Novels by จินอวี้หมิ่น (อรวรา)

14.2 ไม่ยอมให้ใครรังแกอีกต่อไป“ตานผิง ทำไมเอาแต่นอน งานบ้านไม่คิดจะลุกมาทำหรือยังไง ตื่นได้แล้ว” เสียงของแม่สามีดังมาจากนอกห้อง พร้อมกับเสียงทุบประตูที่ดังปึงปังอย่างไม่เกรงใจกัน“แม่คะ ซินซินกลัว” เด็กน้อยอ้ายซินที่หลับอยู่สะดุ้งขึ้นมาโผเข้ากอดมารดาแน่น ตอนนี้ใบหน้าของเด็กน้อยมีคราบน้ำตาเปรอะจนไม่น่ามองทำเอาปิ่นหยกที่มาอยู่ในร่างหญิงสาวผู้อ่อนแอถึงกับใจเหลว เธอสะเทือนใจเหลือเกินที่ชีวิตของเด็กน้อยคนหนึ่งต้องมาอยู่ในครอบครัวที่ก่อให้เกิดมลพิษทางใจแบบนี้หญิงสาวโมโหมากจึงบอกให้ลูกสาวนอนต่อ จากนั้นก็ลุกขึ้นไปเปิดประตูด้วยความหงุดหงิด พร้อมกับยืนกอดอกมองคนตรงหน้าอย่างท้าทาย“ทำไมต้องเสียงดังด้วยคะ ไม่รู้หรือว่าอ้ายซินกำลังนอนกลางวันอยู่”“เหอะ! ขี้เกียจเหมือนแม่ของมันไม่มีผิด ฉันล่ะเกลียดจริงๆ”หวงมี่หลัวพูดจาเหน็บแนมอย่างไม่สนใจความรู้สึกอีกฝ่าย เธอไม่ได้มองฉือตานผิงเป็นลูกสะใภ้นานแล้ว นี่ถ้าไม่คิดว่าเธอเป็นลูกสาวจากตระกูลใหญ่ และมันก็ยังโง่ยอมเชื่อฟังลูกชายของเธออยู่ก็คงหาทางไล่ตะเพิดไปนานแล้วเสียงของแม่สามีเย้ยหยันจนคนฟังแทบจะกลั้นอารมณ์ไม่อยู่ ฉือตานผิงสูดลมหายใจลึกๆ เธอรู้ดีว่าห

14.1ไม่ยอมให้ใครรังแกอีกต่อไปพอได้ทบทวนความทรงจำของเจ้าของร่างนี้แล้ว ปิ่นหยกที่ฟื้นขึ้นมาในร่างของฉือตานผิงรู้สึกเหมือนตัวเองถูกโยนเข้าสู่พายุแห่งความวุ่นวาย ความทรงจำในหัวเธอค่อย ๆ ปะติดปะต่อกันจนเห็นภาพชัดเจนเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้นกับหญิงสาวผู้ครอบครองร่างนี้มาก่อนชีวิตของฉือตานผิงดูเหมือนจะเต็มไปด้วยความผิดหวัง เธอแต่งงานกับไม่ซื่อสัตย์ ความรักที่หญิงสาวทุ่มเทให้เขาถูกตอบแทนด้วยการทรยศและการหลอกลวงที่เจ็บปวดในความทรงจำที่ย้อนกลับมา ปิ่นหยกรับรู้ได้ถึงความอดทน หญิงสาวเลือกที่จะปิดตาข้างหนึ่งเมื่อเห็นสามีมีผู้หญิงอีกคนโดยอ้างว่าอยากมีลูกชายเธอก้มหน้ารับคำด่าทอจากแม่สามีที่มองเธอว่าเป็นคนไม่มีค่า ไม่อาจให้กำเนิดทายาทแก่สกุลหวงได้ และยังต้องเผชิญกับคำพูดเหน็บแนมที่เหมือนจะแสดงออกอย่างเปิดเผยว่าเธอเป็นเพียง “ตัวประกอบ” ในชีวิตของสามีตัวเอง‘ทำไมถึงยอมให้เขาทำแบบนี้กับเธอได้ โง่มากๆ’ ปิ่นหยกถามตัวเองขณะครุ่นคิดถึงความทรงจำของฉือตานผิง ความสงสารแทรกซึมอยู่ในใจเธอ แต่ความหงุดหงิดก็เด่นชัดไม่แพ้กัน หญิงสาวคนนี้มีคุณค่าในตัวเอง และเป็นทายาทของตระกูลที่ร่ำรวยและมีพร้อมทุกอย่างแต่ทำไมถ

13หลงเชื่อเพราะคำว่ารัก“หงเซียงท้องหรือคะ” ฉือตานผิงเอ่ยถามออกมาด้วยจิตใจที่บอบช้ำ ตอนนี้ในสมองของเธอเหมือนจะว่างเปล่าไปแล้ว เพราะไม่รู้ว่าคนจะรู้สึกอย่างไรกับคำพูดของสามีอีกทั้งน้ำตาก็ยังหลั่งรินลงมาเป็นสาย ทว่าสิ่งที่นายทหารหนุ่มทำกลับเป็นการดึงร่างบางเข้ามาสวมกอดไว้อย่างแนบแน่น ก่อนจะจุมพิตเบาๆลงบนหน้าผากมน“ตานผิงอย่าได้กังวลไป เพราะไม่ว่ายังไงในใจพี่ก็รักเธอกับอ้ายซินที่สุด”“แต่...”“ฟังพี่นะ เรื่องของหงเซียง แม่ของพี่เป็นคนจัดการให้ทั้งหมดพี่ไม่เคยตั้งใจจะมีอะไรกับเธอเลยแต่มันเกิดขึ้นไปแล้ว พี่ก็เลยต้องเลยตามเลย เวลานี้เธอตั้งท้องแล้วหน้าที่ของพี่ก็ถือว่าเหลือแค่เรื่องดูแลเธอให้แข็งแรงและคลอดลูกออกมาได้อย่างปลอดภัยเท่านั้น”“แสดงว่าที่พี่ดีกับเธอ ก็เพราะเรื่องลูกในท้องอย่างนั้นหรือคะ” หัวใจของคนฟังพลันอบอุ่นขึ้นมาเล็กน้อย เมื่อสามีอธิบายเหตุผลออกมาอย่างนั้น“ก็ใช่น่ะสิ พี่รู้ว่าตัวเองทำให้เธอเสียใจมาก แต่เธออย่าลืมนะว่าถ้าพี่ไม่รักเธอ พี่จะแต่งงานและจดทะเบียนสมรสกับเธออย่างเป็นทางการทำไม แล้วจะว่าไปหงเซียงก็เทียบกับเธอไม่ได้เลย เพราะฉะนั้นไม่ต้องกังวลนะว่าเธอจะหมดความสำคัญร

12ความทุกข์ที่เลือกเองเมื่อถูกแม่สามียึดตัวอ้ายซินเอาไว้ ฉือตานผิงก็จำต้องเดินทางเข้าไปในตัวเมืองตามลำพัง เธอเดินทางเข้าไปยังค่ายทหารโดยไม่ได้แจ้งสามีก่อนทว่าตัวเธอก็ต้องอึ้งงันไป เพราะในระหว่างที่กำลังไปติดต่อขอเข้าไปในบริเวณที่พักของค่าย หญิงสาวก็แทบล้มทั้งยืน เพราะเห็นสามีกับผู้หญิงคนหนึ่งกำลังขี่จักรยานออกมาด้วยกันหวงซุนอันเป็นผู้ปั่นจักรยาน โดยมีหวงหงเซียงเป็นผู้ซ้อนมาด้านหลัง ทั้งสองมีท่าทีหวานชื่นกะหนุงกะหนิงกันอย่างชัดเจนไม่จำเป็นต้องให้ใครมาบอก ฉือตานผิงก็ดูออกทันทีในความสัมพันธ์ชู้สาวครั้งนี้ กอปรกับเรื่องที่สามีเคยบอกว่าหวงหงเซียงเดินทางกลับบ้านเดิมของเธอไปแล้วก็ไม่เป็นความจริง เพราะตอนนี้พวกเขารวมหัวกันทรยศเธอหญิงสาวรับไม่ได้อย่างมากกับเรื่องนี้ แต่ก็ไม่กล้าที่จะเข้าไปโวยวายซึ่งหน้า เธอจึงได้แต่รีบเดินทางกลับมาที่บ้านเดิมของสามี และทันทีที่แม่สามีเจอหน้าก็ถามถึงเรื่องเงินทันที“ได้เงินมาหรือเปล่า”“แม่กับพี่ซุนอันรวมหัวกันหลอกฉันหรือ”ฉือตานผิงเหลืออดเต็มทนจึงตวาดถามออกมาด้วยแววตาเคืองแค้น“แกพูดอะไรของแก”“หงเซียงไม่ได้กลับบ้านเดิม แต่ไปอยู่กับสามีของฉันในค่ายทหาร เ

11สะใภ้ที่ดีต้องอดทนไม่ผิดจากสิ่งที่นายท่านฉือคาดไว้ บุตรสาวสุดที่รักที่ท่านถนอมมาหลายสิบปีได้หนีตามนายทหารหนุ่มอย่างหวงซุนอันมาจริงๆพวกเขาต้องขึ้นรถไฟจากชานเมืองปักกิ่งมายังอีกมณฑลหนึ่ง ใช้เวลาเดินทางด้วยความยากลำบาก เนื่องจากรถที่หวงซุนอันใช้ก่อนหน้านี้เป็นรถที่ยืมมาจากสวัสดิการของทางกองทัพจะมีให้ใช้เฉพาะในปักกิ่งเท่านั้นทว่าในตอนนั้นความรักบังตาจนฉือตานผิงตามืดบอดไปหมด เธอคิดแต่เพียงว่าขอเพียงมีความรักมั่นคงต่อกันสิ่งใดล้วนไม่เป็นอุปสรรคทั้งสิ้นทันทีที่มาถึงมณฑลฝูเจี้ยน นายทหารหนุ่มก็พาหญิงสาวเดินทางด้วยรถประจำทางมาลงที่อำเภอเล็กๆ ที่ห่างไกล ซึ่งที่นี่คือบ้านเกิดและบ้านเดิมของครอบครัวเมื่อไปถึงที่นั่นทุกคนในครอบครัวบ้านหวงก็ให้การต้อนรับหญิงสาวเป็นอย่างดี เพราะรู้จากบุตรชายมาว่า อีกฝ่ายเป็นคุณหนูตระกูลใหญ่เมื่อมาถึงได้เพียงสองวันหวงซุนอันก็ขอคนรักของเขาแต่งงานทันที แน่นอนว่าฉือตานผิงไม่รีรอที่จะตอบ ตกลงด้วยความยินดี เพราะตอนนี้ตัวเธอก็เหมือนจะมีแค่เขาแล้วหลังจากพิธีแต่งงานอย่างเรียบง่าย ทั้งสองก็เดินทางเข้าเมืองไปจดทะเบียนสมรสให้เรียบร้อย ก่อนที่ สามีภรรยาจะเดินทางต่อไปย

10หลงจนไม่ลืมหูลืมตาแต่ความลับใดๆ ย่อมไม่มีในโลก เพราะในที่สุดข่าวนี้ก็ล่วงรู้ถึงหูของนายท่านฉือและหวงเต๋อหลงพี่ชายของฉือตานผิงในเวลาต่อมา เนื่องจากมีผู้ประสงค์ดีคนหนึ่งส่งภาพถ่ายของคนทั้งสองออกจากโรงแรมมาด้วยกันมาให้ทางครอบครัวโกรธมาก เมื่อรู้ว่าลูกสาวคนเล็กของครอบครัวได้ทำสิ่งที่พวกเขามองว่าเป็นการทำลายชื่อเสียงของตระกูลในห้องรับแขกของบ้าน นายท่านฉือเรียกตัวตานผิงมาพบ สีหน้าของเขาเคร่งเครียดอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ข้างๆ ก็คือพี่ชายของเธอ“เธอกล้าดีอย่างไรที่หนีออกไปพบกับพวกผู้ชาย ซ้ำยังไปมีความสัมพันธ์กันอีก” นายท่านฉือเริ่มต้นด้วยเสียงที่ดังก้อง ก่อนจะปารูปถ่ายลงมาตรงหน้า“พ่อคะ ฉันรักพี่ซุนอัน เรารักกันนะคะ” ฉือตานผิงตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่สั่นเทา น้ำตาหลั่งรินลงมาเป็นสายคำพูดนั้นยิ่งทำให้นายท่านฉือโกรธมากขึ้น เขาจึงตบโต๊ะเสียงดัง“รัก...แกกล้าเรียกสิ่งที่เจ้าทำว่าความรักอย่างนั้นหรือ แกไม่รู้หรือว่าการกระทำของเจ้าทำให้ครอบครัวเราเสื่อมเสียแค่ไหน”ฉือตานผิงน้ำตาคลอเบ้า ขณะมองพ่อของเธอผ่านม่านน้ำตา“เราสองคนรักกันด้วยใจจริง ทำไมพ่อต้องมาขวางด้วย”“หุบปาก!” เสียงตะโกนของนายท่าน

บทส่งท้าย ชาตินี้ขอมีเพียงเจ้าความรักระหว่างเขากับซ่งผิงซื่อ คงไม่ต่างจากความฝันในวัยเด็กที่ยากจะตื่นได้ ดังนั้นต่อให้มีสตรีงดงามทั่วทั้งใต้หล้ามายืนเรียงให้เลือกเฟ้น ใจเขาก็ยังคงเลือกแค่เพียงนาง ในความทรงจำของเขา นับตั้งแต่ได้พานพบนางในตอนที่อีกฝ่ายมีอายุสิบสามหนาว องค์หญิงตัวน้อยจากต่างแคว้นก็ได้มาสร้างที่พำนักอยู่ในใจของเขาแล้ว เมื่อเวลาผ่านพ้น จนสองคนหลอมรวมเป็นหนึ่ง เขาก็ยิ่งมั่นใจว่าเขารักนางอย่างลึกซึ้ง ดังนั้นชายหนุ่มจึงแทบไม่เสียเวลาคิดเลย เมื่อองค์จักรพรรดิกล่าวว่าจะมอบสมรสพระราชทานให้กับเขา ทว่าการแต่งงานครั้งนี้ ย่อมหมายถึงการต้องสูญเสียความเป็นตัวเองไปหลายสิ่ง รวมถึงในอนาคตยังต้องทำหน้าที่ปกครองแคว้นเว่ยที่เขาไม่เคยนึกฝันว่าจะต้องทำมาก่อนด้วย แต่เพื่อสตรีที่รักแล้ว...ไม่ว่าอะไรเขาก็ยอมแลกทั้งนั้น ขอเพียงให้ได้อยู่กับนางเป็นพอ “ท่านยินดีแต่งกับข้า ทั้งที่รู้ว่าตัวเองจะต้องสูญเสียความเป็นอิสระอย่างนั้นหรือ” ซ่งผิงซื่อเอ่ยถามขณะเดินกุมมือกับอีกฝ่ายไปด้วยกันในอุทยานหลวง ยามนี้นางกับเขาสามารถแสดงความรักที่มีต่อกันได

40 ชีวิตคนไม่จีรังชีวิตคนเราไม่จีรัง เช่นเดียวกับอำนาจที่เพียงพริบตาก็มลายหายไปราวกับหมอกควันสายหนึ่ง... ซ่งผิงซื่อกับเว่ยว่านคุนได้พาอันหลี่จิ้งมาพบกับองค์รัชทายาทถึง ในคุกหลวง แม้เขาจะได้รับการปฏิบัติด้วยอย่างดี แต่ให้อย่างไรที่นี่ก็คือที่คุมขังที่ไร้ซึ่งแสงตะวัน บรรยากาศอับชื้นนี้ ทำให้ซ่งผิงซื่อนิ่วหน้าด้วยความไม่ชอบใจ ซ้ำยังรู้สึกวิงเวียนตลอดเวลา “พี่ว่านคุน ข้ารู้สึกเวียนหัว และเหมือนจะอาเจียนเลย ข้าขอไปรอข้างนอกนะเจ้าคะ” “เจ้ารีบให้จั๋วชิงพาออกไปก่อน เดี๋ยวอีกครู่ พี่จะตามไปนะ” “เจ้าค่ะ” นางขานรับและรีบหมุนกายกลับออกไป โดยมีจั๋วชิงเข้ามาประคอง ทางด้านอันหลี่จิ้งเห็นว่าองค์หญิงไม่ค่อยสบายก็เอ่ยกับองค์ชายใหญ่เพียงว่า “องค์ชายส่งหม่อมฉันตรงนี้ก็ได้เพคะ” “ได้ ก่อนไปข้ามีสิ่งนี้มอบให้เจ้า ฮองเฮาฝากมาบอกว่าให้ข้านำมันมาให้องค์รัชทายาท แต่ข้ามาคิดๆ ดูแล้ว เขาคงไม่อยากพบหน้าข้านักหรอก เจ้าเอาไปให้เองเถอะ” “ได้เพคะ ขอบคุณองค์ชายใหญ่ยิ่งนักที่เมตตา หม่อมฉันคงได้แต่ตอบแทนท่านในวันหน้าแล้ว” อันหลี่จิ้งยอบกายล

39 รักแท้มีจริงหรือไรออกเรือนกับบุรุษไม่จริงใจ ไฉนเลยจะได้รักแท้ไปครอบครอง... อันหลี่จิ้งเพิ่งประจักษ์ในคำกล่าวที่ว่าก็ในคืนนั้นนั่นเอง เนื่องจากเว่ยว่านชางได้ลอบเข้ามาในเรือนพักของภรรยา ทว่าสิ่งแรกที่เขาถามกับนางก็คือคำถามที่ว่านางกำลังตั้งครรภ์จริงหรือไม่ อันหลี่จิ้งไม่รั้งรอที่จะเข้าไปสวมกอด พร้อมกับเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้สามีได้รับรู้ว่านางกำลังตั้งครรภ์จริงๆ ทว่าไม่เพียงเว่ยว่านชางจะไม่มีสีหน้าที่ยินดี เขากลับมีโทสะจนผลักหญิงสาวลงไปกองกับพื้นพรม “ชั่วช้านัก! เหตุใดเจ้าจึงปล่อยให้มารหัวขนเช่นนี้เกิดขึ้นมาได้ เจ้ารู้หรือไม่ว่าเรื่องนี้จะต้องทำให้ข้าสูญเสียทุกสิ่ง” “องค์รัชทายาทเพคะ ทำไม...” “เจ้านี่มันช่างโง่เง่านัก แม้ว่าข้าจะรักเจ้าเพียงใด เจ้าก็ไม่มีทางสำคัญไปกว่าตำแหน่งรัชทายาทของข้า ตำแหน่งนี้กว่าข้าจะได้มานั้นไม่ง่ายเลย เจ้าคิดหรือว่าข้าจะยอมสูญเสียมันไป” เว่ยว่านชางระบายความอัดอั้นตันใจออกมาจนหมด ที่ผ่านมาเขาต้องใช้ความพยายามมากมายกว่าจะได้ตำแหน่งนี้มาครอง แต่กลับต้องมาสูญเสียไปเพราะมารหัวขนที่ตัวเขาเองไม่ต้องการ

38 เชื่อมั่นในบุพเพฮองเฮาปรึกษากับองค์จักรพรรดิถึงเรื่องของโอรส ด้วยพวกเขาไม่รู้ว่าเรื่องนี้เว่ยว่านชางจะรับทราบด้วยหรือไม่ “ฝ่าบาท เรื่องนี้เราควรทำเช่นไรดีเพคะ หากสิ่งที่องค์หญิง เถียนเอ๋อร์กล่าวเป็นความจริง ไม่เท่ากับว่าความพยายามของเราที่ผ่านมาสูญเปล่าหรือ” “หากว่านชางทำตัวเหลวไหล เห็นทีว่าตำแหน่งองค์รัชทายาทแห่งแคว้นอาจต้องเปลี่ยนแปลง” “หม่อมฉันเข้าใจเพคะ” ฮองเฮากล่าวอย่างเข้าใจ พลางเอื้อมมือไปสัมผัสมือขององค์จักรพรรดิ ทั้งสองมองหน้ากันโดยไม่ต้องมีคำพูดใด เพราะเข้าใจกันดีว่าเรื่องนี้มิใช่เรื่องที่จะเห็นแก่ครอบครัวเพียงอย่างเดียวได้ เนื่องจากแคว้นเว่ยกับแคว้นเถียน ในยามนี้ก็ใช่ว่าจะไม่มีริ้วคลื่นแห่งความแก่งแย่งเกิดขึ้น เพราะขุนนางบางส่วนในแคว้นต่างสนับสนุนให้แคว้นเว่ยหาทางผนวกรวมแคว้นเถียนเป็นหนึ่งเดียว โดยใช้องค์หญิงเถียนเอ๋อร์เป็นหมากชน ทว่าการศึกย่อมต้องวางแผน และใช้เวลาหลายปี ดังนั้นหากการแต่งงานครั้งนี้ไม่เกิดขึ้น ย่อมไม่อาจยื้อเวลาให้แคว้นเว่ยสั่งสมไพร่พล เพื่อเตรียมการรับศึกได้ เว่ยว่านชางที่ตั้งใจมาปรึกษาเรื่องนี้กับบิด

37 นางช่างดื้อรั้นเสียจริงหลายวันต่อมา... เว่ยว่านคุนกลับมาจัดการเรื่องของซ่งผิงซื่อ ซึ่งหายตัวไประหว่างการเดินทางมาเยือนแคว้นเว่ย ด้วยการสร้างหลักฐานเท็จจากความร่วมมือของซ่งซีอัน ทุกคนในวังหลวงแคว้นเว่ยจึงได้รับทราบว่า หญิงสาวเกิดอุบัติเหตุร้ายแรงรถม้าหน้าผา จนตอนนี้ก็ยังหาตัวไม่พบ ทว่าในตอนที่เว่ยว่านชางทราบข่าว ตัวเขาดูมีท่าทีที่สงบนิ่งไม่มีความตื่นตระหนกตกใจเลยแม้แต่น้อย ซ้ำยังกล่าวว่าในเมื่อคนตายไปแล้วก็ให้มันจบไปเถิด ด้วยเหตุนี้เอง ทำให้อันหลี่จิ้งรู้สึกยินดีกับเรื่องที่ได้รับทราบมา ไม่น้อย หญิงสาวจึงหมายมาดว่าหลังจากนี้คงเหลือเพียงนางกับลูกเท่านั้นที่จะได้เป็นหนึ่ง ส่วนทางด้านเว่ยว่านคุน เมื่อเห็นว่าทางวังหลวงไม่เกิดความสงสัย ชายหนุ่มก็ตั้งใจจะหาเวลาสนทนากับองค์จักรพรรดิเพื่อขอออกเดินทาง แต่ยังไม่ทันจะได้จัดการเรื่องนั้นได้ดังใจ ปิ่นเฉียนก็วิ่งหน้าตื่นเข้ามาในหอหมื่นอักษร “ปิ่นเฉียน เหตุใดเจ้าจึงมาอยู่ที่นี่” เว่ยว่านคุนถามขึ้นมา ก่อนจะมีสีหน้าตื่นตกใจเพราะคิดไปไกลว่าอาจเกิดเรื่องไม่ดีกับภรรยาของตน “ข้าสั

36 บุพเพรักร่วมห้อง เดินทางอีกไม่กี่ลี้ก็จะเข้าสู่เขตแดนแคว้นเว่ยแล้ว... ซ่งผิงซื่อกรีดนิ้วลงบนม่าน ทอดมองทิวทัศน์ที่ยามนี้มีหิมะโปรยปรายลงมาเป็นระยะ มือของนางเอื้อมออกไปนอกชายคารถม้า ปล่อยให้ละอองหิมะเย็นเยียบตกต้องลงบนฝ่ามือ เพียงไม่นานสายลมก็พัดก้อนน้ำแข็ง จนมันละลายกลายเป็นเพียงละอองไอน้ำ ซ่งผิงซื่อพรูลมหายใจอีกคราให้กับความรู้สึกหนักอกอันยากอธิบายยามนี้นางได้ข่าวจากคนของเฉียนฟ่านหลิงมาแจ้งแล้วว่าซู่เฟยตั้งครรภ์แล้ว ทว่าการตั้งครรภ์ครั้งนี้ถูกปิดเป็นความลับเอาไว้ ซึ่งหญิงสาวแน่ใจว่า อันหลี่จิ้งย่อมมีแผนการบางอย่างวางไว้แล้ว หรือไม่บางทีก็อาจต้องการรอให้นางไปถึงที่นั่นก่อนจึงค่อยเปิดเผยความจริง แต่ก็ดี...หากความจริงเรื่องนั้นเปิดเผยออกมา แคว้นเถียนก็จะมีเหตุผลมากพอให้ตัดสัมพันธ์กับแคว้นเว่ย จากนั้นก็คงมีการกรีฑาทัพมาบุกยึดตามรายละเอียดในหน้าประวัติศาสตร์อย่างที่ควรจะเป็นไป สงครามใดบ้างยากจะหลีกหนีความสูญเสีย นางคงไม่อาจช่วยได้ทุกคน แต่อย่างน้อยเมื่อนางไปถึงที่แคว้นเว่ย และได้รั้งตำแหน่งพระชายาเอกอาจพอจะต้านความสูญเสียไว้

บทส่งท้ายกันและกัน กลิ่นดอกเหมยและดอกบ๊วยจากสวนด้านนอกลอยตามลมเข้ามาเจือผสมกับกลิ่นชาหอมจางๆ ในห้องโถง ผ่านมาสองปีแล้วนับแต่คืนแต่งงาน จวนขององค์ชายรองในอดีต บัดนี้กลายเป็นจวนของว่าที่องค์รัชทายาท แม้ยังไม่มีประกาศอย่างเป็นทางการออกไปยังทั่วเมืองหลวง แต่ในวันนี้ชะตาของคนสองคนกำลังจะเปลี่ยนไปอีกครั้งหนึ่ง หรูเยียนวางมือจากผืนผ้าที่กำลังปักลายเมฆมงคล นางยกมือแตะหน้าท้องของตนอย่างเผลอไผล มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางที่แม้ไม่มีใครเห็นก็ยังงดงาม คำบอกของหมอหลวงเมื่อช่วงสายยังดังก้องอยู่ในหัวใบหน้าของหมอมากประสบการณ์นั้นผ่อนคลายยิ่งนักเมื่อกล่าวกับนางว่า “ขอแสดงความยินดีด้วย นี่คือชีพมงคลพ่ะย่ะค่ะ” เพียงคำไม่กี่คำ โลกของหรูเยียนก็เหมือนถูกแต้มด้วยสีที่อ่อนหวานไปทั้งใบ นางไม่ทันตอบอะไร เพียงแต่ก้มหน้าลง น้ำตาเอ่อในตาโดยไม่รู้ตัว ความทรงจำในชาติก่อนที่เลือนรางอยู่ส่วนลึกถูกคลื่นแห่งปัจจุบันกลืนหายไปทีละน้อย ครั้งนั้นนางไม่มีโอกาสแม้แต่จะรู้ว่าการมีชีวิตใหม่เติบโตในตัวนั้นเป็นความรู้สึกเช่นไร แต่ในชาตินี้สวรรค์เหมือนยื่นมือม

67.2พิธีอภิเษกภายในงานเลี้ยงเต็มไปด้วยแขกเหรื่อ ขุนนางฝ่ายบุ๋นฝ่ายบู๊นั่งเรียงรายตามลำดับ ฝ่าบาทและฮองเฮาทรงประทับในจุดสูงสุดทอดพระเนตรโอรส และสะใภ้ด้วยความพึงพอใจ องค์หญิงสาม จ้าวอวี้หงในชุดงดงามเฉิดฉาย นั่งอยู่ไม่ไกลจากที่นั่งของหรูเยียน เมื่อมีโอกาส นางก็รีบเท้าแขนบนโต๊ะยื่นหน้าเข้าไปกระซิบ “หรูเยียน วันนี้เจ้างดงามมาก น่าจะงามที่สุดตั้งแต่ที่เรารู้จักกันด้วย” หรูเยียนหัวเราะเบาๆ ใต้ผ้าคลุม “องค์หญิงอย่าทรงล้อหม่อมฉันเลย” “ใครล้อกัน” องค์หญิงทำหน้าจริงจัง “เจ้าน่ะ ทำให้ข้าเริ่มคิดแล้วว่าถ้าข้าแต่งงานไปบ้าง จะงามได้ครึ่งของเจ้าหรือไม่” หรูเยียนอยากจะตอบว่า ‘พระองค์งามกว่านางมาก’ แต่ยังไม่ทันพูดก็มีขันทีเข้ามากระซิบบอกบางอย่าง “ของขวัญจากเป่ยเยี่ยนมาถึงแล้วพ่ะย่ะค่ะ” ทั้งห้องโถงเงียบลงพอสมควร ทุกสายตาหันไปที่เรือนข้างๆ ที่บ่าวกำลังขนหีบของขวัญใหญ่โตหลายใบเข้ามาขันทีเปิดหีบใบหนึ่งให้เห็นด้านในเป็นหยกหายาก ชุดผ้าไหม อาวุธสั้นฝักประดับอัญมณี และสุดท้าย กล่องลงรักสีดำเข้มประดับลายผีเสื้อทอง “ของทั้งหมดนี้เป็นของขว

67.1พิธีอภิเษก เมืองหลวงต้าหยางเหมือนสว่างเร็วกว่าทุกวัน แสงอรุณลอดผ่านหมอกบาง สีทองอ่อนทาบไปทั่วหลังคากระเบื้องของวังหลวงและจวนตระกูลใหญ่ ผู้คนทั้งในตลาดและตรอกซอกซอยล้วนจับกลุ่มพูดคุยเรื่องเดียว “องค์ชายรองจ้าวอี้หลันจะอภิเษกกับคุณหนูใหญ่สกุลเซี่ย” ไม่ใช่เพียงเพราะเป็นงานมงคลของพระโอรส แต่เพราะเรื่องราวของเซี่ยหรูเยียนแพร่กระจายไปในหมู่คนมานาน ทั้งอดีตที่ถูกทอดทิ้งในอาราม ทั้งความสนิทสนมกับองค์หญิงสาม ทั้งเรื่องการรอดตายราวปาฏิหาริย์ คำว่า ‘ชะตาชีวิตไม่ธรรมดา’ ถูกเอ่ยถึงคู่กับชื่อของนางอยู่เสมอ ยามเช้าในจวนสกุลเซี่ย เรือนของหรูเยียนครึกครื้นตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่างดี สาวใช้ผลัดเปลี่ยนกันเข้ามาจัดการเครื่องประดับและอาภรณ์ ช่างแต่งหน้ากำลังบรรจงลงแป้งบางๆ ให้กับใบหน้าที่เดิมก็ขาวผ่องอยู่แล้ว หรูเยียนนั่งนิ่งอยู่หน้ากระจกทองเหลือง มือเรียววางบนตักอย่างสงบ ทว่าในใจกลับบังเกิดความตื่นเต้นจนห้ามไม่อยู่ “วันนี้คุณหนูงามมากเจ้าค่ะ” อาเหยากล่าวด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น “หากองค์ชายรองมาเห็น คงพูดไม่ออกแน่” หรูเยียนหัวเราะเบาๆ เช่นกัน มุ

66ข่าวจากไป๋อัน ลมหนาวต้นฤดูโหมแรงทั่วเมืองไป๋อัน ฟ้าครึ้มจนมองเห็นเมฆต่ำเหมือนกำลังจะมีหิมะตก แม้จะยังไม่ถึงฤดูหนาวโดยสมบูรณ์ แต่ในเมืองชายแดนที่กันดารเช่นนี้ ทั้งลมและความเหน็บหนาวมาเยือนเร็วกว่าที่อื่นเสมอ ในเรือนเล็กเซี่ยเหมยหรงกำลังนั่งพิงพนักเก้าอี้ไม้ ท้องของนางโตจนเรียวแขนต้องโอบประคองตลอดเวลา สายตาของนางมองออกไปนอกหน้าต่างอย่างว่างเปล่าราวกับกำลังหาความหวังบางอย่างในผืนฟ้า แต่ก็ไม่เคยพบมันเสียที เสียงฝีเท้าของสาวใช้ทำให้เซี่ยหมยหรงละสายตา “คุณหนูเจ้าคะ มีจดหมายจากเมืองหลวงมาถึงเจ้าค่ะ” เซี่ยเหมยหรงยกคิ้วขึ้นเล็กน้อย “จากจวนตระกูลเซี่ยหรือ” “เจ้าค่ะ” นางยื่นมือออกไปรับจดหมายที่จ่าหน้าด้วยลายมือของพ่อบ้าน แม้ยังไม่ได้เปิดอ่าน แต่ความรู้สึกบางอย่างก็ผุดขึ้นมาในใจว่าคงมิใช่ข่าวธรรมดา เซี่ยเหมยหรงแกะผนึกเปิดจดหมาย ดวงตาค่อยๆ กวาดอ่านข้อความเพียงไม่กี่บรรทัด ใบหน้าที่อ่อนล้าของนางก็แข็งค้าง เซี่ยหรูเยียนจะได้อภิเษกสมรสกับองค์ชายรอง... มือของเซี่ยเหมยหรงสั่นจนกระดาษหลุดจากปลายนิ้วลงพื

65.2สมรสพระราชทานอาภรณ์สีเข้มของเขาดูเรียบง่ายกว่าตอนเข้าเฝ้าในท้องพระโรง แต่กลับทำให้ดูอ่อนโยนขึ้นอย่างเห็นได้ชัด “องค์ชายรอง” หรูเยียนโค้งคำนับอย่างงดงาม “ยามมืดค่ำเช่นนี้ ไฉนถึงเสด็จมาถึงที่นี่ได้เพคะ” เขามองนางนิ่งไปเพียงชั่วอึดใจ แล้วจึงยกมุมปากขึ้นน้อยๆ “หากใจอยากมาหาเจ้า ต่อให้ค่ำกว่านี้ ข้าก็จะมา” คำพูดเรียบง่าย แต่กลับทำให้หัวใจของหรูเยียนเต้นแรง นางหลบสายตาเล็กน้อย “เชิญองค์ชายรองด้านใน” ภายในห้องโถงของเรือน เงาไฟจากเชิงเทียนส่องผนังเป็นลายงดงาม อาเหยานำชาร้อนเข้ามาวาง ก่อนถอยออกไปอย่างรู้หน้าที่ ทิ้งให้ทั้งสองอยู่ตามลำพัง จ้าวอี้หลันปล่อยให้ความเงียบอุ่นๆ ลอยอยู่ในห้องครู่หนึ่ง สายตาเขามองใบหน้าของหรูเยียนอย่างเก็บอารมณ์ไม่ได้ทั้งหมด “วันนี้ ได้ยินข่าวหรือยัง” เขาเปิดปากถามอย่างนุ่มนวล หรูเยียนช้อนตามองอย่างงุนงง “ข่าวใดเพคะ” “ดูท่าทางแล้วเจ้ายังไม่รู้จริงๆ” จากนั้นเขาก็หยิบกล่องไม้เล็กที่ห่อด้วยผ้าไหมสีเข้มออกมาจากแขนเสื้อ และวางลงบนโต๊ะระหว่างกันอย่างระมัดระวัง

65.1สมรสพระราชทาน หลังการเชื่อมไมตรีระหว่างสองแคว้นผ่านไปอย่างราบรื่น บรรยากาศในวังหลวงก็เบาสบายขึ้นมาก แต่ในหัวใจของชายหนุ่มผู้หนึ่งกลับไม่ได้สงบนิ่งเช่นท้องฟ้าวันนี้ องค์ชายรอง จ้าวอี้หลัน ยืนอยู่หน้าโต๊ะเครื่องเขียนในจวนของตน ดวงตาสีหมึกทอดมองกล่องไม้แกะลายผีเสื้อซึ่งวางอยู่บนผ้าไหมสีคราม เขาเปิดฝากล่องออกอย่างช้าๆ เผยให้เห็นปิ่นทองประดับหยกผีเสื้อสีอ่อน เนื้อหยกใสคล้ายหยดน้ำตอนรุ่งสาง ปิ่นทองนี้เป็นของที่เขาเคยสั่งช่างฝีมือเอกให้สร้างขึ้นพักใหญ่แล้ว ตอนนั้นยังไม่มั่นใจในความรู้สึกของหรูเยียน แต่วันนี้เขามั่นใจแล้วยิ่งกว่าอะไรทั้งสิ้น มือใหญ่แตะปิ่นหยกเบาๆ ดวงตาขององค์ชายรองวูบไหวชั่ววูบ ทั้งตื่นเต้น ทั้งตัดสินใจเด็ดเดี่ยว “วันนี้ข้าจะทูลต่อฝ่าบาทให้ทรงพระราชทานสมรสให้ข้าและหรูเยียน” หลังผ่านความเป็นความตายร่วมกัน หลังรู้ความจริงว่านางมีพิษกู่ในร่างตั้งแต่เด็ก หลังเห็นนางร้องไห้เพราะมารดาที่ตายจาก หลังเห็นนางยืนหยัดอยู่ในท้องพระโรงอย่างสง่างาม เขาก็ตระหนักชัดว่านางคือสตรีเพียงคนเดียวที่เขาจะรักไปจนชั่วชีวิต จ้