ดื้อรักนายหัว

ดื้อรักนายหัว

last updateTerakhir Diperbarui : 2024-11-22
Oleh:  พริมรินTamat
Bahasa: Thai
goodnovel18goodnovel
Belum ada penilaian
45Bab
3.5KDibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

เบอา ฤทธิ์ไกร เธอเป็นผลพ่วงของการนอกใจของพ่อ สาวลูกครึ่งโปรตุเกสที่แม่ไม่เลี้ยง เธอต้องเติบโตมากับพ่อและแม่เลี้ยงที่ดูแลราวกับเธอเป็นลูกในไส้ พ่อใช้เงินเก็บที่เก็บมาทั้งชีวิตและเงินบำเหน็จลงทุนกับสวนยางในอำเภอเล็ก ๆ แห่งหนึ่งของภาคใต้ และพาครอบครัวอพยพมาอยู่ตั้งต้นชีวิตใหม่ นาวินทร์ ผาสุก หรือนายหัวนาวินทร์ เจ้าของสวนยางและกิจการเกี่ยวข้องกับยาง ผู้มีอิทธิพลและร่ำรวยของเมือง ชายหนุ่มมากรักที่มีผู้หญิงเก็บมากมาย เขาพบเธอขณะที่เธอเป็นเพียงสาวน้อยวัยสิบแปดปีเพื่อนของน้องสาว แต่เขาจะไม่ยอมปล่อยเธอไปเด็ดขาด แต่แล้วในวันหนึ่ง เธอกลับพบว่าเธอไม่ใช่ผู้หญิงเพียงคนเดียวของเขา นายหัวนาวินทร์มีผู้หญิงคนอื่นและมันทำให้เธอเจ็บปวด เธอยังเด็กเกินกว่าจะเข้าใจ กรุ่นโกรธ ทั้งยังทิฐิ จึงทำให้เธอเดินทางไปเรียนต่อในเมืองหลวง ทิ้งเรื่องราวทุกอย่างไว้ที่อำเภอนั้นและไม่กลับไปอีกเลย จวบจนสวนยางเริ่มตกต่ำ เธอจึงต้องกลับบ้านเพื่อช่วยเหลือครอบครัวและพบว่า พ่อได้กู้เงินจากนายหัวจำนวนมากเกินกว่าที่จะชำระได้ทันตามกำหนด

Lihat lebih banyak

Bab 1

บทที่ 1-1 เบอา

浴室からシャワーの音が聞こえてくる。

森川拓海(もりかわ たくみ)がシャワーを浴びているのだ。

午前3時。

さっき帰宅したばかりだった。

森川知佳(もりかわ ちか)は浴室の扉の前に立っていた。話したいことがあったのだ。

これから相談しようとしていることを、彼が聞いてくれるだろうか。少し不安になった。

どう話しかけようかと迷っていると、中から妙な音が聞こえてきた。

耳を澄ませて、やっと理解した。拓海が一人でしていることの音だった……

荒い息づかいと押し殺したうめき声。胸を重いハンマーで叩かれたような衝撃が走った。苦しみが波のように押し寄せてくる。その痛みに息が詰まった。

今日は二人の結婚記念日で、結婚して5年が経つ。それなのに夫婦として一度も……

結局、自分で済ませることを選んでも、私には触れたくないということなのか?

彼の息づかいがさらに荒くなる中、限界まで我慢したような低い声で果てた。「結衣……」

この一言が、心を完全に砕いた。

頭の中で何かが音を立てて崩れ、すべてが粉々になった。

必死に口を押さえ、声を漏らさないよう振り返った瞬間、よろめいた。洗面台にぶつかって床に倒れてしまった。

「知佳?」中から拓海の声がした。まだ息が整わず、必死に抑えようとしているのが分かったが、呼吸は荒いままだった。

「あ……お手洗いに行こうと思って、シャワー中だなんて知らなくて……」苦しい言い訳をしながら、慌てて洗面台につかまって立ち上がろうとした。

でも焦れば焦るほど、みじめになっていく。床も洗面台も水で濡れていた。やっとの思いで立ち上がったとき、拓海が出てきた。白いバスローブを慌てて羽織って乱れていたが、腰の紐だけはしっかりと結ばれていた。

「転んだのか?俺が手伝うよ」彼女を抱き上げようとした。

痛みで涙が溢れそうになったが、それでも彼の手を振り払った。そして意地を張って、「大丈夫、一人でできるから」と言った。

そして再び滑りそうになりながら、足を引きずって寝室へと逃げ帰った。

「逃げる」という表現は決して大げさではない。

拓海と結婚したこの5年間、知佳はずっと逃げ続けていた。

外の世界から逃げ、周囲の視線から逃げ、そして拓海の憐憫の視線からも逃げていた――拓海の妻が足の不自由な人だなんて。

足の不自由な人が、端正で事業も成功している拓海と釣り合うはずがない。

でも彼女にも以前は健康で美しい脚があったのに……

拓海もすぐに出てきて、やさしい口調で心配そうに尋ねた。「痛くないか?見せてくれ」

「大丈夫」知佳は布団を引き寄せ、自分のみじめさと一緒に布団の中に身を隠した。

「本当に大丈夫か?」彼は本当に心配していた。

「うん」彼女は背中を向けて、強くうなずいた。

「じゃあもう寝るか?お手洗いに行きたかったんじゃなかったのか?」

「もう行きたくない。寝ましょうか?」知佳は小さく言った。

「わかった。そうそう、今日は俺たちの記念日だから、君にプレゼントを買ったんだ。明日開けて、気に入るかどうか見てくれ」

「うん」知佳は答えた。プレゼントはベッドサイドに置かれており、もう見ていた。ただ、開けなくても中身がわかる。

毎年同じ大きさの箱で、中には全く同じ時計が入っている。

知佳の引き出しには、誕生日プレゼントと合わせて、すでに9個の同じ時計が眠っており、これが10個目だった。

会話はそこで途切れ、彼は電気を消して横になった。空気中にボディソープの湿った香りが漂っていた。でもベッドの沈み込みをほとんど感じなかった。2メートルの大きなベッドで、彼女がこちら側に寝て、彼は向こう側の端に横になっている。二人の間にはまだ3人が寝られるほどの距離があった。

二人とも結衣という名前を口にすることはなく、ましてや彼が浴室でしていたことについても触れなかった。まるで、何も起こらなかったかのように。

知佳は固まったまま仰向けに横たわり、ただ目の奥がヒリヒリと痛むのを感じていた。

結衣、立花結衣(たちばな ゆい)は彼の大学の同級生で、初恋であり、憧れの人だった。

大学卒業のとき、結衣は海外に行き、二人は別れた。拓海は一時期立ち直れず、毎日酒に溺れていた。

知佳と拓海は中学の同級生だった。

中学時代からひそかに彼を好きだった。

その頃、拓海は学校一のイケメンで、クールな優等生だった。一方知佳は芸術系の生徒だった。美しくはあったが、美しい女の子は大勢いた。成績がすべてだった学生生活において、芸術系の生徒はそれほど目立たず、偏見を持たれることさえあった。

だから、それは彼女だけの片思いで、いつか彼の前に立てる日が来るなんて思ったこともなかった。

芸術大学のダンス学科を卒業して夏休みに実家に帰っていた時、落ち込んでいる拓海と再会するまでは。

その夜も拓海は酔っぱらっており、ふらふらと歩いていた。横断歩道を渡るとき信号を見ておらず、一台の車がブレーキも間に合わず突っ込んできた。彼を突き飛ばしたのは彼女だった。心配で彼の後をついていた知佳が、彼を押しのけて自分が車にはねられたのだった。

知佳はダンス専攻で、大学院への推薦も決まっていた。

しかし、この交通事故で、足は不自由になった。

もう二度と踊ることができなくなった。

その後、拓海は酒をやめ、知佳と結婚した。

知佳に対して罪悪感を抱き続け、感謝し続け、優しい言葉をかけ続けた。でも同時に冷淡で水のように冷たく、そしてたくさんのプレゼントをくれ、たくさんのお金をくれた。

ただ一つだけ、愛してはくれなかった。

知佳は、時間がすべてを癒してくれると思っていたし、時間がすべてを薄れさせてくれるとも思っていた。

しかし想像もしなかったのは、5年が過ぎても、彼は「結衣」という名前をこれほど深く心に刻んでいるということだった。さらには、自分で処理するときでさえ、呟いているのはその名前だということだった。

結局は私があまりにも愚かで世間知らずだったのだ……

一睡もできず、スマホの中のそのメールを、この夜100回は見返した。

海外のある大学からの大学院入学許可通知で、今夜彼と相談するつもりだったこと――私が海外の大学院に行くことは可能かどうか?

しかし今となっては、拓海と相談する必要はなさそうだった。

5年間の結婚生活、数え切れない眠れぬ夜。それがついにこの瞬間から終わりに向かって歩み始めるのだ。

拓海が起きたとき、知佳はまだ寝たふりをしていた。外で家政婦の中村さんと話している声が聞こえた。「今夜は接待があるから、彼女には待たずに休むよう伝えて」

言い終えると、彼はまた部屋に戻ってきて様子を見た。知佳は布団をかぶっており、涙で枕が濡れていた。

普段拓海が会社に行くときは、知佳が彼の着る服をコーディネートして脇に置いておき、彼はそれを着るだけだった。

しかし今日はそれをしなかった。

拓海は自分でクローゼットに行って着替え、会社に向かった。

知佳はそのとき目を開け、ただ目がひどく腫れぼったいのを感じた。

スマホのアラームが鳴った。

それは自分で設定した時間で、起きて英語を読む時間だった。

結婚後の知佳は、足のことで9割の時間を家に閉じこもっていた。もう外出することはない。一日の時間を区切って、それぞれに何かすることを見つけて時間を潰すしかなかった。

スマホを手に取ってアラームを止め、それからさまざまなアプリを目的もなく見始めた。

頭の中はぼんやりと混乱していて、何も頭に入らなかった。

それが、ある動画アプリで突然一つの動画を見つけるまでは。

画面の中の人があまりにも見覚えがある……

もう一度アカウント名を見ると――結衣CC。

このおすすめ機能は……

投稿時間は、昨夜だった。

知佳が動画をタップすると、すぐに賑やかな音楽が響き、それから誰かが叫んでいる声が聞こえた。「いち、に、さん、結衣おかえり!乾杯!」

この声は、なんと拓海だった。

Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya
Tidak ada komentar
45 Bab
บทที่ 1-1 เบอา
บทที่ 1-1คำก็เด็กบ้านๆ สองคำก็เด็กบ้านๆไม่ชอบก็ผ่าน ไม่ต้องการก็ไปมาว่าผมไม่ดี ผมไม่ว่าไหรแต่อย่ามาเที่ยวดูถูกหัวใจ..ของเด็กเลี้ยงวัวแว่วเสียงเพลงดังลอยมาไกล ๆ ขณะที่ร่างบอบบางในชุดนักเรียนมัธยมศึกษาตอนปลายปั่นจักรยานกลับบ้านผ่านทางขรุขระเข้ามาในสวนยางขนาดใหญ่ที่เธอเพิ่งย้ายเข้ามาอยู่อากาศของที่นี่มักร้อนชื้นจนเหนอหนะตัว แม้ว่าเธอพยายามปรับตัวเท่าไหร่แต่ยังคงไม่ชินเสียทีดวงตากลมโตมองแสงแดดลอดผ่านแมกไม้ พลางนึกถึงเมืองที่เธอจากมา ซึ่งแต่เดิมครอบครัวของเธออาศัยอยู่ในเมืองหลวงหรือกรุงเทพมหานคร พ่อทำงานรับราชการและเพิ่งปลดเกษียณได้ไม่นาน ความฝันอันสูงสุดของพ่อคือการทำไร่ทำสวน พ่อจึงได้ตัดสินใจทำตามความฝัน ลงหลักปักฐานในที่แห่งใหม่หลังเกษียณอายุด้วยอาชีพการทำสวนยางเบอา ฤทธิ์ไกร หรือ เบย์ ชื่อที่คนสนิทใช้เรียก สาวน้อยผมสั้นเลยติ่งหูมาเล็กน้อยอย่างเด็กมัธยมปลาย หน้าตารูปร่างลูกครึ่งไทยโปรตุเกส สูงโปร่งบอบบางผิวขาวราวน้ำนมกำลังลดขาตั้งจักรยานลงบนพื้นลานที่โรงเก็บรถของบ้านสองชั้นด้วยพ่อของเธอ นายเดชา ฤทธิ์ไกร เกรงว่าพวกเธอจะไม่อาจทนรับสภาพความลำบากเหล่านี้ได้จึงเลือกสร้างบ้านหลังขนาดย่
Baca selengkapnya
บทที่ 1-2 ดวงตาสีน้ำตาลทอง
บทที่ 1-2ปัง!เบอาปิดประตูห้องนอนแล้วเหวี่ยงกระเป๋าที่หยิบมาด้วยหลังจากโยนมันไปบนโซฟาในห้องนั่งเล่น กระเป๋านักเรียนหล่นแปะลงบนโต๊ะเขียนหนังสือตัวเล็กข้างเตียงนอนอย่างแม่นยำตุบ!สาวน้อยทิ้งตัวลงนอนบนเตียงขนาดเล็กผ้าปูสีชมพู เธอเอี้ยวหน้ามองข้างฝาที่ติดรูปนักร้องคนโปรดไว้นี่ถ้าฉันยังอยู่ที่กรุงเทพ ป่านนี้คงได้ไปหาพี่ฮยอนแล้วเบอาพลิกร่างนอนคว่ำหน้าคางมนเล็กเกยบนท่อนแขน ถอนหายใจยาวออกมาอีกครั้งอย่างเบื่อหน่ายเธอพยายามปรับตัวอย่างมากกับสถานที่ใหม่แต่มันช่างยากเย็นเหลือเกิน ทุกคนในโรงเรียนพูดภาษากลางไม่ชัด และพอพวกเขาพูดภาษาถิ่นเธอยิ่งฟังไม่รู้เรื่อง ทั้งเธอยังโดนล้อเรื่องหน้าฝรั่งจ๋าของเธออีกดวงตาสีน้ำตาลทองปิดสนิทลง ในทุกวันนี้ที่เธอตื่นขึ้นมาเธอไม่อยากไปโรงเรียน เธอรู้สึกแตกต่างแปลกแยกด้วยรูปร่างสูงโปร่งกว่าเด็กคนอื่น ผมสีน้ำตาลอ่อน และโดยเฉพาะสีของนัยน์ตา เธอไม่กล้าแม้แต่จะสบตาเพื่อนคนไหน“เบย์ อาบน้ำเสร็จหรือยัง พ่อกลับมาแล้วนะ”เบอากระเด้งจากที่นอนเมื่อได้ยินเสียงอัญาพรพี่สาวต่างมารดาตะโกนเรียก“ลืมเสียสนิท”หญิงสาวรีบจัดแจงอาบน้ำอย่างรวดเร็วสวมเพียงกางเกงขาสั้นและเสื้อยืดธรรมดาอ
Baca selengkapnya
บทที่ 1-3 คงเป็นเพราะฝน
บทที่ 1-3วื้อ วื้อ วื้อเบอาปั่นจักรยานออกจากบ้านมาได้สักพักแล้วตั้งแต่เช้ามืด ตั้งแต่ย้ายมาอยู่ที่อำเภอห่างไกลนี้ ทุกคนที่บ้านตื่นเช้าด้วยกิจวัตรประจำวันการทำงานเปลี่ยนไปพ่อต้องออกไปแต่เช้าเพื่อดูคนงานกรีดยาง แม่และพี่พรเข้าเมือง ส่วนเบอาถ้าวันปกติจันทร์ถึงศุกร์ไปโรงเรียน ส่วนวันนี้เป็นวันเสาร์ซึ่งเธอเป็นอิสระจะทำอะไรก็ได้แคร่ก แคร่ก พลั่ก พลั่กเสียงจักรยานที่ไม่ค่อยได้หยอดน้ำมันโซ่ดังเกือบตลอดเวลา ยิ่งปั่นไปในทางขรุขระของสวนยางกระเด็นกระดอนไปตลอดทาง รถจักรยานยิ่งดังและบางคราวราวกับว่าจะแยกชิ้นส่วนแยกร่างออกมาอย่างไรอย่างนั้นเธอมองท้องฟ้าลอดผ่านแมกไม้สูงใหญ่ของต้นยาง เบอายังไม่ชินกับภูมิอากาศของภาคใต้ที่บางวันร้อนบางวันฝนตก เหงื่อผุดตามไรผมและแผ่นหลังจนเปียกชื้นแม้ว่าลมจะพัดมาตามร่างบอบบางแม้ว่าเช้าขนาดนี้สำหรับเบอา แต่สายสำหรับคนงานที่ออกกรีดยางแต่เช้าตรู่ พวกเขานำน้ำยางที่กรีดได้ไปยังสหกรณ์เพื่อขาย ทำให้ภายในสวนเงียบสงัดมีเพียงเสียงนกเสียงสรรพสัตว์ตัวน้อยขณะถีบจักรยานเธอเองก็คิดตัดสินใจไปด้วยว่าปีหน้าเธอคงขอพ่อกับแม่ไปเรียนต่อที่กรุงเทพ แต่จะเรียนสาขาอะไรนั้นเธอยังตัดสินใจไม่
Baca selengkapnya
บทที่ 1-4 รถกระบะสี่ประตูสีดำ
บทที่ 1-4เบอารีบขดตัวแน่นด้วยความกลัว เธอเคยแต่อยู่ในเมืองหลวงเพิ่งจะย้ายมาอยู่บ้านนอกแบบนี้ใครจะรู้ว่าสวนยางอาจจะมีผี บรื้อ!!!กึก กึก กึกเสียงบางอย่างดังขึ้นอีกจนเบอาเริ่มเอะใจ ยืนถอยหลังออกมาจากผนังบ้าน มองพิจารณาถี่ถ้วนจนเห็นม่านหน้าต่างขยับไหวเบา ๆ ดั่งลมพัดด้วยความอยากรู้อยากเห็นตามประสาเด็กสาว ร่างสูงโปร่งจึงนั่งคุกเข่าลงค่อยคลานหลบไม่ให้ศีรษะโผล่พ้นขอบหน้าต่างจนกระทั่งถึงมุมม่านที่กระพือไหว คุกเข่าติดผนังยืดร่างขึ้น ใช้มือเรียวบางเกาะขอบบัวหน้าต่างไว้โผล่แค่ศีรษะที่ปกคลุมไปด้วยเส้นผมสีน้ำตาลอ่อน มองลอดผ่านผ้าม่านเข้าไปยังข้างในบ้านท้องฟ้ายามนี้แม้ว่าเริ่มสว่างแล้วหากแต่ภายในห้องยังมืดสลัว เธอมองเห็นเสื้อผ้าที่พื้นก่อนอันดับแรกแล้วจึงไล่สายตากลมโตไปทั่วห้อง มีเงามืดร่างของคนสองคนบนเตียงนอน ผ้าปูที่นอนยับย่น ผ้าห่มผืนหนาห้อยจะหล่นแหล่ไม่หล่นแหล่ตรงขอบเตียง“อือ อา อ่า นาวินทร์!!”เสียงกรีดร้องหวานแหลมดังขึ้นจนเบอาต้องหรี่ตามองเงามืดของทั้งสองคน คนตัวโตกว่าสีผิวเข้มอย่างคนทางใต้แผ่นหลังกว้างใหญ่กำลัง..อื้อออออ!เบอาใช้มือทั้งสองข้างอุดปากไว้กลั้นเสียงร้องด้วยความตกใจ ดวงตาสี
Baca selengkapnya
บทที่ 1-5 นาวินทร์
บทที่ 1-5แปะ แปะ แปะเสียงบางอย่างนอกกระท่อมทำให้ชายร่างสูงใหญ่ลุกขึ้นจากเตียง เขาคว้าเช็ดตัวขึ้นปิดด้านหน้าส่วนล่าง รีบเดินไปยังหน้าต่างตรงระเบียงหน้าบ้านมือแกร่งสีเข้มแหวกม่านออกเพียงเล็กน้อย มองลอดออกไปเห็นสาวน้อยนางหนึ่งกำลังวิ่งลงจากบันไดบ้านไปยังลานจอดรถ ตรงไปยังโคนต้นยางที่จอดจักรยานอยู่ เสียงน้ำจากรองเท้าเตะดังไปตลอดทางที่เจ้าหล่อนออกวิ่งรูปร่างสูงโปร่งผิวขาวจัดดั่งน้ำนม ผมสีน้ำตาลอ่อนสั้นประมาณติ่งหู หญิงสาวแปลกหน้า เธอไม่ใช่คนในอำเภอนี้ เขารู้จักคนแถวนี้แทบทุกคนหรือจะพูดให้ถูกคือเขารู้จักทุกคนในอำเภอเล็ก ๆ และเขาไม่เคยเห็นหญิงสาวคนนี้แม้แต่น้อยเด็กสาว? จากลักษณะรูปร่างและทรงผมเธอคงอยู่ชั้นมัธยมปลาย อาจจะอายุประมาณสิบแปดปีเท่านั้น“มีอะไรหรือเปล่าคะนาวินทร์”นาวินทร์ปล่อยม่านลงละสายตาจากร่างสาวน้อยที่กำลังปั่นจักรยานออกไปตามทางขรุขระของสวนยางผ่านรั้วกั้นระหว่างสวนยางข้างเคียงเจ้าของคนใหม่“ไม่มีอะไรหรอกพีช เสียงลมน่ะ”เขาเดินกลับมาที่เตียงก้มลงหยิบเสื้อผ้าที่เขาถอดโยนทิ้งลงพื้นไว้ตั้งแต่เมื่อคืน“นาวินทร์ขับไปส่งพีชที่หาดใหญ่นะคะ พีชไม่อยากให้ใครเห็น”เขากลับมาที่เตียงก้ม
Baca selengkapnya
บทที่ 2-1 เพื่อนใหม่
บทที่ 2-1เบอานอนฟุบหน้าลงกับโต๊ะเรียนหนังสือ กลิ่นไม้เก่าปะทะจมูกอยู่เนื่อง ๆ กลิ่นอับชื้นและกลิ่นดินสอที่ขีดเขียนวาดรูปอยู่บนโต๊ะเธอกรีดนิ้วไปตามร่องตัวหนังสือคำว่า LOVE ที่คาดว่าเป็นฝีมือนักเรียนรุ่นพี่คนก่อนได้ทำเครื่องหมายไว้ด้วยมีดคัตเตอร์ภาพสองหนุ่มสาวในวันฝนตกหนักเมื่อเช้าวันเสาร์ยังติดตาตรึงใจไม่จางหายไปโดยง่าย เธอยอมรับว่าใจสาวน้อยที่กำลังเติบโตพลุ่งพล่านด้วยฮอร์โมนของสาวสะพรั่ง ทั้งตื่นเต้น ทั้งอยากรู้ แม้กระทั่งตอนนี้แค่เพียงนึกภาพเธอก็พลันชีพจรรัวราวกลองตี“เบอา!”“อุ๊ย!!”เบอาสะดุ้งตกใจรีบลุกพรวดยืนมองไปรอบห้องเรียนในช่วงพักกลางวันที่ทุกคนต่างลงไปทานอาหารกลางวันที่โรงอาหาร“นอนเหม่ออะไรอยู่ กินข้าวยัง”เธอมองเห็นเพื่อนร่วมห้องที่ตัวเตี้ยกว่าเธอยืนอยู่ข้างโต๊ะ หน้าตาหน้ารักจิ้มลิ้มปากนิดจมูกหน่อยผิวขาวอย่างคนจีน“กินแล้ว นารินทร์มีอะไรเหรอ”“เราก็แค่เห็นเบอาดูเหงา ๆ เลยอยากชวนคุย”เบอานั่งลงที่เก้าอี้ตามเดิม มองเพื่อนร่วมชั้นลากเก้าอี้ข้าง ๆ มานั่งด้วย“เบอาเคยชินกับอำเภอของเราหรือยัง”เธอส่ายหน้าแทนคำตอบ จึงทำให้นารินทร์ฉีกยิ้มกว้าง“งั้นเดี๋ยวเราพาเที่ยวเอง”“หื้อ เที่
Baca selengkapnya
บทที่ 2-2 แก่นแก้ว
บทที่ 2-2“ทุกคนค่ะ รินทร์มีเรื่องจะรบกวนหน่อยค่ะ”พฤกษ์ตักผัดใบเหลียงวางในจานภรรยาก่อนจะหันมามองหน้าลูกสาวคนเล็กของบ้านวัยสิบแปดปี“ทุกคนรอฟังอยู่ ว่าไง”นาวีพี่ชายคนรองอดรนทนไม่ไหวเมื่อน้องสาวหน้าจิ้มลิ้มพูดขึ้นมาแล้วเงียบไป“พอดีรินทร์อยากจะพาเพื่อนไปเที่ยววัดเขารูปช้างเสาร์นี้ค่ะ พอจะมีใครว่างพารินทร์ไปหรือเปล่าคะ”นาวีส่ายหน้ารีบปฏิเสธดักไว้ก่อน เขาเพิ่งเรียนจบกลับมากำลังเรียนรู้งานและสนุกจนไม่อยากละทิ้งเพื่อพาเด็กสาว ๆ ไปเที่ยว“พี่ไม่ว่าง”“เดี๋ยวพี่จะให้นายทองขับรถไปให้แล้วกัน”นารินทร์ค่อยยิ้มหวานให้พี่ชายคนโตคนที่ใจดีกับเธอเสมอ แล้วจึงหันไปทำหน้ายักษ์แลบลิ้นให้พี่ชายคนรองซึ่งมักเป็นลูกไล่ลูกชนกันมาตั้งแต่เธอเป็นเด็ก“ขอบคุณค่ะพี่วินทร์ อ้อ เบอาจะมาค้างด้วยนะคะหนึ่งคืน พี่ ๆ ก็อย่าโผล่หน้ามาให้เธอเห็นก็แล้วกันค่ะ”“ทำไมล่ะ”เสียงนาวีเอ่ยถามทั้ง ๆ ที่ข้าวยังเต็มปาก เธอมองพี่ชายคนรองด้วยสีหน้าหมั่นเคี้ยว ยิ่งพี่นาวีผิวขาวผ่องผอมบางเวลาเคี้ยวข้าวปากจะแดงเป็นสีชมพูดูแล้วน่าแกล้ง“รินทร์ไม่อยากให้เธออาย เบอาเป็นลูกครึ่งเพิ่งย้ายมาได้ไม่กี่เดือนเองค่ะ”“อ้าวเหรอ แล้วแบบนี้จะเรียนทัน
Baca selengkapnya
บทที่ 2-3 แปลกที่
บทที่ 2-3“มากันแล้ว”รสาลุกขึ้นจากโซฟาห้องนั่งเล่นชะเง้อมองรถเก๋งคันใหญ่ที่นาวินทร์สั่งให้เอาไปเมื่อเช้าพร้อมนายทองคนขับรถของนาวินทร์เองตอนนี้ลูกชายคนโตกำลังเข้ามารับช่วงกิจการต่อจากพฤกษ์ เขาเรียนจบทั้งเกษตรศาสตร์และปริญญาโทการบริหารจัดการช่วยงานมาได้เพียงสองปีทำกำไรให้บริษัทผาสุกแลนด์อินดัสทรีเมื่อปีกลายเกือบห้าร้อยล้านบาท ขยายกิจการออกไปด้านการท่องเที่ยว เพิ่มรีสอร์ตและโรงแรมในหาดใหญ่อีกสองแห่ง ยิ่งทำให้อัตราการเติบโตเพิ่มมากยิ่งขึ้นเกือบเจ็ดเปอร์เซ็นต์ต่อปี แบบนี้อีกไม่นานสามีของเธอคงจะวางมืออย่างวางใจ“เป็นยังไงบ้างลูกสนุกไหม”“สนุกค่ะ นี่แม่เราเองเบย์ แม่รสา”เบอามองใบหน้าหวานผิวขาว นารินทร์คงได้แม่มาเต็ม ๆ ยกเว้นความสูง เพราะคุณน้ารสาสูงพอ ๆ กับเธอ“สวัสดีค่ะคุณน้ารสา”“โอ๊ย เรียกแม่ก็ได้จ๊ะ มาเข้ามาข้างในพักผ่อนก่อนจ๊ะ”นารินทร์กวักมือเรียกเบอาที่กำลังเก้อเขินอยู่ตรงโถงกลางบ้านหลังใหญ่ที่แทบจะเรียกว่าคฤหาสน์กลางป่าแรกเมื่อรถของนารินทร์เลี้ยวเข้ารั้วด้านหน้าผ่านสวนยางมารับเธอถึงหน้าบ้าน เบอาตกใจมาครั้งหนึ่งแล้วกับรถหรูสีดำคันใหญ่ และยิ่งมาเห็นบ้านของนารินทร์ยิ่งทำให้เธอรู้ว่า
Baca selengkapnya
บทที่ 2-4 ปล่อยนะ
บทที่ 2-4หลังจากยืนไตร่ตรองอยู่สักพักเธอจึงตัดสินใจลงไปชั้นล่างเพื่อไปหยิบน้ำขวดใหม่ คิดว่าดึกป่านนี้ทุกคนคงหลับกันหมด ส่วนพี่ชายทั้งสองคนของนารินทร์จากที่เพื่อนเล่าให้ฟังไปค้างที่อื่นหนึ่งคืน เธอจึงค่อยเปิดประตูออกมาก่อนโผล่หน้าหวานมองโถงมืดสนิทค่อยผ่อนลมหายใจเดินออกไปจากห้องชั้นล่างมืดสนิทเหมือนกันแต่ยังพอมองเห็นลาง ๆ จากไฟด้านนอกระเบียงทางเดินที่ส่องเข้ามาเมื่อลงมายังชั้นล่างจึงก้มหน้าอยู่หน้าตู้เย็นหยิบน้ำเย็นขวดใหม่ออกมา รินใส่แก้วที่เตรียมไว้โดยใช้แสงไฟจากตู้เย็นที่พอมองเห็นยืนดื่มน้ำอยู่หน้าตู้เย็นใจยังนึกภาพเช้าวันเสาร์ แผ่นหลังกว้างสีเข้มขยับไหวบนร่างหญิงสาวคนนั้น ชีพจรเธอเต้นรัว แต่มันมีความรู้สึกอื่นอีกแทรกเข้ามา ช่างให้ความรู้สึกแปลกประหลาด อาการหน่วงในท้องเพิ่มขึ้นเมื่อนึกภาพว่า ถ้าผู้หญิงคนนั้นเป็นเธอจะเป็นเช่นไรปลั๊ก!!“ว้าย!!”เพล้ง!!เบอาสะดุ้งสุดตัวเมื่อจู่ ๆ ไฟในครัวสว่างจ้า มือเผลอปล่อยแก้วน้ำที่กำลังยกดื่มร่วงหล่นแทบเท้า ดวงตากลมโตเบิกกว้างมองไปยังตัวต้นเหตุที่ยืนพิงขอบประตูจ้องเธอด้วยดวงตาคมกล้าจากลักษณะของการเป็นเจ้าของบ้าน เธอคาดว่าเขาคงเป็นพี่ชายคนใดคนหนึ
Baca selengkapnya
บทที่ 2-5 เขารู้
บทที่ 2-5แทนที่คนตัวโตจะสลดแล้วปล่อยร่างของเธอ กลับกลายเป็นยิ้มกว้างกวนโมโหราวกับว่าเขากำลังสนุกที่ได้ทำเช่นนั้น“พูดได้ด้วยเหรอ นึกว่าเป็นใบ้”กายสาวของเบอาแปรปรวน ฮอร์โมนวัยสาวทำให้ร่างระหงสั่นระริก ทั้งสะท้านจากอารมณ์หวามไหวที่ปะทุขึ้น ทั้งกรุ่นโกรธจากคำพูดยียวนของคนตรงหน้าเธอเม้มริมฝีปากหน้าแดงก่ำ บิดร่างโดยใช้มือดันบ่าเขาไว้ สังเกตเห็นคนตัวโตที่กอดเธอไว้สูดลมหายใจเข้าลึกก่อนจะปล่อยร่างเธอไถลลงตามลำตัวไม่ว่าเขาจะเป็นใครเธอรู้ดีว่าคนอย่างเขาต้องการอะไรแล้วต้องได้ เธอรู้ว่าเขาต้องการเธอ มันฉายชัดอยู่ในแววตาสีดำสนิทแต่เธอยังเป็นเด็กเกินกว่าจะเล่นเกมนี้ เบอารู้ว่าตัวเองนั้นคงแพ้ตั้งแต่ยังไม่ทันเดินหมาก ฉะนั้นทางที่ดีเธอควรรีบหนีให้ไกลและผลักเขาให้อยู่ห่างจากวงโคจรของเธอให้ห่างที่สุดร่างบางรีบหันหลังกลับเตรียมวิ่งหนีขึ้นบ้านหากแต่มือแกร่งเอื้อมออกมารั้งเธอไว้หน้าหวานคมลูกครึ่งแหงนหน้าเรียวสวยขึ้นมองอย่างหาเรื่อง กำลังแย้มริมฝีปากเพื่อต่อว่า แต่คำพูดจากเสียงทุ้มต่ำทำเธอหุบปากใบหน้าซับสีแดงระเรื่อขึ้นทีละน้อยจนถึงลำคอ“มาบ้านคนอื่นก็ควรระมัดระวังการแต่งกายให้มิดชิดด้วยเด็กดี”ดวงตาค
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status