Home / รักโบราณ / ด้ายแดงวาสนานี้ข้าเป็นคนผูกเอง / บทที่ 2 อยากเป็นสามีของข้าหรือไม่ 1/2

Share

บทที่ 2 อยากเป็นสามีของข้าหรือไม่ 1/2

last update publish date: 2026-06-30 04:38:03

บทที่ 2

อยากเป็นสามีของข้าหรือไม่

ทั้งสองเดินตามบุรุษจนกระทั่งมาถึงโรงสุราที่อยู่ข้างหน้า ชายผู้นั้นกำลังจะเดินเข้าไปทำให้ไป๋มู่เหยาชะงักไปชั่วครู่ และก่อนที่นางจะรีบสาวเท้าไล่ตามบุรุษผู้นั้นเข้าไปยังโรงสุรา กลับได้ยินเสียงร้องลั่นด้วยความตื่นตระหนกของไป๋หย่าหลินทางด้านหลัง

"กรี๊ดดด พี่หญิง! โจรขโมยถุงเงินข้าไปแล้วเจ้าค่ะ"

ไป๋หย่าหลินถูกผลักจนล้มกระเด็น โจรผู้นั้นหันมาแสยะยิ้มก่อนจะวิ่งผ่านหน้าไป๋มู่เหยาไป หญิงสาวรีบเข้ามาช่วยประคองน้องสาวพร้อมกับสั่งให้จื่อรั่วดูแลให้ดี

"รอข้าอยู่ที่นี่"

"คุณหนูระวังตัวด้วยนะเจ้าคะ" จื่อรั่วรีบเข้ามาดูอาการคุณหนูรอง

ใบหน้างามที่เคยอารมณ์ดีพลันบูดบึ้งด้วยความไม่พอใจ แค่เป็นโจรก็น่ารังเกียจมากพอแล้ว แต่นี่ยังกล้ามาทำร้ายให้น้องสาวของนางจนได้รับบาดเจ็บอีก อย่าหวังว่านางจะปล่อยไปเลย ทันใดนั้นร่างบอบบางของไป๋มู่เหยาก็คว้าฟืนข้างเตาจากร้านน้ำเต้าหู้ ก่อนจะรีบวิ่งด้วยฝีเท้าเต็มกำลังไปยังโจรผู้นั้นทันที

"เจ้าโจรชั่ว! หากข้าจับเจ้าได้อย่าหวังว่าจะมีชีวิตรอดออกมาทำชั่วกับใครอีกเลย"

น้ำเสียงกังวานหวานดังไปทั่วถนนจนผู้คนหันมามองด้วยความสนใจ บุรุษที่กำลังเดินเข้าไปยังโรงสุราก็หยุดชะงักลงไปด้วย และโดยที่ไม่มีผู้ใดคาดคิดเขากลับขว้างถังหูลู่ที่เพิ่งทานไปแค่สองลูกไปทางโจรอย่างรวดเร็ว ไม้ปลายแหลมปักเข้าที่ข้อพับของเจ้าโจรผู้นั้นอย่างแรง ส่งผลให้ขาข้างนั้นพับลงอย่างกะทันหันทำให้เขาล้มกองอยู่กับพื้น มิอาจลุกวิ่งหนีได้อีกต่อไป

"โอ๊ย ๆ ใครทำร้ายข้า"

เจ้าโจรร้องโอดครวญด้วยความเจ็บ เขาได้แต่กุมไม้อันนั้นไม่กล้าดึงออกมาด้วยความปวด เลือดสีแดงสดค่อย ๆ ไหลออกมาจากบาดแผล

"ฮึ ๆ เดรัจฉานเช่นเจ้าสมควรถูกลงโทษแล้ว"

ไป๋มู่เหยาวิ่งมาถึงโจรผู้นั้นด้วยสีหน้าเหี้ยมเกรียม นางง้างท่อนฟืนในมือสุดปลายแขน ก่อนจะลงมือทุบตีโจรผู้นั้นอย่างไม่ออมแรง ท่ามกลางสายตาของชาวบ้านที่มองดูด้วยความไม่แปลกใจนัก นี่มิใช่ครั้งแรกที่คุณหนูใหญ่สกุลไป๋ลงมือทุบตีผู้คนกลางถนน ก็ใครใช้ให้โจรผู้นี้หาเรื่องคุณหนูใหญ่ไป๋เล่า

ตุ๊บ ตุ๊บ ตุ๊บ

"โอ๊ย ๆ ข้าเจ็บแล้ว ไม่กล้าแล้ว โอ๊ยยย อภัยให้ข้าด้วย"

เจ้าโจรผู้เคราะห์ร้ายเอามือปัดป้องท่อนฟืนเป็นพัลวัน เขาทั้งเจ็บและอับอายยิ่งนัก หากมิใช่เพราะสิ้นไร้หนทางจะคิดชั่วมาเป็นขโมยหรือ

"คุณหนูท่านนี้ หากทุบตีเขามากไปจะตายเอาได้นะ มิสู้ส่งให้ทางการจัดการดีหรือไม่"

น้ำเสียงทุ้มเข้มดังขึ้นจากด้านหลังของไป๋มู่เหยา เมื่อครู่นี้นางโมโหมากเกินจึงมิได้มองว่าบุรุษที่นางหมายมั่นอยากจะได้มาเป็นสามียืนอยู่ตรงนี้ด้วย ไป๋มู่เหยารีบโยนท่อนฟืนทิ้งทันทีก่อนจะยิ้มแหย ๆ ไปให้กับเขา

"อะ เอ่อ... ข้าโมโหที่เจ้าโจรชั่วทำให้น้องสาวของข้าบาดเจ็บมากไปหน่อย อันที่จริงข้ามิใช่สตรีที่ชอบใช้ความรุนแรงเลยนะเจ้าคะ ขอคุณชายอย่าได้เข้าใจข้าผิดไปเลย"

เขาเลิกคิ้วขึ้นด้วยความฉงนเล็กน้อย ก่อนจะเข้าใจเมื่อสังเกตการแต่งกายและใบหน้าอันงดงามหมดจดของสตรีตรงหน้า นางคงเป็นสตรีในห้องหอที่ยังไม่ออกเรือนสินะ หากมีข่าวลือว่านางชอบใช้ความรุนแรงเกรงว่าว่าที่สามีของนางจะไม่ชมชอบเอาได้

"ข้าเข้าใจแล้ว คุณหนูทำลงไปเพราะระบายโทสะและลงโทษโจรผู้นั้นเท่านั้นเอง คุณหนูไม่ต้องคิดมากไปหรอก คนดีที่ปกป้องตัวเองและผู้อื่นย่อมมิอาจถูกรังแกโดยง่าย หากมีผู้ใดว่าร้ายคุณหนูข้าจะเป็นพยานให้เอง"

ไป๋มู่เหยามองบุรุษที่เอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจังด้วยความปลาบปลื้มใจ เขาช่างเป็นบุรุษที่ใส่ใจชื่อเสียงของสตรียิ่งนัก ทั้งยังเป็นบุรุษที่กล้าหาญไม่หวาดหวั่นคำนินทาของผู้อื่น และไม้ถังหูลู่ที่ปักตรงข้อพับของโจรผู้นี้คงเป็นฝีมือของคุณชายผู้นี้สินะ

ทั้งหล่อเหลางดงาม มีจิตใจดี และยังเก่งกาจกล้าหาญ ช่างเป็นผู้ที่เหมาะสมจะเป็นสามีของนางจริง ๆ

"ช่างเป็นคนจิตใจดียิ่งนัก เช่นนั้นแล้ว... คุณชายท่านนี้ ท่านสนใจอยากจะเป็นสามีของข้าหรือไม่เจ้าคะ"

"อะไรนะ!?" เหมือนเขาจะฟังผิดไปหรือไม่

"เอ่อ... ข้าพูดผิดไปเจ้าค่ะ ขอคุณชายอย่าได้ถือสา เมื่อครู่นี้ท่านเองก็ช่วยจับโจรด้วย ข้าขอขอบคุณชายมากนะเจ้าคะ หากไม่เป็นการขอที่มากเกินไปนัก ข้ากับน้องสาวขอเลี้ยงอาหารคุณชายสักมื้อได้หรือไม่ ถัดออกไปมีโรงเตี๊ยมหวังอยู่ด้านหน้า ที่นั่นอาหารขึ้นชื่อที่สุดของเมืองฉางชิงเลยเจ้าค่ะ"

ไป๋มู่เหยาอยากจะกัดลิ้นตัวเองนัก นางไม่น่าแพ้เสียงในหัวของตัวเองเลย หากเหยื่อรู้ตัวประเดี๋ยวก็เสียเรื่องหรอก

"ข้าคิดว่า..." เขาตั้งใจจะปฏิเสธ รู้สึกได้ว่าสตรีผู้นี้ไม่น่าเข้าใกล้นัก

"หากไม่ให้พวกข้าตอบแทนคุณชายเลย ข้าคงจะรู้สึกไม่สบายใจเป็นแน่เจ้าค่ะ บิดามารดาของข้าสอนว่าเป็นคนต้องรู้จักบุญคุณคนนะเจ้าคะ ขอคุณชายอย่าได้คิดมากเลยเจ้าค่ะ"

"อ่า... เช่นนั้นรบกวนคุณหนูแล้ว"

เขาจนใจที่มิอาจปฏิเสธนางได้ เลยต้องปล่อยเลยตามเลย แค่ทานข้าวมื้อเดียวคงไม่มีอะไรหรอก...

จื่อรั่วและไป๋หย่าหลินเดินเข้ามาหาไป๋มู่เหยาพอดี ส่วนโจรผู้นั้นถูกทหารของทางการที่เดินลาดตระเวนลากตัวไปขังคุกแล้ว ถุงเงินที่มีเงินกว่าห้าตำลึงทองของไป๋หย่าหลินถูกคืนให้กับเจ้าของอย่างไม่มีตกหล่น เมื่อไม่มีอะไรพวกเขาจึงได้เดินทางไปยังโรงเตี๊ยมหวัง บ่าวชายที่ติดตามมาด้วยหนึ่งคนถูกใช้ให้ไปแจ้งข่าวกับฮูหยินรอง หลังจากพวกนางทานอาหารเสร็จแล้วจะตรงกลับจวนทันที

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • ด้ายแดงวาสนานี้ข้าเป็นคนผูกเอง   ตอนพิเศษ 2 สามีเอาอกเอาใจ

    ตอนพิเศษ 2สามีเอาอกเอาใจไป๋มู่เหยาปรับตัวเข้ากับวงสังคมชั้นสูงได้อย่างรวดเร็ว อนึ่งเพราะนางมีไทเฮาและฮูหยินของฝ่ายไทเฮาและฮ่องเต้คอยให้การสนับสนุน กอปรกับความมีไหวพริบและรู้จักมองสถานการณ์ว่าควรอ่อนน้อมหรือแข็งข้อ ทำให้เวลานี้ตัวนางเองได้กลายเป็นสตรีที่มีอิทธิพลในชนชั้นสูงมิน้อยเลย วันนี้เองนางก็ได้รับเชิญให้ไปดื่มชาชมดอกโบตั๋นที่จวนของอัครเสนาบดีฝ่ายซ้าย"วันนี้มู่ฮูหยินก็แต่งกายได้งดงามมากเลย มิทราบว่าอาภรณ์นี้ตัดที่ร้านใดหรือ" ฮูหยินของขุนนางขั้นสามเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงกระตือรือร้น"จางฮูหยินเอ่ยชมเกินไปแล้ว อาภรณ์นี้เป็นท่านกั๋วกงที่สั่งตัดที่ร้านอาภรณ์นภาจันทร์ ข้าเองก็ไม่รู้ว่าผ้าที่ใช้เป็นไหมของอะไร""ขอให้ข้าจับดูได้หรือไม่" ลั่วฮูหยินผู้มีความรู้เรื่องผ้าไหมเอ่ยถามด้วยความสนใจ ตั้งแต่เห็นไป๋มู่เหยาเดินเข้ามานางก็จดจ้องไม่วางตาแล้ว ไม่รู้ว่าจะใช่ผ้าไหมที่นางคิดในใจหรือไม่"ย่อมได้อยู่แล้ว"ไป๋มู่เหยายื่นแขนให้กับฮูหยินของท่านรองเสนาบดีกรมตุลาการ ทันทีที่อีกฝ่ายสัมผัสเนื้อผ้าของนางก็ดวงตาลุกวาวด้วยความตื่นเต้น "นี่คือผ้าไหมน้ำค้างแข็งแห่งแดนเหนือไม่ผิดแน่ ผ้าไหมที่ทั้งเรียบลื่

  • ด้ายแดงวาสนานี้ข้าเป็นคนผูกเอง   ตอนพิเศษ 1 ออดอ้อนภรรยา

    ตอนพิเศษ 1ออดอ้อนภรรยา"ท่านพี่ ข้าจั๊กจี้นะเจ้าคะ หยุดได้แล้วเจ้าค่ะ"ไป๋มู่เหยาพยายามหลบจมูกโด่งที่ซุกไซ้ซอกคอขาวของนางไม่หยุด ทว่าไม่ว่านางจะพยายามเบือนหน้าหนีเพียงใด แต่ก็มิอาจรอดพ้นริมฝีปากอุ่นร้อนของเขาไปได้เลย ทั้งยังถูกเขาจับคางของนางให้หันกลับมามองเขาเสียด้วย ก่อนที่ริมฝีปากร้อนจะฉกวูบลงมาที่เรียวปากนุ่มของตน ดูดเม้มไปมาก่อให้เกิดความรู้สึกปั่นป่วนในท้องน้อย"อือ... ยังหวานมิเปลี่ยนไปเลยนะน้องหญิง เมื่อไหร่เจ้าจะทำงานเสร็จเสียทีเล่า พี่รอเจ้ามานานกว่าครึ่งชั่วยามแล้ว" ใบหน้าอันหล่อเหลาผละออกมาเล็กน้อย ดวงตาคู่คมทอดมองสตรีที่นั่งอยู่บนตักอย่างแสนรัก จมูกโด่งพลันกดฟอดลงไปที่แก้มนุ่มนิ่มหลายที"ข้าขอเวลาอีกแค่หนึ่งถ้วยชานะเจ้าคะ ขอจัดการบัญชีตรงนี้ชั่วครู่หนึ่งก็เสร็จแล้วเจ้าค่ะ""เฮ้อ... ตัวข้านั้นสำคัญน้อยกว่าบัญชีพวกนี้ใช่หรือไม่"ไป๋มู่เหยากับท่าทางแสนงอนของสามี นางวางพู่กันในมือลงแล้วหันไปจุ๊บแก้มสากของสามีแผ่วเบา "ท่านพี่ของข้าย่อมต้องสำคัญที่สุดอยู่แล้วเจ้าค่ะ ที่ข้าเร่งทำงานให้เสร็จโดยไวก็เพราะอยากจะใช้เวลาอยู่กับท่านพี่นาน ๆ นี่เจ้าคะ""เช่นนั้นก็ได้ งั้นพี่ไปรอที่ห้

  • ด้ายแดงวาสนานี้ข้าเป็นคนผูกเอง   บทที่ 16 งานแต่งงานอันชื่นมื่น (ตอนจบ)

    บทที่ 16งานแต่งงานอันชื่นมื่นหนึ่งเดือนผ่านไปเมืองฉางชิงได้กลับคืนสู่ความสงบสุขอีกครั้ง หลังจากการสอบจอหงวนในเมืองหลวงได้ผ่านพ้นไปแล้ว ฮ่องเต้ได้ทรงแต่งตั้งทั่นฮวาคนใหม่ให้มาดำรงตำแหน่งเจ้าเมืองแห่งเมืองฉางชิง และผู้นั้นก็ไม่ใช่ใครอื่นแต่เป็นไป๋อวี้หยุน บุตรชายคนโตของสกุลไป๋นั่นเองคนสกุลไป๋ได้กลายเป็นสกุลที่มีอำนาจมากที่สุดในเมืองทันที ทว่าคนสกุลไป๋กลับประพฤติตัวอย่างเช่นที่เคยเป็นมา นั่นยิ่งทำให้ชาวเมืองรักและเทิดทูนคนสกุลไป๋มากขึ้นไปอีก ยิ่งเจ้าเมืองคนใหม่ทั้งหล่อเหลาและชาญฉลาดมากถึงเพียงนี้ด้วยแล้ว นับว่าเป็นโชควาสนาของคนเมืองฉางชิงโดยแท้ในวันที่อากาศแจ่มใสเหมาะแก่การเก็บผลลิ้นจี่ลูกสีแดงสวย สวนลิ้นจี่ของสกุลไป๋เต็มไปด้วยคนงานที่เวลานี้กำลังวุ่นวายกับการเริ่มเก็บผลลิ้นจี่ในสวน ไป๋มู่เหยาต้องมาควบคุมงานด้วยตนเองเพื่อไม่ให้มีอะไรผิดพลาด ผลลิ้นจี่ที่เก็บแล้วจะถูกส่งไปยังลานกว้างเพื่อคัดแยกต่อไป ผลลูกใหญ่สวยจะถูกนำไปขาย ส่วนผลเล็กจะถูกเก็บไปทำสุราลิ้นจี่"คุณหนูเจ้าคะ นายท่านให้มาตามคุณหนูกลับจวนเจ้าค่ะ""มีเรื่องอะไรหรือไม่""บ่าวเองก็ไม่ทราบเช่นกันเจ้าค่ะ เพียงแต่เห็นรถม้าหลายคั

  • ด้ายแดงวาสนานี้ข้าเป็นคนผูกเอง   บทที่ 15 สามีภรรยารวมใจเป็นหนึ่ง 2/2

    "ท่านพ่อ ฮือ ๆ ทำร้ายคนดีแล้ว เป็นพวกเจ้าที่ทำร้ายพี่ชายข้าและท่านพ่อ"เฉินหยู่ถงที่ถูกพาตัวเข้ามายังศาลกรีดร้องด้วยความไม่พอใจ ขณะที่เฉินฮูหยินนั่งตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว แม้นางจะไม่ใช่สตรีที่ฉลาดมากนัก แต่ก็มองออกว่าบัดนี้พวกนางสกุลเฉินถึงคราวซวยแล้วปัง!"ข้าเตือนเจ้าแล้วนะเฉินฟู่ว่าถ้ายังพ่นคำหยาบคายจะต้องเจอกับอะไร"โม่เซวียนพยักหน้าให้กับอวี่ที่ยืนรออยู่ก่อนแล้ว ร่างสูงใหญ่เดินเข้ามาพร้อมกับถือดาบเข้ามาใกล้ เฉินฟู่ตกใจกลัวจนแทบสิ้นสติ"ขะ ข้าน้อยผิดไปแล้วขอรับ ข้าน้อยเพียงแค่โกรธที่นางกลับขาวเป็นดำก็เท่านั้นเอง ท่านมู่กั๋วกงโปรดอภัยให้ข้าน้อยด้วยขอรับ ข้าน้อยจะไม่พูดแล้ว""ข้าจะยังไม่ตัดลิ้นเจ้าหรอกเฉินฟู่ เพียงแต่ว่าเจ้าสมควรได้รับคำเตือนที่ขึ้นใจ"ฉึก!"โอ๊ยยยย"ใบหูข้างซ้ายของเฉินฟู่ถูกตัดกระเด็นตกลงพื้นข้างตัวของเขา เลือดสีแดงเข้มพลันไหลกระฉูดออกมาราวกับม่านน้ำไหล เฉินฟู่ทั้งตกใจและหวาดกลัวจนตัวสั่น เขาทำได้แค่กุมหูที่เลือดไหลไม่หยุดของตน"เอาล่ะ ในเมื่อเจ้าเงียบเสียงแล้วเช่นนั้นข้าจะมาตัดสินเรื่องนี้เสียที พาตัวเฉินเย่เซียว เฉินหยู่ถงมาด้านหน้านี้""ขอรับ"คนของศาลว่าการ

  • ด้ายแดงวาสนานี้ข้าเป็นคนผูกเอง   บทที่ 15 สามีภรรยารวมใจเป็นหนึ่ง 1/2

    บทที่ 15สามีภรรยารวมใจเป็นหนึ่งสามวันถัดมาหน้าจวนที่ว่าการอำเภอเนืองแน่นไปด้วยผู้คนมากมายที่มารอชมเรื่องสนุก ภาพที่เฉินฟู่ถูกลากตัวกลายเป็นเรื่องขบขันของคนทั้งเมือง มีผู้คนไม่น้อยที่ออกมาด่าทอและขว้างปาสิ่งของใส่ร่างของอดีตเจ้าเมืองผู้โลภมาก เพราะที่ผ่านมาเขาปกครองเมืองฉางชิงไม่ดีนัก เอื้ออำนวยต่อพวกพ้องและรังแกผู้ที่อ่อนแอกว่าอย่างหน้าไม่อาย ที่ผ่านมาพวกเขาต้องเจ็บช้ำกับการปกครองเมืองของเฉินฟู่มามากมายนัก ในที่สุดก็มีวันที่พวกเขาจะได้รับอิสระจากการถูกกดขี่ข่มเหงแล้ว"เปิดศาล!"ทันทีที่สิ้นเสียงของเจ้าหน้าที่ศาลว่าการ เหล่าชาวเมืองก็เงียบเสียงลงในฉับพลัน ร่างสูงสง่าของโม่เซวียนในชุดขุนนางสีแดงเลือดนกก้าวไปนั่งยังตำแหน่งสูงสุด เขากวาดตามองทุกผู้คนก่อนจะหยุดสายตาไปยังที่ไป๋มู่เหยาที่มาในฐานะผู้ร้องทุกข์ มุมปากหยักพลันปรากฏรอยยิ้มบาง ๆ เมื่อนึกถึงค่ำคืนอันร้อนแรงที่ผ่านมา"นำตัวนักโทษเฉินฟู่เข้ามาได้""ขอรับ"ชั่วอึดใจร่างอันทรุดโทรมที่แทบจดจำไม่ได้ก็เดินเข้ามายังกลางลาน มือและเท้าของเขาถูกพันธนาการด้วยโซ่เหล็กอันหนักอึ้ง ผมเผ้ายุ่งเหยิงกระเซอะกระเซิง ทั้งยังมีกลิ่นเหม็นเน่าลอยคลุ้งมา

  • ด้ายแดงวาสนานี้ข้าเป็นคนผูกเอง   บทที่ 14 จัดการคนสกุลไป๋ 2/2

    "ผู้ที่คิดจะก่อกบฏเกรงว่าจะเป็นพวกเจ้าคนสกุลเฉินต่างหากเล่า"น้ำเสียงอันทรงอำนาจดังขึ้นมาจากทางหน้าประตู ร่างสูงสง่าในชุดขุนนางสีแดงอร่ามปรายตามองทั้งหมดด้วยสีหน้าเย็นเยียบ ลวดลายเมฆมงคลบนชุดปักด้วยด้ายทองคำอย่างสง่างาม ในมือยังถือแส้เหล็กที่ประดับด้วยทองคำอันหรูหรา เพียงแค่เขาก้าวเข้ามาก็ทำให้ผู้คนตกตะลึงจนพูดคำใดไม่ออก บรรยากาศรอบตัวเขาให้ความรู้สึกสูงสง่าและกดดันเป็นอย่างมาก"บังอาจ! เห็นท่านมู่กั๋วกงแล้วยังไม่คุกเข่าอีก"อวี่ในชุดผ้าไหมเนื้อดีสีดำตวาดเสียงดังก้อง เมื่อนั้นทุกคนจึงได้ล่วงรู้ฐานะที่แท้จริงของโม่เซวียน แท้จริงแล้วตัวตนของเขาก็ยิ่งใหญ่มากถึงเพียงนี้เชียวท่านมู่กั๋วกงผู้เป็นพระญาติฝั่งพระมารดาเพียงคนเดียวของฮ่องเต้น้อย มารดาของเขาคือน้องสาวของไทเฮา ทั้งเขายังเป็นไท่ฝูผู้คอยให้คำชี้แนะแด่ฮ่องเต้น้อยที่พระชนมายุเพียง 13 พรรษาเท่านั้น เขาคือผู้ที่ควบรวมอำนาจให้กับฮ่องเต้น้อย เป็นผู้ที่ฮ่องเต้และไทเฮาให้ความไว้วางใจมากที่สุด"ทะ ท่านมู่กั๋วกงอย่างนั้นหรือ ปะ เป็นไปไม่ได้"เฉินฟู่มองดูโม่เซวียนด้วยความตกตะลึงจนแทบสิ้นสติ เขาส่ายหน้าไปมาด้วยมิอาจยอมรับความจริงข้อนี้ได้ พ่อค

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status