ตอนที่42 ความสัมพันธ์ที่เกิดขึ้น

น้ำป่าหยุดทันทีตามที่น่านฟ้าบอก แล้วค่อยๆเอามือออกมาจากอกอิ่มทั้งสองพร้อมกับผละจูบออกจากริมฝีปากบางที่เริ่มเจ่อบวมด้วยฝีมือของเขาเอง

สองมือใหญ่จับชุดนอนให้เข้าที่แล้วไล่มองว่ามีตรงไหนที่ยังไม่เรียบร้อย เขาเห็นใบหน้าแดงก่ำตาหวานเยิ้มของน่านฟ้าที่กำลังมองเขาอยู่ เธอหายใจแรงดวงตากลมโตยังคงมองเขาอย่างไม่ละสายตา น้ำป่าจึงโน้มใบหน้าลงจูบที่ริมฝีปากบวมเจ่ออีกครั้งเพื่อเป็นการปลอบประโลม

"เฮียขอโทษ...จะไม่มีครั้งต่อไปถ้าน่านไม่อนุญาต" น้ำป่าบอกด้วยเสียงที่แผ่วเบาแล้วลุกขึ้นหายไปในห้องน้ำ สายตาที่มองตามแผ่นหลังกว้างบอกถึงความรู้สึกผิดเช่นกัน เพียงแต่ในตอนนี้เธอเองก็ยังไม่มั่นใจในหัวใจของตัวเองเหมือนกัน

เช้าวันรุ่งขึ้น

"เอาไว้มาเที่ยวรอบหน้าพักอยู่ที่นี้สักสองสามเดือน ทิ้งคนบ้างานเอาไว้ที่กองงานนั่นแหละ ดีไหมลูกน่าน"

น้ำอิงพูดพลางหันไปมองค้อนลูกชายที่ยืนทำหน้าเหมือนไม่ได้นอน หน้าบึ้งหน้าดำเสียไม่มีดี กลับกันกับเป็นน่านฟ้าที่รู้สึกผิดเพราะตนเองเป็นตนเหตุที่ทำให้น้ำป่านอนหลับไม่เต็มที่ในอย่างที่ควร

ตอนแรกน้ำป่าคุยว่าจะอยู่ต่ออีกห้าวัน แต่ทว่าทางบริษัทมีนักลงุทนสนใจจะร่วมงานกับน้ำป่าจึงทำให้ต้องรีบ