Masuk29ความจริงที่ถูกฝังกลบ บรรยากาศภายในตำหนักใหญ่ยังคงหลงเหลือไอความเย็นยะเยือกและกลิ่นอายแห่งความไม่พอใจ ทว่าความลับอันดำมืดและน่าสะพรึงกลัวที่ถูกเก็บงำไว้ใต้พรมผืนหนากลับหนักหน่วงเสียยิ่งกว่าถ้อยคำตัดพ้อใดๆ ทั้งสิ้น แท้จริงแล้ว โม่ซือจวิ้นมิใช่โอรสที่เกิดจากนางสนมเอกผู้เป็นอดีตบ่าวรับใช้ดังที่ทุกคนในวังหลวงเข้าใจ ในคืนอันมืดมิดเมื่อหลายสิบปีก่อน ฮองเฮาซึ่งในยามนั้นยังเป็นเพียงสนมเอกผู้ทะเยอทะยานทรงกระทำความผิดมหันต์ด้วยการลักลอบมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับหัวหน้าทหารองครักษ์จนตั้งครรภ์ขึ้นมา ท่ามกลางความตื่นตระหนกและหวาดกลัวต่อโทษทัณฑ์หากความลับรั่วไหล พระนางจึงจำต้องหาทางปกปิดร่องรอยทั้งหมดอย่างแนบเนียน ประจวบเหมาะกับที่นางกำนัลคนสนิทที่เป็นสนมระดับล่างผู้จงรักภักดี ซึ่งตั้งครรภ์มังกรในช่วงไล่เลี่ยกันได้เสียชีวิตลงพอดีหลังคลอดลูก ฮองเฮาจึงฉวยโอกาสสับเปลี่ยนตัวเด็กทารกและสังหารเด็กคนนั้นทิ้ง โดยประกาศให้ทั่วทั้งวังหลวงรับรู้ว่าบุตรชายของนางคือโอรสที่ประสูติจากนางกำนัลคนสนิทที่ล่วงลับไป เพื่อให้พระนางสามารถรับเขามาเลี้ยงดูและวางตัวเป็นรัชทา
28 หนทางสู่ความรักมิเคยง่ายดาย เวลาล่วงเลยผ่านไปสองเดือน บรรยากาศและความสัมพันธ์ระหว่าง โม่ซือจวิ้น และ หวงอี้เหลียน ยิ่งทวีความหวานชื่นและลึกซึ้งขึ้นทุกวัน แม้ภายในเขตพระราชฐานชั้นในที่เต็มไปด้วยสายตาผู้คน หวงอี้เหลียนจะพยายามสำรวมกิริยา รักษาระยะห่าง และวางตัวเป็นนางกำนัลผู้ซื่อสัตย์คอยถวายงานรับใช้อย่างเคร่งครัดเพียงใด ทว่าสายตาอันลึกซึ้งและท่าทีอบอุ่นที่โม่ซือจวิ้นแสดงออกยามอยู่ต่อหน้าธารกำนัล กลับเปี่ยมไปด้วยความหวงแหนและแตกต่างจากนางกำนัลคนอื่นๆ อย่างชัดเจนจนผู้คนต่างเริ่มลือกันหนาหู เพียงแต่ไม่มีใครกล้านำเรื่องนี้มาสนทนาอย่างเปิดเผยเท่านั้น ทว่า ความสุขสำราญมักดำรงอยู่ได้ไม่นาน ในยามสายของวันหนึ่ง ขันทีหน้าตำหนักก้าวเข้ามาแจ้งข่าวด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ว่า ฮองเฮาทรงมีรับสั่งเรียกตัวองค์รัชทายาทให้ไปเข้าเฝ้าเป็นการด่วน ณ ตำหนักที่อบอวลไปด้วยกลิ่นกำยานราคาแพง บรรยากาศกลับเย็นเยียบดุจน้ำแข็งขั้วโลก โม่ซือจวิ้นในอาภรณ์หรูหราก้าวเข้ามาทำความเคารพพระมารดาด้วยสีหน้าเรียบเฉย “ถวายพระพรเสด็จแม่ ลูกมาแล้วพ่ะย่ะค่ะ” ฮองเฮาผู้
27 ปรารถนาในเรือนร่างงดงามตลอดเวลา ยามบ่ายคล้อย แสงแดดอุ่นสาดส่องผ่านผ้าม่านโปร่งเข้ามาภายในห้อง บรรยากาศอันเงียบสงบและเป็นส่วนตัวอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมจางๆ ของกำยานไม้กฤษณา หลังจากนั่งพูดคุยและหยอกล้อกันอยู่ครู่ใหญ่ หวงอี้เหลียนก็เอ่ยขอตัวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล “หม่อมฉันขอตัวไปทำความสะอาดที่ห้องหนังสือให้เรียบร้อยก่อนดีกว่าเพคะ อย่างไรห้องนั้นก็อยู่ในความรับผิดชอบของหม่อมฉันด้วย” ทว่ายังไม่ทันที่นางจะได้ขยับตัวลุกขึ้นจากตั่งนุ่ม โม่ซือจวิ้นกลับคว้าข้อมือนวลของนางไว้เสียก่อน ออกแรงดึงเบาๆ เพียงนิดเดียว ร่างบางก็เซถลาเข้าไปอยู่ในอ้อมแขนแกร่งของเขาอย่างง่ายดาย “เรื่องทำความสะอาด ปล่อยให้คนอื่นเถอะ” โม่ซือจวิ้นเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ ชายหนุ่มรั้งเอวบางให้เอนกายลงนอนราบไปกับตั่งนุ่มตัวใหญ่ โดยมีร่างสูงของเขาตามทาบทับลงมาเบื้องบนอย่างมั่นคง “แต่ว่าหากมีคนมาตรวจงาน หม่อมฉัน...” “วันนี้ข้าบอกไว้แล้วว่าอยากนอนพักตามลำพัง ไม่มีใครกล้าเข้ามาเหยียบที่นี่หรอก” “แต่ว่า...” หวงอี้เหลียนเอ่ยประท้วงเสียงสั่น พยายามจะ
26 แผนของคนเจ้าเล่ห์ หลังจากผลัดเปลี่ยนอาภรณ์เป็นชุดนางกำนัลขั้นหนึ่งเรียบร้อยแล้ว หวงอี้เหลียนก็รีบตรงไปยังโถงกลางเพื่อรายงานตัวเข้าปฏิบัติหน้าที่ยามเช้ากับหัวหน้านางกำนัลทันที ทว่าทันทีที่ก้าวไปถึง นางกลับต้องกะพริบตาปริบๆ ด้วยความประหลาดใจระคนตื่นตระหนก เมื่อได้ยินคำสั่งจากหัวหน้านางกำนัลว่า “วันนี้องค์รัชทายาททรงพระประชวร จึงไม่ออกว่าราชการและไม่อนุญาตให้ผู้ใดเข้าพบทั้งสิ้น ยกเว้นเจ้าอี้เหลียน เจ้าจงรีบนำสำรับยาและน้ำอุ่นเข้าไปปรนนิบัติรับใช้พระองค์ในห้องบรรทมอย่างใกล้ชิดเสีย” สิ้นคำสั่งนั้น หัวใจดวงน้อยของหวงอี้เหลียนก็กระตุกวูบทันที นางนิ่งงันไปชั่วขณะ สมองพลันย้อนนึกถึงเหตุการณ์เมื่อช่วงเช้ามืดที่ผ่านมา จะเป็นไปได้อย่างไรกัน ก็ในเมื่อตอนที่นางก้าวเดินออกจากห้องบรรทมมาเมื่อครู่ บุรุษผู้นั้นยังคงมีสุขภาพแข็งแรงดี ใบหน้าคมคายเต็มไปด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ แถมยังมีเรี่ยวแรงพอที่จะฉุดรั้งตัวนางให้ไปหอมแก้มมัดจำเสียด้วย ไหนเลยจะทรงประชวรหนัก จนลุกจากเตียงไม่ไหวกันเล่า หรือว่าอาการบาดเจ็บที่หัวไหล่ขวาจะกำเริบขึ้นมาจริงๆ เพราะเมื
25สถานะที่เปลี่ยนแปลงไป แสงแดดยามเช้าสาดส่องลอดผ่านช่องหน้าต่างแกะสลักลวดลายประณีตเข้ามาภายในห้องบรรทมส่วนพระองค์ แสงสีทองอ่อนโยนอาบไล้บรรยากาศรอบกายให้เต็มไปด้วยความอบอุ่นและความเงียบสงบ ภายในอ้อมกอดอันมั่นคงและอบอุ่น หวงอี้เหลียน ค่อยๆ เปลือกตาเปิดขึ้นช้าๆ ด้วยความรู้สึกงงงวยระคนผ่อนคลาย สิ่งแรกที่สัมผัสได้คือกลิ่นกายสะอาดอันเป็นเอกลักษณ์และไออุ่นแผ่ซ่านมาจากแผงอกกว้างที่นางกำลังนอนซบหนุนต่างหมอนอยู่ นางกะพริบตาปริบๆ เพื่อปรับสายตา ก่อนจะพบว่ายามนี้ตนเองกำลังนอนแนบชิดติดกับร่างสูงโปร่งของ โม่ซือจวิ้น แขนแกร่งข้างหนึ่งของเขาโอบกอดรั้งเอวบางของนางไว้แน่นราวกับกลัวว่านางจะหายตัวไปในยามหลับใหล ส่วนศีรษะของนางก็ซบอยู่ตรงลาดไหล่ของอีกฝ่าย ความทรงจำจากค่ำคืนอันเร่าร้อนและลึกซึ้งไหลย้อนกลับเข้ามาในห้วงความคิด ทำเอาพวงแก้มเนียนใส ที่เพิ่งตื่นนอนแดงระเรื่อขึ้นทันที ความเขินอายตีรวนขึ้นมาจนหัวใจดวงน้อยเต้นระรัวแรง นางพยายามขยับตัวอย่างแผ่วเบาที่สุด เพื่อจะลุกขึ้นจัดระเบียบเสื้อผ้า และเตรียมตัวปฏิบัติหน
24 ไม่อาจห้ามใจอีกต่อไป หวงอี้เหลียนกะพริบตาปริบๆ ยามทอดมองดวงตาคมกริบที่มักจะเยียบเย็นและดุดันต่อหน้าผู้อื่น ทว่าในยามนี้กลับฉายแววเว้าวอนและอ่อนโยนราวกับเด็กน้อยที่กำลังออดอ้อนขอความเห็นใจจากคนสำคัญ หญิงสาวก้มลงมองตำราในมือ พยายามรวบรวมสมาธิเพื่ออ่านตัวอักษรที่เรียงรายอยู่บนหน้ากระดาษ “เรื่องเล่าแห่งแคว้นทางเหนือในรัชสมัยของฮ่องเต้องค์ก่อน มีตำนานกล่าวไว้ว่า ณ หุบเขาเซียนบุปผามีดอกไม้วิเศษที่เบ่งบานเพียงชั่วข้ามคืน...” น้ำเสียงหวานใสแววสั่นพร่าเล็กน้อย ขณะอ่านออกเสียงด้วยจังหวะนุ่มนวลน่าฟัง โม่ซือจวิ้นนอนฟังเสียงหวานนั้นเงียบๆ นัยน์ตาคู่คมทอดมองใบหน้าด้านข้างของนางที่ถูกแสงเทียนสีส้มสาดส่องจนเกิดเป็นเงารำไร เส้นผมสีดำขลับที่สยายยาวเคลียลาดไหล่บางยิ่งขับเน้นให้สตรีตรงหน้างดงามดั่งภาพวาด ความอบอุ่นแผ่ซ่านเข้ามาในหัวใจที่เคยด้านชาจากการแก่งแย่งชิงดีในวังหลวง มือหนาที่พาดอยู่บนตักเริ่มขยับเปลี่ยนเป็นลูบไล้เรียวขาอย่างแผ่วเบาไร้การคุกคาม ทว่ากลับทำให้สตรีบนเตียงสะท้านเฮือกจนเสียงอ่านสะดุดลงชั่วขณะ “อ่านต่อสิ เสียงของเ







