บทที่ 3-4 เด็กผูกปิ่นโตของนายหัว

บทที่ 3-4

เขาเหลือบตาไปทางสาวน้อยที่ยังไม่ยอมหันกลับมา จนกระทั่งนารินทร์ว่ายไปใกล้จึงได้ขยับตัว ร่างสูงแกร่งยืดกายสูงขึ้นเดินอ้อมไปทางบันไดทางขึ้นสระกลมขณะที่เบอาว่ายน้ำตามนารินทร์อย่างไม่เต็มใจนัก

นายหัวเมืองหาดใหญ่ถึงกลับสูดลมหายใจลึกสะกดกลั้นอารมณ์ปรารถนาตัณหาอันแกร่งกล้าที่พุ่งขึ้นกระทันหัน เมื่อเบอาเดินขึ้นจากสระว่ายน้ำ รูปร่างสูงโปร่งของเบอาไม่ได้ผอมบางอย่างที่เห็นภายนอกยามสวมเสื้อผ้า

หากแต่เป็นสาวเต็มตัวด้วยสัดส่วนอวบอิ่มทั้งด้านบนและสะโพกที่ผายออก เอวขอดกิ่ว หน้าท้องเนียนแบนราบ บิกีนี่สีเข้มยิ่งขับเน้นสีผิวขาวจัดดั่งน้ำนมเนียนละเอียดไปทั้งตัว เขารอจนเบอาสวมเสื้อคลุมเรียบร้อยจึงเดินตามไปสมทบ

หน้าหวานคมดวงตาสีน้ำตาลทองยังอารมณ์ขุ่นมัวจากเรื่องเล่าลือถึงความเสเพล ในระหว่างที่นิ่งฟังยิ่งได้ยินชื่อเสียงระบือไกล

นอกจากพี่ชายเพื่อนรักจะเจ้าชู้มีหญิงสาวหลายคน ยังลามไปเรื่องพลังทางเพศล้นเหลือจนใบหน้าสาวน้อยแดงซ่านขวยเขินแทนคนเล่า ผู้หญิงพวกนั้นพูดออกมาไม่กระดากปาก แม้ตัวเธอเองไม่เคยเห็นเขาเปลือยกายเต็มตาแต่สาว ๆ สาธยายจนเธอแทบรู้ตำหนิทุกส่วนสัดของเขาว่าอยู่ตรงไหนบ้าง ยังขนาดของถุงยางที่เขาใช้ เธอไม่แน่ใจนักว่าขนาดที่พวกเธอพูดมันเป็นยังไงแต่จากเสียงวี้ดว้ายเวลากระซิบกระซาบมันคงไม่ธรรมดา  เบอารีบส่ายศีรษะสลัดภาพที่ผุดขึ้นมาทิ้งไป

แต่แล้วพอขึ้นจากสระว่ายน้ำสายตากระหายหิวไม่ปิดบังยิ่งสร้างความรู้สึกกรุ่นโกรธหวาดระแวง ใจสาวน้อยสับสนไปหมดว่าตัวเองสนใจแต่ผู้ชายคนนี้ทำไม ชอบเขาหรือไม่? แต่อย่างไรเธอก็ไม่อยากเป็นหนึ่งสาว ๆ เหล่านั้นที่เขาเชยชมสมใจก็ทิ้งขว้าง

ตอนนี้ทุกคนในกลุ่มหยุดเดินเมื่อเพื่อนรักกับพี่ชายคนรองแวะซุ้มขายเครื่องดื่มของโรงแรม มือเธอจับสาบเสื้อด้านหน้าไว้แน่นเมื่อสัมผัสได้ถึงไออุ่นร้อนทางด้านหลัง ก่อนที่จะมีลมหายใจผ่าวร้อนยื่นมาใกล้ใบหูเธอ

“วันหลังอย่าสวมชุดบิกีนี่เล่นน้ำอีกนะเบย์”

เสียงกระซิบแผ่วเบาส่งกระแสบางอย่างเป็นคลื่นที่มองไม่เห็น แผ่นหลังของเบอายืดสูงเหยียดตรง เธอกลืนน้ำลายข่มกลั้นอารมณ์ พยายามนึกถึงประโยคของสาวเหล่านั้น

เจ้าชู้ มักมาก ผูกปิ่นโต ท่องไว้นะเบอา

“ฉันจะสวมชุดแบบไหนอันที่จริงมันก็เรื่องของฉัน”

เบอาได้ยินเสียงสูดลมหายใจเข้าลึกก่อนที่ไอร้อนจากฝ่ามือแกร่งจะจับเธอตรงข้อศอก

“มันไม่มีทางที่จะเป็นเรื่องของเบย์คนเดียวได้หรอก อย่างฝืนปฏิเสธว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นระหว่างเรา เพียงแค่เรามองตากันพี่ก็รู้ว่าเบย์รู้สึกยังไง แต่ตอนนี้พี่สงสัยว่าเบย์เป็นอะไร เกิดอะไรขึ้น”

ดวงหน้าหวานยิ่งแดงซ่านเมื่อรู้ว่านาวินทร์ทราบทุกอย่างว่าเธอรู้สึกอย่างไร มันเป็นเรื่องน่าอายที่ร่างกายของเธอยังตอบสนองเพียงแค่เขาจับข้อศอก

“ฉันปกติดีทุกอย่าง และไม่มีอะไรเกิดขึ้นระหว่างเรา ถ้าฉันทำให้คุณเข้าใจผิดก็ต้องขอโทษด้วย”

เธอขืนข้อศอกพยายามดึงออกจากการเกาะกุม แต่ฝ่ามือใหญ่เขาจับไว้แน่นขึ้น

“อย่าคิดว่าพี่โง่เบย์”

เขากระชากเธอใกล้ขึ้นอีกโดยไม่สนใจว่ากำลังเป็นที่สนใจของคนในรีสอร์ตโดยเฉพาะพวกพนักงาน

“พวกสาว ๆ กลุ่มนั้นพูดอะไรเบย์ถึงได้อารมณ์เสีย”

คราวนี้ร่างระหงอย่างสาวเต็มตัวบานสะพรั่งหันกลับมองเขาเต็มตัว ร่างสูงโปร่งของเธอเลยหัวไหล่เขาจนถึงติ่งหู หน้าหวานสวยแม้จะแดงซ่านหากแต่กลับเรียบเฉย ริมฝีปากกว้างเย้ายวนเผยอคำพูดบางอย่างที่ทำเขาจุก

“ฉันไม่ได้อารมณ์เสีย! แต่ถ้าคุณอยากจะรู้จริง ๆ ล่ะก็ ส่วนใหญ่เป็นเรื่องของนายหัวนาวินทร์คนดังของเมือง อ้อ! มีเรื่องของคุณพีชลูกสาวนายอำเภอซึ่งกำลังจะแต่งงานในไม่ช้าแต่ยังคั่วกันอยู่ และคุณแพรวนักศึกษาสาวในรั้วมหาวิทยาลัยที่ผูกปิ่นโตไว้ใกล้เรียนจบแล้ว”

“ให้ตายเถอะ! อย่าไปฟัง!!”

เสียงกัดฟันกรอดเล็ดลอดพร้อมคำสั่งห้าม เบอาทำเพียงเลิกคิ้วโก่งสวย ยิ้มหวานที่ไปไม่ถึงดวงตาสีทองจ้องตอบดวงตาคมกริบดุดันไม่ลดละเช่นกัน

“นายหัวนาวินทร์ควรปล่อยข้อศอกของฉันได้แล้วนะคะ ถ้าใครเขามาเห็นเข้าจะเหมารวมฉันไปด้วยว่าเป็นเด็กผูกปิ่นโตของนายหัว!”

“เบอา!!”

เสียงกร้าวดังลั่นจนคนโดยรอบหันมองสองหนุ่มสาว แม้กระทั่งสองพี่น้องที่เพิ่งออกมาจากซุ้มขายน้ำยังชะงัก นารินทร์เห็นมือพี่ชายของตัวเองกุมข้อศอกเบอาแน่นจนสาวน้อยร่างโปร่งบางต้องแอ่นตัวช่วยกันเจ็บตัว

นารินทร์ไม่เคยเห็นใบหน้าแข็งกร้าวของพี่ชายลักษณะนี้มาก่อน เขาแทบจะควบคุมตัวเองไม่อยู่ หน้าก้มต่ำจ้องมองเพื่อนของเธอด้วยความต้องการที่ปิดไม่มิด

เธอหันหน้าไปหาพี่ชายคนรองซึ่งเขาเอี้ยวหน้ามองเธออยู่พอดีด้วยความตกใจ

“เกิดอะไรขึ้น”

นารินทร์อ่านปากของพี่ชายที่พูดกระซิบผ่านไรฟัน เธอได้แต่ส่ายหน้าแล้วหันกลับไปยังสองหนุ่มสาวที่ยังจ้องตากัน

“คุณกำลังทำให้เราเป็นจุดสนใจนายหัว”

เบอาเปล่งเสียงออกมาได้ในที่สุด เธอยอมรับว่าค่อนข้างตกใจและหวาดกลัวลักษณะท่าทางของนาวินทร์ กรามแกร่งขบแน่น ข้อศอกที่เขาจับไว้แน่นของเธอเริ่มเจ็บ คาดได้ว่าคงเป็นรอยแดงหลังจากนี้ แต่เธอยังยืนหยัด เธอต้องแสดงออกมาให้เขาเห็นว่าเธอมันเป็นตัวปัญหา เป็นหญิงสาวเอาแต่ใจปากร้ายจนเขาต้องเอือมระอา

“ช่างหัวคนอื่น!”

“แต่บังเอิญมันเป็นหัวของฉันเหมือนกัน แล้วก็กรุณาปล่อยข้อศอกของฉันได้แล้ว ฉันเจ็บ”

นาวินทร์ปล่อยข้อศอกของเบอาทันทีเมื่อเธอบอกว่าเจ็บ เขาลืมตนจนออกแรงกำแน่น กัดกรามเอ่ยคำขอโทษผ่านไรฟันอย่างข่มอารมณ์

“ขอโทษด้วย พี่ลืมตัวไป”

“ไม่เป็นไรคะ แต่ขอให้เป็นครั้งสุดท้ายที่คุณจะได้แตะตัวฉัน ต่อไปกรุณารักษาระยะห่างไว้ด้วย ฉันไม่อยากตกเป็นขี้ปากของชาวบ้าน!”

ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ยังยืนนิ่งที่เดิมมองตามแผ่นหลังบอบบางเดินห่างออกไปกลับห้องพักหลังจากทิ้งระเบิดลูกใหญ่ใส่เขา

ดวงตาแข็งกร้าวจ้องนิ่งสักพักแล้วจึงกลับหลังหันออกไปจากโรงแรม ไม่น่าเชื่อว่าเมืองหาดใหญ่จะเล็กถึงเพียงนี้ สิ่งแรกที่เขาควรทำคือการลบข่าวฉาวในเมืองแต่นั่นมันจะเป็นไปได้อย่างไร นอกเสียจากเขาต้องตัดไฟเสียแต่ต้นลม

พวกเธออาจจะร้องไห้ฟูมฟายที่เขาบอกตัดสัมพันธ์ แต่เขาจะดูแลให้เงินพวกเธอเพียงพอที่จะตั้งต้นชีวิตใหม่ได้อีกหลายปี

ในเมื่อข่าวฉาวมันเกิดขึ้นเพราะตัวเขา เขาก็จะจบมันด้วยตัวเอง