4 มาส่งที่ที่เหมาะกับนาย

“ใครจะไปรู้ว่ะ ก็มันหาเรื่องกูก่อน” เธียรพึมพำเสียงพร่า แผลที่มุมปากเริ่มปูดอย่างเห็นได้ชัด

“หุบปากไปเลยไอ้เธียร สภาพมึงตอนนี้ดูแทบไม่ได้” คอปเปอร์ปรามเพื่อน ก่อนจะหันไปพยักหน้าให้มินนี่ และก็ต้องตกลงกันอย่างปฏิเสธไม่ได้ มินนี่ก็เลยต้องทำหน้าที่เป็นคนไปส่งเธียร อย่างไม่เต็มใจสักนิดแต่เพื่ออยากจบปัญหา

มิเกลยืนกอดอกมองภาพตรงหน้าพลางถอนหายใจเฮือกใหญ่ แล้วค่อย ๆ ตวัดสายตากลับมามองร่างสูงข้างกายที่เริ่มจะเมางอมแงม แขนสองข้างของคอปเปอร์ตกอยู่ข้างลำตัว เขายืนทรงตัวแทบไม่อยู่ ตัวเริ่มเอนไปมาอย่างเห็นได้ชัด

“แล้วนายล่ะ...” มิเกลถามเสียงห้วน

“เอ่อ... อะไรนะ” คอปเปอร์พยายามปรับสายตาจ้องมองหน้าเธอ แต่ตาเริ่มเชื่อมเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์

“กลับยังไง!”

“อ้อ... ฉันเหรอ ดื่มหนักไปหน่อยว่ะ... ขับรถไม่ไหว”

“ไม่ไหวก็เรียกแท็กซี่ไปดิ ฉันไม่สดวกไปส่งหรอกนะ” มิเกลเค่นหัวเราะเตรียมจะเดินหนี

“เฮ้ย! ไม่ได้ดิ! กู... เอ้ย ฉันเวียนหัวมากเลย ขับรถกลับเองมีหวังลงข้างทางแน่ ๆ เธอก็ตกลงไปแล้วนี่ว่าให้พาไปส่ง หรือเธอจะใจร้ายทิ้งคนเมาไว้หน้าร้าน ห้ะ หมี่เกี๊ยว?” คอปเปอร์รีบถลาเข้าไปดักหน้า พลางยกมือขึ้นกุมหัวทำท่าเหมือนจะล้ม

“อย่ามาเรียกฉันว่าหมี่เกี๊ยว!” มิเกลถลึงตาใส่

“ฉันจะเรียก หึ ไม่เหมือนใครดี”

“ฉันไม่ไปส่งหรอกนะ แล้วนายก็อย่ามาอ้างวันใหม่ เพราะเพื่อนฉันพาเพื่อนนายไปสงบสติอารมณ์ข้างบนนู่นแล้ว!”

“ก็นั่นไง... สรุปว่าตอนนี้ไม่มีใครแล้ว เธอพาฉันไปส่งเถอะนะ นะ ๆ” คอปเปอร์ทำหน้าน่าสงสาร พลางล้วงกระเป๋ากางเกงหยิบกุญแจรถหรูออกมาส่งให้เธอ

“เรื่องอะไร!”

“ช่วยหน่อยเหอะ... รถฉันอยู่นู่น นะ ๆ ถือว่าช่วยกัน จะได้กลับสักที”

มิเกลยืนชั่งใจ มองกุญแจรถในมือเขา สลับกับใบหน้าหล่อเหลาที่ตอนนี้ดูกวนประสาทเป็นที่สุด เธอเลี่ยงไม่ได้จริง ๆ เพราะถ้าทิ้งไว้ตรงนี้แล้วเกิดอะไรขึ้น ยัยวันใหม่ได้บ่นเธอหูชาแน่

“เออ! ก็ได้ เอากุญแจรถนายมานี่!” มิเกลคว้ากุญแจมาจากมือเขาอย่างแรง ก่อนจะเดินนำไปยังรถสปอร์ตคันหรูที่จอดอยู่ไม่ไกลตามที่เขาบอก

คอปเปอร์ยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ รีบก้าวขาตามหลังเธอไปทันที

ภายในรถ

เสียงเครื่องยนต์ดังกระหึ่มขึ้น มิเกลปรับเบาะและกระจกด้วยความหงุดหงิด ขณะที่คอปเปอร์ทิ้งตัวลงนั่งเบาะข้างคนขับอย่างสบายอารมณ์ เขาทอดสายตามองเสี้ยวหน้าหวานของมิเกลที่กำลังตั้งใจออกรถด้วยความถูกใจ

“ขับรถก็เก่งด้วยนะเรา... คิดว่าจะเก่งแต่แต่งตัวยั่ว ๆ ซะอีกนะหมี่เกี๊ยว” คอปเปอร์ทำทีแกล้งแซว เมื่อเห็นใบหน้าบูดบึ้งที่เธอตั้งใจแสดงออกมา

“ฉันบอกว่าอย่าเรียกหมี่เกี๊ยวไง!” มิเกลหันมาตวาดใส่ทันที รถกระตุกนิดหน่อยตามแรงอารมณ์ของคนขับ

“โกรธ? หึ”

“หุบปากไปเถอะ! บ้านนายอยู่ตรงไหนบอกมา จะได้รีบไปส่ง รีบกลับ!”

คอปเปอร์แอบยิ้มหัวเราะในลำคอ ใบหน้าคมคายเริ่มเผยความเจ้าเล่ห์ เขาแกล้งทำเป็นเอนหลังพิงเบาะ หลับตาลงข้างหนึ่งแล้วเอามือกุมขมับ

“อ่า... ปวดหัวจังว่ะ เลี้ยวขวาตรงข้างหน้านี้ก่อน... เอ๊ะ หรือเลี้ยวซ้ายวะ”

“นี่นาย! อย่ามาเล่นแง่นะ! บ้านอยู่ตรงไหนก็พูดมาดี ๆ ไม่ต้องทำเป็นเมามันไม่เนียน!” มิเกลหันมาตวาดเสียงเข้ม”

“ไม่ได้เนียน... ปวดหัวจริง ๆ เนี่ย พาไปด้วยหน่อยดิ... ห้องเธอก็ได้ เพราะตอนนี้มึนมากมองทางไม่ชัดเลยว่ะ” คนเจ้าเล่ห์ทำทีเอ่ยเสียงนุ่ม แกล้งเอียงตัวเข้าไปใกล้เธอเล็กน้อย

มิเกลเหยียบคันเร่งปาดหน้ารถคันอื่นเปลี่ยนเลนอย่างรวดเร็ว ทำเอาคอปเปอร์ตัวโยกไปตามแรงเหวี่ยง

“เหอะ อย่ามาเนียน เรื่องอะไรฉันจะพาคนอย่างนายขึ้นห้อง คนเจ้าเล่ห์อย่างนายฉันไม่อยากยุ่งเลยด้วยซ้ำ!”

คำพูดตรงไปตรงมาและสายตารังเกียจที่มิเกลส่งมา ทำเอาคอปเปอร์ชะงักไปเล็กน้อย รอยยิ้มกวน ๆ บนใบหน้าเริ่มเจื่อนลง เขาเริ่มรู้แล้วว่ายัยผู้หญิงสุดมั่นคนนี้ไม่ได้เล่นด้วยจริง ๆ เธอไม่ได้สนใจความหล่อ ไม่ได้สนใจรถหรู หรือท่าทางเปย์หนักแบบที่เขาเคยใช้ได้ผลกับสาวคนอื่นเลยแม้แต่นิดเดียว

‘เหอะ... หยิ่งนักใช่ไหม ได้...’ คอปเปอร์คิดในใจ ความเป็นคนไม่ยอมแพ้สู้ขึ้นมาทันที

ในเมื่อใช้แผนอ้อนพาขึ้นห้องไม่ได้ผล... คนเจ้าเล่ห์อย่างเขาก็เลยเปลี่ยนแผนทันควัน คอปเปอร์ทิ้งหัวลงกับเบาะ หลับตาแน่น แกล้งทำเป็นสลบไสลไม่ได้สติ คอตกไปข้างหนึ่งทันที

“เฮ้ย! นี่นาย! อย่ามาแกล้งหลับนะ! ลืมตาขึ้นมาคุยกันให้รู้เรื่องก่อน! บ้านนายอยู่ไหน!” มิเกลหันมาเคาะพวงมาลัยใส่

คอปเปอร์ยังคงเงียบกริบ ทำเป็นกรนเบา ๆ ในคออย่างแนบเนียน ยังไงซะ เธอก็ต้องพากลับคอนโดสักแห่งอยู่ดีนั่นแหละวะ เขานึกยิ้มในใจอย่างถือดี

มิเกลปรายสายตามองคนข้าง ๆ พลางแค่นยิ้มออกมาด้วยความสมเพช

‘แกล้งหลับเหรอ... คนบ้าอย่างนายอยากเล่นแบบนี้ใช่ไหม ได้!”

คนขับรถจำเป็นอย่างเธอ หักเลี้ยวพวงมาลัยอย่างรวดเร็ว เปลี่ยนทิศทางจากถนนใหญ่ มุ่งหน้าเข้าสู่ซอยข้าง ๆ ทันที เธอทอดสายตามองไปข้างหน้า เห็นป้ายตราโล่สีแดงเด่นหราอยู่ไม่ไกลจากตรงนั้น... สถานีตำรวจนครบาล

มิเกลเทียบรถเข้าจอดบริเวณหน้าอาคารสถานีตำรวจอย่างนุ่มนวล เธอเข้าเกียร์ว่าง ดึงเบรกมือ แล้วหันไปมองคอปเปอร์ ที่ยังคงนอนหลับตาเนียนไม่รู้ร้อนรู้หนาว

“ถึงแล้วนะ... คอนโดหลังใหม่ของนาย” มิเกลกระซิบเบา ๆ ก่อนจะเปิดประตูลงจากรถไปอย่างเงียบเชียบ

คอปเปอร์ที่นอนหลับตาอยู่ รู้สึกได้ว่ารถจอดนิ่งแล้ว เขายังคงแกล้งทำเป็นนิ่งสนิท รอเวลาให้เธอเดินมารอบเปิดประตูเรียกเขาขึ้นห้อง... ผ่านไปหนึ่งนาที... สองนาที... ก็ยังไม่มีเสียงเรียก มีเพียงความเงียบสงบ

ก๊อก ก๊อก ก๊อก!

เสียงเคาะกระจกฝั่งคนขับดังขึ้นหนัก ๆ คอปเปอร์ขมวดคิ้วนิด ๆ ก่อนจะค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมา พลางปรับรอยยิ้มหล่อพร้อมจะแซวเธอ

“ทำไมช้าขนาดนี้ละยัยหมี่กิ๊ว...”

คำพูดกลืนหายลงคอทันทีเมื่อกระจกรถเลื่อนลง!

ใบหน้าคมเข้มของนายตำรวจยศนายดาบสองสามคนกำลังก้มมองลงมาที่เขา ในมือถือไฟฉายส่องเข้ามาในรถ แสงไฟแยงตาจนคอปเปอร์ต้องยกมือขึ้นบังด้วยความตกใจสุดขีด!

“น้อง! เป็นอะไรหรือเปล่าเนี่ย!” ตำรวจถามด้วยน้ำเสียงห่วงใยแต่ดุดัน

“ตื่น ๆ มีคนมาแจ้งว่าเหล้าเข้าปากจนหมดสภาพ!”

คอปเปอร์เบิ่งตาโพลง สะดุ้งตัวตรงสร่างเมาทันที!

“เฮ้ย! อะ... อะไรครับเนี่ย!”

เขาพยายามตั้งสติ รวบรวมเสียง กวาดสายตามองไปรอบ ๆ ตัวด้วยความเลิกล่ำ ก่อนจะรีบกดกระจกลงสุด

“นี่เจ้าหน้าที่ตำรวจ เป็นอะไรหรือเปล่า”

“ปะ...เปล่าครับ ๆ ผมไม่ได้เป็นไรครับผู้กำกับ... เอ้ย คุณตำรวจ!”

นายตำรวจพยักหน้ารับ พลางถอนหายใจ

“ดีนะเนี่ยที่มีน้องคนสวยขับรถมาส่งให้ถึงหน้าโรงพัก เขาเดินไปบอกพวกพี่ว่าเราอะเมาหนัก ขับกลับเองไม่ไหว ขอฝากจอดรถไว้หน่อย ถ้าน้องขับเองนี่คงอันตรายน่าดู ดูทรงแล้วเมาเอาเรื่องเลยนะเราน่ะ”

คอปเปอร์กลืนน้ำลายเหนียว ๆ ลงคอ ชะเง้อหน้ามองออกไปนอกรถผ่านไหล่ตำรวจ...

สายตาของเขาตวัดไปเห็นป้ายขนาดใหญ่ 'สถานีตำรวจ' เด่นหราอยู่ตรงหน้า และเมื่อมองเลยไปที่ริมถนน... เห็นเพียง ท้ายรถแท็กซี่สีส้ม กำลังขับเลื่อนห่างออกไปเรื่อย ๆ จนลับสายตา!

“เชี่ยเอ๊ย!!” คอปเปอร์สบถลั่นออกมาอย่างลืมตัว มือหนาตบพวงมาลัยเต็มแรงด้วยความหัวเสียสุดขีด!

‘นี่เธอเล่นแบบนี้เลยเหรอยัยหมี่เกี๊ยว!! เอาเขามาทิ้งไว้ที่สถานีตำรวจเนี่ยนะ!!’

คอปเปอร์ทำอะไรไม่ได้เลยสักอย่าง จะสตาร์ตรถขับตามไปก็ไม่ได้ เพราะปริมาณแอลกอฮอล์ในเลือดเขายังแน่นปึ้ก ขับออกไปตอนนี้มีหวังโดนตรวจเป่าแล้วนอนห้องกรงของจริงแน่ ๆ ได้แต่นั่งเจ็บใจหน้าดำหน้าแดงอยู่บนเบาะข้างคนขับ

เขารู้ดีว่าตัวเองกับตำรวจไม่ค่อยจะถูกกันอยู่แล้ว เพราะประวัติโดนใบสั่งความเร็วสูงยาวเป็นหางเว้า คอปเปอร์ค่อย ๆ หันกลับมาส่งยิ้มแห้ง ๆ ยิ้มอ่อนให้นายตำรวจที่ยืนจ้องเขาอยู่

“ขอบคุณครับพี่... เดี๋ยวผม... ขอนอนพักในรถแป๊บหนึ่งนะครับ”

“เออ นอนไป! แอลกอฮอล์หมดค่อยขับกลับ อย่าให้เห็นว่าลักไก่ขับออกไปล่ะ!” ตำรวจกำชับก่อนจะเดินกลับขึ้นอาคารไป

คอปเปอร์ทิ้งแผ่นหลังลงกับเบาะอย่างหมดแรง เจ็บใจจนแทบจะบ้าตาย เกิดมายี่สิบกว่าปี ไม่เคยแพ้ทางให้ผู้หญิงคนไหนขนาดนี้มาก่อนเลย!

‘ฝากไว้ก่อนเหอะยัยหมี่เกี๊ยว... เธอเจอฉันแน่!’