บทที่ 5 ยิ่งเจ็บช้ำ 05

ด้านคนที่กอดเอวคอดของเธออยู่นั้นยังไม่ลืมตาแต่ขยับตัวเล็กน้อย ทำให้กีรกานรู้ว่าไม่ได้นอนอยู่คนเดียวและทุกเรื่องราวที่เกิดขึ้นไม่นานก็แล่นเข้ามาทำให้ดวงตาคู่นี้ช้ำร้าว เพราะการกระทำและคำพูดของคนที่ได้ชื่อว่าเป็นสามีไม่ต่างจากอาวุธร้ายหลายชนิดที่พุ่งเข้ามาทิ่มแทงหัวใจ

                เขาคงเห็นว่าเธอเป็นเพียงนางบำเรอบำบัดความใคร่เท่านั้น และทุกอย่างที่เขาทำ เธอก็คิดว่ามันไม่ใช่ความหึงหวงที่มีต่อเธอกับอัครัฐ แต่เขาคงอยากจะแก้แค้นและไม่อยากให้เธอได้พบกับความสุข ถึงคิดจะกักขังกันไว้แบบนี้ต่อไป

                กีรกานกัดปากบวมช้ำไว้แน่นเนื่องจากพยายามกลั้นเสียงสะอื้น ยิ่งเมื่อพลิกตัวไปมองใบหน้าของคนข้างกาย หล่อนก็ยิ่งต้องยกมือขึ้นมาปิดปาก เพราะความเจ็บปวดมันกระหน่ำเข้ามาทักทายทุกนาที             

                ทำไมภามถึงทั้งใจร้ายและเลือดเย็นได้ถึงขนาดนี้ หล่อนเคยคิดว่าจะสู้ความเย็นชาของเขาด้วยความรักและความหวังดีที่มีให้ไม่เคยเปลี่ยน แต่ในเวลานี้เธอก็รู้ว่าเขาไม่เคยเปิดรับมัน              

                แถมยังทวีคูณความเย็นชามากกว่าเก่า ขนาดตอนที่เธอเสียลูกไป ยังไม่เคยได้รับอ้อมกอดอบอุ่นจากเขาสักครั้ง แล้วน้ำตาเม็ดโป้งก็ไหลลงมาเพียงไร้เสียงสะอื้น

                กีรกานขยับตัวเพื่อที่จะลงจากเตียงและยกมือเขาออกจากตัวให้เบาที่สุด เธอจะไม่อยู่ให้มันช้ำใจอีก หญิงสาวก้าวไปคว้าเสื้อผ้าที่เขาปลดออกจากตัวขึ้นมาสวมใส่มือไม้สั่น น้ำตาเม็ดโตก็ยังพรั่งพรูออกมาไม่หยุด

                สายตาสอดส่ายมองหาสิ่งที่จะช่วยพาออกไปจากที่แห่งนี้ได้ นั่นก็คือโทรศัพท์มือถือของเขา แต่ก็ไม่เห็นแม้จะไปค้นในกางเกงของชายหนุ่มแต่ก็ไม่พบ     

                 หญิงสาวจึงเปลี่ยนความคิดมองหากุญแจรถแทน กลับไม่พบมันเช่นกัน เธอไม่รู้ว่าเขาโยนมันไปที่ส่วนใดของห้อง มองและค้นหาเกือบห้านาทีแล้วแต่ก็ยังไม่พบ

                หญิงสาวไม่อาจจะค้นหามันอีกต่อได้ เพราะกลัวว่าร่างสูงจะตื่นและเขาก็อาจจะกักขังเธอไว้ต่อไปอีก ในตอนนี้เธออยากกลับไปหาลูก เพราะลูกคือแรงใจที่ดีที่สุดในตอนนี้

                เท้าเล็กก้าวขยับออกจากห้องและตรงออกจากบ้าน เธอฉกฉวยเงินในกระเป๋าของภามมาจำนวนหนึ่งเพื่อเป็นค่าโดยสาร ทว่าเพียงออกมายังหน้าบ้าน กีรกานก็มีความหวั่นวิตกเพราะท้องฟ้ากำลังแปรปรวนมันมืดครึ้มโดยกลัวว่าเม็ดฝนจะโปรยปรายลงมาเสียก่อนที่เธอจะหารถได้สำเร็จ

                เพียงขยับเท้าก้าวออกมาจากบ้านได้ไม่ถึงยี่สิบก้าวเท่านั้น มันก็ตกลงมาจริง ๆ และตกลงมาอย่างหนัก เนื้อตัวของหญิงสาวเปียกปอนไปหมด แถมลมก็พัดกรรโชกแรงจนต้นไม้ยังไหวเอน         

                กีรกานแทบจะขยับเท้าไปต่อไม่ได้เพราะแรงลม แต่เจ้าหล่อนยังคงพยายามเดินและต้องยกมือขึ้นมากอดกายตัวเองต่อสู้กับความหนาว พร้อมกับหยาดน้ำตาที่ยังไหล

                เท้าคู่นี้ยังคงพยายามก้าวต่อไป แต่ในที่สุดกีรกานก็ล้มคะมำไปกับพื้นเพราะไม่สามารถต้านแรงลมได้ แถมทรายก็ปลิวมาเข้าตาจนหญิงสาวปวดและแสบระคาย

                ฝนที่กระหน่ำตกลงมาราวกับพายุเข้ายังไม่มีทีท่าจะเบาลง กีรกานมองหาที่หลบฝน ที่รู้ ๆ คือไม่มีทางเดินกลับไปเส้นทางเดิมแน่ หล่อนจะไม่หวนคืนไปหาคนใจดำ  

                และก็เห็นต้นไม้ใหญ่ซึ่งมีกิ่งก้านสาขาพลางคิดว่าในตอนนี้มันคงจะเป็นที่หลบฝนที่ดีที่สุดสำหรับเธอ จะให้เดินต่อไปเพื่อไปหาบ้านหลังอื่นแล้วขอหลบฝน เธอคิดว่าคงไม่สามารถทำได้ เพราะคงจะสู้แรงฝนไม่ได้

                ฟากคนที่หลับสนิทเพราะใช้พละกำลังไปมากกับสนามรักก็รู้สึกตัวแล้ว เขาขยับตัวและรู้สึกถึงบางอย่างที่หายไป นั่นคือกลิ่นหอมของคนข้างกาย และแม้จะควานหาแต่ก็ไม่พบ จนต้องเปิดดวงตาขึ้นและก็พบว่าข้างกายของตนเองมีแต่ความว่างเปล่า

                ภามกระเด้งตัวขึ้นจากที่นอนและกวาดสายตามองหา ก่อนจะลงจากเตียงคว้ากางเกงขึ้นมาสวมอย่างลวก ๆ แล้วหาตัวของภรรยา ในห้องนี้ไม่มีแน่ ประตูห้องน้ำก็เปิดกว้างและเขาก็เห็นว่ามันว่างเปล่า

                ชายหนุ่มคว้าเสื้อขึ้นมาสวมและเร่งฝีเท้าตามหา ใจเริ่มเต้นไม่เป็นจังหวะเพราะกลัวเหมือนกันว่ากีรกานจะหนีไป และสุดท้ายความกลัวของเขาก็เป็นจริง ก่อนจะต้องสะดุ้งเพราะเสียงของฟ้าที่พิโรธพร้อมกับปรากฏแสงวาบสีขาว

                สองเท้าเดินย่ำไปเปิดผ้าม่านดูและต้องหัวเสียเพราะเพิ่งจะรู้ว่าฝนตก ชายหนุ่มสบถในใจและโมโหตัวเองที่หลับสนิทจนไม่รู้ว่ากีรกานลงจากเตียงไปตอนไหน และเจ้าหล่อนไปนานแค่ไหนแล้ว

                ความห่วงและร้อนใจเกิดแก่ภาม เขาไม่รอช้าเร่งตามหาหญิงสาว

                อกด้านซ้ายเต้นระส่ำเพราะไม่รู้ว่าป่านนี้กีรกานจะเปียกแค่ไหน แถมตอนนี้ไปอยู่ที่ใดแล้ว เขาลองดูเงินในกระเป๋าก็พบว่ามันหายไป เจ้าหล่อนคงจะใช้มันในการกลับบ้าน และเขาก็ขอให้กีรกานทำสำเร็จ เพราะคงดีกว่าเจ้าหล่อนติดฝนอยู่ที่ใดที่หนึ่ง

                พิรุณยังไม่เลิกเทลงมา แถมบ้านพักก็อยู่ติดกับชายทะเล คลื่นที่สาดซัดเข้าฝั่งยิ่งน่ากลัว ไม่รู้ว่าจิตใจของอีกฝ่ายจะย่ำแย่แค่ไหน

                แม้ฝนจะตกหนัก แต่ภามก็วิ่งออกจากบ้านมาด้วยหัวใจที่ร้อนรุ่ม สองตามองซ้ายมองขวาเพราะต้องเลือกว่าจะไปตามหาทิศทางใดก่อน และชายหนุ่มก็เลือกทางซ้าย โดยภาวนาให้ถูกทาง

                “กั้งอยู่ไหน กั้ง”      

                ตะโกนเรียกเสียงดังลั่นและมองหารอยเท้าของหญิงสาวแต่ลมก็พัดมันไปหมด ขนาดเขาที่ออกมาต่อสู้กับแรงลมและฝนเพียงไม่กี่นาทียังรู้สึกหนาวขนาดนี้ แล้วกีรกานจะเป็นอย่างไร แถมความกลัวยังเด่นขึ้นในหัวใจ           

                เพราะรู้ว่าการกระทำในไม่กี่ชั่วโมงของตัวเองที่ผ่านมานั้นร้ายกาจเพียงใด และเขากลัวว่ามันอาจจะทำให้คนตัวเล็กอ่อนแอจนอาจจะทำเรื่องที่ไม่สมควรได้

                นอกจากจะมองหาตามเส้นทางแล้ว ภามยังมองลงไปในท้องทะเล และภาวนาทุกครั้งไม่ให้มันเป็นจริงกับความคิดที่กำลังทำให้ใจของเขาเริ่มกระวนกระวายจนรู้สึกเจ็บปวดทุกครั้งที่หายใจเข้าออก เขากลัวกีรกานจะคิดสั้น

                สิบนาทีแล้ว แต่ผลของการตามหายังว่างเปล่าและทรมานใจคนตามหาได้ดี ฟากกีรกานในตอนนี้ก็เม้มกลีบปากช้ำแน่น เพราะความหนาวเหน็บกำลังเล่นงาน     

                 และไม่ใช่เป็นเพราะสายฝนเท่านั้นที่ทำให้หล่อนหนาว แต่เป็นการกระทำของเขาด้วยที่ทำให้เหน็บหนาวไปถึงขั้วหัวใจ และภายในนั้นก็มีแต่แผลเหวอะหวะเต็มไปหมด        

                มือยังคงยกขึ้นมากอดตัวเองเอาไว้แน่นและในเวลานี้ก็แทบจะลืมตาไม่ได้เลย เพราะเม็ดทรายที่ถูกพัดมาจะเข้าตา

                กระบอกตาก็ปวดจากการร้องไห้แต่มันคงไม่ปวดเท่าที่อกซ้าย เนื้อตัวของกีรกานสั่นไม่ต่างจากลูกนกที่ตกน้ำ เธอไม่รู้เลยว่าสวรรค์จะเห็นใจเธอบ้างไหม

                เธอขอเพียงให้ฝนหยุดตกเพื่อที่จะเดินต่อไปได้ พร้อมกับไม่เข้าใจว่าทำไมท่านถึงใจร้ายกับเธอนัก ทำไมไม่ให้หนทางหนี หรือว่าเธอยังชดใช้กรรมไม่หมดกัน