บทที่ 5 ยิ่งเจ็บช้ำ 06

ภามยังมองหาและฝีเท้าก็ยังไม่ได้หยุดวิ่ง แม้ว่ากีรกานอาจจะหนีสำเร็จและขึ้นรถกลับกรุงเทพฯ ไปแล้วก็ได้ แต่เขาก็ยังไม่คิดที่จะหยุดตาม เพราะต้องการความมั่นใจว่าเจ้าหล่อนไม่ได้ติดฝนอยู่ที่ใด

                 แล้วไม่นานดวงตาคู่นี้ก็พบคนที่ตามหา เจ้าหล่อนกำลังนั่งอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ สภาพคงไม่ต้องบอกว่าแย่แค่ไหน

                ร่างสูงกระโจนตัวเข้าไปอย่างเร็วและยิ่งเข้าไปใกล้หญิงสาวหัวใจดวงนี้ก็ถูกบีบอัดไปหมด เพราะเสียงสะอื้นไห้ของกีรกานมันบาดหัวใจของภาม 

                 ในขณะที่กีรกานก็เห็นสามีแล้วเช่นกัน หล่อนลุกฉับไวและคิดจะหนีไปให้ไกล แต่ก็ไม่สามารถทำได้อย่างใจคิด เพราะเกิดอาการเหน็บชาที่เท้า ริมฝีปากบางตอนนี้ซีดสั่นไม่ต่างจากใบหน้าที่ขาวซีดราวกับคนตาย

                ร่างบางได้ลองมันอีกครั้งและผลก็ไม่เปลี่ยนแปลง เหน็บชาเล่นงานอย่างหนัก แถมในตอนนี้ภามก็มาถึงตัวของหล่อนแล้ว

                “ใครใช้ให้หนีมาเฮอะ”          

                เขาถามน้ำเสียงห้าวห้วนทั้งที่ตั้งใจว่าจะพูดดี แต่สุดท้ายก็ติดนิสัยเดิม แม้จะดีใจที่ตามหาภรรยาเจอ กีรกานน้ำตาคลอและสายตามีแต่ความตัดพ้อ      

                ที่สำคัญคือไม่อยากจะกลับไปกับภามอีกแล้ว ก่อนภามจะเข้าไปใกล้อีกนิด เพราะต้องการจะช้อนร่างระหงขึ้นและพากลับบ้านพักให้ไวที่สุด ทว่ากลับถูกมือเล็กผลักให้ออกห่าง

                “อย่ามาเข้าใกล้กั้ง กั้งเกลียดคุณภาม” หล่อนว่าน้ำเสียงแหบแห้ง

                “อย่ามาอวดดีตอนนี้ อยากจะหนาวตายที่นี่หรือไง” ภามสวนกลับไปรวดเร็วและนึกโมโหที่กีรกานยังแข็งไม่ยอมอ่อน ทั้งที่เธอก็สั่นและคงไม่พ้นไข้หวัดจะถามหา

                “ปล่อยให้กั้งตายดีกว่ากลับไปกับคุณ”

                คนฟังเลือดขึ้นหน้าเพราะโมโห หากไม่ปราบพยศ เขาว่าคงจะไม่ได้เสียแล้ว   

                คราวนี้ชายหนุ่มเปลี่ยนจากจะช้อนร่างระหงขึ้นเป็นกระชากให้เข้ามาใกล้แล้วก้มลงไปกระแทกจูบดุเดือดให้ มือหนารั้งท้ายทอยของคนพยศไว้เพื่อให้จูบได้ถนัด    

                สำหรับกีรกานมันยิ่งชอกช้ำระกำใจไปกันใหญ่ เพราะในสถานการณ์แบบนี้เขายังกล้าทำแบบนี้ เขาคงไม่เคยให้เกียรติกันและเห็นเธอเป็นเพียงเครื่องระบายความใคร่เท่านั้น พร้อมกับยกมือขึ้นมาหวังจะต่อต้าน แต่ทว่าอยู่ ๆ มันกลับไม่มีแรงและดวงตาก็เริ่มพร่าและเลือนราง จนในที่สุดดวงตาคู่อมโศกนี้ก็ปิดลงในที่สุด

                หญิงสาวเป็นลมพับไปอาจจะเป็นเพราะความเสียใจที่วิ่งมาในใจระลอกแล้วระลอกเล่า ทั้งความเหนื่อยล้าและเหน็บหนาว ซึ่งนั่นก็ทำให้ภามตกใจไม่น้อย พร้อมผละห่างเพื่อดูอาการของภรรยาสาวอย่างไว

                “กั้ง”       

                 มือหนาตบที่ใบหน้าซีดเบา ๆ แต่กีรกานก็ไม่ได้มีปฏิกิริยาตอบกลับมา ทำให้หัวใจของชายหนุ่มร้อนรน ใบหน้าซีดลงและพลันช้อนร่างระหงขึ้นฉับไว        

                เขาร้อนใจจนแทบจะบ้าเพราะร่างกายของเจ้าหล่อนกำลังร้อนผ่าว เพียงเท่านี้ก็รู้ว่าภรรยาจับไข้แน่

                ภามเร่งฝีเท้าให้ไวที่สุดและนึกอยากจะมีปีกเสียจริง เพราะอยากจะบินพาร่างบางไปให้ถึงโรงพยาบาลอย่างไว เมื่อถึงที่รถ ชายหนุ่มไม่ได้ออกรถในทันที แต่เขาวิ่งเข้าไปในบ้านและคว้าผ้าห่มผืนใหญ่ติดมือมาด้วยก่อนจะนำมาห่มกายเพื่อสร้างความอบอุ่นให้แก่กีรกาน

                รถถูกติดเครื่องยนต์อีกครั้งและมันก็เคลื่อนออกไปยังโรงพยาบาล ขณะที่เร่งเครื่องเพื่อไปให้ถึงโรงพยาบาล ภามก็มองไปยังหลังรถบ่อยครั้งเพราะความเป็นห่วง ร่างเล็กยังไม่ไหวติง แถมยังเห็นได้ชัดว่าดวงตาคู่เล็กบวมเป่งบ่งบอกว่าผ่านการร้องไห้มาหนักแค่ไหน หัวใจของภามหวิววับและใกล้จะขาด

                สิบห้านาทีต่อมาภามก็สามารถส่งตัวของกีรกานถึงมือของหมอได้และตอนนี้ชายหนุ่มก็มานั่งหน้าเครียด สองมือกุมกันไว้แน่น ขณะที่ดวงตาก็เอาแต่จับจ้องที่หน้าห้อง         

                แม้หญิงสาวจะเข้าไปเพียงแค่ห้านาที แต่สำหรับคนด้านนอกกลับรู้สึกนานไม่ใช่น้อย ความกระวนกระวายเกิดขึ้นจนภามนั่งนิ่งไม่ได้ต้องลุกไปมองเข้าไปด้านใน แต่ก็ยังไม่มีวี่แววว่าจะมีคนออกมา 

               

           ฝ่ามือที่เหี่ยวย่นไปตามวัยฟาดใส่หน้าหลานชายอย่างไม่ได้ออมแรง และขวัญเกล้าไม่ได้ตบเพียงครั้งเดียว ผู้เป็นย่าตบถึงสองครั้งราวกับต้องการจะเตือนสติหลานชาย ดวงตาที่มองก็ขุ่นคลั่ก เพราะหล่อนโกรธจนเลือดขึ้นหน้า ตั้งแต่เกิดมาแทบจะไม่เคยโกรธใครมากเท่านี้ และไม่เคยจะลงมือทำร้ายใคร แต่ครั้งนี้หล่อนทนไม่ไหวจริง ๆ

                ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหลานชายถึงทำตัวเยี่ยงคนไร้หัวใจได้ถึงขนาดนี้ เธอนึกอยากจะแหวกหัวใจของหลานดูเสียจริงว่าเป็นสีดำหรือไม่

                “คิดจะเล่นอะไรของแก ตอนยัยกั้งรักแกกลับผลักไส แต่ตอนที่ยัยกั้งจะหย่าแกกลับรั้ง เป็นบ้าอะไรของแกตาภาม”     

                ถามน้ำเสียงเขียว ทันทีที่ได้รับสายจากหลานชายและรับรู้เรื่องราวหล่อนก็โมโหจนแทบจะยับยั้งอารมณ์ไว้ไม่ไหว เพราะภามคนเดียวที่ทำให้กีรกานต้องมานอนป่วยอยู่ในโรงพยาบาลแบบนี้ หล่อนคาดคั้นจนหลานบอกเรื่องราวทั้งหมดและรีบบึ่งรถมา นี่ดีแค่ไหนแล้วที่กีรกานไม่ได้เป็นอะไรมาก

                ภามหน้าสลดและยอมรับความผิดโดยที่ไม่ได้ตอบโต้อะไรออกมา

                “จะทำอะไรก็คิดถึงลูกแกบ้าง ยัยกี้ร้องหาแต่แม่” ดวงตาของผู้เป็นพ่อวูบไหวทันทีที่รับรู้

                “ผมขอโทษครับ” พร้อมกับยกมือขึ้นไหว้ เรื่องในครั้งนี้เขาผิด

                “คนที่แกควรขอโทษคือยัยกั้ง แล้วต่อไปนี้ถ้าแกยังให้คำตอบฉันไม่ได้ว่าทำแบบนี้ไปทำไม แกก็ไม่ต้องมาเหยียบที่บ้านฉันอีก” เพราะเธอจะไม่ยอมจริง ๆ ต่อให้ต้องแจ้งตำรวจเพื่อจับหลานชายออกไป หล่อนก็จะทำ

                “ออกไป คนของฉันและหลาน ฉันจะดูแลเอง”    

                 ขวัญเกล้าเอ่ยไล่อย่างไม่ไยดี และยังยกมือชี้ให้หลานชายออกไป สีหน้ายังคงบึ้งตึงไม่ลดความโกรธลง

                “ผมทำให้เธอป่วย ผมก็สมควรจะอยู่เฝ้า” ภามว่าและมองไปยังคนป่วยที่นอนอยู่บนเตียงคนไข้ซึ่งในเวลานี้ยังไม่ได้สติ