จินอวี้หมิ่น (อรวรา)의 작품

40หาคู่ครอง ยามบ่ายแดดอ่อนลอดผ่านช่องหน้าต่างลงมากระทบโต๊ะเขียนพู่กัน ภายในห้องหนังสือเงียบสงบ มีเพียงเสียงปลายพู่กันของแม่ทัพใหญ่เซี่ยเจิ้งหาวลากอย่างนุ่มนวลบนกระดาษกระดาษ หยดหมึกดำขลับค่อยๆ ซึมเป็นเส้นสายรูปภูเขาตัดกับเมฆขาว เห็นได้ชัดว่าจิตใจของเขาสงบไม่ต่างจากภาพวาดตรงหน้า แต่ความสงบนี้กำลังถูกคนผู้หนึ่งทำลายลงอย่างช้าๆ “ท่านพี่เจ้าคะ” เสียงหวานที่จงใจให้แผ่วเบาราวเกรงใจดังขึ้นจากด้านหลังประตู เซี่ยเจิ้งหาวไม่ตอบ ปลายพู่กันยังคงลากเส้นต่อราวกับไม่ได้ยิน ฮูหยินเดินเข้ามาอย่างนุ่มนวล แสร้งยิ้มบางๆ ขณะยืนอยู่ด้านหลังสามีที่ไม่ยอมหันมามองนางด้วยซ้ำ “ช่วงนี้ข้าคิดอยู่หลายเรื่องโดยเฉพาะเรื่องของบุตรสาวท่าน หรูเยียนนางโตเป็นสาวเต็มตัวแล้ว ครบอายุควรออกเรือน หากเรามัวรอไปอีก จะถูกผู้คนตำหนิเอาได้ว่าบ้านเราดูแลลูกสาวไม่ดี” ปลายพู่กันของแม่ทัพเซี่ยเริ่มช้าลงเล็กน้อย แต่เขายังไม่ยอมหยุดมือราวกับจงใจทำเป็นไม่สนใจคำพูดของนาง ผู้เป็นภรรยาเม้มปาก พูดอ้อมๆ ไม่คืบหน้า จึงเดินเข้ามาใกล้อีกสองก้าวจนแทบจะยืนข้างหลังสาม

39.2พ่อค้าต่างแคว้น ฟ้าเริ่มเปลี่ยนเป็นสีครามเข้ม คืนนี้ไม่มีดาวมากนัก แสงจากโคมถนนจึงยิ่งเด่น ทันทีที่นางออกมาพ้นประตูหอประมูล เสียงตะโกนและเสียงร้องไห้ในตรอกข้างหอ ก็ทำให้ทั้งหรูเยียนและองครักษ์ที่ติดตามอยู่ต้องหยุดฝีเท้า “เจ้าหยุดร้องสักทีได้ไหม! ข้าอายคนทั้งตลาดแล้ว!” เสียงชายคนหนึ่งตะโกน “ข้าไม่ไหวแล้วท่านพี่ ข้าเจ็บ อย่าตีข้าอีกเลย!” เสียงหญิงสาวแหลมพร่าดังตามด้วยเสียงฝ่ามือกระทบแก้ม หรูเยียนขมวดคิ้วทันที “เวินฉี” นางเอ่ยเรียกเบาๆ องครักษ์ที่ท่านพ่อมอบให้ติดตามนาง เวินฉี ร่างสูงใหญ่ ใบหน้าเฉยขรึม ดวงตาเย็นชาก้าวออกมาหนึ่งก้าว “ขอรับคุณหนู” “ไปดูหน่อยว่าเกิดอะไรขึ้น” “ขอรับ” เวินฉีกับอาเหยารีบเดินไปตามเสียง หรูเยียนตามไปห่างๆ พอถึงปากตรอก ก็เห็นภาพที่ทำให้ใจเย็นแค่ไหนก็ไม่อาจเมินเฉย ชายร่างล่ำคนหนึ่งกำลังยกมือเงื้อตบหญิงสาวใบหน้าซีดที่ล้มอยู่กับพื้น ผมยุ่ง เสื้อผ้าขาดรุ่งริ่ง ตาแดงช้ำ “เจ้ากินข้าวเท่าภูเขา แต่ไม่ทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน เงินที่ใช้หนี

39.1พ่อค้าต่างแคว้น ยามค่ำคืนหอประมูลอวิ๋นจินสว่างไสวไปทั่วทั้งอาคาร โคมแดงโคมเหลืองแขวนเรียงรายตามระเบียง ชั้นสอง แสงไฟสะท้อนพื้นหินขัดจนแลดูอบอุ่นหรูหรา เสียงพูดคุยของบรรดาพ่อค้า ขุนนาง และคุณชายคุณหนูจากตระกูลใหญ่คลอเคล้าไปกับเสียงไม้เคาะเคียงข้างเวทีประมูล วันนี้เป็นคืนพิเศษของเดือน หอประมูลอวิ๋นจินจัดงานใหญ่ รวมของล้ำค่าหายาก ทั้งภาพวาดฝีมือจิตรกรเอก หยกสลักโบราณ ยันยาสมุนไพรชื่อดังจากแดนเหนือจึงดึงดูดผู้คนจากทั้งในและนอกแคว้นมารวมตัวกัน บนเวทีประมูล หรูเยียนในชุดผ้าไหมสีไข่มุกปักลายเมฆบางๆ คาดเอวด้วยสายแพรเรียบหรู ไม่จัดจ้านแต่ สง่างาม นางไม่ได้ขึ้นไปเป็นผู้เคาะไม้เอง ทว่าคอยยืนอยู่ด้านข้างบนระเบียงชั้นสอง มองดูทุกอย่างด้วยสายตาเงียบขรึม เหรินกวง ผู้ทำหน้าที่ดูแลการประมูลยืนบนเวทีกล่าวอย่างฉะฉาน “รายการต่อไปเป็นผลงานภาพวาดจากสำนักหรวนเฟิง ภาพ ‘เมฆเหนือภูผา’ ใช้หมึกแท้จากเขาหัวซาน ผืนนี้มีเพียงหนึ่งเดียว เปิดราคาที่สองร้อยตำลึง!” เสียงผู้คนฮือฮาทันที ประมูลแข่งกันอย่างดุเดือด หรูเยียนยืนมองตัวเลขท

38ประกาศต่อหน้าผู้คน หลายวันต่อมา ช่วงยามสาย ถนนสายหลักของเมืองหลวงคึกคักเป็นพิเศษ แผงขายชาสมุนไพรและพ่อค้าผ้าต่างก็ตั้งร้านกันเต็มสองข้างถนน เสียงตะโกนเรียกลูกค้าดังระงมไปทั่วทางเดิน หรูเยียนเดินออกมาจากหอประมูลของนางหลังเพิ่งจัดการเรื่องรับของล้ำค่าเข้าคลังเสร็จ อาเหยาติดตามมาทางหลังอย่างคล่องแคล่ว ขณะที่พ่อค้าและชาวเมืองต่างมองมาด้วยความเคารพ ประหนึ่งว่าวันนี้นางเป็นดาวดวงหนึ่งกลางตลาด ชื่อเสียงของนางเริ่มโด่งดังจริงๆ แล้ว ทั้งจากทักษะในการประมูลและเพราะเป็นสหายสนิทขององค์หญิงสาม หรูเยียนก้าวลงตามบันไดหน้าหอประมูลอย่างสงบนิ่ง แต่มองไกลไปเห็นรถม้าคันหนึ่งแล่นมาด้วยความเร็วสูงผิดปกติ “คุณหนู! ระวัง!” อาเหยาร้องเสียงหลง แต่ก่อนที่หรูเยียนจะถอย รถม้าก็หันเข้ามาทางที่นางยืนอย่างตั้งใจ และวิ่งพุ่งเข้ามาประหนึ่งจะชนให้ล้มกลิ้งไปตรงกลางถนน หรูเยียนขมวดคิ้วทันที ‘คนขับทำแบบนี้…จงใจแน่นอน’ ก่อนรถม้าจะถึงตัว เงาร่างสูงใหญ่ก็พุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว แขนแข็งแรงคว้าเอวหรูเยียนดึงเข้ามาในอ้อมอกหมุนต

37ข่าวจากเมืองหลวง ลมฤดูใบไม้ผลิพัดผ่านสวนไผ่ของเรือนสกุลชู่ บ้านเดิมของเซี่ยฮูหยินหรือชู่อวิ๋นหลาน เสียงใบไผ่เสียดสีกันดังซู่ซ่า กลบเสียงบ่นกระฟัดกระเฟียดของหญิงสาวผู้หนึ่งที่กำลังเดินกระเผลกไปมาในห้องรับรอง แม้การบาดเจ็บยังไม่หายดี เซี่ยเหมยหรงก็ยังกัดฟันเดินด้วยไม้เท้าพยุงอย่างขุ่นเคือง ใบหน้างามที่เคยได้รับคำชมจากชายหนุ่มมากมายตอนนี้บิดเบี้ยวด้วยโทสะจนหมดความนวลเนียน “ท่านแม่! ข้าไม่เข้าใจเลยจริงๆ” เซี่ยเหมยหรงทุบไม้เท้าลงกับพื้นอย่างโมโห “เหตุใดเราต้องหนีจากเมืองหลวงมาอยู่บ้านเดิมของท่านแม่ด้วย ปล่อยให้นังหรูเยียนลอยหน้าลอยตาอยู่ในจวนในฐานะคุณหนูใหญ่ตระกูลเซี่ย” นางกัดฟันแน่นอย่างเจ็บแค้น “มันเป็นแค่ลูกอนุ…แต่ตอนนี้กลับได้ดูแลกิจการหอประมูล ผู้คนร่ำลือถึงมันทั้งเมือง เหล่าพ่อค้าใหญ่น้อยต่างค้อมหัวให้นาง ไม่พอ…” นางหยุดหายใจครู่หนึ่ง น้ำเสียงสั่นด้วยความโกรธ “องค์ชายรองก็ยังไปมาหาสู่นางบ่อยๆ อีก” เซี่ยฮูหยินนั่งอยู่บนเก้าอี้หวายด้านข้าง พัดไม้ไผ่ในมือนางขยับช้าลงเรื่อยๆ ใบหน้าของนางนวลเนียนแม้อายุจะล่วงเลยวัยสาวไปแล้ว แต

36.2มือที่ไม่อยากปล่อย หรูเยียนเงยหน้าขึ้นอย่างงุนงงปนตลก “ท่านพูดเกินไปแล้ว” “ถ้ามีคนมารายงานว่าชายแดนเริ่มมีการเคลื่อนไหว ข้ายังไม่ใจเต้นเท่ารายงานที่บอกว่าคุณหนูใหญ่เซี่ยหมดสติ เลย” นางนิ่งไปครู่ใหญ่ ก่อนจะหัวเราะเบาๆ “ก็แค่ปวดหัวเล็กน้อย” “สำหรับเจ้าอาจเป็นแค่นั้น” เขามองลึกเข้าไปในดวงตาของนาง “แต่สำหรับคนที่ไม่อยากเห็นเจ้าเป็นอะไรไปแม้แต่น้อยย่อมไม่ใช่เรื่องเล็ก”&