Mag-log inณ คอนโดคอปเปอร์
คอปเปอร์กลับมาถึงคอนโดมิเนียมสุดหรูใจกลางเมืองในช่วงค่ำ ซึ่งห่างจากบ้านพอสมควร เขาพักอยู่ที่นี่เป็นหลักในช่วงเปิดเทอม และจะกลับบ้านก็แค่วันหยุดหรือช่วงว่างจริง ๆ เท่านั้น นอกจากแข่งรถแล้ว กิจกรรมยามว่างของเขาก็คือการเปิดคอมพิวเตอร์สตรีมเกม เพราะเขายังเป็นสตรีมเมอร์ชื่อดังบนแพลตฟอร์มเกม แต่ช่วงนี้หัวใจเขากลับโดนตกด้วยวีเจสาวจากอีกแอปพลิเคชันหนึ่งอย่างจัง นั่นคือ...'วีเจน้องเหมียว' สาวสวยสายคอสเพลย์แมวที่โชว์ฝีมือเล่นเกมขั้นเทพเก่งระดับที่ไม่แพ้ผู้ชาย แถมยังแต่งตัวน่ารักเซ็กซี่จนทำเอาชายหนุ่มใจสั่นไปหมด คอปเปอร์ทิ้งตัวลงบนเก้าอี้เกมมิ่ง เปิดหน้าจอขึ้นมาดูสตรีมสดของเธอทันที คืนนี้เธอมาในชุดคอสเพลย์แมวสีดำสุดเซ็กซี่ สวมหน้ากากสีทองประดับใบหน้า ตัดกับผิวขาวและรอยยิ้มสวยจับใจ เขาถึงกับกลืนน้ำลายลงคอด้วยความกระปรี้กระเปร่า มือหนารีบกดโดเนทเงินจำนวนไม่น้อยลงไปทันทีเพื่อหวังจะได้ยินเสียงหวาน ๆ ตอบกลับมา “ขอบคุณนะคะ... แต่ทุกคนไม่ต้องเปย์กันเยอะขนาดนี้นะคะ แค่เข้ามาดูก็พอแล้ว” เสียงนุ่มพูดเบา ๆ ผ่านไมค์ แค่นั้นก็ทำเอาคนฟังใจสั่นสะท้าน เธอพูดน้อย แต่เสน่ห์และความหยิ่งที่ไม่เคยยอมรับนัดใครเลย ไม่ว่าจะโดเนทหนักแค่ไหน ก็ยิ่งทำให้เธอแลดูน่าค้นหา คอปเปอร์ติดตามเฝ้าดูเธอแบบนี้มาเป็นปีแล้ว ยิ่งอยากรู้ว่าเธอคือใคร แต่ก็ไม่มีใครเคยเห็นหน้าจริงหลังหน้ากากนั้นเลยสักคน ตึ๊ง! เสียงดังแทรกขึ้นมา พร้อมกับเสียงหัวเราะกวน ๆ ของเพื่อนในปาร์ตี้เกมที่พึ่งกดจอยเข้ามา “ไงมึง คอปเปอร์ นั่งจ้องหน้าจอตาปรอยอีกแล้วดิ” ธีโอเพื่อนสนิททักขึ้นทันที “เปย์ไปเท่าไหร่แล้วล่ะคืนนี้” “ยุ่งน่า” คอปเปอร์ตอบพลางยิ้มขำ กดปิดเสียงสตรีมลงครึ่งหนึ่ง “เป็นหมื่น ๆ อีกอ่ะ ไอ้ควาย!” “ก็กูชอบของกูอ่ะ” “ชอบแต่ไม่เคยเห็นหน้าเนี่ยนะ?” เวย์ เพื่อนอีกคนในสายแซวเสริม ตามสไตล์คนพูดน้อย “ปีนึงแล้วนะเว้ย มึงโดนตกจนถอนตัวไม่ขึ้นแล้วมั้งเนี่ย วีเจน้องเหมียวคนนี้เขาแน่จริงว่ะ หยิ่งฉิบหาย คนโดเนทเป็นแสนยังไม่เคยได้คอนแทกต์เลย” “เออดิ ยิ่งหยิ่งกูยิ่งอยากรู้ปะวะ” คอปเปอร์ถอนหายใจ ยันตัวกับพิงหลังเก้าอี้ “แม่ง... เล่นเกมก็เก่งชวด ๆ หน้ากากทองนั่นก็โคตรน่าค้นหา กูอยากรู้จริง ๆ ว่าภายใต้หน้ากากนั่นคือใคร” “ถ้ารู้แล้วเป็นยัยป้าแถวบ้านมึงจะทำไงวะ” เครปขำพรืด “ป้าพ่องมึงสิ ผิวขาว ตาสวย ปากสวย ยิ้มสวยขนาดนั้น ใครมองเป็นป้าได้ก็บ้าแล้วไอ้ควาย” คอปเปอร์สวนกลับทันควัน ก่อนจะมองหน้าจอสตรีมที่สาวเจ้ากำลังกดยิงในเกมอย่างพริ้วไหว “กูว่าระดับนี้... ถ้าไม่ใช่ดาราก็ต้องเน็ตไอดอลแน่ ๆ” “อยากรู้ก็เปย์เพิ่มดิ ลองท้าดู ดิสคอร์ดไปถามเลย” พอร์ชยุ “กูเปย์จนติดท็อปโดเนทประจำเดือนแล้วครับเพื่อน ไม่เคยตอบแชทส่วนตัวกูสักคำ แถมยังปิดหนีอีก” คอปเปอร์บ่นพึมพำ แต่สายตากลับยังคงจ้องเรือนร่างเซ็กซี่ในชุดแมวสีดำบนหน้าจออย่างไม่วางตา “แม่ง... สวยขนาดนี้ ชวนมาแข่งเกมด้วยกันสักวันคงดีว่ะ” ณ คอนโดมิเกล ร่างบางในชุดเดรสสีขาวที่พึ่งกลับมาจากบ้าน ก็เดินเข้ามาในห้องนอนกว้าง มิเกลปลดกระเป๋าแบรนด์เนมวางไว้บนโต๊ะ ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบา ๆ “กลับมาถึงห้องก็ต้องรีบเปลี่ยนชุดอีกแล้วเหรอเนี่ย...” เธอบ่นอุบอิบกับตัวเอง พลางเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้าหยิบชุดคอสเพลย์แมวสีดำสุดเซ็กซี่ และหน้ากากสีทองประดับขนแมวออกมาเตรียมไว้ มิเกล เกลวริณ สาวสวยสุดฮอตปี 3 คณะบริหารธุรกิจภาคอินเตอร์ ที่ใคร ๆ ก็คิดว่าวัน ๆ เธอคงบินเที่ยวหรือช้อปปิ้งใช้เงินใบละพันเล่น ๆ แท้จริงแล้วเธอมีอีกตัวตนหนึ่งที่ไม่มีใครในมหาวิทยาลัย หรือแม้กระทั่งคนในครอบครัวรู้เลยสักคน ว่าเธอคือ...วีเจน้องเหมียว สตรีมเมอร์สายเกมระดับท็อป ที่มีแฟนคลับติดตามหลายแสน! “เฮ้อ คุณแม่นะคุณแม่... บอกว่าชุดโป๊ไป ถ้ามาเห็นชุดสตรีมมิ่งคืนนี้มีหวังโดนยึดคอนโดแน่” มิเกลยิ้มขำให้กระจก ขณะที่จมูกดื้อรั้นเชิดขึ้นเล็กน้อย เธอชอบชีวิตแบบนี้ ความลับที่ไม่มีใครรู้ ความท้าทายในการปิดบังตัวตน และการเล่นเกมชนะพวกผู้ชายหน้าไหนก็ตามที่ชอบดูถูกฝีมือผู้หญิง ร่างเพรียวบางจัดแจงสวมชุดเซ็กซี่ และสวมหน้ากากทองปิดบังใบหน้าส่วนบนไว้ เหลือเพียงริมฝีปากกระจับได้รูปและคางเรียวสวย เธอเปิดไฟสตรีมมิ่ง จัดมุมกล้องให้เห็นช่วงหน้าอกขาวเนียนแวบ ๆ ตามสไตล์ที่แฟนคลับชอบ ก่อนจะกดเริ่มไลฟ์สตรีม “สวัสดีค่ะทุกคน... วันนี้มาช้าหน่อยนะคะ พอดีพึ่งเสร็จธุระ” เสียงหวานนุ่มเอ่ยผ่านไมค์ด้วยโทนเสียงเรียบ ๆ ทันทีที่เปิดกล้อง ยอดคนดูก็พุ่งสูงขึ้นหลายหมื่นคนในเวลาไม่กี่วินาที ข้อความในคอมเมนต์ไหลทะลักจนอ่านไม่ทัน และเพียงไม่กี่นาที เสียงแจ้งเตือนโดเนทหนัก ๆ ก็ดังขึ้นติดต่อกัน ‘CC_99 Donated 10,000 THB’ มิเกลเลิ่กลั่กเล็กน้อยเมื่อเห็นชื่อโปรไฟล์เดิมที่คุ้นตา... ยูสเซอร์ปริศนาที่เปย์หนักให้เธอเป็นหมื่น ๆ เกือบทุกครั้งตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมา “ขอบคุณคุณ CC_99 นะคะ...” มิเกลพูดใส่ไมค์เบา ๆ พลางส่งยิ้มหวานผ่านหน้ากาก “...” คอปเปอร์ยิ้มเขินใจแทบละลายตามน้ำเสียงที่หวานหู “บอกแล้วไงคะ ว่าไม่ต้องโดเนทเยอะขนาดนี้ เก็บเงินไว้กินข้าวบ้างนะคะ” เธอหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ สายตาคมภายใต้หน้ากากมองยอดเงินโดเนทแล้วได้แต่นึกสงสัยในใจ... ‘อีตานี่เป็นใครกันแน่เนี่ย รวยมาจากไหน เปย์เอา ๆ ทุกวัน ไม่เสียดายเงินบ้างหรือไง เธอได้จากเขารวม ๆ แล้ว ก็หลายแสนละเนี่ย’ แต่ถึงจะสงสัย มิเกลก็เลือกที่จะกดปิดแชตส่วนตัวเหมือนทุกครั้ง ความน่าค้นหาและการวางตัวนิ่ง ๆ นี่แหละคือเสน่ห์ของวีเจน้องเหมียว และเธอไม่คิดจะปล่อยให้ใคร เข้ามาวุ่นวายในชีวิตจริงของเธอเด็ดขาด “เอาล่ะค่ะ คืนนี้เรามาลงแรงก์กันต่อดีกว่า ใครจะโดนเหมียวตะปบเป็นรายต่อไป... มาดูกันค่ะ” มิเกลขยับยิ้มพราวเสน่ห์ ยื่นมือเรียวสวยไปจับเมาส์ เตรียมลุยเกมอย่างจริงจัง โดยที่ไม่รู้เลยว่า ไอ้คนเปย์หนัก ที่เธอพึ่งเอ่ยปากเตือนไปนั้น ก็อยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลแถวนี้นี่แหละ...คอปเปอร์นั่งดูหนังไป กินซีเรียลไปอย่างเพลิดเพลิน ทว่าจังหวะที่เขากำลังจะเอื้อมมือไปหยิบรีโมททีวี ร่างก้อนขนสีขาวตัวอ้วนกลมก็กระโดดพรวดขึ้นมาบนโต๊ะ แล้วก้มหน้าก้มตาใช้ลิ้นเลียกินซีเรียลในชามของเขาอย่างหิวโหย!“เฮ้ย! ไอ้แมวบ้า!” คอปเปอร์อุทานลั่น โบกมือไล่“ออกไปเลยนะเว้ย! นี่มันของกู!”เจ้าปีโป้ส่งเสียง เมี๊ยว~ ขัดใจ ก่อนจะยอมกระโดดลงจากโต๊ะแล้ววิ่งหายไป คอปเปอร์ถอนหายใจอย่างขัดใจ แล้วก้มลงจะยกชามขึ้นมากินต่อ แต่พอหันกลับมา เขาก็ต้องเบิกตาโตด้วยความประหลาดใจ เมื่อเห็นก้อนขนสีขาวทรงเดียวกันเป๊ะ แต่มีโบว์สีชมพูติดอยู่ นั่งอยู่บนโต๊ะและกำลังก้มเลียซีเรียลในชามของเขาอยู่อีกรอบ!“เชี่ยอะไรวะเนี่ย! แมวแฝดเหรอ!” คอปเปอร์โวยวาย เตรียมจะเงื้อมมือไปดันตัวมันออก“ออกไปเลยไอ้แมวอ้วน! มาแย่งกูกินทำไมเนี่ย!”“นี่ไอ้บ้าช! อย่ามาดุแมวฉันนะ!”เสียงหวานตวาดแหวมาจากทางเดิน มิเกลในชุดเสื้อยืดกางเกงขาสั้นสบาย ๆ เดินฉับ ๆ ออกมาจากห้องนอนด้วยสีหน้าดุจัด“ก็ไอ้แมวบ้าพวกนี้มันมาแย่งซีเรียลฉันกินเนี่ย!” คอปเปอร์ชี้หน้าเจ้าแคนดี้ที่ยังคงเลียชามไม่หยุด“นายต่างหากที่ไปแย่งมันกิน!” มิเกลสวนกลับทันควัน“ฮะ?” คอปเปอ
คอปเปอร์เลิกคิ้ว ยันตัวลุกออกจากรถ เดินเข้ามาเผชิญหน้ากับโอมอย่างไม่เกรงกลัว ส่วนสูงที่พอ ๆ กันทำให้บรรยากาศรอบข้างร้อนฉ่าขึ้นมาทันที“ผมเป็นใครก็ไม่สำคัญหรอก...” คอปเปอร์ยิ้มเหยียด ยักคิ้วให้โอมอย่างท้าทาย“แต่สำคัญที่ว่าตอนนี้ มิเกลเขามีนัดกับผม แล้วก็ต้องไปกับผม... จริงไหมหมี่เกี๊ยว?”“นี่นาย!” โอมกำหมัดแน่นด้วยความไม่พอใจมิเกลมองคอปเปอร์กับโอมที่ยืนจ้องหน้ากันเหมือนจะกินเลือดกินเนื้อแล้วก็แทบจะกุมขมับ เธอรู้ดีว่าถ้าขัดคำสั่งเขาตอนนี้ ไอ้คนฉวยโอกาสนี้ได้ประจานเรื่อง ‘วีเจน้องเหมียว’ ตรงนี้แน่ ๆ!“เอ่อ...พี่โอมคะ...” มิเกลถอนหายใจยาว เอ่ยเสียงแผ่ว“น้องเกล นี่มันคืออะไร ไอ้หมอนี่ทำไมถึงทำตัวสนิทสนมกับน้องเกลขนาดนี้” โอมถามอย่างไม่เข้าใจ“เอ่อคือ... วันนี้เกลมีธุระต้องไปจัดการกับเขาจริง ๆ ค่ะ... ไว้เกลโทรหานะคะ”“น้องเกล! แต่ผู้ชายคนนี้มัน...” โอมเบิกตากว้างอย่างไม่เชื่อหู“ขอโทษด้วยนะคะพี่โอม” มิเกลรีบตัดบท เดินหลบผ่านโอมแล้วก้าวขึ้นไปนั่งบนรถของคอปเปอร์ทันทีคอปเปอร์ยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ เขาหันไปยักคิ้วให้โอมทีหนึ่ง ก่อนจะก้าวขึ้นรถแล้วขับออกไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้โอมยืนกำหมัดแน่น
มิเกลกำหมัดแน่นข้างลำตัวจนเล็บแทบจีกลงไปในเนื้อ ตัวสั่นด้วยความโมโหขั้นสุด อยากจะยกเท้าเตะไอ้ผู้ชายหน้าหนาคนนี้ให้ล้มลงไปกองกับพื้นจริง ๆ แต่ก็ทำไม่ได้!“นายมัน...” มิเกลเค้นคำพูดออกมาอย่างลำบากใจ“หึม? ฉันอะไรนะ” ไม่พูดแค่นั้นเขายังโน้มตัวลงมาค่อมทับร่างเธอ พร้อมกับใบหน้าหล่อที่แทบประชิด“กรี้ดดดดดดดด ไอ้บ้า! ออกไปนะ ฉวยโอกาสทุเรศที่สุด!” เธอเองก็พยายามดันตัวเขาออก“ขอบคุณที่ชม” คอปเปอร์ยักคิ้วยิ้มหน้าบาน“ออกไป!”“สรุปว่าไง ตกลงไหม?”“...” มิเกลปิดตาลง ถอนหายใจยาวเหยียดเพื่อข่มอารมณ์โกรธ ก่อนจะลืมตาขึ้นมองเขาด้วยสายตารังเกียจ และไม่พอใจสุดขีด“ไม่ตกลงฉันก็ไม่ลุกไปไหน”“ไอ้!”“หึ่ม?”“ก็ได้! ตกลง!” มิเกลเค้นเสียงตอบผ่านไรฟัน ก่อนจะผลักเขาออกอีกครั้ง“ก็แค่เนี่ย!” คอปเปอร์ยิ้มอย่างพอใจ ก่อนจะลุกขึ้นจากร่างสวย สุดเซ็กซี่นี้อย่างเสียดาย แต่ก็ต้องข่มสีหน้าปกติเอาไว้ เพราะวันนี้โชคมันก็เข้าข้างเขามากพอแล้ว“แต่ถ้านายเอาเรื่องนี้ไปบอกใครแม้แต่คนเดียว ฉันเอานายตายแน่ไอ้คอปเปอร์!” ร่างบางชี้หน้าอย่างคาดโทษ“โอเค ดีล!” คอปเปอร์หัวเราะขลุกขลิกในคออย่างสะใจสุดขีด“...” มิเกลได้แต่กำมือแน่นอย่าง
กริ๊ง! กริ๊ง! กริ๊ง!เสียงออดหน้าประตูห้องดังขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขุย ทำเอามิเกลที่กำลังนั่งสตรีมเกมอย่างดุเดือดถึงกับชะงักกึก นิ้วเรียวที่กำลังรัวคีย์บอร์ดเกือบจะกดพลาด“ใครมาเนี่ย!”ร่างสวยในคอสเพลย์แมวพึมพำเสียงเบา ก่อนจะรีบกดปิดกล้องและปิดไมค์ในระบบสตรีมสดชั่วคราว ทิ้งให้ช่องแชตเด้งข้อความสงสัยกันรัว ๆ เธอถอนหายใจยาวด้วยความหงุดหงิด รีบถอดหน้ากากแมวครึ่งหน้าออกแล้ววางไว้บนโต๊ะคอมอย่างรีบร้อน โดยลืมไปเสียสนิทว่าตัวเองยังคงอยู่ใน ชุดคอสเพลย์แมวสีดำสุดเซ็กซี่ ตัวจิ๋วที่เผยเนินอกขาวเนียนและเอวคอดกิ่วแบบจัดเต็ม!กริ๊ง! กริ๊ง! กริ๊ง!เมื่อส่องตาแมวก็พบว่าเป็นไอ้บ้าหน้ามึน ที่อยู่ในชั้นเดียวกันนี้ แล้วก็ตกใจมากที่เป็นเขา จนลนลานทำอะไรไม่ถูก รีบหยิบผ้าผืนบางมาปิดหน้าอกไว้ก่อนกริ๊ง! กริ๊ง! กริ๊ง!พรวด!มิเกลกระชากประตูเปิดออกอย่างแรง เตรียมจะสวดคนขัดจังหวะให้ยับ“นาย! มีอะไรนักหนาฮะ! คนกำลังพักผ่อน”คำพูดดุเผ็ดร้อนกลืนหายลงคอไปในทันที เมื่อเห็นร่างสูงของคอปเปอร์ยืนถือโทรศัพท์มือถือพิงขอบประตูอยู่ส่วนใบหน้าหล่อเหลาที่เตรียมจะเอ่ยปากกวนประสาทอีกครั้ง ก็ชะงักกึกไปในวินาทีนั้น! พร้อมกับเห็นผ้า
มิเกลเดินเชิดหน้าออกมาหน้าห้างสรรพสินค้า ก่อนจะตรงดิ่งไปขึ้นแท็กซี่กลับคอนโดทันที ใบหน้าหวานบูดบึ้งขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด ถึงเธอจะสะใจที่ทิ้งระเบิดใส่คอปเปอร์กับแจนไว้แบบนั้น แต่มันก็ทำให้อารมณ์เสียไม่น้อย“เหอะ... ผู้ชายอะไร เจ้าชู้มั่วซั่วไปหมด ทุเรศที่สุด” มิเกลพึมพำกับตัวเองบนรถแท็กซี่พลางกลอกตามองบนพอถึงคอนโด เธอก็รีบสแกนคีย์การ์ดตรงเข้าห้องพักตัวเองทันที ปิดประตูล็อกแน่นหนาโดยไม่คิดจะเหลียวมองห้องข้าง ๆ วันนี้ทั้งเบื่อทั้งเครียดกับเรื่องปวดหัว เธอเลยตัดสินใจไปอาบน้ำแต่งตัว สวมหน้ากากแมวครึ่งหน้าและชุดคอสเพลย์แมวสาวเซ็กซี่ เพื่อเตรียมเปิดสตรีมเกมระบายอารมณ์ทางด้านคอปเปอร์ที่รีบเดินตามออกมา หวังจะรั้งเธอไว้ แต่ก็ไม่ทันการณ์แล้ว มิเกลขึ้นแท็กซี่ออกไปก่อน เขาขับรถกลับมาถึงคอนโดด้วยความหงุดหงิดแบบบอกไม่ถูก“แม่งเอ๊ย... วิ่งไวชะมัดยัยหมี่เกี๊ยว” คอปเปอร์สบถ พลางเดินเข้าห้องตัวเองไป แล้วทิ้งตัวลงนอนบนเตียงกุมขมับด้วยความเพลียและหัวเสีย จนกระทั่งเผลอหลับไปติ๊ง!เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์มือถือดังขึ้น ทำเอาคอปเปอร์สะดุ้งตื่นขึ้นมาในความมืด เขายกมือถือขึ้นดูเวลา ปรากฏว่าเกือบสามทุ่มแล้ว
ช่วงบ่าย คอปเปอร์ขยันส่งไลน์มาตื๊อเธอไม่หยุดจังหวะเด้งรัว ๆ ทำเอาโทรศัพท์สั่นจนมิเกลแทบเรียนไม่รู้เรื่อง สุดท้ายเธอเลยต้องยอมพิมพ์ตอบกลับไปเพื่อตัดปัญหา‘ฉันเดินออกมาหน้าคณะแล้ว ออกมารอข้างนอก ถ้านายจะมารับก็ขับออกมา’‘โอเคครับ’ คอปเปอร์ส่งสติกเกอร์ยิ้มกวนตอบกลับมาทันทีไม่กี่นาทีต่อมา รถสปอร์ตคันหรูก็เลี้ยวมาจอดชะลออยู่ริมถนนหน้าคณะ มิเกลกวาดสายตามองซ้ายมองขวา เลิกลั่กลนลานเพราะกลัวคนอื่นจะเห็น ก่อนจะรีบสับเท้าก้าวขึ้นไปนั่งบนรถแล้วปิดประตูทันทีพอรถทะยานออกไป มิเกลก็หันไปโวยวายใส่คนขับทันที“นี่นาย! จะขับเร็วอะไรขนาดนี้ฮะ!”“เอ้า ขับเร็วที่ไหน ปกตินะเนี่ย ทำอย่างกับกลัวใครมาเห็นว่านั่งรถมากับฉันอย่างนั้นแหละ” คอปเปอร์ยักคิ้ว ยิ้มกวนประสาท“ก็กลัวน่ะสิ! ใครจะอยากเป็นข่าวกับนาย” มิเกลสะบัดหน้าหนี กอดอกแล้วหันมองออกไปนอกกระจกข้างทางคอปเปอร์หัวเราะขลุกขลิกในลำคอ ก่อนจะชะลอความเร็วลงนิดหน่อยแล้วถามขึ้น“แล้วนี่หิวปะเนี่ย ทานอะไรก่อนกลับไหม”“ไม่! ฉันไม่หิว จะกลับห้องอย่างเดียว” มิเกลตอบเสียงแข็งทันควันจ๊อกกกกก~ยังไม่ทันขาดคำ เสียงท้องร้องประท้วงดังชัดเจนก็แผดเสียงขึ้นมาในรถอันเงียบสงบ







