที่มีการศึกษาซึ่งไปอยู่ชนบท เหตุใดหลินมู่อิง ถึงได้รับความชื่นชมมากมาย หลินมู่อิงมีสิทธิ์อะไรที่จได้รับความนิยมมากมายขนาดนี้ เธอคิดเอาไว้ในตอนแรกว่าด้วยรูปร่างหน้าตาและภูมิหลังครอบครัวของเธอ เธอคงจะได้รับความรักจากหลายๆ คนในที่นี้ เมื่อถึงเวลานั้นคุณเพียงแค่ขอให้ชาวนาหรือชายหนุ่มที่มีการศึกษามาช่วยทำงานก็พอ และคุณก็สามารถใช้ชีวิตที่ผ่อนคลายและสบายได้ รออีกสักสองสามปีแล้วกลับเมืองไปหาผู้ชายดีๆ สักคนมาแต่งงานด้วย ผลที่ตามมาคือมีหลินมู่อิงโผล่มาและมายืนอยู่ข้างๆ เธอ โดยที่เธอเองก็ไม่สามารถโดดเด่นในฐานะตัวเธอเองได้เลย... เมื่อหานเฟยเซียนคิดถึงเรื่องนี้ เมื่อเธอมองดูหลินมู่อิง และท่าท่างของเธอดูไม่เป็นมิตรกับหลินมู่อิงมากขึ้นเรื่อยๆ “ฉันชื่อหลิวหยาง ฉันอยู่ที่หมู่บ้านเกาซานมาหกปีแล้ว ยังมีห้องว่างไม่กี่ห้องในศูนย์ฝึกอบรมเยาวชนที่นี่ เยาวชนหญิงที่เพิ่งเข้าใหม่สามคนสามารถพักในห้องใดห้องหนึ่งแยกกันได้ แม้ว่าห้องนี้จะไม่ใหญ่นัก แต่ห้องดินเผาสามารถนอนได้สี่หรือห้าคน คุณสามารถอาศัยอยู่ที่นั่นก่อนได้” หลิวหยางกล่าวพร้อมกับชี้ไปที่ห้องสำห
اقرأ المزيد
استكشاف وقراءة روايات جيدة مجانية
الوصول المجاني إلى عدد كبير من الروايات الجيدة على تطبيق GoodNovel. تنزيل الكتب التي تحبها وقراءتها كلما وأينما أردت
اقرأ الكتب مجانا في التطبيق
امسح الكود للقراءة على التطبيق
DMCA.com Protection Status