ป่วนรักยัยตัวร้ายกับนายใสซื่อ

ป่วนรักยัยตัวร้ายกับนายใสซื่อ

last update최신 업데이트 : 2026-02-26
언어: Thai
goodnovel18goodnovel
10
2 평가 순위. 2 리뷰
184챕터
10.6K조회수
읽기
보관함에 추가

공유:  

보고서
개요
장르
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.

หลินมู่อิงมีโอกาสกลับไปเกิดใหม่ใน ปี1976 เพื่อแก้ไขชีวิตในอดีตของเธอ เพื่อช่วยชีวิตสามีที่ป่วยตายตั้งแต่ยังหนุ่มการกลับมาครั้งนี้ของเธอ ทันทีที่เกิดใหม่หลินมู่อิงได้ตัดสัมพันธ์กับครอบครัว ในชาตินี้เธอเกิดมาพร้อมกับมิติวิเศษหรือที่เรียกกันว่าพื้นที่หลิงฉวนที่มีบ่อน้ำพุจิตวิญญาณขนาดใหญ่ หลังจากได้กลับมาเกิดใหม่ในชีวิตนี้ หลินมู่อิงตั้งใจว่าจะต้องตามจีบสามีของเธอให้ได้และจับเขาเอาไว้ให้มั่น ในชาติที่แล้วเธอและเขาแต่งงานกันได้เพียงสามปี สามีก็มาด่วนจากไปทิ้งเธอเอาไว้คนเดียวพร้อมกับความเจ็บปวดจากการสูญเสียคนที่รักและครอบครัวเพียงคนเดียวที่มีอยู่ หลังจากผ่านพ้นความเสียใจเธอได้มุ่งมั่นเรียนแพทย์อย่างหนักเพื่อรักษาผู้คนจนในวันสุดท้ายของชีวิต หลินมู่อิงไม่เคยคิดว่าเธอจะได้มีโอกาสมาเกิดใหม่อีกครั้ง ในเมื่อพระเจ้าอวยพรให้เธอและให้โอกาสเธอได้กลับมาเกิดใหม่อีกครั้ง ก่อนที่เรื่องเลวร้ายจะเกิดขึ้น หลินมู่อิงตั้งใจเอาไว้ว่าเธอจะทำทุกอย่างเพื่อรักษาชีวิตสามีของเธอเอาไว้และจะอยู่ด้วยกันไปจนแก่เฒ่า การเกิดใหม่ครั้งนี้ของหลินมู่อิงกับภารกิจหลักไล่ตามสามีได้เริ่มขึ้นในหมู่บ้านชนบทแห่งหนึ่ง

더 보기

1화

บทที่ 1 ลมหายใจสุดท้าย

คานประตูของตำหนักเย็นนั้นไม่ถือว่าสูงมากนัก หลังจากนำกะละมังซักผ้าสองใบมาซ้อนรองเป็นฐาน ในที่สุดฉันก็ขึ้นไปแขวนคอตัวเองได้สำเร็จ

กำลังจะได้กลับบ้านแล้ว!

ฉันแทบจะอดใจรอไม่ไหวที่จะได้กลับไปอยู่พร้อมหน้ากับครอบครัว พอสองเท้าออกแรงถีบส่ง ความรู้สึกขาดอากาศหายใจอย่างรุนแรงก็แล่นปราดเข้าสู่ลำคอในทันที

ขณะที่สติสัมปชัญญะเริ่มเลือนรางลง เสียงดนตรีในวังที่ดังครึกครื้นอยู่ไกล ๆ ก็ค่อย ๆ เบาลง ทุกอย่างที่ฉันเคยเผชิญมาในโลกใบนี้ฉายชัดขึ้นมาอย่างรวดเร็วราวกับภาพม้าหมุน

ฉันทะลุมิติมาเกิดใหม่ในราชวงศ์เว่ยได้ 21 ปี มีเป้าหมายให้ต้องพิชิตใจถึงสี่คน ขอเพียงได้รับค่าความรู้สึกดีจากใครคนใดคนหนึ่ง ฉันในโลกเดิมก็จะรักษาโรคร้ายที่รักษาไม่หายให้หายขาดได้

เป้าหมายทั้งสี่คนล้วนเป็นถึงเสาหลักของชาติ เป็นบุตรแห่งสวรรค์ ทว่าพวกเขากลับเกลียดชังฉันเข้ากระดูกดำและอยากจะให้ฉันตาย ๆ ไปซะ เพียงเพราะนางเอกของเรื่อง

ในที่สุดระบบก็ตัดสินให้ภารกิจล้มเหลว ฉันกำลังจะได้จากไปสมใจปรารถนาของพวกเขาแล้ว

ท่ามกลางความเลื่อนลอย ฉันคล้ายกับได้ยินเสียงใครบางคนกำลังร้องเรียกชื่อฉัน

หลังกลับมาหายใจได้อีกครั้ง น้ำเย็นเฉียบกะละมังหนึ่งก็ถูกสาดเข้าใส่หน้าฉัน ฉันสะดุ้งเฮือก สำลักออกมาอย่างรุนแรง

เมื่อเงยหน้าขึ้นมอง ก็พบกับชายหนุ่มในชุดขันทีสีม่วงกำลังนับลูกประคำ พลางจ้องมาที่ฉันด้วยสีหน้ามืดครึ้ม

ใบหน้านั้นช่างคุ้นเคยเหลือเกิน สติของฉันยังกลับมาไม่ครบถ้วนดีก็เผลอหลุดปากเรียกชื่อของเขาออกไป

“หวยเอิน?”

เพิ่งเรียกจบ ฉันก็รู้สึกเสียใจขึ้นมา

และก็เป็นอย่างที่คิด เมื่อชายหนุ่มได้ยินชื่อที่ฉันเรียก เขาก็ขมวดคิ้วด้วยความรังเกียจ

“อย่ามาเรียกชื่อข้า เจ้าไม่คู่ควร!”

ชายหนุ่มผู้แสนเย็นชาตรงหน้าคือท่านเก้าพันปีที่คนทั่วทั้งราชวงศ์เว่ยต่างหวาดผวาเมื่อได้ยินชื่อ และยังเป็นหนึ่งในเป้าหมายการพิชิตใจของฉัน...ซ่งหวยเอิน

ตอนตระกูลของเขาล่มสลาย ฉันเป็นคนเสี่ยงชีวิตไปขุดร่างที่บาดเจ็บสาหัสของเขาออกมาจากกองซากศพ พากลับบ้านมารักษาด้วยตัวเองอยู่นานกว่าครึ่งปี

ในเวลานั้น ซ่งหวยเอินเพิ่งสูญเสียครอบครัวไป เขาจึงต่อต้านการเข้าใกล้ของฉันราวกับลูกสัตว์ตัวน้อยที่ได้รับบาดเจ็บ

ฉันค่อย ๆ เปิดประตูหัวใจของเขาทีละก้าว และนำทางไม่ให้เขาทำร้ายตัวเองอีก

เขาตัดสินใจอย่างแน่วแน่ว่าจะต้องรื้อฟื้นคดีให้ตระกูลให้ได้ ยอมแม้กระทั่งปิดบังชื่อแซ่ปลอมตัวเข้าวัง ค่อย ๆ ไต่เต้าขึ้นไปทีละก้าว จนในที่สุดก็กลายเป็นขันทีผู้มากด้วยอำนาจครอบงำราชสำนัก

ฉันผ่านบททดสอบความเป็นความตายมานับครั้งไม่ถ้วน เคยเห็นด้านที่ตกต่ำที่สุดของเขา และเคยเป็นคนที่เขาไว้ใจมากที่สุดเช่นกัน

น่าเสียดายที่นั่นมันเป็นเรื่องเมื่อสี่ปีที่แล้ว

คืนเทศกาลไหว้พระจันทร์เมื่อสี่ปีก่อน ฉันกับองค์รัชทายาทเข้าพิธีอภิเษกสมรส ทุกคนต่างมาร่วมแสดงความยินดีและอวยพร แม้แต่ระบบเองก็ยังคิดว่าการพิชิตใจของฉันกำลังจะสำเร็จลุล่วง

ทว่าเหลิ่งซู่ซิน นางเอกของโลกนี้กลับทิ้งจดหมายไว้หนึ่งฉบับแล้วหนีไป

ทุกถ้อยคำในจดหมายล้วนเขียนขึ้นด้วยน้ำตาเป็นสายเลือด โดยระบุชื่ออย่างชัดเจนว่าฉันเป็นคนหลอกให้เหลิ่งซู่ซินไปที่วัดร้างจนถูกขอทานย่ำยี

เธอไม่มีหน้าจะไปพบใครได้อีก จึงทำได้เพียงจากไปเพื่อใช้ชีวิตอย่างโดดเดี่ยวไปจนแก่เฒ่า

พี่ชายแท้ ๆ ไล่ฉันออกจากบ้าน และประกาศกร้าวว่าจะตัดขาดความสัมพันธ์กับฉัน

องค์รัชทายาทยึดตำแหน่งพระชายาของฉันคืน และลดขั้นให้ฉันเป็นเพียงนางสนมในตำหนักบูรพา

ซ่งหวยเอินอาศัยอำนาจหน้าที่ในฐานะหัวหน้าขันที จัดการส่งฉันไปอยู่ที่ตำหนักเย็น ต้องคอยซักล้างเสื้อผ้าให้พวกขันทีทุกวี่ทุกวัน

“ซู่ซินอยู่ข้างนอกนั่นไม่รู้จะต้องตกระกำลำบากมากเพียงใด สตรีที่มีจิตใจอำมหิตดั่งงูพิษเช่นเจ้า สมควรจะต้องชดใช้บาปกรรมไปทุกวัน”

ตลอดสี่ปีในตำหนักเย็น ฉันต้องทนรับการกลั่นแกล้งสารพัด แม้จะใช้ทุกวิถีทางก็ยังคงไม่มีใครยอมเชื่อในความบริสุทธิ์ของฉัน

บัดนี้เหลิ่งซู่ซินกลับมาแล้ว องค์รัชทายาทตัดสินใจอย่างแน่วแน่ว่าจะครองคู่กับเธอเพียงคนเดียวไปชั่วชีวิต แม้แต่ในตำหนักเย็น ฉันก็ไม่สามารถอยู่ต่อไปได้อีก

ดังนั้นระบบจึงตัดสินให้ภารกิจของฉันล้มเหลว ฉันทำได้เพียงรีบชิงฆ่าตัวตายเพื่อจะได้กลับบ้าน ไปใช้ชีวิตในช่วงบั้นปลายที่เหลืออยู่

ซ่งหวยเอินสั่งให้ขันทีน้อยสองคนเข้ามาประกบซ้ายขวาหิ้วปีกฉันขึ้น เมื่อเห็นรอยรัดบนลำคอของฉัน นัยน์ตาเรียวยาวของเขาก็ฉายแววเย้ยหยันออกมาวูบหนึ่ง

“เวทีงิ้วยังตั้งไม่ทันเสร็จ เจ้าก็เกิดอยากแสดงขึ้นมาเสียแล้ว อยากตายงั้นหรือ เจ้าเลือกที่ผิดแล้วละ ตำหนักเย็นห่างไกลผู้คน ไม่มีใครเขามาทนดูเจ้าเล่นงิ้วหรอกนะ”

ฉันเผยรอยยิ้มขื่นขม เขากำลังคิดว่าฉันแกล้งทำเป็นอยากตายงั้นเหรอ

“ใต้เท้าซ่ง ในเมื่อตำหนักเย็นห่างไกลผู้คน เช่นนั้นท่านมาปรากฏตัวอยู่ที่นี่ได้อย่างไร หรือว่าตั้งใจมาหาข้า”

ซ่งหวยเอินชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะแค่นยิ้มเยาะ “ซู่ซินกลับมาแล้ว ข้าไม่อยากให้เจ้าไปทำลายความสุขของนางในวันแห่งการอยู่พร้อมหน้าเช่นนี้ อยากตายก็ย่อมได้ แต่จงไปตายให้ห่าง ๆ หน่อย”

ซ่งหวยเอินสั่งให้คนโยนฉันพร้อมกับห่อผ้าออกไปนอกประตูวัง เขาก้มมองฉันจากมุมสูง ราวกับกำลังมองดูของสกปรกโสมมอะไรสักอย่าง

“ออกจากวังไปแล้ว เจ้าคิดว่าข้าจะยังสนอีกหรือว่าเจ้าจะอยู่หรือตาย”

ฉันเงยหน้าขึ้น ส่งยิ้มอันสดใสเจิดจ้าไปให้เขา

แบบนั้นก็เป็นเรื่องที่ดีที่สุดเลย ฉันจะได้กลับบ้านแล้ว!

ฉันไม่ได้หยิบจับอะไรติดมือไปเลย ก่อนวิ่งตรงไปยังสะพานข้ามคูเมืองนอกกำแพงวัง แล้วกระโดดพุ่งตัวทิ้งดิ่งลงไปทันที
펼치기
다음 화 보기
다운로드

최신 챕터

더보기

리뷰

Wilaiporn Dangbuddee
Wilaiporn Dangbuddee
ขออัพทีละหลายๆตอนหน่อยน้าาาา
2025-05-13 15:11:04
2
0
Wilaiporn Dangbuddee
Wilaiporn Dangbuddee
สนุกมากค่ะ มาอัพอีกนะคะ
2025-05-11 04:08:18
1
0
184 챕터
บทที่ 1 ลมหายใจสุดท้าย
14 เมษายน 2025 เมืองปักกิ่ง ประเทศจีน โรงพยาบาลประชาชนแห่งแรกภายในห้องผู้ป่วยสีขาวสะอาดตา มีหญิงชราที่มีใบหน้าเหนื่อยล้านอนอยู่บนเตียงนิ้วมือที่เหี่ยวๆ ลูบรูปถ่ายขาวดำเก่าๆ ที่ขาดรุ่งริ่งจะเห็นได้ว่าเธอดูและสัมผัสรูปภาพนี้นับครั้งไม่ถ้วนภาพถ่ายที่มีชายและหญิงนั่งเคียงข้างกันหลินมู่อิงยังจำได้ว่ารูปนี้ถ่ายเมื่อช่วงฤดูร้อนปี 1984 ผู้หญิงในรูปอายุ 25 ปี และผู้ชายอายุ 30 ปี รูปนี้ถ่ายไว้ตอนไปขอใบทะเบียนสมรส ผู้ชายในรูปมีใบหน้าหล่อเหลาและเป็นคนอบอุ่นมาก แต่ชีวิตของเขาช่างแสนสั้น เขาจากเธอไปในช่วงฤดูหนาวปี 1987ส่วนใบหน้าของผู้หญิงกลับเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่อบอุ่นและมีความสุข“โจวอี้หมิง ดูเหมือนว่าฉันจะทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้วสามสิบเจ็ดปี สามสิบเจ็ดปีที่ไม่มีคุณ ฉันได้พยายามอย่างหนักเพื่อจะใช้ชีวิตอย่างดีฉันได้ช่วยชีวิตคนมาแล้วเป็นหมื่นๆ คน แต่ฉันไม่มีโอกาสได้ช่วยคุณเลยฉันคิดถึงคุณเหลือเกิน มากเหลือเกิน เหลือเกิน...”ดวงตาของหญิงชราที่ยังแจ่มใสอยู่ กลับพร่ามัวลงอย่างกะทันหันเนื่องมาจากน้ำตาที่ไหลรินออกมเครื่องมือต่างๆ ที่ใช้ในการตรวจหาสัญญาณชีพก็ค่อยๆ กลับมาเป็นปกติในที่สุด“ศาสตราจารย์หลิน!”ในขณ
더 보기
บทที่ 2 ข้อตกลง
หลังจากใช้ชีวิตแต่งงานอย่างมีความสุขได้เพียง 3 ปี โจวอี้หมิง ก็ได้รับการวินิจฉัยว่าเป็นมะเร็งลำไส้ระยะสุดท้าย การแพทย์ในสมัยนั้นยังไม่ดีเท่าสมัย หลังจากตรวจพบว่าตัวเองเป็นมะเร็งระยะสุดท้ายเขาก็ไม่ไดบอกให้เธอรู้เขาปกปิดอาการป่วยของตัวเองเอาไว้ในทางกลับกัน เขากลับพยายามอย่างเต็มที่เพื่อหาเงิน โดยตั้งใจที่จะให้หลินมู่อิงมีชีวิตที่มั่นคงและรุ่งเรืองหลังจากที่เขาเสียชีวิต เมื่อเธอพบว่าเขาป่วย มันก็สายเกินไปแล้ว เขาคงมีชีวิตอยู่ได้ไม่ได้นานนัก บนเตียงในโรงพยาบาลโจวอี้หมิง จับมือหลินมู่อิงเอาไว้แน่นเขาพูดสั่งเสียเป็นเวลานานและพูดหลายๆ อย่างหลินมู่อิงรู้ว่าโจวอี้หมิงรักเธอมากเสมอ เธอทำผิดพลาดหลายสิ่งหลายอย่างและทำให้เขาผิดหวังหลายต่อหลายครั้ง เธอต้องการเวลาเพิ่มขึ้นเพื่อรักผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าเธอและทำให้เขามีความสุข สนุกสนาน และผ่อนคลาย แต่น่าเสียดายที่มันสายเกินไปแล้ว ทุกอย่างก็สายเกินไปแล้วหลินมู่อิงต้องการที่จะตายพร้อมกับผู้ชายของเธอหลังจากที่เขาเสียชีวิต แต่ท้ายที่สุดแล้วก็ไม่สามารถสัญญาได้ว่าเราจะอยู่ด้วยกันตลอดไปและแก่ไปด้วยกัน ถ้าได้ตายด้วยกันก็คงจะดี อย่างน้อยที่สุดบนเส้นทางสู่โลกใต
더 보기
บทที่ 3 ตัดขาดจากตะกูลหลิน
ถึงอย่างไรก็ตามหลินตง เขาก็คือพ่อแท้ๆ ของหลินมู่อิง เมื่อเขาได้ยินลูกสาวพูดคำเหล่านี้ทีละคำและเห็นรอยแผลเป็นบนร่างกายของเธอ เขาก็รู้สึกใจสลายเล็กน้อย เมื่อเขามองดูภรรยาของเขาอีกครั้ง ดวงตาของเขากลับดูไม่เป็นมิตรนัก“คุณมักจะปฏิบัติต่อมู่อิงอย่างรุนแรง และผมก็มักจะมองข้ามเรื่องนี้ไป โดยคิดว่าความสามัคคีในครอบครัวคือกุญแจสู่ความสำเร็จ แต่ครั้งนี้คุณกลับลงมือหนักเกินไป”เมื่อซูเนี่ยนเจินได้ยินหลินตงพูดเช่นนี้ สีหน้าของเธอก็เปลี่ยนไปครั้งแล้วครั้งเล่า เธอทำเป็นดูเหมือนหมูตายที่ไม่กลัวน้ำเดือด และเสียงของเขาก็สูงขึ้นอีกเล็กน้อย“ยังไงหญิงสาวที่ไร้ค่าก็ต้องส่งไปอยู่ชนบท ลูกสาวก็เสียเงินเปล่าๆ คุณยังต้องพึ่งพาลูกชายเลี้ยงตัวเองตอนแก่อีก คุณได้เฝ้าดูจิ้งผิงเติบโตขึ้น เขาไม่อาจทนกับความยากลำบากที่ต้องเดินทางไปชนบทได้จริงๆ!ในฐานะพ่อ คุณควรจะสั่งให้เธอรีบไปที่ชนบท” ซูเนี่ยนเจินยืนกอดอกพูดด้วยท่าทางไม่พอใจเป็นอย่างมากหลินตงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งในที่สุดเขาก็ถอนหายใจ ในเวลานี้ หลินมู่อิงยืนอยู่ไม่ไกลจากพ่อของเธอ ราวกับว่าเธอกำลังมองคนแปลกหน้า หลินตงหยิบไปป์ขึ้นมา เติมยาเส้นใหม่ แล้วจุดไฟ เขาสูดควัน
더 보기
บทที่ 4 การปรากฏตัวของมิติ
หลินมู่อิงไม่ได้มองย้อนกลับไปที่หลินตงเธออยากออกไปจากที่นี่เต็มที ออกไปจากสถานที่แห่งนี้ที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดดังคำโบราณกล่าวเอาไว้ว่าการมีแม่เลี้ยงพ่อแท้ๆก็จะกลายเป็นพ่อเลี้ยงด้วยเช่นกันและสิ่งที่เธอพบเจอมาตั้งแต่ยังเป็นเด็กสามารถพิสูจน์ได้เป็นอย่างดี“มู่อิง คราวหน้าเธอต้องดูแลตัวเองดีๆ นะ ฉันล้มเหลวในการเป็นพ่อ...”หลินตงลุกขึ้นและอยากจะเดินไปหาหลินมู่อิง แต่ขาของเขากลับรู้สึกหนักอึ้งจนไม่สามารถที่จะขยับได้ ความรู้สึกเช่นนี้ไม่เคยเกิดขึ้นกับเขามาก่อน ถึงแม้ว่าหลินตงจะรู้สึกละอายใจอยู่บ้างแต่เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้วเขาทำได้แค่ทำใจยอมรับและบอกให้ลูกสาวดูแลตัวเองให้ดีเท่านั้น นี่คือสิ่งที่เขาสามารถทำได้ในตอนนี้“ฉันเข้าใจแล้ว และมันคงจะดีกว่าที่ฉันจะอยู่ที่นี่ คุณไม่ต้องห่วงถึงแม้ว่าฉันจะลำบากฉันก็จะไม่กลับมาหาพวกคุณนับตั้งแต่วันนี้พวกเราไม่เกี่ยวข้องกันอีก”หลินมู่อิง ตอบกลับหลินตงโดยไม่มีคำว่า พ่อหลุดออกจากปากของเธอแม้แต่คำเดียว และเดินออกไปโดยไม่หันกลับมามองทิ้งทุกสิ่งทุกอย่างเอาไว้ข้างหลัง หลินมู่อิงไม่ได้กลับไปที่ห้องเล็ก ๆ คับแคบของเธอ ที่นั่นคือที่ที่ตระกูลหลินใช้เก็บข้าวของต่าง
더 보기
บทที่ 5 เตรียมตัวออกเดินทาง
ชีวิตในชาติก่อนเธออุทิศตนให้กับการศึกษาแพทย์และยุ่งอยู่กับการรักษาโรคและช่วยชีวิตผู้คนอยู่เสมอดังนั้นเธอจึงไม่มีเวลาอ่านนวนิยาย อย่างไรก็ตาม สาวๆ หลายคนในห้องทดลองของเธอชอบอ่านนวนิยายเพื่อฆ่าเวลา เธอยังได้ยินพวกเขาคุยกันไปด้วยขณะกินอาหารปรากฏการณ์แปลกประหลาดที่เกิดกับเธอไม่เหมือนกับที่เหล่าสาวๆพูดถึง หลังจากได้ดื่มน้ำพุจิตวิญญาณอีกครั้งแล้ว หลินมู่อิงก็รู้สึกมีพลังมากขึ้น เธอยังคงรู้สึกปวดเล็กน้อยจากบาดแผลเล็กๆ น้อยๆ บนร่างกาย แต่ตอนนี้เธอรู้สึกว่าอาการต่างๆ คงได้รับการรักษาและความเจ็บปวดจากบาดแผลที่โดนทุบตีก็บรรเทาลงแล้วกล่าวอีกนัยหนึ่งก็คือไม่มีเครื่องมือในห้องปฏิบัติการที่นี่ ไม่เช่นนั้น หลินมู่อิงก็คงอยากจะศึกษาจริงๆ ว่ามีธาตุชนิดใดบ้างที่อยู่ในนั้นซึ่งมีคุณสมบัติในการซ่อมแซมร่างกายมนุษย์อย่างทรงพลังเช่นนี้ ดูเหมือนว่าหลังจากที่เธอเกิดใหม่ครั้งนี้ พระเจ้าจะมอบของขวัญอันทรงพลังให้กับเธอเดิมที หลินมู่อิงตั้งใจไว้ว่าจะต้องให้แน่ใจว่า โจวอี้หมิง จะมีสุขภาพแข็งแรงในชีวิตนี้ และตอนนี้เธอก็ได้รับพรจากน้ำพุแห่งจิตวิญญาณแห่งนี้ แม้ว่า โจวอี้หมิง อยากป่วยก็เป็นเรื่องยาก เมื่อเธอคิดถึงเรื่
더 보기
บทที่ 6 ซื้อของ
"สาวน้อยคนนี้สวยทีเดียว และมีความตระหนักในอุดมการณ์สูง เธอมีความสุขมากที่ได้ไปชนบท มีแสงสว่างในดวงตาของเธอ!"“เธอสวยทีเดียวและมีอุดมการณ์สูงมาก คนหนุ่มสาวจำนวนมากมาที่นี่อย่างไม่เต็มใจ และยังมีเพียงไม่กี่คนที่คาดหวังเหมือนคุณ!”หลังจากที่หลินมู่อิงออกจากสำนักงานไป พนักงานในสำนักงานก็ยังคงพูดคุยและชื่นชมกันด้วยรอยยิ้มหลังจากออกจากสำนักงานสหพันธ์เยาวชนแล้ว หลินมู่อิงก็รับจดหมายแนะนำตัวและไปที่เกสต์เฮาส์ที่ไม่สะดุดตาเพื่อเข้าพัก จากนั้นเธอก็ไปที่สหกรณ์จัดหาและการตลาดที่นี่และซื้อของบางอย่างมีลูกอมผลไม้เนื้อแข็ง 2 กิโลกรัม ลูกอมกระต่ายขาว 1 กิโลกรัม น้ำตาลทรายขาว 2 กิโลกรัม น้ำตาลทรายแดง 2 กิโลกรัม แป้ง 10 กิโลกรัม ข้าวสาร 10 กิโลกรัม สบู่ 2 ก้อน เสื้อผ้าเรียบง่าย 2 ชุด ผ้าอนามัย 4 เส้น กะละมังเคลือบ 1 ใบ แก้วน้ำ แปรงสีฟันและยาสีฟัน หวี กระจก ฯลฯปริมาณที่ซื้อมาไม่ได้มาก และเธอกลัวว่าจะดึงดูดความสนใจของผู้คน แต่ถึงแม้จะไม่ได้ซื้อแต่ละรายการมากนัก แต่เมื่อนำมารวมกันก็ยังเป็นกองใหญ่“สาวน้อย คุณซื้อสิ่งของมากมายสำหรับงานแต่งงานของคุณหรือเปล่า” ในตอนแรกพนักงานขายค่อนข้างหยิ่งยโสเมื่อมองดูเส
더 보기
บทที่ 7 ออกเดินทาง
แม้ว่าหลินมู่อิงจะได้ถูกซูเนี่ยนเจินทุบตีมาเป็นเวลานาน แต่ก็ไม่มีรอยแผลเป็นใดๆ ปรากฏบนใบหน้า คอ ข้อมือ และส่วนอื่นๆ ของเธอเลย เพราะเธอเลือกลงมือเฉพาะจุดในร่มผ้า หากมีใครรู้ว่าเธอทุบตีลูกเลี้ยงภาพลักษณ์ที่เธอสร้างมาก็คงพังทลายลงในพริบตาหลินมู่อิงเป็นคนสวยและหน้าตาดีอยู่แล้ว วันนี้เธอยังสวมเสื้อผ้าชุดใหม่ที่ไม่มีรอยปะอยู่เลย แม้ว่ามันจะเป็นเพียงเสื้อผ้าธรรมดา แต่มันก็ไม่ได้ส่งผลต่อความงามของเธอ ถึงแม้ว่าโดยรวมเธอจะผอม แต่หลินมู่อิงกลับมีผิวที่ขาวมาก โครงหน้าสวยได้รูป โดยเฉพาะดวงตาที่ดูมีชีวิตชีวาเมื่อประกอบกับรอยยิ้มบนใบหน้าของเธอในตอนนี้ หลินมู่อิงก็เหมือนกับดวงอาทิตย์ดวงน้อยๆ ที่กำลังส่องแสงสว่างบดบังคสวามมืดมิดได้เป็นอย่างดี ผู้ชายหลายคนในรถไม่อาจละสายตาจากเธอได้หลังจากเห็นรูปลักษณ์ของเธอ"ไอ้สารเลว! มองอะไรอยู่!!" ชายคนหนึ่งที่อยู่ห่างออกไปสองที่นั่งจ้องมองหลินมู่อิง ไม่ละสายตาจนถูกผู้หญิงที่นั่งข้างๆ ดุด่า“ฉันไม่ได้มองอะไรเลย เธอคิดไปเองหรือเปล่า” ชายคนนั้นรีบแก้ตัว“เธอดูเหมือนเด็กสาวที่ได้รับการศึกษาและกำลังเตรียมตัวไปชนบท มันไม่มีประโยชน์อะไรที่จะมองเธอ ยิ่งไปกว่านั้น หลังจากท
더 보기
บทที่ 8 พบโจวอี้หมิงอีกครั้ง
หานเฟยเซียน อดกลอกตาไม่ได้เมื่อได้ยินเช่นนี้ เธอคิดว่า คนบ้านนอกสองคนนี้กำลังจะเดินทางไปที่ชนบทที่เดียวกันกับฉัน หลินมู่อิงกินเค้กข้าวโพดในมือจนหมดและหยิบซาลาเปาแป้งขาวออกมาจากถุงกระดาษรองน้ำมันเมื่อเห็นว่าเป็นซาลาเปาแป้งขาว สิ่งนี้ทำให้หานเฟยเซียนที่เฝ้าดูอยู่จากด้านข้างกลืนน้ำลายลงคอ ในยุคนี้ซาลาเปาแป้งขาวไม่สามารถหาซื้อได้ทั่วไป แม้ว่าครอบครัวของเธอจะร่ำรวย แต่เธอก็สามารถกินแป้งขาวได้เพียงไม่กี่ครั้งต่อเดือน“นี่ให้เธอ” หลินมู่อิงยื่นขนมปังให้เซี่ยฮุ่ยเหม่ยเซี่ยฮุ่ยเหม่ยโบกมือปฏิเสธอย่างรวดเร็ว “ฉันอิ่มแล้ว ไม่จำเป็น ฉันจะไม่กินของมีราคาแพงแบบนี้ เธอเก็บมันไว้กินเองเถอะ”หานเฟยเซียน ที่ยืนอยู่ใกล้ ๆ ได้ยินดังนั้น ก็จ้องมองซาลาเปาในมือของหลินมู่อิงแล้วพูดออกมาว่า“ฉันยังเป็นเยาวชนที่มีการศึกษา และฉันกำลังจะไปหมู่บ้านหลี่เจียด้วย พวกเราอาจจะได้อยู่ร่วมกันได้ดีในอนาคต ทำไมเราไม่มามาทำความรู้จักกันละ ฉันหานเฟยเซียน ฉันดีใจมากที่ได้พบคุณ ในเมื่อเธอไม่อยากกินซาลาเปาชิ้นนี้นี้ ทำไมไม่ให้ฉันกินมันแทนล่ะ”หานเฟยเซียน ยกคิ้วขึ้น และด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์บนใบหน้า เธอเตรียมที่จะรับซาลาเปาจากหลิ
더 보기
บทที่ 9 เขายังหล่อเหมือนเดิม
แสงแดดสาดส่องลงมาจากด้านหลังของโจวอี้หมิง และทันใดนั้นหลินมู่ ก็ถูกบดบังไปด้วยเงาขนาดใหญ่ปลายจมูกยังได้กลิ่นหอมอ่อนๆ ของสบู่ด้วย หลินมู่อิงรู้สึกว่าหัวใจของเธอกำลังเต้นเร็วขึ้น ราวกับว่ามันจะกระเด็นออกมาข้างนอก โจวอี้หมิง หยิบกระเป๋าหนังงูจาก หลินมู่อิง แล้ววางลงบนรถแทรกเตอร์ จากนั้นเขาก็หันกลับมาจ้องมองหลี่เอ้อร์โกว หลี่เอ้อร์โกวรู้สึกกลัวหลังเล็กน้อยหลังจากที่ถูกโจวอี้หมิงจ้องมองแต่เมื่อเขาคิดถึงว่าเขาเพียงต้องการจับมือกับเด็กสาวเยาวชนที่มีการศึกษาคนนี้ เขาก็รู้สึกว่ามันไม่เหมาะสมสักนิด ดังนั้นเขาจึงยิ้มและปรบมือราวกับว่าเขาต้องการเพียงปรบมือและต้อนรับเขาเท่านั้น หลังจากนั้น หลี่เอีอร์โกวก็วางถุงผ้าของเซี่ยฮุ่ยเหม่ยไว้บนรถแทรกเตอร์ด้วยในช่วงเวลานี้ สายตาของหลินมู่อิงจ้องมองไปที่ใบหน้าของ โจวอี้หมิง และเธอไม่ได้ละสายตาไปแม้แต่วินาทีเดียว โจวอี้หมิง ก็รู้สึกว่าหญิงสาวตัวน้อยจ้องมองเขาเช่นกัน โจวอี้หมิงแค่รู้สึกว่าหูของเขารู้สึกร้อนเล็กน้อย แต่เขาก็ไม่ได้มองกลับไป“พวกคุณสองคนขึ้นรถก่อนเถอะ ยังมีเยาวชนที่มีการศึกษาอีกสี่คนที่ต้องมารับ” โจวอี้หมิง กล่าวอย่างใจเย็นเมื่อได้ยินเช่นนี้ เซ
더 보기
บทที่ 10 เริ่มต้นใช้ชีวิตในหมู่บ้านหลี่เจีย
ผู้ที่ย้ายเข้ามาอยู่ในศูนย์เยาวชนที่มีการศึกษาเป็น เยาวชนที่มีการศึกษาซึ่งไปอยู่ชนบท เหตุใดหลินมู่อิง ถึงได้รับความชื่นชมมากมาย หลินมู่อิงมีสิทธิ์อะไรที่จได้รับความนิยมมากมายขนาดนี้ เธอคิดเอาไว้ในตอนแรกว่าด้วยรูปร่างหน้าตาและภูมิหลังครอบครัวของเธอ เธอคงจะได้รับความรักจากหลายๆ คนในที่นี้ เมื่อถึงเวลานั้นคุณเพียงแค่ขอให้ชาวนาหรือชายหนุ่มที่มีการศึกษามาช่วยทำงานก็พอ และคุณก็สามารถใช้ชีวิตที่ผ่อนคลายและสบายได้ รออีกสักสองสามปีแล้วกลับเมืองไปหาผู้ชายดีๆ สักคนมาแต่งงานด้วย ผลที่ตามมาคือมีหลินมู่อิงโผล่มาและมายืนอยู่ข้างๆ เธอ โดยที่เธอเองก็ไม่สามารถโดดเด่นในฐานะตัวเธอเองได้เลย... เมื่อหานเฟยเซียนคิดถึงเรื่องนี้ เมื่อเธอมองดูหลินมู่อิง และท่าท่างของเธอดูไม่เป็นมิตรกับหลินมู่อิงมากขึ้นเรื่อยๆ “ฉันชื่อหลิวหยาง ฉันอยู่ที่หมู่บ้านเกาซานมาหกปีแล้ว ยังมีห้องว่างไม่กี่ห้องในศูนย์ฝึกอบรมเยาวชนที่นี่ เยาวชนหญิงที่เพิ่งเข้าใหม่สามคนสามารถพักในห้องใดห้องหนึ่งแยกกันได้ แม้ว่าห้องนี้จะไม่ใหญ่นัก แต่ห้องดินเผาสามารถนอนได้สี่หรือห้าคน คุณสามารถอาศัยอยู่ที่นั่นก่อนได้” หลิวหยางกล่าวพร้อมกับชี้ไปที่ห้องสำห
더 보기
좋은 소설을 무료로 찾아 읽어보세요
GoodNovel 앱에서 수많은 인기 소설을 무료로 즐기세요! 마음에 드는 작품을 다운로드하고, 언제 어디서나 편하게 읽을 수 있습니다
앱에서 작품을 무료로 읽어보세요
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.
DMCA.com Protection Status