Home / รักโบราณ / ด้ายแดงวาสนานี้ข้าเป็นคนผูกเอง / บทที่ 2 อยากเป็นสามีของข้าหรือไม่ 2/2

Share

บทที่ 2 อยากเป็นสามีของข้าหรือไม่ 2/2

last update publish date: 2026-06-30 04:38:11

โรงเตี๊ยมหวัง

ทั้งหมดถูกต้อนรับเป็นอย่างดีจากหลงจู๊ ด้วยโรงเตี๊ยมหวังคือกิจการของท่านลุงไป๋มู่เหยา ทันทีที่พวกนางมาถึงก็ถูกเชิญให้ไปยังห้องพิเศษด้านใน ห้องนี้จะสงวนให้กับคนตระกูลหวังและไป๋เท่านั้น

"อาหารที่นี่อร่อยมาก คุณชายอยากทานสิ่งใดสั่งได้เลยนะเจ้าคะ"

ไป๋มู่เหยานั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามกับเขา โดยที่ไป๋หย่าหลินนั่งเยื้องไปทางด้านซ้าย ส่วนจื่อรั่วไปนั่งอยู่ที่โต๊ะตัวเล็กอีกมุมหนึ่งของห้อง ด้วยนางเป็นบ่าวมิมีสิทธิ์นั่งร่วมโต๊ะกับเจ้านายได้ ทว่าไป๋มู่เหยาใจดีจึงสั่งให้คนนำโต๊ะตัวเล็กมาให้จื่อรั่วนั่งแยกออกไป บนโต๊ะยังสั่งอาหารให้กับสาวใช้ตัวน้อยอีกด้วย

"ขอบคุณคุณหนู"

เขาสั่งอาหารสองอย่างและชาหนึ่งกาก็เพียงพอแล้ว แต่ไป๋มู่เหยาเห็นว่าน้อยเกินไปจึงสั่งอาหารเพิ่มอีกสามอย่างและขนมสองอย่าง

"เราคุยกันตั้งนานแต่ยังไม่รู้จักชื่อกันเลย ข้าแซ่ไป๋นามว่ามู่เหยาเจ้าค่ะ คุณชายเรียกข้าว่ามู่เหยาก็ได้"

ไป๋หย่าหลินและจื่อรั่วตาโต ดูท่าพี่สาวของนางจะจริงจังกับคุณชายผู้นี้เสียแล้ว เพราะมีน้อยนักที่พี่สาวของนางจะอนุญาตให้ผู้อื่นเอ่ยเรียกชื่อได้

"ที่แท้คุณหนูก็คือคุณหนูใหญ่ไป๋นั่นเอง ตัวข้ามีนามว่าโม่เซวียนมาจากเมืองหลวง"

ชายหนุ่มเอ่ยอย่างใจดี เมื่อสตรีตรงหน้าเป็นมิตรต่อเขาถึงเพียงนี้ และเขายังต้องอยู่ที่เมืองฉางชิงอีกหลายเดือน อย่างไรการผูกมิตรกับสกุลไป๋ก็ย่อมดีกว่าการเป็นศัตรู

"ส่วนข้ามีนามว่าไป๋หย่าหลินเจ้าค่ะ หากไม่ได้คุณชายโม่ช่วยเอาไว้ข้าคงต้องโดนท่านพ่อและท่านแม่ดุเป็นแน่เลยเจ้าค่ะ"

โม่เซวียนยิ้มบางให้กับเด็กสาวตรงหน้า "เรื่องเพียงเล็กน้อยคุณหนูรองไม่ต้องคิดมากไปหรอก"

ไป๋มู่เหยาชะงักไปครู่ ดูเหมือนว่าบุรุษตรงหน้าจะรู้ฐานะของนางและน้องสาวเป็นอย่างดี ทั้งที่เขาเพิ่งจะมาถึงเมืองฉางชิงมิใช่หรือ นี่แสดงว่าการมาที่เมืองฉางชิงของเขาจะต้องมีอะไรแอบแฝงเป็นแน่ แต่ช่างเถิด... ขอเพียงเรื่องนี้ไม่เกี่ยวข้องกับสกุลไป๋ นางก็จะปิดตาข้างหนึ่งเสีย

"ดูเหมือนว่าคุณชายโม่จะมาทำธุระที่เมืองฉางชิงสินะเจ้าคะ ท่านมาไกลถึงเพียงนี้ทางบ้านไม่ว่าอะไรหรือเจ้าคะ"

โม่เซวียนนึกยิ้มในใจ สตรีผู้นี้กำลังหยั่งเชิงเขาสินะ "ทางบ้านของข้าไม่ว่าอะไรหรอก พวกเขาส่งเสริมข้าเสียด้วยซ้ำ หากข้าค้าผ้าหมดก็ทำกำไรได้มากโขเลย"

ไป๋มู่เหยายกยิ้ม เขาไม่ยอมตอบง่าย ๆ เสียด้วย เช่นนั้นก็คงต้องถามอย่างตรงไปตรงมาเสียแล้ว

"แม้แต่ฮูหยินและลูก ๆ ของคุณชายก็ไม่ว่าอะไรหรือเจ้าคะ"

"ข้ายังไม่ได้แต่งงาน ไม่มีทั้งฮูหยินและบุตร"

ไป๋มู่เหยายกยิ้ม ยังเป็นชายโสดอยู่สินะ เช่นนั้นก็ดี!

"เพราะเช่นนี้คุณชายโม่เลยยังไม่มีห่วงอะไรสินะเจ้าคะ"

"ใช่แล้ว" เขาเอ่ยตอบด้วยรอยยิ้มบางเบา

จากนั้นไป๋มู่เหยาก็ไม่ได้ถามอะไรเขาอีกเลย นางคีบอาหารใส่ปากของตนเอง ขณะที่ลอบมองใบหน้าดั่งหยกสลักของเขาด้วยรอยยิ้มน้อย ๆ ไป๋หย่าหลินแม้อายุยังน้อยแต่ก็มองออกว่าพี่สาวของตนกำลังชมชอบคุณชายโม่เซวียนผู้นี้นัก ทั้งสายตาของพี่สาวราวกับราชสีห์ที่จ้องจะงับเหยื่ออย่างนั้นแหละ เห็นแล้วรู้สึกขนลุกนัก!

หลังจากทานอาหารจนอิ่มแล้วพวกเขาก็แยกย้ายกันไป โดยมิได้มีการสานสัมพันธ์ใดอีก ทว่าทันทีที่ไป๋มู่เหยากลับมาถึงจวนก็สั่งให้จื่อรั่วไปจัดการเรื่องสำคัญโดยด่วน

"ส่งคนไปสืบเรื่องของคุณชายโม่ผู้นั้นโดยละเอียด เขามาที่นี่กับใครบ้าง พักอยู่ที่ไหน ชอบทานสิ่งใด มีนิสัยอย่างไร ข้าต้องการรู้ทุกเรื่องของเขาภายในสองชั่วยาม"

"คะ คุณหนูเจ้าคะ นะ นี่คงจะไม่ดีกระมังเจ้าคะ เป็นสตรีลอบสืบเรื่องบุรุษไม่สมควรอย่างยิ่งเลยนะเจ้าคะ"

ไป๋มู่เหยาหยิบทองขึ้นมาหนึ่งแท่ง "มีอะไรไม่เหมาะสมกัน ก็ในเมื่อเขาจะมาเป็นสามีของข้า ข้าก็ควรรู้เรื่องของเขามิใช่หรือไร"

"อะไรนะเจ้าคะ" จื่อรั่วแทบจะล้มทั้งยืน

"เจ้าฟังไม่ผิดหรอก ข้าอยากได้เขามาเป็นสามีของข้า หลังจากข้ากวาดสายตาทั่วเมืองฉางชิงแล้วหามีผู้ใดเหมาะสมกับข้าเท่าเขาไม่"

"ตะ แต่คุณชายโม่เป็นคนจากเมืองหลวงนะเจ้าคะ บางทีอาจจะเป็นบุรุษมักมากในกาม หรือว่าติดการพนัน ติดสุรา ชอบใช้ความรุนแรงก็เป็นได้นะเจ้าคะ คุณหนูเพิ่งจะพบหน้าเขาวันนี้เอง การตัดสินใจเช่นนี้ไม่เร็วเกินไปหรือเจ้าคะ"

ไป๋มู่เหยายิ้มหวานให้กับจื่อรั่ว นางรู้ดีว่าสาวใช้ตัวน้อยผู้นี้กำลังเป็นห่วงนางอยู่

"ข้ารู้ว่าเจ้าเป็นห่วงข้า ทว่าข้าไม่มีเวลาให้คิดมากขนาดนั้นหรอกนะจื่อรั่ว เพราะอีกหกเดือนข้าก็จะอายุ 19 แล้ว หากยังไม่แต่งงานท่านพ่อและท่านแม่ก็คงจะเป็นกังวลมาก และเมื่อถึงตอนนั้นข้าคงต้องจำใจแต่งงานกับคนที่ไม่ชอบเป็นแน่ อย่างน้อยคุณชายโม่เซวียนผู้นั้นก็มีใบหน้าหล่อเหลานัก อย่างไรข้าก็ไม่ขาดทุนนักหรอก แต่งงานกับคนหน้าตาดีต่อให้ต้องทุกข์ใจ อย่างไรก็ดีกว่าทุกข์ใจกับคนหน้าตาขี้เหร่นะ"

"บ่าวเข้าใจแล้วเจ้าค่ะ" จื่อรั่วยิ้มรับด้วยใบหน้าใสซื่อ

เมื่อคิดตามคุณหนูแล้วนางก็ว่าเป็นจริงดังนั้น หากนางต้องถูกบังคับให้ต้องแต่งงานกับคนนิสัยไม่ดีสองคน คนหนึ่งมีใบหน้าหล่อเหลาแต่อีกคนหน้าตาดูไม่ได้ หากเป็นนางก็ขอเลือกคนที่หน้าตาหล่อเหลาดีกว่า อย่างไรนี่ก็ถือเป็นข้อดีอย่างหนึ่งของเขาอย่างไรเล่า

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • ด้ายแดงวาสนานี้ข้าเป็นคนผูกเอง   ตอนพิเศษ 2 สามีเอาอกเอาใจ

    ตอนพิเศษ 2สามีเอาอกเอาใจไป๋มู่เหยาปรับตัวเข้ากับวงสังคมชั้นสูงได้อย่างรวดเร็ว อนึ่งเพราะนางมีไทเฮาและฮูหยินของฝ่ายไทเฮาและฮ่องเต้คอยให้การสนับสนุน กอปรกับความมีไหวพริบและรู้จักมองสถานการณ์ว่าควรอ่อนน้อมหรือแข็งข้อ ทำให้เวลานี้ตัวนางเองได้กลายเป็นสตรีที่มีอิทธิพลในชนชั้นสูงมิน้อยเลย วันนี้เองนางก็ได้รับเชิญให้ไปดื่มชาชมดอกโบตั๋นที่จวนของอัครเสนาบดีฝ่ายซ้าย"วันนี้มู่ฮูหยินก็แต่งกายได้งดงามมากเลย มิทราบว่าอาภรณ์นี้ตัดที่ร้านใดหรือ" ฮูหยินของขุนนางขั้นสามเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงกระตือรือร้น"จางฮูหยินเอ่ยชมเกินไปแล้ว อาภรณ์นี้เป็นท่านกั๋วกงที่สั่งตัดที่ร้านอาภรณ์นภาจันทร์ ข้าเองก็ไม่รู้ว่าผ้าที่ใช้เป็นไหมของอะไร""ขอให้ข้าจับดูได้หรือไม่" ลั่วฮูหยินผู้มีความรู้เรื่องผ้าไหมเอ่ยถามด้วยความสนใจ ตั้งแต่เห็นไป๋มู่เหยาเดินเข้ามานางก็จดจ้องไม่วางตาแล้ว ไม่รู้ว่าจะใช่ผ้าไหมที่นางคิดในใจหรือไม่"ย่อมได้อยู่แล้ว"ไป๋มู่เหยายื่นแขนให้กับฮูหยินของท่านรองเสนาบดีกรมตุลาการ ทันทีที่อีกฝ่ายสัมผัสเนื้อผ้าของนางก็ดวงตาลุกวาวด้วยความตื่นเต้น "นี่คือผ้าไหมน้ำค้างแข็งแห่งแดนเหนือไม่ผิดแน่ ผ้าไหมที่ทั้งเรียบลื่

  • ด้ายแดงวาสนานี้ข้าเป็นคนผูกเอง   ตอนพิเศษ 1 ออดอ้อนภรรยา

    ตอนพิเศษ 1ออดอ้อนภรรยา"ท่านพี่ ข้าจั๊กจี้นะเจ้าคะ หยุดได้แล้วเจ้าค่ะ"ไป๋มู่เหยาพยายามหลบจมูกโด่งที่ซุกไซ้ซอกคอขาวของนางไม่หยุด ทว่าไม่ว่านางจะพยายามเบือนหน้าหนีเพียงใด แต่ก็มิอาจรอดพ้นริมฝีปากอุ่นร้อนของเขาไปได้เลย ทั้งยังถูกเขาจับคางของนางให้หันกลับมามองเขาเสียด้วย ก่อนที่ริมฝีปากร้อนจะฉกวูบลงมาที่เรียวปากนุ่มของตน ดูดเม้มไปมาก่อให้เกิดความรู้สึกปั่นป่วนในท้องน้อย"อือ... ยังหวานมิเปลี่ยนไปเลยนะน้องหญิง เมื่อไหร่เจ้าจะทำงานเสร็จเสียทีเล่า พี่รอเจ้ามานานกว่าครึ่งชั่วยามแล้ว" ใบหน้าอันหล่อเหลาผละออกมาเล็กน้อย ดวงตาคู่คมทอดมองสตรีที่นั่งอยู่บนตักอย่างแสนรัก จมูกโด่งพลันกดฟอดลงไปที่แก้มนุ่มนิ่มหลายที"ข้าขอเวลาอีกแค่หนึ่งถ้วยชานะเจ้าคะ ขอจัดการบัญชีตรงนี้ชั่วครู่หนึ่งก็เสร็จแล้วเจ้าค่ะ""เฮ้อ... ตัวข้านั้นสำคัญน้อยกว่าบัญชีพวกนี้ใช่หรือไม่"ไป๋มู่เหยากับท่าทางแสนงอนของสามี นางวางพู่กันในมือลงแล้วหันไปจุ๊บแก้มสากของสามีแผ่วเบา "ท่านพี่ของข้าย่อมต้องสำคัญที่สุดอยู่แล้วเจ้าค่ะ ที่ข้าเร่งทำงานให้เสร็จโดยไวก็เพราะอยากจะใช้เวลาอยู่กับท่านพี่นาน ๆ นี่เจ้าคะ""เช่นนั้นก็ได้ งั้นพี่ไปรอที่ห้

  • ด้ายแดงวาสนานี้ข้าเป็นคนผูกเอง   บทที่ 16 งานแต่งงานอันชื่นมื่น (ตอนจบ)

    บทที่ 16งานแต่งงานอันชื่นมื่นหนึ่งเดือนผ่านไปเมืองฉางชิงได้กลับคืนสู่ความสงบสุขอีกครั้ง หลังจากการสอบจอหงวนในเมืองหลวงได้ผ่านพ้นไปแล้ว ฮ่องเต้ได้ทรงแต่งตั้งทั่นฮวาคนใหม่ให้มาดำรงตำแหน่งเจ้าเมืองแห่งเมืองฉางชิง และผู้นั้นก็ไม่ใช่ใครอื่นแต่เป็นไป๋อวี้หยุน บุตรชายคนโตของสกุลไป๋นั่นเองคนสกุลไป๋ได้กลายเป็นสกุลที่มีอำนาจมากที่สุดในเมืองทันที ทว่าคนสกุลไป๋กลับประพฤติตัวอย่างเช่นที่เคยเป็นมา นั่นยิ่งทำให้ชาวเมืองรักและเทิดทูนคนสกุลไป๋มากขึ้นไปอีก ยิ่งเจ้าเมืองคนใหม่ทั้งหล่อเหลาและชาญฉลาดมากถึงเพียงนี้ด้วยแล้ว นับว่าเป็นโชควาสนาของคนเมืองฉางชิงโดยแท้ในวันที่อากาศแจ่มใสเหมาะแก่การเก็บผลลิ้นจี่ลูกสีแดงสวย สวนลิ้นจี่ของสกุลไป๋เต็มไปด้วยคนงานที่เวลานี้กำลังวุ่นวายกับการเริ่มเก็บผลลิ้นจี่ในสวน ไป๋มู่เหยาต้องมาควบคุมงานด้วยตนเองเพื่อไม่ให้มีอะไรผิดพลาด ผลลิ้นจี่ที่เก็บแล้วจะถูกส่งไปยังลานกว้างเพื่อคัดแยกต่อไป ผลลูกใหญ่สวยจะถูกนำไปขาย ส่วนผลเล็กจะถูกเก็บไปทำสุราลิ้นจี่"คุณหนูเจ้าคะ นายท่านให้มาตามคุณหนูกลับจวนเจ้าค่ะ""มีเรื่องอะไรหรือไม่""บ่าวเองก็ไม่ทราบเช่นกันเจ้าค่ะ เพียงแต่เห็นรถม้าหลายคั

  • ด้ายแดงวาสนานี้ข้าเป็นคนผูกเอง   บทที่ 15 สามีภรรยารวมใจเป็นหนึ่ง 2/2

    "ท่านพ่อ ฮือ ๆ ทำร้ายคนดีแล้ว เป็นพวกเจ้าที่ทำร้ายพี่ชายข้าและท่านพ่อ"เฉินหยู่ถงที่ถูกพาตัวเข้ามายังศาลกรีดร้องด้วยความไม่พอใจ ขณะที่เฉินฮูหยินนั่งตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว แม้นางจะไม่ใช่สตรีที่ฉลาดมากนัก แต่ก็มองออกว่าบัดนี้พวกนางสกุลเฉินถึงคราวซวยแล้วปัง!"ข้าเตือนเจ้าแล้วนะเฉินฟู่ว่าถ้ายังพ่นคำหยาบคายจะต้องเจอกับอะไร"โม่เซวียนพยักหน้าให้กับอวี่ที่ยืนรออยู่ก่อนแล้ว ร่างสูงใหญ่เดินเข้ามาพร้อมกับถือดาบเข้ามาใกล้ เฉินฟู่ตกใจกลัวจนแทบสิ้นสติ"ขะ ข้าน้อยผิดไปแล้วขอรับ ข้าน้อยเพียงแค่โกรธที่นางกลับขาวเป็นดำก็เท่านั้นเอง ท่านมู่กั๋วกงโปรดอภัยให้ข้าน้อยด้วยขอรับ ข้าน้อยจะไม่พูดแล้ว""ข้าจะยังไม่ตัดลิ้นเจ้าหรอกเฉินฟู่ เพียงแต่ว่าเจ้าสมควรได้รับคำเตือนที่ขึ้นใจ"ฉึก!"โอ๊ยยยย"ใบหูข้างซ้ายของเฉินฟู่ถูกตัดกระเด็นตกลงพื้นข้างตัวของเขา เลือดสีแดงเข้มพลันไหลกระฉูดออกมาราวกับม่านน้ำไหล เฉินฟู่ทั้งตกใจและหวาดกลัวจนตัวสั่น เขาทำได้แค่กุมหูที่เลือดไหลไม่หยุดของตน"เอาล่ะ ในเมื่อเจ้าเงียบเสียงแล้วเช่นนั้นข้าจะมาตัดสินเรื่องนี้เสียที พาตัวเฉินเย่เซียว เฉินหยู่ถงมาด้านหน้านี้""ขอรับ"คนของศาลว่าการ

  • ด้ายแดงวาสนานี้ข้าเป็นคนผูกเอง   บทที่ 15 สามีภรรยารวมใจเป็นหนึ่ง 1/2

    บทที่ 15สามีภรรยารวมใจเป็นหนึ่งสามวันถัดมาหน้าจวนที่ว่าการอำเภอเนืองแน่นไปด้วยผู้คนมากมายที่มารอชมเรื่องสนุก ภาพที่เฉินฟู่ถูกลากตัวกลายเป็นเรื่องขบขันของคนทั้งเมือง มีผู้คนไม่น้อยที่ออกมาด่าทอและขว้างปาสิ่งของใส่ร่างของอดีตเจ้าเมืองผู้โลภมาก เพราะที่ผ่านมาเขาปกครองเมืองฉางชิงไม่ดีนัก เอื้ออำนวยต่อพวกพ้องและรังแกผู้ที่อ่อนแอกว่าอย่างหน้าไม่อาย ที่ผ่านมาพวกเขาต้องเจ็บช้ำกับการปกครองเมืองของเฉินฟู่มามากมายนัก ในที่สุดก็มีวันที่พวกเขาจะได้รับอิสระจากการถูกกดขี่ข่มเหงแล้ว"เปิดศาล!"ทันทีที่สิ้นเสียงของเจ้าหน้าที่ศาลว่าการ เหล่าชาวเมืองก็เงียบเสียงลงในฉับพลัน ร่างสูงสง่าของโม่เซวียนในชุดขุนนางสีแดงเลือดนกก้าวไปนั่งยังตำแหน่งสูงสุด เขากวาดตามองทุกผู้คนก่อนจะหยุดสายตาไปยังที่ไป๋มู่เหยาที่มาในฐานะผู้ร้องทุกข์ มุมปากหยักพลันปรากฏรอยยิ้มบาง ๆ เมื่อนึกถึงค่ำคืนอันร้อนแรงที่ผ่านมา"นำตัวนักโทษเฉินฟู่เข้ามาได้""ขอรับ"ชั่วอึดใจร่างอันทรุดโทรมที่แทบจดจำไม่ได้ก็เดินเข้ามายังกลางลาน มือและเท้าของเขาถูกพันธนาการด้วยโซ่เหล็กอันหนักอึ้ง ผมเผ้ายุ่งเหยิงกระเซอะกระเซิง ทั้งยังมีกลิ่นเหม็นเน่าลอยคลุ้งมา

  • ด้ายแดงวาสนานี้ข้าเป็นคนผูกเอง   บทที่ 14 จัดการคนสกุลไป๋ 2/2

    "ผู้ที่คิดจะก่อกบฏเกรงว่าจะเป็นพวกเจ้าคนสกุลเฉินต่างหากเล่า"น้ำเสียงอันทรงอำนาจดังขึ้นมาจากทางหน้าประตู ร่างสูงสง่าในชุดขุนนางสีแดงอร่ามปรายตามองทั้งหมดด้วยสีหน้าเย็นเยียบ ลวดลายเมฆมงคลบนชุดปักด้วยด้ายทองคำอย่างสง่างาม ในมือยังถือแส้เหล็กที่ประดับด้วยทองคำอันหรูหรา เพียงแค่เขาก้าวเข้ามาก็ทำให้ผู้คนตกตะลึงจนพูดคำใดไม่ออก บรรยากาศรอบตัวเขาให้ความรู้สึกสูงสง่าและกดดันเป็นอย่างมาก"บังอาจ! เห็นท่านมู่กั๋วกงแล้วยังไม่คุกเข่าอีก"อวี่ในชุดผ้าไหมเนื้อดีสีดำตวาดเสียงดังก้อง เมื่อนั้นทุกคนจึงได้ล่วงรู้ฐานะที่แท้จริงของโม่เซวียน แท้จริงแล้วตัวตนของเขาก็ยิ่งใหญ่มากถึงเพียงนี้เชียวท่านมู่กั๋วกงผู้เป็นพระญาติฝั่งพระมารดาเพียงคนเดียวของฮ่องเต้น้อย มารดาของเขาคือน้องสาวของไทเฮา ทั้งเขายังเป็นไท่ฝูผู้คอยให้คำชี้แนะแด่ฮ่องเต้น้อยที่พระชนมายุเพียง 13 พรรษาเท่านั้น เขาคือผู้ที่ควบรวมอำนาจให้กับฮ่องเต้น้อย เป็นผู้ที่ฮ่องเต้และไทเฮาให้ความไว้วางใจมากที่สุด"ทะ ท่านมู่กั๋วกงอย่างนั้นหรือ ปะ เป็นไปไม่ได้"เฉินฟู่มองดูโม่เซวียนด้วยความตกตะลึงจนแทบสิ้นสติ เขาส่ายหน้าไปมาด้วยมิอาจยอมรับความจริงข้อนี้ได้ พ่อค

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status