บทที่ 5 ยิ่งเจ็บช้ำ 04

“ไม่ว่าแม่จะผิดแค่ไหน ท่านก็เป็นแม่ของกั้ง ถ้าเกลียดท่านมากก็อย่ามายุ่งกับกั้ง” เธอว่าน้ำตาคลอและสำนึกดีว่ามารดาสร้างรอยร้าวให้เกิดแก่ครอบครัวธีรวานนท์อย่างร้ายแรงจนไม่น่าให้อภัย และเธอก็ก้มหน้ายอมรับความผิดและพยายามจะชดใช้ให้เขา

                “ไม่ยุ่งไม่ได้หรอก ก็เธอเป็นเมียฉันนี่” ภามเค้นเสียงพูดและเหลือบมองคนข้างกายเล็กน้อย และก็เห็นว่าอีกฝ่ายกำลังน้ำตาไหลซึ่งมันเสียดแทงหัวใจของภามอย่างจัง แต่ชายหนุ่มกลับยังทำสีหน้าเย็นชาไร้หัวใจเช่นเดิม เพราะในตอนนี้เขายังไม่สามารถเป็นคนเดิมได้ แต่ก็อีกไม่นานเท่านั้น เขาคนเดิมจะกลับมา

                “ถ้ายังสนุกกับการอยากจะแก้แค้นกั้ง ก็ทำเลยค่ะ แต่ถ้าพอใจแล้วส่งกั้งกลับไปหาลูก และอย่ามาให้กั้งเห็นหน้าอีก” หญิงสาวบอกเสียงเครือด้วยหัวใจมันเต็มไปด้วยบาดแผล

                “ฉันยังคงสนุกกับเธอไปอีกนาน”         

                วาจาของเขาไม่ต่างจากสายฟ้าฟาดลงมาหัวใจ กีรกานกะพริบตาถี่ ๆ เพื่อไล่หยาดน้ำตา เพราะไม่อยากให้เขาสมเพชตัวเองไปมากกว่านี้ แม้ว่าจะเจ็บแทบกระอักเลือดออกมาก็ตาม

                สุดท้ายก็ต้องเบือนหน้าหนีไปทางอื่น เพราะขืนมองเขาต่อไป ความอ่อนแอก็คงจะไหลทะลักกลับเข้ามาในอกอีก เธอจะไม่ต่อต้าน จะให้เขาแก้แค้นจนพอใจ แต่เขาจะไม่มีวันได้หัวใจจากเธอไปอีกแน่ มันเพียงพอแล้วกับคำว่าชดใช้และเจ็บปวด แต่แม้จะบอกกับตัวเองแบบนั้น หญิงสาวก็รู้ว่ามันทำยาก และไม่รู้เลยว่าเมื่อถึงเวลาจริง ๆ แล้ว เธอจะทำได้จริงหรือไม่ และต่อจากนั้นในรถก็มีแต่ความเงียบ

                เขาเงียบ เธอก็เงียบ จนในเวลานี้ภามได้ขับรถเข้ามาในเขตจังหวัดประจวบคีรีขันธ์ ชายหนุ่มมีบ้านพักตากอากาศอยู่ที่นี่ ใช้เวลาต่อจากนั้นประมาณสามสิบนาทีก็มาถึงจุดหมายปลายทาง

                เท้าหนาก้าวลงมาจากรถอย่างเร็วเมื่อมาถึงและเดินด้วยท่าทีที่ไม่ได้ลดความคุกรุ่นในอารมณ์ลง เพราะพายุบางอย่างได้ก่อเกิดขึ้นในความรู้สึก มันก็เป็นพายุจากแรงหึงหวง

                “ลงมาจากรถ”      

                เขาสั่งเสียงวางอำนาจ แต่ก็เห็นว่ามันไม่ได้มีผลกับคนตรงหน้าสักนิด หญิงสาวไม่ได้ขยับเขยื้อนตัว ลมหายใจของคนที่มีความโกรธอยู่แล้วยิ่งร้อนระอุ พายุแรงหึงหวงมันแรงกว่าพายุใด ๆ          

                คราวนี้ภามไม่พูดซ้ำ ชายหนุ่มเข้าไปอุ้มกีรกาน แม้บอกว่าจะไม่ขัดขืนแต่กีรกานก็ทำมันไม่ได้ มือบางออกแรงทั้งทุบทั้งตีไปที่อกของภาม อยากจะให้เขารู้สึกเจ็บเหมือนกันบ้าง ทว่ายามได้เห็นสีหน้าของชายหนุ่ม กีรกานก็พอจะเดาออกได้ว่ามันไม่ได้ระคายผิวของเขาสักนิด และมันคงไม่มีทางทำให้เขารู้สึกแบบนั้นได้

                หัวใจทั้งสั่นเป็นระลอกคลื่นและเต้นไวเพราะเห็นได้ชัดว่าเขากำลังพาตนไปที่ห้องใด เธอเคยมาที่นี่สองถึงสามครั้งในตอนที่เรื่องราวมันไม่ได้เลวร้าย

                ห้องนอนขนาดใหญ่ถูกเปิดออก และภามก็พากีรกานเข้าไปข้างใน และที่หมายของเขาในตอนนี้ก็คือเตียงนอน ทันทีที่ถูกโยนลงบนเตียงและตั้งตัวได้ กีรกานก็ตะเกียกตะกายจะคลานหนี กระนั้นข้อเท้าก็ถูกจับและดึงรั้งไว้

                “อย่าทำแบบนี้กับกั้ง” หล่อนส่ายหน้าพรืดเพื่อปฏิเสธสิ่งที่เขากำลังจะหยิบยื่นให้ทั้งที่เธอไม่ได้ต้องการมัน

                “คงไม่ได้หรอก เพราะฉันจะย้ำให้เธอรู้ว่าผู้ชายเพียงคนเดียวที่เธอต้องคิดถึงคือฉันเท่านั้น” พูดจบภามก็ยกยิ้มราวกับผู้มีชัย แล้วริมฝีปากร้อนก็ทาบลงไปที่กลีบปากนุ่มครอบครองอย่างคนหิวกระหายและหวงแหน กีรกานยกมือขึ้นมาดันอกแกร่งให้ออกห่าง แต่ก็ไม่สำเร็จ แถมบัดนี้ข้อมือก็ถูกรั้งขึ้นให้ไปอยู่เหนือศีรษะ ทั้งที่พยายามต่อต้านสักเพียงใด แต่มันก็ไม่สำเร็จสักทาง เขารู้ทันเธอตลอด

                รสจูบของภามมันทั้งดุดันและมีความป่าเถื่อนผสม แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะไม่มีความหวาน คนหัวใจสะบักสะบอมรั้งสติไม่ให้ถูกเขาหลอกล่อด้วยความชำนาญเหมือนครั้งที่แล้ว แต่มันก็ริบหรี่เสียเหลือเกินกับความพยายาม

                เพราะเขากำลังใช้ความช่ำชองของเขามาทำให้เธอโอนอ่อน ก่อนภามจะถอยห่างจากเรียวปากหยักแล้วสั่งเสียงแหบพร่า

                “เรียกชื่อฉันกั้ง”

                “ไม่ กั้งเกลียดคุณ”

                คนที่ยังรั้งสติเอาไว้ได้ก็ตอบเสียงแข็ง และต่อท้ายด้วยประโยคที่ทำให้ใบหน้าของคนฟังต้องกระด้างกว่าเก่า และมันยิ่งเป็นผลเสียกับกีรกาน คราวนี้ภามก้มลงไปบดเบียดจูบหนักหน่วงกว่า ดวงตาคมก็เปล่งประกายราวกับปีศาจ เพราะเขาไม่เคยอยากจะได้คำนี้เนื่องจากมันทำให้ใจเจ็บจี๊ด

                เสียงครางประท้วงเริ่มแผ่วเบาและในที่สุดมันก็หายไป แต่ภามก็ยังรุกหนักอย่างต่อเนื่องและมันก็ทวีคูณขึ้นเรื่อย ๆ  เมื่อเห็นว่าคนใต้ร่างกำลังหลงมัวเมากับความวาบหวามที่ตนปลุกปั้นให้เกิด ภามก็ลดความดุดันลงและเติมความเร่าร้อนเข้าไปแทนที่

                “เรียกชื่อฉัน”         

                เขาสั่งอีกหน และเชื่อว่าคนใต้ร่างไม่มีทางจะปฏิเสธมันได้ เหตุผลก็เพราะอยากจะให้คนตัวเล็กรู้ว่ามีเขาเพียงคนเดียวที่จะแตะต้องเนื้อตัวของเจ้าหล่อนได้

                ทั้งที่หัวสมองบอกให้ปฏิเสธคำสั่งแต่ปากกลับทำตาม และใบหน้าคมของภามก็มีรอยยิ้มเกิดขึ้น แววตาเต็มไปด้วยความพึงพอใจ

                “คุณภาม”

                “จำเอาไว้ ฉันคนเดียวที่จะทำแบบนี้ได้” พูดจบภามก็ก้มลงไปซุกไซ้ซอกคอขาวเนียน ทั้งขบทั้งฝากรอยรักเอาไว้ ทุกการกระทำก็แปรเปลี่ยนจากดิบเถื่อนเป็นสอดแทรกความหวานละมุน

                ฟากกีรกานก็สติหลุดไปกับมันแล้ว หัวสมองขาวโพลน ขนาดที่ว่าเสื้อผ้าหลุดไปจากตัวตอนไหนหญิงสาวยังไม่รู้ ตอนนี้ภามก็เปลือยเปล่าเช่นกัน           

                การหลอมรวมเกิดขึ้นอีกครั้ง และบทเพลงรักก็ถูกบรรเลง บางจังหวะก็เร่งเร้าเอาแต่ใจ แต่บางจังหวะก็หอมหวานจนรัญจวนใจ ไฟเสน่หาปั่นป่วนให้คนด้อยประสบการณ์ขาดสติ แถมยังให้ความร่วมมือไปกับเขา

                ผ่านมาแล้วเกือบสามสิบนาที คนทั้งสองต่างหอบเหนื่อย แต่ผู้นำเกมนี้ยังไม่มีทีท่าว่าจะปล่อยให้มันนี้จบลง ทั้งที่เธอทักท้วงเสียหลายครั้งเพราะกำลังจะขาดใจ แต่เขาก็ยังเดินหน้าต่อหยิบยื่นความเสน่หาให้        

                กว่าภามจะยอมหยุดก็ทำให้กีรกานไม่สามารถฝืนเปลือกตาที่หนักอึ้งได้อีกต่อไป ความเหนื่อยหอบเล่นงานจนต้องปิดเปลือกตาลงแล้วเข้าสู่ห้วงของนิทราและภามก็ไม่ต่างกัน

                บรรยากาศรอบนอกจากที่มีแสงส่องสว่างในตอนนี้มันเริ่มมืดครึ้มเพราะฝนตั้งเค้าว่าจะตก เสียงคำรามของท้องฟ้าที่เหมือนจะพิโรธทำให้คนที่หลับใหลไปเพราะความเหนื่อยค่อย ๆ กะพริบตาลืมขึ้น และกะพริบมันอีกสองสามครั้งเพื่อปรับสายตาให้คุ้นชินกับความสว่างของห้อง