Masukอีกด้านหนึ่ง บนรถแท็กซี่
มิเกลนั่งกอดอกอยู่เบาะหลัง ทอดสายตามองวิวไฟถนนค่ำคืนผ่านกระจกรถ เรียวปากสีสดระบายยิ้มอย่างพอใจสุดขีดเมื่อนึกถึงใบหน้าของเขาตอนที่ลืมตามาเจอตำรวจ “สมน้ำหน้า... อยากเจ้าเล่ห์ดีนัก” มิเกลพึมพำกับตัวเองเบา ๆ ด้วยความพอใจ คนอย่างเขาน่ะเหรอ... เธอไม่อยากจะยุ่งเกี่ยวด้วยเลยสักนิด เพราะกิตติศัพท์ความเจ้าชู้ ความร้ายกาจของกลุ่มเพื่อนพอร์ช เธอได้ยินจากปากวันใหม่มาจนหูชา ผู้ชายอย่างคอปเปอร์ก็คงไม่ต่างจากพอร์ช หล่อ ร้าย อันตราย และเห็นผู้หญิงเป็นของเล่น คิดแล้วมิเกลก็ถอนหายใจยาว พลางยิ้มออกมาด้วยความรู้สึกโชคดีที่สะบัดตัวเองหลุดมาจากเขาได้ ผู้ชายหล่อร้ายและอันตรายแบบนั้น... คือ ข้อห้ามเด็ดขาด ในชีวิตของเธอ! หลายวันต่อมา ณ คณะวิศวกรรมศาสตร์ “ฮ่า ๆ ๆ โอ๊ย กูไม่ไหวแล้วว่ะ!” เสียงหัวเราะลั่นดังสะท้อนทั่วโต๊ะม้านั่งใต้ตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์ แทนหัวเราะจนตัวโยน ร้องไห้น้ำตาไหลพลางตบโต๊ะปัง ๆ ขณะที่เพื่อนในกลุ่มคนอื่นอย่างเครปและธีโอก็กำลังขำจนหน้าดำหน้าแดง “ขำเหี้ยไรกันนักหนาวะ!” คอปเปอร์สบถเสียงห้วน วางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะดังปั้ก หน้าหล่อบูดบึ้ง ดวงตาคมกริบฉายแววหงุดหงิดขั้นสุด “จะไม่ให้ขำได้ไงวะไอ้คอปเปอร์!” เครปปาดน้ำตาที่ซึมตรงหางตา “ระดับเสืออย่างมึง คลายน็อตสาวมาทั่วสารทิศ โดนผู้หญิงดัดหลังพาไปนอนตากยุงหน้าโรงพัก! แถมมึงยังต้องนั่งยิ้มอ่อนให้นครบาลทั้งคืนเพราะกลัวโดนเป่า! ฮ่า ๆ ๆ เชี่ย คนนี้นี่แม่งโคตรสุดว่ะ!” “เออ กูโคตรสะใจเลย!” แทนแซวซ้ำ “ปกติมีแต่สาวๆ วิ่งไล่จับมึง เจอคนนี้เข้าไป... จะส่งมึงเข้าซังเตเฉยเลยว่ะ กูอยากจะกราบไหว้เขาจริง ๆ!” “พวกมึงหุบปากไปเลย! กูโดนยุงกัดทั้งคืน นอนดัดตัวบนรถจนหลังกูยอกไปหมดเนี่ย! กว่าแอลกอฮอล์จะลด กว่ากูจะได้ขับรถกลับบ้านก็เกือบเช้า! กูไม่ได้นอนเลยเนี่ย มารงมาเรียนอะไรกูไม่อยากมาสักนิดถ้าไม่ติดว่าอาจารย์เช็กชื่อ!” คอปเปอร์เคี้ยวฟันกรอด ยิ่งนึกถึงคืนนั้นเขายิ่งหัวเสีย “ก็นึกว่ามึงจะแน่” เวย์ที่นั่งเงียบอยู่นานเค่นหัวเราะ หึ ในลำคอ สายตามองเพื่อนอย่างกวนประสาท “มึงพูดแบบนี้หมายความว่าไงไอ้เวย์” คอปเปอร์หันไปตวัดสายตาใส่ “จีบดิ” ธีโอโพล่งขึ้นมา ยักคิ้วลิ่วตา “เออ ไหน ๆ ก็กระตุกหนวดเสือขนาดนี้แล้ว มึงก็ลองจีบเธอจริงจังดูเลยดิเผื่อจะได้แก้แค้น” “เหอะ จีบเรอะ?” เครปหัวเราะเหยียด ๆ “อย่างไอ้คอปเปอร์เนี่ยนะ? จีบให้ตายเขาก็ไม่เอามันหรอกว่ะ ดูทรงแล้วเธอคนนั้นคงเกลียดขี้หน้าไอ้เสือป่าอย่างมึงเข้าไส้เลยมั้งนั่น” “มึงอย่ามาสบประมาทกูไอ้เครป!” คอปเปอร์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง สายตาฉายแววเอาจริงขึ้นมาทันที “คิดว่ากูจะยอมแพ้ง่าย ๆ เหรอวะ? คอยดูเหอะ กูจะทำทุกอย่าง จะเข้าหา ยั่วประสาท จะตามตื๊อ ให้ได้ใกล้ชิดยัยหมี่เกี๊ยวนั่นมากกว่านี้ให้ดู!” “เอาสิ! กูก็อยากรู้นักเหมือนกัน ว่ามึงจะเอาชนะใจสาวบริหารสวยแซ่บ แถมหยิ่งระดับพรีเมียมคนนี้ได้ยังไง” แทนท้าทายทันที “เออ กูด้วย ถ้าเขายอมคุยกับมึงเกินเจ็ดประโยคโดยไม่เดินหนีนะ กูยอมกราบมึงเลยไอ้เพื่อนเวร” เครปเสริม คอปเปอร์ทอดสายตามองออกไปข้างนอก แม้ปากจะพูดไปแบบนั้น แต่ใจจริงเขากลับเริ่มกุมขมับ... แค่คิดว่าจะได้เจอเธออีกที่ไหน เขายังไม่รู้เลย แล้วผู้หญิงระดับยัยหมี่เกี๊ยวเนี่ยนะจะยอมคุยกับเขาดี ๆ ยากชะมัด! ‘แต่ช่างเหอะ... จะยากแค่ไหนกูก็ต้องลองดูสักตั้ง!’ ณ คณะบริหารธุรกิจ มิเกลเดินลงมาจากตึกเรียนพร้อมกับวันใหม่และมินนี่ ในมือถือชีทเอกสารเตรียมพร้อมสำหรับการสอบย่อยที่เพิ่งจบลง วันนี้เป็นวันเรียนวันสุดท้ายก่อนที่จะเข้าสู่ช่วงหยุดยาวเทศกาล “เฮ้อ... สอบเสร็จสักที เหมือนยกภูเขาออกจากอกเลยว่ะ” มินนี่บิดเกียจเกียจพลางบ่น “เออจริง หยุดยาวรอบหน้าพวกแกมีแพลนไปไหนกันปะ” มิเกลหันไปถามเพื่อนทั้งสอง “ยังไม่มี” “ฉันว่าจะไปดูงานที่เกาะของที่บ้านพอดีเลย ถือโอกาสไปพักผ่อนด้วย... ไปด้วยกันไหมพวกแก” วันใหม่กับมินนี่หันมามองหน้ากันเลิกลั่ก ท่าทางอ้ำอึ้งอย่างเห็นได้ชัด จนมิเกลขมวดคิ้วสงสัย “เอ่อ... คือฉัน” วันใหม่หลบสายตา “หึ่ม?” “คือช่วงหยุดยาวนี้ ฉัน... มีธุระนิดหน่อยน่ะมิเกล คงไม่ได้ไป” “ฉันก็ด้วยว่ะ มีเรื่องที่บ้านต้องจัดการ คงไปเที่ยวด้วยไม่ได้จริง ๆ” มินนี่รีบเสริม มิเกลปรายสายตามองเพื่อนทั้งสองคนอย่างจับผิด เธอสัมผัสได้ทันทีว่าสองคนนี้ต้องมีอะไรปิดบังเธออยู่แน่ ๆ ทั้งเรื่องพอร์ชผู้ชายของวันใหม่ แล้วไหนจะมินนี่ที่พักนี้ทำตัวมีเงื่อนงำอีก แต่ในเมื่อเพื่อนยังไม่พร้อมพูด เธอก็ไม่อยากตื๊อให้ลำบากใจ “โอเค ๆ” มิเกลยักไหล่ “อือ ขอบใจแกมากที่ชวน” “ไม่เป็นไร งั้นฉันไปเที่ยวพักผ่อนคนเดียวก็ได้ ไปดูงานรีสอร์ทด้วย แล้วก็นะ... ฉันเตรียมขนชุดว่ายน้ำไปเต็มกระเป๋าเลย ไปคนเดียวแบบนี้สบายใจดี คุณพ่อจะได้ไม่ต้องคอยห้าม คุณแม่ก็จะได้ไม่ต้องบ่นเรื่องใส่บิกินี่โป๊ด้วย!” “โห อิจฉาอ่ะ! ฉันอยากไปนอนถ่ายรูปบิกินีบนชายหาดสวย ๆ บ้างจังไว้ถ้าฉันว่างแล้ว เดี๋ยวฉันรีบตามไปนะแก” มินนี่ร้องขึ้นมาทันที “ฉันด้วย ถ้าเคลียร์งานเสร็จเดี๋ยวตามไปชัวร์” วันใหม่ยิ้มหวาน ขณะที่กำลังคุยกันเพลิน ๆ รถสปอร์ตคันหรูของพอร์ชก็เลี้ยวเข้ามาจอดเทียบฟุตบาทหน้าคณะบริหารพอดี ทำเอาวันใหม่สะดุ้งเล็กน้อย หันไปมองที่รถก่อนจะหันกลับมาหาเพื่อนด้วยสีหน้ารีบร้อน “พวกแก เอ่อ... ฉันขอตัวก่อนนะ” พูดจบวันใหม่ก็รีบสะพายกระเป๋าแล้ววิ่งก้มหน้าก้มตาแยกออกไปอีกทางทันที “ยัยวันใหม่นี่ก็นะ...” มิเกลได้แต่มองตามพลางส่ายหัว “งั้นฉันก็ขอตัวกลับเลยละกันมิเกล วันนี้มีธุระต่อเหมือนกัน” มินนี่หันมาบอก “โอเค เดินทางดี ๆ นะไว้เจอกัน” มิเกลโบกมือลาเพื่อน ก่อนจะหมุนตัวเดินตรงไปยังลานจอดรถของคณะเพื่อจะกลับคอนโดเหมือนกัน แต่... เมื่อก้าวขาเดินมาถึงบริเวณลานจอดรถ สายตาของเธอก็ตวัดไปเห็นร่างสูงโปร่งของใครบางคน ยืนกอดอก พิงสะโพกอยู่กับประตูรถสปอร์ตคันคุ้นตา ชายหนุ่มในชุดนักศึกษาปลดกระดุมเม็ดบน เรือนผมยุ่งเหยิงอย่างมีสไตล์ ใบหน้าหล่อเหลาแบดบอยที่แสนจะกวนประสาทกำลังส่งยิ้มยวน ๆ มาให้เธอตั้งแต่ระยะไกล มิเกลชะงักเท้ากึก เธอถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ พลางกลอกตามองบนด้วยความเบื่อหน่ายสุดขีด... ไม่คิดเลยว่าชีวิตเธอจะต้องมาเจอหน้าผู้ชายอันตรายคนนี้ที่นี่อีก!วันงานแต่งงานในที่สุดงานแต่งงานสุดยิ่งใหญ่อลังการแห่งปีก็จัดขึ้นอย่างสมเกียรติ ภายในเวลาเพียงไม่กี่เดือนหลังจากนั้น ด้วยความที่เจ้าบ่าวเร่งรัดอยากแต่งงานใจจะขาดจนเจ้าสาวคนสวยต้องพับโครงการไปเรียนต่อเก็บไว้ก่อน ซึ่งนั่นสร้างความพอใจให้ซัน ผู้เป็นพ่อ และคอปเปอร์ ว่าที่สามีที่จับมือร่วมวางแผนกันสุด ๆภายในห้องแต่งตัว เจ้าสาวในชุดแต่งงานสีขาวบริสุทธิ์เกล้าผมขึ้นอย่างมีมิติ โชว์ผิวขาวออร่าและเรือนร่างหุ่นดีดูสง่างามจับตา ขณะที่เจ้าบ่าวอยู่ในชุดสูทสากลตัดพอดีตัว หล่อเนี้ยบสมกันราวกับกิ่งทองใบหยก“แหม... ยิ้มไม่หุบเลยนะไอ้เสือ” อาร์ทีเดินเข้ามาทักลูกชายพร้อมหัวเราะเบา ๆ“ก็ต้องยิ้มสิครับพ่อ ผมรอวันนี้มาหลายปีแล้ว” คอปเปอร์ตอบด้วยรอยยิ้มกว้าง ก่อนจะหันไปมองพ่อของมิเกล“แล้วก็ต้องขอบคุณพ่อด้วยนะครับ ที่ช่วยผมเบรกเรื่องเรียนต่อของเกลไว้”“แน่นอน ฮ่า ๆ”มิเกลหันมาค้อนขวับใส่ทั้งคู่ทันที“เกลยังอยู่นะคะพ่อ! ร้ายกันทั้งพ่อทั้งสามีเลยนะ!”“เอาน่าลูก เพื่อความมั่นคงของครอบครัว” ซันหัวเราะชอบใจสินสอดทองหมั้นในพิธีวันนี้จัดใหญ่ทุ่มหมดหน้าตัก เรียงรายจนแทบจะนับมูลค่าไม่ไหว เพราะทางจีน่าและอาร์ทีทุ่ม
หลังจากกลับมาจากกระบี่ ทั้งคู่ก็ตรงดิ่งมาที่บ้านของมิเกลทันที จุดประสงค์แรกคือมาหาเจ้าแคนดี้กับปีโป้ แมวสองตัวที่แม้อายุจะมากขึ้นตามวัย แต่ก็ยังคงความน่ารักอ้วนทวนเหมือนเดิมทันทีที่คอปเปอร์เดินเข้าบ้าน เจ้าสองตัวก็วิ่งกรูเข้ามาถูไถขา ทั้งเจ้าแคนดี้ปีโป้ต่างก็ส่งเสียงร้องทักทายอย่างจำได้ คอปเปอร์รีบย่อตัวลงไปรวบพวกมันเข้ามากอดไว้เต็มอ้อมแขน“คิดถึงจังเลยลูก... จำป๊ะป๊าได้ไหมเนี่ยพวกมึง” คอปเปอร์ลูบหัวพวกลูก ๆ ด้วยรอยยิ้มกว้าง“เหมียว~” สองแมวร้องประสานเสียงตอบทันควันมิเกลยืนมองภาพนั้นแล้วอมยิ้ม ก่อนจะส่ายหน้าถอนหายใจ“นึกว่าจะลืมไอ้เจ้าสองตัวนี้ไปซะแล้ว”“ไม่มีทางลืมหรอก นี่ลูกฉันนะ” คอปเปอร์หันมาส่งยิ้มพราว“เหอะ!” มิเกลทำหน้ายุ่ง มองเจ้าแคนดี้กับปีโป้ด้วยความหมั่นไส้“หายไปสามปี วิดีโอคอลหาทุกวัน พอกลับมาถึงยังเมินมี้อีก ไปดีใจออกนอกหน้ากับพ่อมันนู่น น่างอนจริง ๆ”คอปเปอร์หัวเราะชอบใจกับอาการนอยด์ของคนตรงหน้า“เอาน่า... งั้นขากลับคอนโด หอบพวกมันกลับไปเลี้ยงที่ห้องเราด้วยเลยดีกว่า ป่ะ เด็ก ๆ ย้ายกลับห้องเรากัน”มิเกลได้แต่มองและยิ้มให้ เชื่อแล้วว่าเขาคิดถึงเจ้าสองตัวนี้จริง ๆ และพวก
มิเกลถูกคอปเปอร์จูงมือเดินเข้ามาในศาลา ทันทีที่นั่งลง ซันและกรีน พ่อกับแม่ของมิเกลก็ส่งยิ้มอบอุ่นมาให้“ไม่ต้องทำหน้าสงสัยขนาดนั้นหรอก”อาร์ทีเริ่มเปิดประเด็นขึ้นมาก่อนด้วยรอยยิ้ม“เอาละครับ คุณซัน คุณกรีน... ที่พวกเรานัดกันมาวันนี้ ผมอยากจะมาเอ่ยปากสู่ขอหนูมิเกลให้กับเจ้าคอปเปอร์มันอย่างเป็นทางการนะ เรื่องในอดีตที่ผ่านมา ผมต้องขอโทษแทนลูกชายด้วย แต่ต่อจากนี้ ผมและภรรยากล้ารับประกันด้วยหัวอกคนเป็นพ่อแม่เลยว่า เจ้าคอปเปอร์มันจะเป็นคนดี รักเดียวใจเดียว และพร้อมจะสร้างครอบครัวที่สมบูรณ์ที่สุดกับหนูมิเกลแน่นอน”ซันฟังแล้วก็พยักหน้ารับอย่างเข้าใจ เรื่องที่เลิกรากันไปเมื่อสามปีก่อน เขากับภรรยาไม่อยากซักไซ้เจาะลึกอีก เพราะเห็นแล้วว่าลูกสาวทนทรมานมามากแค่ไหน“ผมสัญญาครับพ่อกับแม่ ผมรักมิเกล” คอปเปอร์รีบพูดต่อ“ถ้านายสัญญาได้แบบนั้น พ่อกับแม่ก็สบายใจแล้วละ” ซันถอนหายใจยาวก่อนจะส่งยิ้ม และจับมือกับภรรยาและลูกสาวไว้แน่น“พ่อรักยัยเกลมาก ไม่อยากเห็นลูกต้องแอบไปร้องไห้คนเดียวอีกแล้ว ตลอดสามปีที่หนูหนีไปเรียนต่อเมืองนอก ไม่ยอมกลับบ้านเลยรู้ไหมว่าพ่อกับแม่คิดถึงมากแค่ไหน พ่อไม่อยากบังคับหรอกนะ แต่ถ้
ณ กระบี่มิเกลเดินทางมาถึงเกาะส่วนตัวที่กระบี่เพื่อใช้เวลาพักผ่อนให้เต็มที่ บรรยากาศรอบเกาะยังคงสวยงามสงบเหมือนเดิม สร้อยข้อมือเปลือกหอยในความทรงจำ ก็ยังติดตัวเธออยู่ตลอดเวลาและมากกว่าสามปีแล้วที่เธอไม่ได้กลับมาที่นี่ ทุกคนที่เกาะต่างยิ้มแย้มเดินเข้ามาทักทายเธอด้วยความคิดถึง“ยินดีต้อนรับกลับมานะคะคุณมิเกล สวยขึ้นเยอะเลยค่ะ” พี่แม่บ้านเอ่ยทักทายด้วยรอยยิ้ม“ขอบคุณค่ะพี่ คิดถึงทุกคนเหมือนกันค่ะ” มิเกลยิ้มตอบอย่างเป็นกันเอง“ช่วงบ่ายเกลว่าจะออกไปดำน้ำดูปะการังหน่อยนะคะ จัดเตรียมเรือไว้ให้เกลหรือยังเอ่ย”“เรียบร้อยแล้วค่ะคุณมิเกล เรือจอดรออยู่ที่ท่าแล้วค่ะ ไปพักผ่อนก่อนเถอะค่ะ มาเหนื่อย ๆ”“ค่ะ ขอบคุณนะคะ”ช่วงบ่ายมิเกลเดินลงไปขึ้นเรือ แต่ทันทีที่ก้าวขึ้นไป เธอก็สังเกตเห็นสิ่งผิดปกติ เพราะบนเรือลำใหญ่กลับมีคนขับเรืออยู่เพียงแค่คนเดียว ไร้เงาของแม่บ้านหรือพี่เลี้ยงคอยดูแลเหมือนทุกครั้ง ถึงจะรู้ว่าที่นี่เป็นเกาะส่วนตัวและไม่มีอันตรายอะไร แต่เธอก็ไม่ได้อยากอยู่สองต่อสองกับคนขับเรือกลางทะเลแบบนี้ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกไปเพราะไม่อยากเรื่องมากเรือขับออกไปได้สักพักจนมาหยุดอยู่ตรงกลางทะเลกว้าง
ตลอดเวลาที่ผ่านมา คอปเปอร์ทุ่มเททำงานหนักจนแทบไม่ได้พักผ่อน ทั้งช่วยบริหารบริษัทของพ่อ และดูแลสนามแข่งรถของตัวเองเต็มรูปแบบ เขาใช้ชีวิตอยู่ได้ในแต่ละวันก็เพราะความคิดถึงที่มีต่อมิเกล และหวังว่าสักวันจะได้อธิบายทุกอย่างให้เธอเข้าใจจนกระทั่งวันนี้ เขาตัดสินใจกลับมาที่คอนโด... ห้องที่เขาไม่ได้กลับมาเหยียบเลยเป็นปี ๆแต่แล้วเมื่อเดินมาถึงหน้าห้อง เขาก็ต้องชะงักกึก เมื่อเห็นร่างบางคุ้นตาที่กำลังเสียบคีย์การ์ดเตรียมเปิดประตูห้องตัวเองอยู่“มิเกล...” คอปเปอร์เอ่ยเรียกเสียงแผ่วเบามิเกลชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะรีบแตะคีย์การ์ดเพื่อหลบเข้าห้องทันที แต่คอปเปอร์ไวพอที่จะคว้าข้อมือเธอไว้ได้ก่อน แล้วถือวิสาสะดันตัวแทรกเข้าไปในห้องของเธอ“ทำบ้าอะไรเนี่ย ออกไปนะ!” มิเกลชักมือกลับ ดึงสีหน้าตึงใส่ทันที“มิเกล...”“เข้ามาทำไม มีอะไรหรือเปล่า”“ฉัน... ฉันแค่อยากอธิบาย” คอปเปอร์มองหน้าเธอด้วยสายตาโหยหา“ออกไป”“ขอร้องล่ะมิเกล ฟังฉันหน่อยได้ไหม เรื่องสิ่งที่เกิดขึ้นตอนนั้น...”“มันไม่มีอะไรต้องอธิบายทั้งนั้นแหละ เรื่องของเรามันจบไปสามปีแล้ว... และตอนนี้ฉันก็เริ่มต้นชีวิตใหม่ไปนานแล้วด้วย” มิเกลเค้นยิ้มมุมปาก
3 ปีผ่านไป...หลังจากเรียนจบปริญญาตรีที่ไทย มิเกลตัดสินใจทิ้งทุกความทรงจำอันแสนเจ็บปวดไว้ข้างหลัง แล้วบินไปเรียนต่อปริญญาโทที่ต่างประเทศทันทีตลอดสามปีที่ผ่านมา ชีวิตเธอมีเรื่องราวเกิดขึ้นมากมาย เธอไม่ได้กลับมาเมืองไทยอีกเลย มิเกลทุ่มเทเวลาทั้งหมดไปกับการเรียนเพื่อไม่ให้ตัวเองต้องมีเวลาว่างไปคิดถึงใคร โซเชียลมีเดียแทบไม่ได้เปิดเล่น ช่องทางติดต่อของคอปเปอร์ถูกบล็อกสนิทชีวิตแต่ละวันของเธอก็ดำเนินต่อไป แม้จะมีคนเข้ามาและคอยตามขายขนมจีบมากมาย แต่เธอก็ไม่เคยเปิดใจให้ใครเลยแม้แต่คนเดียว เพราะลึก ๆ ในใจ... ภาพของเขายังคงชัดเจนและกัดกินหัวใจเธออยู่ทุกวันวันนี้มิเกลบินกลับมาไทยเพื่อมาร่วมงานแต่งงานของเพื่อนรักทั้งสองคน งานแรกคืองานของวันใหม่ที่เพิ่งผ่านพ้นไป และวันนี้คืองานแต่งของมินนี่ มิเกลอยู่ในชุดเดรสยาวสีหวาน รวบผมเปิดโชว์ลำคอระหง ดูสวยสะพรั่งและสง่างามจนทุกคนในงานต้องหันมองเธอก้าวเข้ามาในงานด้วยความรู้สึกประหม่าเล็กน้อย เพราะรู้ดีอยู่เต็มอกว่างานนี้... เธอต้องได้เจอเขาแน่นอน แต่เธอก็พยายามสูดหายใจเข้าลึก ๆ ปรับสีหน้าให้เรียบเฉยและนิ่งที่สุด“ยัยเกล! ทางนี้!” มินนี่ในชุดเจ้าสาวแสนสวยตะโ







