Novels by r.mustang

ตอนพิเศษ ภาธรคนดุ ---- “อื้อ..คุณธร” เสียงเล็กหอบกระเส่าแต่ก็พยายามเรียกชื่อคนที่ทำให้หล่อนมีอาการนี้ออกมา แต่ดูท่าภาธรจะไม่ได้สนใจเสียงของเธอแม้สักนิด เพราะนี่คือหนที่สองแล้วที่เธอเรียกเขา ชายหนุ่มเอาแต่ตั้งหน้าตั้งตาขยับสะโพก แถมยังเป็นจังหวะที่เนิบนาบสลับกับดุร้อน “หือ” เขาครางรับแต่ก็ไม่ได้ฟังหรอกว่าคนใต้ร่างกำลังพูดอะไร เพราะสนใจกับสิ่งที่ทำตรงหน้ามากกว่า จนปวริศาโมโหใช้กำปั้นทุบอกแกร่ง แต่ภาธรกลับยิ้มให้ แถมยังยกสะโพกขึ้นสูงแล้วดันเข้าไปสุด ปวริศาเม้มปากแน่น เธอรู้ว่าเขากำลังจงใจกลั่นแกล้ง “หวานบอกว่าหยุดได้แล้ว” หญิงสาวพูดแทบไม่ได้ศัพท์ ศีรษะก็สั่นคลอนไปตามแรงที่ถูกส่งมา ก่อนภาธรจะก้มลงมาซุกที่ลำคอระหง และขยับกายแนบชิดขึ้นกว่าเก่า “อืม” “หยุด” เสียงเล็กสั่งอีกหนน้ำเสียงกระท่อนกระแท่น คนทำก็ส่ายศีรษะและตอบกลับเสียงดังฟังชัด

บทที่ 13 พิสูจน์ใจ06 ถ้อยคำของหญิงสาวทำให้ภาธรนิ่งแล้วค่อย ๆ ยิ้มออกมา พร้อมกับดึงร่างเล็กเข้ามาใกล้ ดวงตาคมเป็นประกาย เพราะมันตีความได้ว่าเขากำลังได้รับโอกาส “จริงหรือ หวานให้โอกาสฉันหรือ” “โอกาสของหวานไม่ได้ให้ใครง่าย ๆ” ทิฐิที่มีเธอขอวางมันลง เพราะรู้แล้วว่ามีมันก็ไม่ได้ทำให้มีความสุขเลย และเมื่อเขารู้ว่าตัวเองผิดและเลือกที่จะปรับปรุง เธอก็จะยื่นโอกาสให้กับเขา ขอเพียงเขาไม่ทำลายมันพังอีกครั้งก็พอ ที่สำคัญความตายและการพลัดพรากมันน่ากลัว โดยที่เราไม่รู้เลยว่ามันจะเกิดขึ้นเมื่อไหร่ เพราะฉะนั้นเธอจะไม่ปล่อยให้เวลาเสียไปโดยไม่ได้ทำในสิ่งที่มีความสุข “ฉันรู้ แล้วจะไม่ทำลายโอกาสนี้อีกแน่ ฉันสัญญา สัญญาครับหวาน” ชายหนุ่มยังพร่ำขอบคุณรวมถึงบอกรักอีกหลายหน “จบเรื่องนี้ ฉันขอนอนกอดหวานนะ” “ค่ะ” เพราะเธอก็อยากกอดเขาให้แน่นกว่านี้เช่นกัน ทางด้านสรวิศพอรู้เรื่องก็ตกใ

แต่สุดท้ายเขาก็ต้องตัดสินใจแย่งมีด จนในที่สุดก็ต้องยอมเจ็บตัวด้วยการคว้ามีดด้วยมือเปล่า ทำให้ถูกบาด เลือดสีแดงฉานไหลทะลักด้วยความคนร้ายตัวใหญ่กว่าจึงมีพลังมาก ทำให้การยื้อแย่งอาวุธในครั้งนี้ ภาธรมีแววแพ้ปวริศาสูดลมหายใจและลุกขึ้นได้ หญิงสาวพยายามที่จะก้าวเดิน แต่หล่อนไม่ได้หนี ปวริศาไปคว้าก้อนหินขึ้นมาหมายจะเอาไปตีหัวคนร้ายที่กำลังยื้อยุดอาวุธกับภาธรด้านคนร้ายกำลังให้ความสนใจกับศัตรูตรงหน้าเท่านั้น ทำให้ละสายตาไปจากหญิงสาว ปวริศาก้าวไปด้วยความรวดเร็วและฟาดก้อนหินใส่ศีรษะคนร้ายแต่ก้อนหินอาจจะเล็กไป และความเจ็บทำให้เธอใช้แรงได้ไม่มาก คนร้ายจึงเพียงร้องลั่น ไม่ได้หมดสติ ก่อนจะหันมามองปวริศาตาวาวอย่างต้องการจะฆ่า“หวาน ฉันบอกให้หนีไป” ภาธรต้องตะคอกบอกและยังยื้อกับคนร้ายไว้ เพื่อให้มันไม่สามารถไปทำร้ายปวริศาได้ แต่ไหงเจ้าหล่อนกลับเอาตัวมาเสี่ยง ที่สำคัญเขาก็ใกล้จะทนไม่ไหวแล้ว“หวานไม่ทิ้งคุณ”“ไม่ต้องมาห่วงฉัน ไปซะ ไปสิ บอกให้ไปไง”ส่วนปวริศาพอรู้ว่าแผนที่ตีหัวไม่สำเร็จ คราวนี้เจ้าหล่อนจึงตะโกนร้องขอความช่วยเหลือ ซึ่งทำให้คนร้าย

วันรุ่งขึ้น วันนี้หญิงสาวเลือกที่จะออกจากบ้านมาตั้งแต่เช้า เพราะวันนี้คือวันเสาร์ ซึ่งภาธรจะมาอยู่กับบิดาทั้งวัน เธอจึงหนีมาเพื่อออกไปไกล ๆ ให้ใจห่างแต่ดูเหมือนว่าใจจะไม่ได้ห่างตามที่คิด เพราะตอนนี้เธอก็ยังคิดถึงเขา พร้อมกับไม่เข้าใจว่าทำไมถึงตัดภาธรออกไปไม่ได้เสียที ต่อให้คิดว่าที่ผ่านมาเขาทั้งร้ายและเย็นชา แต่หัวใจดวงนี้มันกลับยังไปรักเขาอยู่ได้หนักไปกันใหญ่ยามคิดถึงที่สิ่งที่เขาทำเพื่อขอคืนดี ทั้งใจและความรู้สึกมันอ่อนยวบอย่างง่ายดายมันตอกย้ำได้ดีว่าทุกคำที่พูดกับภาธรไป หล่อนโกหกทั้งเพ ปวริศาแค่นยิ้มสมเพชตัวเองเวลานี้เกือบจะหนึ่งทุ่มตรง หล่อนยังนั่งอยู่ที่สวนสาธารณะใกล้บ้าน โดยรู้ว่ามีใครบางคนเฝ้าดูเธออยู่ตลอด นั่นคือทักษ์ดนัย แต่หล่อนทำเป็นไม่สนใจทว่าปวริศาไม่ทราบว่าไม่ใช่แค่ทักษ์ดนัยเท่านั้นที่จ้องมองอยู่ มีชายคนหนึ่งแอบมองปวริศาอยู่นานแล้ว แถมยังมองด้วยสายตาที่ไม่ปกติ มีความหื่นกระหายอยู่ในนั้นยิ่งเวลาค่ำเท่าไร ก็ยิ่งเงียบสงัดขึ้น ไม่นานความเงียบก็ได้กลืนกินไปทั่วพื้นที่ โดยเหลือเวลาอีกไม่นานสวนสาธารณะจะปิดปวริศาจึงลุกขึ้

“อยากได้อะไรอีกไหมหวาน เดี๋ยวพรุ่งนี้ฉันจะซื้อมาให้” ภาธรถามขณะที่รับรายการซื้อของสดมาจากมือของปวริศาและก็อ่านมันจนครบถ้วนแล้วไม่ต้องแปลกใจว่าทำไมเขาถึงได้รายการพวกนี้มา ทั้งที่เมื่อเช้าถูกปฏิเสธ นั่นก็เพราะบิดายอมพูดให้ ไม่งั้นหญิงสาวตรงหน้าคงไม่ยอมแน่“ถ้าหวานบอกว่า สิ่งที่หวานอยากได้คืออยากให้คุณธรหายไปจากชีวิตหวานแล้วล่ะคะ ทำให้หวานได้ไหม” น้ำเสียงบอกไปจริงจังไม่ต่างจากหน้าตาคนฟังใจวูบไหวและส่ายหน้าฉับไว ความกลัวแล่นจู่โจมหนักขึ้น เพราะน้ำเสียงของปวริศาไม่ได้มีแววล้อเล่นอยู่เลยแถมที่ผ่านมา ปวริศาก็ปฏิเสธความห่วงใยที่เขามีให้ทั้งหมด และรู้ว่าบางครั้งที่ยินยอมให้อยู่ใกล้ ก็เพราะเกรงใจบิดา“ฉันคงทำให้ไม่ได้”“งั้นต่อไปก็ไม่ต้องถามค่ะ ว่าหวานอยากได้อะไร” หญิงสาวบอกพร้อมด้วยสีหน้าที่มีแต่ความว่างเปล่า ยิ่งทำให้ภาธรรู้สึกเหมือนหายใจไม่ออก“หวาน ฉันขอโอกา...” ยังไม่ทันที่ภาธรจะเอ่ยได้จบประโยค ปวริศาก็สวนมาฉับไว เพราะล่วงรู้ว่าชายหนุ่มต้องการพูดสิ่งใด และหล่อนไม่อยากจะได้ยินมัน“หวานยังยืนยัน หวานไม่มีโอกาสให้ ปล่อยมือหวานเถอะค่

“ถ้ายังรักอยู่ ลุงแค่อยากจะให้หวานลองคิดว่าจะให้โอกาสธรได้ไหม ลุงยอมรับการตัดสินใจของหนูเสมอ โดยที่ไม่ต้องเห็นแก่ลุง เพียงแต่ลุงอยากเห็นหวานมีความสุขแบบแท้จริง” ท่านหยุดมอง แล้วก็เห็นว่าดวงตาของปวริศาวูบลง “ที่ลุงเห็นอยู่ทุกวันนี้ มันไม่ใช่ความสุข หวานมีทิฐิ ซึ่งคนที่เจ็บไม่แพ้ธรก็คือหวาน” “หนู...” หญิงสาวพูดไม่ออก เพราะมันคือเรื่องจริงทุกอย่าง “ถ้ายังรักกันก็แสดงมันออกมา อย่าให้เรื่องราวมันลงเอยแบบลุง เพราะลุงไม่สามารถกลับไปแก้ไขอะไรได้อีกแล้ว” บทเรียนของเขามันน่าจะทำให้ปวริศาคิดได้ ถึงลูกชายจะให้อภัยแล้ว แต่ใจก็ไม่ได้มีความสุขแบบร้อยเปอร์เซ็นต์ เพราะสิ่งที่เคยทำในอดีตมันคอยมาย้ำเตือนอยู่เสมอ “เก็บไปคิดนะหนูหวาน” ปวริศาพยักหน้ารับและถอยกลับมายังห้องนอนของตนเอง เช้าวันนี้ปวริศาก็ยังตื่นเวลาเดิม แม้เมื่

“ไจ๋ตอบให้แทนนะคะ สามครั้งค่ะ” สิรินดาว่าตามความจริง แต่งงานกันมาสามปี แต่มีแค่สามครั้งที่เขาพาเธอออกไปทานข้าวนอกบ้าน หนึ่งครั้งคือ ถูกแม่สามีสั่ง อีกครั้งตอนที่จำได้ว่าลืมวันเกิดเธอ อีกครั้งเป็นตอนที่เธอเอ่ยปากร้องขอ ซึ่งเธอก็พยายามเต็มที่แล้วที่จะเข้าใจภาระหน้าที่ของสามี เธอถึงพยายามไม่เรียกร้องสิ่งนี้ เพราะที่จริงแค่ได้กินข้าวกับเขาไม่ว่าจะที่ไหนก็เพียงพอแล้ว “ไจ๋ถึงต้องถามค่ะ” เธอเอาความจริงตีแสกหน้าเขา จะบอกว่าสามีสนใจงานมากกว่าเธอ ก็คงจะถูกส่วนหนึ่ง ดลวัฒน์เงียบไปหลายอึดใจทีเดียว “ไว้ไปถึงเธอก็รู้เอง” ชายหนุ่มบอกเพียงเท่านี้ ก่อนเดินไปดึงข้อมือของสิรินดาเพื่อเร่งให้ขึ้นไปแต่งตัว “ไปแต่งตัวได้แล้ว” ส่วนตัวเขาอยู่ในชุดที่พร้อมจะออกจากบ้านเรียบร้อยแล้ว ในเวลาหกโมงครึ่งทั้งสองคนก็เดินทางออกจากบ้านหลังงาม วันนี้ดลวัฒน์เลือกรถ Porsche Cayenne ลูกรักออกมาใช้งาน ร้านอาหารที่ชายหนุ่มเลือกเป็นร้านอาหารไทยฟิวชันบรรยากาศดีริมแม่น้ำเจ้าพระยา มองเห็นวิวสะพานพระราม 8 สวยงามในยามพระอาทิตย์ตกดิน

ดลวัฒน์ถึงกับต้องขบปากเพื่อครุ่นคิดถึงคำพูดเหล่านี้ซ้ำไปซ้ำมาอยู่เกือบหนึ่งชั่วโมง โดยที่ยังดึงความสนใจกลับมาที่งานวิจัยไม่ได้ เขายกมือขึ้นนวดขมับและท้ายทอย ในหัวยังคงมีคำพูดของพาริยะลอยเข้ามาอย่างต่อเนื่อง “งั้นมึงก็หย่าเถอะ กูบอกตรงๆ กูสงสารน้องไจ๋ เขารักมึงมาก แต่มึงก็เสือกไม่รักเขาเลย” ชายหนุ่มใช้ลิ้นดุนกระพุ้งแก้ม หรือว่าเขาควรจะ... RrrrRrrr แต่ความคิดนี้ก็มีอันต้องหยุดลง เพราะเสียงเรียกเข้าจากโทรศัพท์มือถือดังขึ้น ชายหนุ่มเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยเมื่อพบว่าปลายสายคือใคร ก่อนคว้ามันขึ้นมากดรับ ตลอดการสนทนาสีหน้าของดลวัฒน์มีความไม่สบายใจฉายชัด “ไว้จะติดต่อไป” หลังจากวางสาย ดลวัฒน์มองเวลาในหน้าจอสมาร์ตโฟนก็พบว่าเกือบจะสี่โมงเย็นแล้ว เขาจึงวางมือถือไว้ที่ตำแหน่งแท่นชาร์ต ก่อนจะจัดการรวบเอกสารงานวิจัยไปเก็บไว้ที่ตำแหน่งเดิมและมุ่งตรงไปยังห้องนอนของตัวเอง ร่างสูงทิ้งตัวลงนั่งข้างเตียง มองสิรินดาที่ยังคงนอนหลับอยู่ แล้วใช้มือวัดอุณหภูมิของหญิงสาว เมื่อไม่มีอะไรต้องกังวลใจแล้วก็โล่

บทที่ 9 ความเปลี่ยนแปลง 2 สองวันต่อมา “ดลล่ะ” อรอุมาส่งเสียงหวานร้องถามพาริยะที่โรงอาหารของโรงพยาบาลในเวลาพักเที่ยง แล้วชูถุงขนมสีสันสดใสให้อีกฝ่ายดู “เราซื้อขนมมาฝากดล” “ลาพักหนึ่งอาทิตย์” พาริยะตอบก่อนเหลือบมองแล้วทำสีหน้าละเหี่ยใจ เพราะความวุ่นวายกลับมาแล้ว หลังจากหญิงสาวกลับมาจากดูงานโรงพยาบาลที่ต่างประเทศกับย่าของดลวัฒน์ “ดลป่วยเหรอ แล้วเป็นอะไรมากไหม” อรอุมาถามฉับพลัน “คนป่วยอะเมียมัน มันเลยลาไปดูแลเมีย” พาริยะไม่ได้แปลกใจที่หญิงสาวตรงหน้าจะคิดไปแบบนั้น เพราะใครๆ ก็รู้ว่าเพื่อนเขาบ้างานแค่ไหน ไม่เคยลางานติดต่อกันเป็นอาทิตย์หรอก “ก็ผัวที่ดีอะเนอะ” ชายหนุ่มตอกย้ำให้คนฟังต้องกัดปากอย่างขัดใจ “ถามจริงเถอะ เธอไม่รู้จริงๆ เหรอว่าดลไม่ได้รักเด็กนั่น ไม่สิ ต้องบอกว่าไม่เคยแคร์เลยด้วยมั้ง” ถ้อยคำที่อรอุมาใช้เรียกสิรินดา ทำให้พาริยะถึงกับวางช้อนลง แล้วเงยหน้ามองอีกฝ่ายอย่างไม่พอใจ “แล้วอรเอาอะไรมามั่นว่าไอ้ดลมันไม่รัก ไม่แคร์น้องไจ๋” หมอหนุ่มเลิกคิ้วสูง “

ด้านสิรินดาเวลานี้กำลังนั่งรอรถในจุดบริการรถแท็กซี่ แม้เธอเป็นทั้งลูกและหลานสะใภ้ของเจ้าของโรงพยาบาล แต่ก็ไม่คิดจะใช้อภิสิทธิ์ใด และเลือกมานั่งรอเพื่อต่อคิวเหมือนกับคนอื่นๆ เพียงไม่นานแท็กซี่สีเหลืองเขียวก็เข้ามาจอด สิรินดาลุกขึ้นเมื่อถึงคิวของตน ทว่าเพียงก้าวเดียว มือของหญิงสาวก็ถูกรั้งไว้ ก่อนจะหันไปเห็นดลวัฒน์ “เธอไม่ไปแล้วครับ ขอโทษทีครับ” เจ้าของเสียงเข้มหันไปบอกกับเจ้าหน้าที่ ณ จุดบริการ พร้อมกับรั้งข้อมือของภรรยาให้เดินตามมา “กลับกับพี่” “ไจ๋กลับเองได้ค่ะ” หญิงสาวบอกพร้อมกับดึงข้อมือกลับเพื่อให้ชายหนุ่มหยุดเดิน “พี่ลางานไว้แล้ว” ขืนปล่อยให้เป็นแบบนั้น คนเป็นย่าได้มาฉีกอกเขาแน่ ที่สำคัญเขามีจิตสำนึกและรู้หน้าที่ของสามีดีพอ “ส่งกระเป๋ามาเร็วๆ จะได้ไปพักกัน” สิรินดามองมือที่ยื่นมารอรับกระเป๋าจากเธอนิ่ง ๆ ไม่ใช่ว่าเธอเล่นตัวหรืออยากจะให้เขาง้อ แต่ตั้งใจว่านับจากนี้จะอยู่ให้ได้ด้วยตัวเอง เธอไม่อยากถูกมองว่าเป็นภาระอีกแล้ว ทว่าดลวัฒน์ไม่สนท่าทีนั้น เขาตัดสินใจคว้

DONN : ส่งรูปภาพ DONN : นี่ตั๋วมึง นำกูไปก่อนได้เลย มันเป็นภาพตั๋วเครื่องบินที่ถูกนำมาตัดต่อเที่ยวบินขาไปและขา ตั๋วทัวร์นรก จากกรุงเทพ-นรกภูมิ DONN : ฝากสำรวจด้วยว่าร้อนมากปะ Promp-Krub : ไอ้ห่า Promp-Krub : ส่งสติกเกอร์ชูนิ้วกลาง Promp-Krub : แต่เดี๋ยวกูส่งตัวแทนกลุ่มเราไปสำรวจก่อน พาริยะก็ทำอย่างที่ว่าจริง กดส่งต่อรูปนั้นไปยังไลน์กรุป แล้วแท็กชื่อคนที่ดลวัฒน์ก็เดาได้ไม่ยาก ว่าพาริยะหมายถึงใคร @Tri-69 ฝากไปสำรวจหน่อยเพื่อน Tri-69 : ไอ้พวกสันขวาน บทที่ 8 ความเปลี่ยนแปลง 1 ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติด ก่อนที่พาริยะจะเปิดประตูเข้ามาในห้องทำงานของเพื่อน “กูจะไปส่งน้องด้วย” หมอกระดูกว่า พลันเห็นว่ามีหมอนกับผ้าห่มอยู่บนในโซฟาตัวยาว “เมื่อคืนนอนนี่?” “อืม” ดลวัฒน์พยักหน้า “ย่ามึงก็จัดชุดใหญ่เหมือนกันนะ” พาริยะมองกองเอกสารเป็นตั้งที่วางอยู่เต็มโต๊ะทำงานของเพื่อน อีกทั้งยังมีเอกสารอยู่ใน

“กว่ามันจะปล่อยตัวมาคงอีกหลายวัน” พาริยะมั่นใจว่าไตรฉัตรต้องประเคนของเด็ดๆ ให้เพื่อนได้ผ่อนคลายแบบจัดเต็มแน่นอน บางทีภูมิพัฒน์อาจจดจำจนไม่อาจลืมเลือน “เดี๋ยวมันก็หาทางชิ่งไอ้เสี่ยได้ เหมือนทุกครั้ง” ดลวัฒน์ออกความเห็น เพราะนี่ไม่ใช่ครั้งแรก ทุกครั้งที่ภูมิพัฒน์กลับไทยจะโดนไตรฉัตรลากไปแบบนี้เสมอ ภูมิพัฒน์เดินทางไปดูแลธุรกิจที่สาขาต่างประเทศได้สี่ปีแล้ว จะบอกว่าไปทำงานกึ่งเที่ยวก็คงได้ ช่วงเวลาว่างเขามักไปปีนเขาเพื่อท้าทายขีดจำกัดของตน ลูกไหนที่ว่ายากเขาจะยิ่งอยากพิชิตมัน ส่งผลให้ขาดการติดต่อไปเป็นอาทิตย์ จนเพื่อนอดห่วงไม่ได้ “ก็จริง” พาริยะคิดตาม เพื่อนคนนี้ฉลาดเป็นกรดอยู่แล้ว เขาไม่ควรไปวิตกแทนมัน ดลวัฒน์ทิ้งตัวลงนอนบนโซฟาเบดในเวลาตีสองสิบห้านาที ทว่ายังไม่ทันหลับตาลง จู่ๆ ห้องพักฟื้นที่มืดสนิทก็สว่างโร่ พลันเห็นคนที่เป็นต้นเหตุกำลังทำสีหน้าตกใจ “ทำไมทำหน้าแบบนั้น คิดว่าพี่จะใจดำไม่มาเฝ้าเธอเหรอ” ในสายตาของหญิงสาว เขาร้ายถึงขนาดนั้นเลยหรือ สิรินดาไม่ตอบ ดลวัฒน์จึงพูดต่อ “พี่เป็นหมอ ไม่ใช่ปีศาจ แถมยังเป็นสามีเธอด้วย”

ความสุขอีกอย่างหนึ่งของเขานอกจากจะได้นอนกอดภรรยาแล้ว ก็คือการนอนกอดลูกสาวตัวน้อย เจ็ดคืนที่ผ่านมาเขามีความสุขมาก และคงไม่มีวันลืมคืนแรกที่ได้นอนกอดทั้งลูกและเมียตลอดทั้งคืนโดยไม่ต้องระวังอะไรอีกแล้ว ด้านกีรกานก็ยิ้มรับคำของเขาก่อนจะเข้าไปสวมกอดและแนบใบหน้ากับอกแกร่ง หล่อนดีใจที่เขาให้โอกาสเธอได้รักและทำหน้าที่ภรรยาของเขา ด้านภามก็ตอบรับด้วยการกดจมูกลงที่ศีรษะทุย ก่อนจะบอกรักให้กีรกานได้ยิ้มและมีความสุข ซึ่งภามสัญญาว่าเขาจะบอกรักเธอทุกวันไม่มีวันขาด รวมถึงจะกอดกีรกานไว้แน่น ๆ แบบนี้ไปตลอดกาลบทพิเศษ ผ่านมาแล้วร่วมสามเดือนจา

“ใช่ครับ” “ขอบคุณนะคะ ที่ทำให้กั้งขนาดนี้ กั้งรักคุณกับลูก” “ฉันก็รักกั้งกับลูกนะ และอีกเรื่องที่ฉันอยากจะขอโทษ ขอโทษที่ปกป้องลูกอีกคนของเราเอาไว้ไม่ได้” แล้วคนตัวโตก็ปลดปล่อยเสียงร้องไห้ต่อหน้าภรรยาออกมาอย่างไม่อาย แถมยังกอดเอวคอดไว้ เขายอมรับว่าระมัดระวังเรื่องนี้แล้ว แต่สุดท้ายมันก็ยังไม่ดีพอ หัวอกของผู้เป็นพ่อทุกข์ระทม เขาเสียน้ำตาแต่ก็แสดงออกให้ใครรู้ไม่ได้ และแม้อยากจะดึงกีรกานมาปลุกปลอบให้คลายความเศร้าก็ทำไม่ได้ เพราะรู้ว่าคนของคุณยายจับตาดูกีรกานอยู่ที่โรงพยาบาล กีรกานเองก็สะอื้น แต่ก็พยายามเรียกน้ำตาให้กลับคืน เพราะไม่อยากจะทำให้สามีรู้สึกแย่และโทษตัวเอง เนื่องจากเขาไม่ใช่คนผิด แต่เขาคือคน

“ผมจะจัดการศพของคุณยายเองครับ ไม่ต้องห่วง” เขาบอกเสียงเข้มก่อนจะพยักหน้าให้ลูกน้องสองคนพาคนที่เขารักทั้งคู่ไปโรงพยาบาล ภามทิ้งตัวลงต่อหน้าศพของเขมจิราและปล่อยให้น้ำตาไหลออกมา เขาคงเป็นหลานที่แย่มากที่สุดและท่านคงจะเกลียดเขามาก แต่หากเขาไม่เลือกทำแบบนี้ก็เท่ากับจะปล่อยให้ท่านสร้างบาปไปเรื่อย ๆ และคงทนไม่ได้ที่จะปล่อยให้ท่านพรากลมหายใจของคนที่รักไป เพียงแค่อัยย์ญาดา ตอนนั้นเขาก็เจ็บหนักแล้ว และรู้ว่าคนที่เจ็บหนักกว่าเขานั้นคงไม่พ้นกีรกาน ก่อนภามจะก้มลงกราบที่เท้าท่าน และกล่าวขออโหสิกรรมน้ำเสียงสั่นเทา “ผมรักคุณย

ซึ่งขณะเดียวกันชายทั้งสามคนที่ถูกจ้างมาด้วยเงินก้อนโตก็ตากันล่อกแล่ก เพราะความกลัวและวิตก เนื่องจากรักชีวิตมากกว่าเงินทองอยู่แล้ว ไม่คิดที่จะเอาชีวิตมาเสี่ยง ทั้งสามมองหาทางรอดพ้นจากตำรวจและกำลังคิดจะถอย “ใช่ครับ ผมรักกั้ง แต่เหตุผลที่ผมเลือกทำแบบนี้ก็เพราะคุณยายไม่หยุด คุณยายยังคิดแค้น ถึงสั่งให้ฆ่ากั้งกับลูกอีก” ใจมันเจ็บปวด และเสียงของชายหนุ่มก็สั่นเครือ ในคอรู้สึกมีรสปร่า ดวงตาเกิดการวูบไหว “แล้วแกตบตาฉันมาตลอดเลยใช่ไหมว่าเกลียดนังกั้ง แต่ที่จริงแกรักมันและต้องการปกป้องมัน” หล่อนเริ่มกระจ่างในสิ่งที่สงสัยแล้ว เพราะมันไม่มีทางเป็นอย่างอื่นไปได้ “ใช่ครับ ผมตบตาคุณยายว่าเกลียดกั้งเพื่อให้กั้งปลอดภัย เพราะยิ่งผมแสดงว่ารักกั้ง คุณย่าก็ยิ่งจะแค้นกั้ง แล้วตอนนี้ผมจับสุรชัชได้แล้ว และมันก็ยอมสารภาพทั้งหมดแล้วว่าคุณยายสั่งให้ไปฆ่าใครบ้าง ตอนนี้ผมก็ส่งมันให้ตำรวจแล้ว” แบบนี้สินะ เธอถึงติดต่อสุรชัช มือปืนของเธอไม่ได้ “แกคิดจะจับฉันเข้าคุกหรือ แกมันเนรคุณ” ดวงตาของท่านวาววับราวกับปีศาจ “ผมเลือกไม่

แล้วก้มหน้าลงอย่างรู้สึกผิด เพราะเธอรู้ว่าเขมจิรารักลูกสาวมากเพียงใด คงจะหาคำมาเปรียบเปรยไม่ได้ เรื่องนี้ไม่มีใครอยากจะให้เกิดขึ้น “ฉันไม่รับ” คนโกรธจนคลั่งตะคอกเสียงบอกและแววตาก็ยังเปล่งประกายว่ามีเปลวไฟลูกใหญ่เต้นระริกอยู่ในนั้น “กั้งขอโทษแทนแม่มลด้วยค่ะ” กีรกานก้มลงไปกราบที่พื้นพร้อมกับสะอื้นอย่างเสียใจ เธอรู้ว่าสิ่งที่มารดาทำให้มันทำให้ใครต่อใครหลายคนต้องเป็นทุกข์และเสียน้ำตา โดนเฉพาะกัลยกร ซึ่งท่านดีกับเธอมาตลอด เธอจึงละอายแก่ใจยิ่งนัก “ฉันไม่รับ วันนี้แกสองคนต้องตาย อ้อ แต่ฉันจะบอกอะไรไว้ให้แกรู้ก่อนตายนะนังกั้ง แม่แกตายเพราะฝีมือฉัน” แล้วก็เห็นรอยยิ้มแห่งความสะใจแต่งแต้มอยู่บนใบหน้าของคนพูด ก่อนท่านจะหัวเราะลั่นคล้ายคนคลั่ง&nb

แม้จะรู้สึกปวดหัวจนต้องยกมือขึ้นมากุม แต่อัครัฐก็ยังฝืนคุยกับน้องชาย เพราะใจกำลังเป็นห่วงและรู้สึกผิดที่ไม่สามารถปกป้องผู้มีพระคุณได้ “ผมไม่รู้ แต่กลัวว่าจะใช้เป็นวิธีล่อกั้งให้ออกมา” ไม่คิดว่าจะเป็นคนอื่น นอกจากยายของเขา ก็เพราะย่าของเขาไม่ได้มีศัตรูที่ไหน แต่ก็คิดเหตุผลที่ท่านจับตัวของย่าของเขาไปไม่ได้นอกจากเหตุผลนี้ ท่านคงทำตามที่พูดแล้วว่าจะไม่ยอมปล่อยกีรกานและจะรังควานคนที่กีรกานรัก หญิงสาวก็ทั้งรักและเคารพขวัญเกล้า “แกรีบไปดูกั้ง ฉันใจคอไม่ดี นี่มันเกือบจะห้าชั่วโมงแล้วที่ฉันสลบไป”

เมื่อเห็นว่าคนใต้ร่างค่อยๆ หมดฤทธิ์ มือหนาก็ปล่อยข้อมือสวยให้เป็นอิสระพร้อมกับคว้าข้อมือสวยขึ้นมาหอม ส่งยิ้มหื่นกระหายให้ จากนั้นค่อยๆ โน้มใบหน้าลงมาครอบครองริมฝีปากสวยอีกครั้ง ส่วนมือหนาก็เริ่มอยู่ไม่สุข ปัดป่ายไปทั่วตัวของคนใต้ร่าง ปลดเปลื้องเสื้อผ้าตัวสวยออกเสื้อตัวน้อยค่อยๆ ถูกโยนทิ้งไปทีละชิ้น ร่างเล็กเปลือยเปล่า รามันกลืนน้ำลายลงคอดังเอื๊อกเมื่อเห็นสิ่งเย้ายวนตรงหน้า โน้มใบหน้าลงต่ำมาหยุดอยู่ที่ดอกบัวคู่สวย ริมฝีปากร้อนครอบครองโดยเร็ว ดูดเม้มอย่างหิวกระหายราวกับเด็กน้อยที่ยังไม่ได้หย่านมช้องนางกำลังหลงไปกับสิ่งที่ชายหนุ่มปรนเปรอ พลางแอ่นอกรับริมฝีปากร้อน มือสวยยกขึ้นพาดไว้ที่ไหล่หนา“อื้อ คุณรามันนางทรมาน พอเถอะค่ะ” เธอร้องบอกอย่างวาบหวาม“ฉันก็ทรมาน ไม่ไหวแล้ว ฉันเริ่มเลยนะ” พูดจบก็ดันแก่นกายร้อนเข้าไปหา แล้วครางออกมาเพราะเจ้าหล่อนตอดรัดทุกด้าน เมื่อช้องนางปรับตัวได้แล้ว รามันก็ค่อยๆ ขยับตัวทันที จังหวะคราแรกก็เนิบนาบ ไม่นานก็ค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นถี่รัว พาตัวเองและเจ้าหล่อนแตะขอบสวรรค์เมื่อความต้องการมาถึงขีดสุดทั้งคู่ต่างหอบเหนื่อย ช้องนางซึ่งกำลังเขินอายกับสิ่งที่เกิดขึ้นซบ

“จะไปไหนช้องนาง” เขาร้องถามทันทีเมื่อเห็นว่าพอเข้ามาในบ้าน ช้องนางทำท่าจะเดินกลับไปยังห้องเดิมเมื่อโดนเรียกให้หยุด ช้องนางก็ลอบถอนหาย ใจรู้ดีว่าเขาเรียกให้หยุดทำไม ก็เธอไม่อยากจะไปนอนห้องเดียวกับเขา มันอึดอัด นอนไม่หลับ หัวใจดวงน้อยเอาแต่เต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมา พลางหันไปเผชิญหน้า“นางจะกลับห้องของนาง วันนี้นางขอนอนข้างล่างนะคะ” เธอบอกเสียงเนือยๆ“ตามใจ อยากจะนอนห้องไหนก็เชิญ ให้ขึ้นไปนอนสบายๆ ไม่ชอบ ชอบมานอนเตียงแข็งๆ ก็ตามใจ” สิ้นคำ ชายหนุ่มก็เดินปึงปังขึ้นห้องไป ฝ่ายหญิงสาวก็เดินกลับไปทิ้งตัวลงนอนที่เตียงขนาดเล็กของตนรามันหงุดหงิดในการกระทำของตัวเอง ทำไมกันนะ แค่ได้รู้ว่าเขาคือคนแรกของเธอ หัวใจเขาก็พองโต แถมยังออกอาการหวงแหนมากถึงขนาดนี้ นี่เขาตกหลุมรักช้องนางจริงๆ นะหรือ“ไอ้รามัน แกไม่เข็ดหรือไง เจ็บแล้วไม่จำ” สบถกับตัวเอง แต่ความรู้สึกในครั้งนี้มันช่างแตกต่างกับครั้งของลินินเขารู้สึกได้ถึงความจริงใจมั่นคงของผู้หญิงที่ดื้อรั้นคนนี้ ซึ่งไม่เคยรู้สึกแบบนี้กับลินินมาก่อนคนที่ยังคงใช้สมองขบคิดอย่างหนักก็ยังคงนอนไม่หลับ ทั้งๆ ที่พยายามข่มตาให้หลับหลายครั้งต่อหลายครั้ง แต่พอหลับป

“ได้ครับพี่นาง ชินสัญญาว่าต่อไป ชินจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับมัน ชินจะตั้งใจเรียน ชินจะดูแลพี่นุชให้ดี ผมจะปกป้องพี่นุชแทนพี่นางเอง ชินสัญญา”เหตุการณ์ครั้งนี้ทำให้รู้แล้วว่าการพนันมันคือสิ่งที่เลวร้ายและน่ากลัว ที่สำคัญเขารู้แล้วว่าไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าครอบครัวที่เขารัก และรักเขา“ไปชิน เรากลับกันเถอะ เดี๋ยว..เอ่อ…คุณรามันจะพาเราไปเยี่ยมพ่อ” เดี๋ยวนี้เวลาจะเอ่ยชื่อชายหนุ่มทำไมหัวใจของหล่อนต้องเต้นโครมครามด้วยก็ไม่รู้“ทำไมสามีพี่ถึงชอบตีหน้านิ่งล่ะครับ ดูสิไม่ยิ้มเลย เขาคงน่ากลัวมากใช่ไหมครับ ผมเห็นอิทธิฤทธิ์มาแล้วตอนงานแต่งพี่ ผมยังขนลุกอยู่เลย ตอนนั้นพี่นุชร้องไห้ใหญ่เลยนะครับ แต่ดีที่ว่าแม่โรสเข้ามาปลอบและบอกเสียก่อนว่า เขาเป็นคนดี ไม่งั้นพี่นุชคงต้องวิ่งตามพี่ไปแน่” พลางลูบแขนให้พี่สาวดูว่าตนขนลุกจริงๆ“นี่แหละเขา ชินไปไหว้ขอบคุณเขาหน่อยนะ เขาช่วยเราไว้” สาวเสียงหวานบอกน้องชายให้สำนึกบุญคุณของสามีหน้ายักษ์“ได้ครับพี่” อชินลุกตรงไปหารามัน พร้อมกับยกมือไหว้แล้วกล่าวขอบคุณ“ไม่เป็นไร แต่ขอเตือนอย่าไปยุ่งกับมันอีก เพราะคราวหน้าอาจจะไม่โชคดีแบบนี้” รามันบอกเสียงดุใส่ ทำให้อชินขนลุกเป็นสองเท่า

“ช้องนาง!!” เสียงเข้มตะโกนเรียกชื่อเจ้าหล่อนดังลั่น มองราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ แต่ไม่นานก็เปลี่ยนมาเป็นกระตุกยิ้ม คำรามหึหึในลำคอ จนช้อนนางรู้สึกใจคอไม่ดี“งั้นเรามาทบทวนกันอีกรอบไหมว่าเธอเป็นเมียฉันหรือเปล่า” บอกจบก็ไม่รอให้อีกฝ่ายโต้ตอบ ก้มลงมาประกบปากที่กำลังเผยอเถียงทันที ส่วนมือหนาก็รั้งท้ายทอยเล็กเอาไว้เพื่อที่จะได้จูบได้ถนัดกำปั้นน้อยทุบตีอกแกร่ง เสียงที่เอื้อนเอ่ยหายไปในลำคอกลายเป็นเสียงที่ฟังไม่รู้เรื่อง“อ่อย อ่ออยนะ”รามันไม่ได้สนใจกับกำปั้นน้อย เพราะแรงน้อยนิดเท่าเธอไม่มีวันทำให้เขาเจ็บ พลันก้าวถอยหลังไปเรื่อยๆ จนตอนนี้ช้องนางเดินมาติดกับขอบเตียง ใบหน้าหวานส่ายไปมาอย่างปฏิเสธ แต่รามันไม่ฟัง ผลักเจ้าหล่อนลงไปที่เตียงแล้วถาโถมร่างกายเข้าหาทันที“อย่าทำอะไรนางนะคุณรามัน ปล่อยนางนะ นางไม่พิสูจน์อะไรทั้งนั้น”“แต่ฉันอยากพิสูจน์ ในเมื่อเธอบอกว่าไม่ได้เป็นเมียฉัน งั้นเรามาพิสูจน์กัน แต่…ถ้าเธอเปลี่ยนคำพูด ฉันอาจจะหยุดก็ได้” เขายื่นทางรอดให้กับเธอช้องนางกัดริมฝีปากแน่น ทำไมต้องจนมุมทุกครั้ง ทำไมต้องพ่ายแพ้ให้ผู้ชายคนนี้ แต่พอเห็นแววตาเอาจริง เรียวปากสวยก็ต้องเอื้อนเอ่ยออกไปอย่า

“ไม่ได้ทำอะไร แกอย่ามาเซ้าซี้ฉันได้ไหม แค่นี้ก่อน แล้วจะโทรกลับไป” มือหนารีบกดวางสายไป ไม่รู้จะตอบคำถามเพื่อนว่าอย่างไร ก็เมื่อคืนเขากับเธอ….โอ๊ย เขาไม่ตอบจะดีกว่า หากตอบออกไปแล้วกลัวว่าคนข้างกายจะร้องไห้หนักกว่าเดิม ฉะนั้นเขาหุบปากไว้ดีกว่าทันทีที่รถจอดสนิท ช้องนางเปิดประตูแล้วรีบวิ่งหายเข้าไปในบ้านทันที รามันได้แต่มองตามไป ใจอยากจะพูดให้รู้เรื่อง แต่ปากมันดันแข็งไม่ทำตามใจ ไม่ยอมเรียกหรือรั้งไว้ ทำเพียงมองคนที่ร้องไห้สะอื้นวิ่งเข้าไปในบ้าน“โอ๊ย!! นี่กูผิดอะไรวะ ทำไมกูต้องรู้สึกผิดด้วย กูไม่ได้ผิดอะไรสักหน่อย” แสนจะหงุดหงิด พาลลงกับพวงมาลัยที่ไม่รู้เรื่อง ฟาดมือหนากระแทกเข้าหาหลายทีติด แล้วก้าวเท้าฉับๆ ตามคนที่ร้องไห้ไปลุงชอบกับป้าน้อยที่เฝ้ารอนายทั้งสองฉีกยิ้มออกมาเมื่อได้ยินเสียงรถ รีบออกไปรับ แต่แล้วใบหน้าที่ฉีกยิ้มต้องหุบลงเมื่อเห็นว่าช้องนางวิ่งร้องไห้เข้ามา ลุงกับป้าได้แต่มองหน้ากัน ไม่กล้าจะเอ่ยถาม ไม่นานก็เห็นเจ้านายหนุ่มทำสีหน้าเข้มเข้ามา ก่อนที่จะส่งยิ้มแหยๆ ให้ แล้วเดินตามช้องนางไป“ตาแก่ ทำไมหนูนางถึงร้องไห้มา หรือว่ามีใครเป็

เท้าหนารีบเหยียบคันเร่งเพื่อให้รถพุ่งทะยานไปข้างหน้าด้วยความเร็ว เร็วจนรถคันอื่นๆ ต่างหลบหลีกให้ ไม่นานก็มาถึงจุดหมายปลายทาง ใจแกร่งเต้นตึกตักเมื่อมองหาแล้วไม่พบช้องนางในห้องนั้น พานเดินพล่านมองหาไปทั่ว ไม่นานก็พบ เจ้าหล่อนเดินโซเซ ไปยังทางออกรามันรีบกระโดดขึ้นรถ ขับตรงไปหาทันที ฝ่ายคนที่เสียใจก็ร้องไห้สะอื้นจนตัวโยน ไม่ได้รับรู้ว่ามีรถคันหนึ่งกำลังพุ่งเข้ามาหาด้วยความเร็วเมื่อขับรถมาใกล้ รามันก็ชะลอความเร็ว รีบตะโกนบอกเสียงเข้ม“ช้องนางขึ้นรถ” แต่กลับไม่มีทีท่าว่าเจ้าหล่อนจะได้ยิน ช้องนางยังคงเดินต่ออย่างเหม่อลอยเหมือนร่างไร้วิญญาณ รามันกัดฟันกรอดรีบหักเลี้ยวรถไปขวางหน้า เดินใบหน้าตึงลงมาหาคนที่เพิ่งรู้สึกตัว“คุณรามัน!!”“ใช่ ฉันน่ะสิ คิดว่าใครฮะ ขึ้นรถ จะมาเดินให้ไอ้เสี่ยตัณหากลับมันมาฉุดไปหรือไงฮะ” ตะโกนบอก ใจแกร่งกำลังมีกองไฟแห่งความหวงแหน พลางจ้องมองหญิงสาวอย่างคาดโทษ มือหนาคว้าข้อมือเล็กบังคับให้ขึ้นรถ แต่กลับโดนสะบัดออก“นางไม่ขึ้น!! นางจะกลับเอง” เธอสะบัดข้อมือแล้วทำท่าจะเดินหนี แต่ก็โดนมือหนากระชากตัวกลับมา“