Share

บทที่ 3 มองคนไม่ผิด 1/2

last update publish date: 2026-06-30 04:38:18

บทที่ 3

มองคนไม่ผิด

ในตอนนั้นเองที่สาวใช้จากเรือนใหญ่มาตามไป๋มู่เหยาให้ไปพบนายท่าน ทันทีที่ร่างบอบบางปรากฏที่โถงเรือนหลักก็พบว่าไป๋เหยียนกำลังมีสีหน้าถมึงทึง โดยมีหวังเมิ่งกำลังพยายามลูบแขนเพื่อให้ใจเย็นลง ขณะที่ลู่เยว่เอาแต่ร่ำไห้ตัวสั่นด้วยความตกใจ ส่วนไป๋หย่าหลินกำลังลูบหลังมารดาด้วยสีหน้ารู้สึกผิด เหตุเพราะคนจากทางการมาแจ้งข่าวเรื่องโจรผู้นั้นนั่นเอง

"ท่านพ่อมีเรื่องอะไรกันหรือเจ้าคะ"

"จะเรื่องอะไรเล่า เหตุใดเจ้าถึงไม่บอกว่ามีโจรมาปล้นถุงเงินของหลินเอ๋อร์ ทั้งยังทำนางเจ็บตัวจนเลือดออกด้วย"

น้ำเสียงของไป๋เหยียนเต็มไปด้วยโทสะ สายตาอันเกรี้ยวกราดจับจ้องไปยังบ่าวรับใช้ที่ติดตามไปข้างนอกด้วยในวันนี้

"เรื่องนี้ไม่ได้เป็นความผิดของพี่หญิงเลยเจ้าค่ะท่านพ่อ เป็นข้าที่ไม่ระมัดระวังตัวให้ดีเองเจ้าค่ะ"

"เป็นบ่าวที่ดูแลคุณหนูทั้งสองไม่ดีขอรับ/เจ้าค่ะ"

จื่อรั่วและบ่าวชายหญิงที่ติดตามไปด้วยโขกศีรษะกับพื้นเสียงดังตึง ทั้งหมดต่างไม่ต้องการให้ไป๋มู่เหยาต้องมาออกหน้าเพียงคนเดียว

ไป๋มู่เหยาแย้มยิ้มเบาบางให้กับบิดา "ท่านพ่ออย่าอารมณ์เสียไปเลยเจ้าค่ะ โจรผู้นั้นข้าจัดการจนสะบักสะบอมไปทั้งตัวแล้ว อีกอย่างน้องสาวก็ไม่ได้เป็นอะไรมากด้วย ทายาไม่กี่วันก็หายแล้วรับรองว่าไม่มีรอยแผลเป็นเป็นแน่เจ้าค่ะ ท่านพ่ออย่าได้ลงโทษพวกบ่าวเลยนะเจ้าคะ แค่นี้ก็เสียขวัญกันไปหมดแล้ว"

บ่าวทั้งหมดต่างลอบมองไป๋มู่เหยาด้วยความตื้นตันใจ จะหาเจ้านายที่เข้าอกเข้าใจบ่าวไพร่เช่นนี้ได้ที่ไหนอีกกัน

"อย่างไรพวกบ่าวก็ต้องได้รับโทษที่ละเลยหน้าที่จนทำให้เจ้านายต้องเจ็บตัว" น้ำเสียงของเขาอ่อนลงเล็กน้อย

"เช่นนั้นก็ตัดเงินเดือนคนละหนึ่งส่วนเป็นเวลาสามเดือนก็แล้วกันเจ้าค่ะ คราวหน้าจะได้ไม่ละเลยหน้าที่เช่นนี้อีก และต่อไปเมื่อต้องออกไปข้างนอกก็ให้เพิ่มบ่าวติดตามไปด้วยอีกเท่าตัว เช่นนี้ท่านพ่อคิดว่าอย่างไรเจ้าคะ"

ไป๋เหยียนสงบลงมากแล้ว "เอาตามที่เจ้าว่ามาก็ได้"

"ขอบคุณนายท่าน ขอบคุณคุณหนูใหญ่เจ้าค่ะ/ขอรับ"

บ่าวที่ถูกลงโทษต่างโขกศีรษะกับพื้นด้วยความโล่งอก ลงโทษเพียงแค่ตัดเงินถือว่าเบานัก หากเป็นที่จวนอื่นคงโดนโบยตายหรือขายให้กับหอนางโลมไปแล้ว

เมื่อสะสางเรื่องนั้นจบลงไปแล้ว ทว่ายังมีเรื่องของโจรผู้นั้นที่ไป๋เหยียนคิดว่าไม่อาจปล่อยผ่านไปได้

"พ่อได้ยินมาว่าโจรผู้นั้นได้รับโทษโบย 50 ไม้ ทว่าเขาก็น่าสงสารไม่น้อยเลย เพราะมารดาป่วยไม่มีเงินรักษาจึงต้องมาขโมยเช่นนี้ เหยาเอ๋อร์คิดว่าควรจัดการเช่นไรดี"

ไป๋เหยียนค่อนข้างเข้มงวด ทว่าก็เป็นคนที่มีจิตใจอ่อนโยน บางครั้งก็ใจอ่อนเกินไปจนเกือบถูกสหายโกงเงิน หากไม่ได้บุตรสาวคนโตเขาคงเสียเงินไปกว่า 500 ตำลึงทองแล้ว

"ข้าเข้าใจว่าท่านพ่อสงสารโจรผู้นั้นเจ้าค่ะ ทว่าความลำบากมิอาจเอามาแก้ต่างในการทำผิดได้นะเจ้าคะ มีคนไม่น้อยที่ลำบากแต่ก็ไม่เคยคิดจะขโมย หากเขาอยากได้เงินก็ต้องทำงานมิใช่หรือเจ้าคะ"

"พ่อก็คิดเช่นนั้น หรือเราจะจ้างให้มาทำงานที่สวนดี ตอนนี้สวนก็ขาดคนงานด้วยมิใช่หรือ และอีกไม่นานก็จะต้องเก็บผลลิ้นจี่แล้วด้วย"

ไป๋มู่เหยานิ่งไปครู่อย่างคิดหนัก แต่หวังเมิ่งกลับเอ่ยแย้งขึ้นมาเสียก่อน "จะดีหรือเจ้าคะท่านพี่ จ้างคนที่เคยเป็นโจรมาก่อนจะไม่เป็นการชักศึกเข้าบ้านหรือไรกัน"

"ข้าเองก็คิดเช่นเดียวกับท่านแม่เจ้าค่ะ แต่ก็ใช่ว่าจะจ้างไม่ได้ หลังจากเขารักษาแผลโบยจนหายดีแล้วก็ให้มาช่วยถางหญ้าและใส่ปุ๋ยก็ได้ ส่วนเรื่องมารดาที่ป่วยนั้นข้าจะส่งท่านหมอไปรักษาและช่วยออกเงินค่ายาไปก่อน เช่นนี้ก็ถือว่าเราคือผู้มีพระคุณแล้ว หากเป็นคนชั่วช้าที่ไม่สำนึกบุญคุณคนก็แค่จัดการให้สิ้นซากอย่าได้หนักแผ่นดินเสียก็สิ้นเรื่อง แต่ถ้ากลับตัวกลับใจได้ก็ถือว่าได้ช่วยให้คนชั่วหายไปหนึ่งคน และข้าจะให้คนคอยช่วยสอดส่องพฤติกรรมของเขาด้วย เช่นนี้ท่านแม่จะได้ไม่ต้องกังวลใจดีหรือไม่เจ้าคะ"

หวังเมิ่งถอนหายใจ บุตรสาวของนางแม้จะเด็ดขาดแต่ก็เป็นคนจิตใจดี นางจะให้โอกาสผู้อื่นในการกลับตัวเสมอแต่จะให้แค่ครั้งเดียวเท่านั้น

"หากเหยาเอ๋อร์คิดว่าดีก็ทำตามที่เจ้าว่ามาเถิด"

"เจ้าค่ะ เช่นนั้นข้าจะให้คนไปจัดการเรื่องมารดาของเขานะเจ้าคะ"

ไป๋เหยียนลูบผมบุตรสาวด้วยความเอ็นดู "เหยาเอ๋อร์ยังคงมีความคิดความอ่านที่รอบคอบ สมแล้วที่เป็นบุตรสาวที่พ่อภูมิใจ เช่นนี้หากเจ้าต้องออกเรือนพ่อคงจะเสียใจแย่เลย"

รอยยิ้มของไป๋มู่เหยาพลันหุบลงทันที ไม่ว่าเมื่อไหร่ท่านพ่อเป็นต้องยกเรื่องการแต่งงานของนางขึ้นมาพูด

"นั่นน่ะสิ หากเหยาเอ๋อร์ออกเรือนจวนของเราคงเหงามากเป็นแน่เลยเจ้าค่ะ ทว่าเป็นสตรีอย่างไรก็ต้องแต่งงาน หนังสือสู่ขอที่แม่สื่อส่งมาเป็นอย่างไรบ้าง เจ้าถูกใจคุณชายตระกูลไหนหรืออยากจะไปดูตัวก่อนหรือไม่ แม่สามารถจัดการให้เจ้าได้เลยนะเหยาเอ๋อร์"

"เรื่องนี้ไม่จำเป็นต้องรีบร้อนหรอกเจ้าค่ะ ข้าอยากจะดูไปเรื่อย ๆ เสียก่อน อีกอย่างรอให้เก็บผลลิ้นจี่เสร็จสิ้นเสียก่อนข้าถึงจะแต่งงานเจ้าค่ะ ขอท่านแม่และท่านพ่อให้เวลาข้าได้เตรียมใจหน่อยนะเจ้าคะ"

ไป๋มู่เหยาส่งยิ้มออดอ้อนมาให้บิดาและมารดา และเพียงแค่นางทำสีหน้าเช่นนี้ทั้งสองเป็นต้องใจอ่อนทุกคราไป

"เช่นนั้นก็ได้ แต่อย่าให้ชักช้ามากนักเล่า หากรอจนเจ้าอายุ 19 จะถูกนินทาว่าเป็นสาวเทื้อเอาได้" หวังเมิ่งยังคงกำชับกับบุตรสาวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

"ข้าเข้าใจแล้วเจ้าค่ะ เช่นนั้นหากไม่มีอะไรแล้วข้าขอตัวก่อนนะเจ้าคะ"

"ไปเถิด" ไป๋เหยียนเป็นคนอนุญาต

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • ด้ายแดงวาสนานี้ข้าเป็นคนผูกเอง   ตอนพิเศษ 2 สามีเอาอกเอาใจ

    ตอนพิเศษ 2สามีเอาอกเอาใจไป๋มู่เหยาปรับตัวเข้ากับวงสังคมชั้นสูงได้อย่างรวดเร็ว อนึ่งเพราะนางมีไทเฮาและฮูหยินของฝ่ายไทเฮาและฮ่องเต้คอยให้การสนับสนุน กอปรกับความมีไหวพริบและรู้จักมองสถานการณ์ว่าควรอ่อนน้อมหรือแข็งข้อ ทำให้เวลานี้ตัวนางเองได้กลายเป็นสตรีที่มีอิทธิพลในชนชั้นสูงมิน้อยเลย วันนี้เองนางก็ได้รับเชิญให้ไปดื่มชาชมดอกโบตั๋นที่จวนของอัครเสนาบดีฝ่ายซ้าย"วันนี้มู่ฮูหยินก็แต่งกายได้งดงามมากเลย มิทราบว่าอาภรณ์นี้ตัดที่ร้านใดหรือ" ฮูหยินของขุนนางขั้นสามเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงกระตือรือร้น"จางฮูหยินเอ่ยชมเกินไปแล้ว อาภรณ์นี้เป็นท่านกั๋วกงที่สั่งตัดที่ร้านอาภรณ์นภาจันทร์ ข้าเองก็ไม่รู้ว่าผ้าที่ใช้เป็นไหมของอะไร""ขอให้ข้าจับดูได้หรือไม่" ลั่วฮูหยินผู้มีความรู้เรื่องผ้าไหมเอ่ยถามด้วยความสนใจ ตั้งแต่เห็นไป๋มู่เหยาเดินเข้ามานางก็จดจ้องไม่วางตาแล้ว ไม่รู้ว่าจะใช่ผ้าไหมที่นางคิดในใจหรือไม่"ย่อมได้อยู่แล้ว"ไป๋มู่เหยายื่นแขนให้กับฮูหยินของท่านรองเสนาบดีกรมตุลาการ ทันทีที่อีกฝ่ายสัมผัสเนื้อผ้าของนางก็ดวงตาลุกวาวด้วยความตื่นเต้น "นี่คือผ้าไหมน้ำค้างแข็งแห่งแดนเหนือไม่ผิดแน่ ผ้าไหมที่ทั้งเรียบลื่

  • ด้ายแดงวาสนานี้ข้าเป็นคนผูกเอง   ตอนพิเศษ 1 ออดอ้อนภรรยา

    ตอนพิเศษ 1ออดอ้อนภรรยา"ท่านพี่ ข้าจั๊กจี้นะเจ้าคะ หยุดได้แล้วเจ้าค่ะ"ไป๋มู่เหยาพยายามหลบจมูกโด่งที่ซุกไซ้ซอกคอขาวของนางไม่หยุด ทว่าไม่ว่านางจะพยายามเบือนหน้าหนีเพียงใด แต่ก็มิอาจรอดพ้นริมฝีปากอุ่นร้อนของเขาไปได้เลย ทั้งยังถูกเขาจับคางของนางให้หันกลับมามองเขาเสียด้วย ก่อนที่ริมฝีปากร้อนจะฉกวูบลงมาที่เรียวปากนุ่มของตน ดูดเม้มไปมาก่อให้เกิดความรู้สึกปั่นป่วนในท้องน้อย"อือ... ยังหวานมิเปลี่ยนไปเลยนะน้องหญิง เมื่อไหร่เจ้าจะทำงานเสร็จเสียทีเล่า พี่รอเจ้ามานานกว่าครึ่งชั่วยามแล้ว" ใบหน้าอันหล่อเหลาผละออกมาเล็กน้อย ดวงตาคู่คมทอดมองสตรีที่นั่งอยู่บนตักอย่างแสนรัก จมูกโด่งพลันกดฟอดลงไปที่แก้มนุ่มนิ่มหลายที"ข้าขอเวลาอีกแค่หนึ่งถ้วยชานะเจ้าคะ ขอจัดการบัญชีตรงนี้ชั่วครู่หนึ่งก็เสร็จแล้วเจ้าค่ะ""เฮ้อ... ตัวข้านั้นสำคัญน้อยกว่าบัญชีพวกนี้ใช่หรือไม่"ไป๋มู่เหยากับท่าทางแสนงอนของสามี นางวางพู่กันในมือลงแล้วหันไปจุ๊บแก้มสากของสามีแผ่วเบา "ท่านพี่ของข้าย่อมต้องสำคัญที่สุดอยู่แล้วเจ้าค่ะ ที่ข้าเร่งทำงานให้เสร็จโดยไวก็เพราะอยากจะใช้เวลาอยู่กับท่านพี่นาน ๆ นี่เจ้าคะ""เช่นนั้นก็ได้ งั้นพี่ไปรอที่ห้

  • ด้ายแดงวาสนานี้ข้าเป็นคนผูกเอง   บทที่ 16 งานแต่งงานอันชื่นมื่น (ตอนจบ)

    บทที่ 16งานแต่งงานอันชื่นมื่นหนึ่งเดือนผ่านไปเมืองฉางชิงได้กลับคืนสู่ความสงบสุขอีกครั้ง หลังจากการสอบจอหงวนในเมืองหลวงได้ผ่านพ้นไปแล้ว ฮ่องเต้ได้ทรงแต่งตั้งทั่นฮวาคนใหม่ให้มาดำรงตำแหน่งเจ้าเมืองแห่งเมืองฉางชิง และผู้นั้นก็ไม่ใช่ใครอื่นแต่เป็นไป๋อวี้หยุน บุตรชายคนโตของสกุลไป๋นั่นเองคนสกุลไป๋ได้กลายเป็นสกุลที่มีอำนาจมากที่สุดในเมืองทันที ทว่าคนสกุลไป๋กลับประพฤติตัวอย่างเช่นที่เคยเป็นมา นั่นยิ่งทำให้ชาวเมืองรักและเทิดทูนคนสกุลไป๋มากขึ้นไปอีก ยิ่งเจ้าเมืองคนใหม่ทั้งหล่อเหลาและชาญฉลาดมากถึงเพียงนี้ด้วยแล้ว นับว่าเป็นโชควาสนาของคนเมืองฉางชิงโดยแท้ในวันที่อากาศแจ่มใสเหมาะแก่การเก็บผลลิ้นจี่ลูกสีแดงสวย สวนลิ้นจี่ของสกุลไป๋เต็มไปด้วยคนงานที่เวลานี้กำลังวุ่นวายกับการเริ่มเก็บผลลิ้นจี่ในสวน ไป๋มู่เหยาต้องมาควบคุมงานด้วยตนเองเพื่อไม่ให้มีอะไรผิดพลาด ผลลิ้นจี่ที่เก็บแล้วจะถูกส่งไปยังลานกว้างเพื่อคัดแยกต่อไป ผลลูกใหญ่สวยจะถูกนำไปขาย ส่วนผลเล็กจะถูกเก็บไปทำสุราลิ้นจี่"คุณหนูเจ้าคะ นายท่านให้มาตามคุณหนูกลับจวนเจ้าค่ะ""มีเรื่องอะไรหรือไม่""บ่าวเองก็ไม่ทราบเช่นกันเจ้าค่ะ เพียงแต่เห็นรถม้าหลายคั

  • ด้ายแดงวาสนานี้ข้าเป็นคนผูกเอง   บทที่ 15 สามีภรรยารวมใจเป็นหนึ่ง 2/2

    "ท่านพ่อ ฮือ ๆ ทำร้ายคนดีแล้ว เป็นพวกเจ้าที่ทำร้ายพี่ชายข้าและท่านพ่อ"เฉินหยู่ถงที่ถูกพาตัวเข้ามายังศาลกรีดร้องด้วยความไม่พอใจ ขณะที่เฉินฮูหยินนั่งตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว แม้นางจะไม่ใช่สตรีที่ฉลาดมากนัก แต่ก็มองออกว่าบัดนี้พวกนางสกุลเฉินถึงคราวซวยแล้วปัง!"ข้าเตือนเจ้าแล้วนะเฉินฟู่ว่าถ้ายังพ่นคำหยาบคายจะต้องเจอกับอะไร"โม่เซวียนพยักหน้าให้กับอวี่ที่ยืนรออยู่ก่อนแล้ว ร่างสูงใหญ่เดินเข้ามาพร้อมกับถือดาบเข้ามาใกล้ เฉินฟู่ตกใจกลัวจนแทบสิ้นสติ"ขะ ข้าน้อยผิดไปแล้วขอรับ ข้าน้อยเพียงแค่โกรธที่นางกลับขาวเป็นดำก็เท่านั้นเอง ท่านมู่กั๋วกงโปรดอภัยให้ข้าน้อยด้วยขอรับ ข้าน้อยจะไม่พูดแล้ว""ข้าจะยังไม่ตัดลิ้นเจ้าหรอกเฉินฟู่ เพียงแต่ว่าเจ้าสมควรได้รับคำเตือนที่ขึ้นใจ"ฉึก!"โอ๊ยยยย"ใบหูข้างซ้ายของเฉินฟู่ถูกตัดกระเด็นตกลงพื้นข้างตัวของเขา เลือดสีแดงเข้มพลันไหลกระฉูดออกมาราวกับม่านน้ำไหล เฉินฟู่ทั้งตกใจและหวาดกลัวจนตัวสั่น เขาทำได้แค่กุมหูที่เลือดไหลไม่หยุดของตน"เอาล่ะ ในเมื่อเจ้าเงียบเสียงแล้วเช่นนั้นข้าจะมาตัดสินเรื่องนี้เสียที พาตัวเฉินเย่เซียว เฉินหยู่ถงมาด้านหน้านี้""ขอรับ"คนของศาลว่าการ

  • ด้ายแดงวาสนานี้ข้าเป็นคนผูกเอง   บทที่ 15 สามีภรรยารวมใจเป็นหนึ่ง 1/2

    บทที่ 15สามีภรรยารวมใจเป็นหนึ่งสามวันถัดมาหน้าจวนที่ว่าการอำเภอเนืองแน่นไปด้วยผู้คนมากมายที่มารอชมเรื่องสนุก ภาพที่เฉินฟู่ถูกลากตัวกลายเป็นเรื่องขบขันของคนทั้งเมือง มีผู้คนไม่น้อยที่ออกมาด่าทอและขว้างปาสิ่งของใส่ร่างของอดีตเจ้าเมืองผู้โลภมาก เพราะที่ผ่านมาเขาปกครองเมืองฉางชิงไม่ดีนัก เอื้ออำนวยต่อพวกพ้องและรังแกผู้ที่อ่อนแอกว่าอย่างหน้าไม่อาย ที่ผ่านมาพวกเขาต้องเจ็บช้ำกับการปกครองเมืองของเฉินฟู่มามากมายนัก ในที่สุดก็มีวันที่พวกเขาจะได้รับอิสระจากการถูกกดขี่ข่มเหงแล้ว"เปิดศาล!"ทันทีที่สิ้นเสียงของเจ้าหน้าที่ศาลว่าการ เหล่าชาวเมืองก็เงียบเสียงลงในฉับพลัน ร่างสูงสง่าของโม่เซวียนในชุดขุนนางสีแดงเลือดนกก้าวไปนั่งยังตำแหน่งสูงสุด เขากวาดตามองทุกผู้คนก่อนจะหยุดสายตาไปยังที่ไป๋มู่เหยาที่มาในฐานะผู้ร้องทุกข์ มุมปากหยักพลันปรากฏรอยยิ้มบาง ๆ เมื่อนึกถึงค่ำคืนอันร้อนแรงที่ผ่านมา"นำตัวนักโทษเฉินฟู่เข้ามาได้""ขอรับ"ชั่วอึดใจร่างอันทรุดโทรมที่แทบจดจำไม่ได้ก็เดินเข้ามายังกลางลาน มือและเท้าของเขาถูกพันธนาการด้วยโซ่เหล็กอันหนักอึ้ง ผมเผ้ายุ่งเหยิงกระเซอะกระเซิง ทั้งยังมีกลิ่นเหม็นเน่าลอยคลุ้งมา

  • ด้ายแดงวาสนานี้ข้าเป็นคนผูกเอง   บทที่ 14 จัดการคนสกุลไป๋ 2/2

    "ผู้ที่คิดจะก่อกบฏเกรงว่าจะเป็นพวกเจ้าคนสกุลเฉินต่างหากเล่า"น้ำเสียงอันทรงอำนาจดังขึ้นมาจากทางหน้าประตู ร่างสูงสง่าในชุดขุนนางสีแดงอร่ามปรายตามองทั้งหมดด้วยสีหน้าเย็นเยียบ ลวดลายเมฆมงคลบนชุดปักด้วยด้ายทองคำอย่างสง่างาม ในมือยังถือแส้เหล็กที่ประดับด้วยทองคำอันหรูหรา เพียงแค่เขาก้าวเข้ามาก็ทำให้ผู้คนตกตะลึงจนพูดคำใดไม่ออก บรรยากาศรอบตัวเขาให้ความรู้สึกสูงสง่าและกดดันเป็นอย่างมาก"บังอาจ! เห็นท่านมู่กั๋วกงแล้วยังไม่คุกเข่าอีก"อวี่ในชุดผ้าไหมเนื้อดีสีดำตวาดเสียงดังก้อง เมื่อนั้นทุกคนจึงได้ล่วงรู้ฐานะที่แท้จริงของโม่เซวียน แท้จริงแล้วตัวตนของเขาก็ยิ่งใหญ่มากถึงเพียงนี้เชียวท่านมู่กั๋วกงผู้เป็นพระญาติฝั่งพระมารดาเพียงคนเดียวของฮ่องเต้น้อย มารดาของเขาคือน้องสาวของไทเฮา ทั้งเขายังเป็นไท่ฝูผู้คอยให้คำชี้แนะแด่ฮ่องเต้น้อยที่พระชนมายุเพียง 13 พรรษาเท่านั้น เขาคือผู้ที่ควบรวมอำนาจให้กับฮ่องเต้น้อย เป็นผู้ที่ฮ่องเต้และไทเฮาให้ความไว้วางใจมากที่สุด"ทะ ท่านมู่กั๋วกงอย่างนั้นหรือ ปะ เป็นไปไม่ได้"เฉินฟู่มองดูโม่เซวียนด้วยความตกตะลึงจนแทบสิ้นสติ เขาส่ายหน้าไปมาด้วยมิอาจยอมรับความจริงข้อนี้ได้ พ่อค

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status