บทที่ 1 คำขอเดียว 2/2

“จวนตระกูลกู้ไม่ได้จัดงานมงคลมาห้าปีแล้ว งานนี้เป็นงานที่สำคัญของท่าน ข้าที่เป็นภรรยาย่อมจัดการอย่างรอบคอบเจ้าค่ะ”

ทุกคำที่เอ่ยไร้อารมณ์ใด แต่กลับให้คนที่นั่งอยู่ตรงข้ามเหมือนถูกเข็มพัน ๆ เล่มทิ่มแทงมาเต็มอก

“เว่ยหลินอัน! เจ้ากำลังประชดประชันข้ารึ!” กู้มู่เฉินกัดฟันกรอดด้วยความเดือดดาล

“ไม่มีเรื่องเช่นนั้นหรอกเจ้าค่ะ ท่านอัครเสนาบดีอย่าได้คิดมากไปเลย” นางก้มหน้าลงตรวจบัญชีต่ออย่างไม่แยแสในท่าทีแปลก ๆ ของเขา

เขาปรารถนาให้นางเป็นเช่นนี้มาห้าปีเชียวนะ

“แต่ก่อนเจ้าไม่เคยเป็นเช่นนี้!” เขาจ้องมองนางด้วยแววตาวาวโรจน์ ลมหายใจหนักหน่วง “แม้แต่คำว่า ‘ท่านพี่’ เจ้าก็ยังไม่ยอมเรียกข้าแล้ว!”

เว่ยหลินอันไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง ปล่อยให้ความเงียบงันเป็นคำตอบ

กู้มู่เฉินสะบัดแขนเสื้ออย่างแรงด้วยโทสะที่ไร้ทางระบายออก เขาหมุนตัวเดินดุ่ม ๆ ออกจากเรือนผิงอัน มุ่งหน้ากลับไปยังเรือนฮวาหยวนอันอบอุ่นและโอ่อ่า ทิ้งให้เรือนฝั่งตะวันตกจมดิ่งลงสู่ความมืดมิดและความเหน็บหนาวตามลำพังอีกครั้ง

หลังจากเสียงฝีเท้าหนักแน่นของกู้มู่เฉินห่างหายไปในความมืด เว่ยหลินอันจึงค่อยๆ วางพู่กันลงในที่สุด

นางทอดสายตามองผ่านกรอบหน้าต่างไม้ ไปยังแผ่นหลังกว้างของบุรุษที่เดินจากไปอย่างอ้างว้าง รอยยิ้มหยันผุดขึ้นที่มุมปากอย่างห้ามไม่อยู่... เหตุใดเขาจึงเพิ่งจะมาใส่ใจ เพิ่งจะมาหงุดหงิดกับความเฉยชาของนาง เอาในตอนที่หัวใจดวงนี้แหลกสลายจนตัดใจไปหมดสิ้นแล้วเล่า?

ช่างน่าสมเพชตัวเองยิ่งนัก ที่เพียงแค่เศษเสี้ยวความเวทนาและความลังเลใจที่เขาทิ้งไว้เมื่อครู่ กลับยังคล้ายเป็นหยาดน้ำทิพย์ที่เผลอหยดลงมารดดวงใจอันแห้งผากของนางให้สั่นไหวได้อยู่ดี

เช้าตรู่ในอีกวันถัดมา เว่ยหลินอันออกจากจวนตระกูลกู้ตั้งแต่ฟ้ายังสว่าง ไอหมอกยามเช้าปกคลุมทั่วถนนสายหลักของเมืองหลวง รถม้าคันที่นางใช้ประจำไม่ได้มีความหรูหราอันใด ผิดกับรถม้าคันใหม่ที่เขาสั่งทำเพื่อฉินหยวนหยวน ที่จอดเคียงคันทำให้นางเผลอกำหมัด ในตอนนั้นนางถามพ่อบ้านถึงที่มา

“รถม้าคันนี้สั่งมาใหม่หรือ”

“ขอรับฮูหยินน้อย รถม้าคันนี้นายท่านสั่งทำเป็นพิเศษ เพราะคุณหนูฉินแต่งเข้ามามีบรรดาศักดิ์เป็นฮูหยินตราตั้ง จะน้อยหน้าผู้ใดไม่ได้...” พ่อบ้านเอ่ยไปแต่เมื่อเห็นสีหน้าของฮูหยินพลันนึกได้จึงหุบปากฉับ

เว่ยหลินอันเยาะหยันตนเอง นางแต่งเข้ามาสินเดิมของนางเป็นท่านพ่อเตรียมให้ทั้งหมด เมื่อมาอยู่ในจวนกู้นางกตัญญูต่อแม่สามี รถม้าดี ๆ ยกให้ท่านใช้ แต่เขากลับไม่เคยสนใจว่านางมีรถม้าอะไรใช้หรือไม่

ช่างเถอะ...ในเมื่อเขาชอบก็ทำเถอะ อีกไม่นานนักหรอกเพียงแค่จัดการงานแต่งของเขาเรียบร้อย นางก็จะไป

รถม้าคันเก่าแต่ยังใช้งานได้ดีพานางตรงไปยังท่าเรือนอกเมือง เพื่อตรวจรับสินค้า ผ้าไหมแพรพรรณชั้นดี และวัตถุดิบอาหารเลิศรสจากแดนใต้ที่สั่งซื้อมาเพื่อใช้ในพิธีมงคลสมรสอันยิ่งใหญ่

ทันทีที่ถึงท่าเรือ ความวุ่นวายของเหล่ากรรมกรแบกหามก็เริ่มขึ้น พ่อบ้านจวนตระกูลกู้กุลีกุจอนำคนงานไปตรวจนับหีบห่อสินค้า เว่ยหลินอันอาศัยจังหวะนั้นส่งสัญญาณให้สาวใช้คนสนิทยืนดูลาดเลา ส่วนตนเองเดินเลี่ยงหลบสายตาผู้คน ลัดเลาะเข้าไปในตรอกแคบหลังร้านน้ำชาเก่าแก่ริมท่าเรือ

นางมาที่ตรอกแห่งนี้ทุกเดือนตลอดสองปีที่ผ่านมา

ชายชราผู้ทำหน้าที่ส่งสารลับประจำการค้าชายแดนส่งกระบอกไม้ไผ่เล็กๆ ให้นางอย่างเงียบเชียบ เว่ยหลินอันรับมา ซ่อนมันไว้ในแขนเสื้อ ก่อนจะก้าวขึ้นรถม้าแล้วค่อยๆ เปิดผนึกออกอ่านด้วยปลายนิ้วที่สั่นเทา

ลายมือที่คุ้นเคยของท่านพ่อปรากฏสู่สายตา...

ข้อความในจดหมายระบุถึงหลักฐานชิ้นสำคัญที่หลงเหลืออยู่ในเมืองหลวง ซึ่งสามารถพลิกคดีและคืนความเป็นธรรมให้แก่แม่ทัพเว่ยได้ มันคือหลักฐานที่จะล้างมลทินจากการถูกขุนนางกังฉินใส่ร้ายป้ายสีในศึกชิงอำนาจในราชสำนักเมื่อสองปีก่อน

ถ้อยคำเพียงไม่กี่ประโยค สั้นกระชับ ทว่ากลับเปรียบเสมือนแสงสว่างเดียวที่จุดประกายขึ้นในชีวิตอันมืดมนของนาง

ตลอดสองปีที่ผ่านมา นางพยายามขอร้อง วิงวอน และอ้อนวอนกู้มู่เฉินนับครั้งไม่ถ้วน แต่สิ่งที่ได้รับกลับมามีเพียงความนิ่งเฉย ความเย็นชา และการบ่ายเบี่ยงราวกับเรื่องของตระกูลเว่ยไม่เคยมีความสำคัญใดๆ ในสายตาเขา

แต่นี่คือความหวังสุดท้าย...

เว่ยหลินอันกุมจดหมายลับแนบอก หลับตาลงช้าๆ พลางสูดลมหายใจเข้าลึก นางตัดสินใจว่าจะลองคุยกับเขาดูอีกสักครั้ง จะขอร้องเขาเป็นครั้งสุดท้ายในชีวิต อย่างน้อยก็เห็นแก่ข้าวสารที่กลายเป็นข้าวสุก เห็นแก่ความเป็นสามีภรรยาที่ร่วมเตียงเคียงหมอนกันมานานถึงห้าปี

นางรู้ดีแก่ใจว่าตนเองรักเขามากเพียงใด และนางก็รู้ซึ้งยิ่งกว่าใครว่าหัวใจทั้งดวงของเขามีไว้เพื่อฉินหยวนหยวนเท่านั้น ในเมื่อหัวใจของเขาไม่เคยเป็นของนาง นางก็พร้อมจะปล่อยมือ ปล่อยให้คนทั้งสองได้มีความสุข และครองรักกันอย่างสมปรารถนา

ขอเพียงแค่เขาเมตตา ช่วยยื่นมือไปล้างมลทินให้ท่านพ่อที่ต้องทนทุกข์ทรมานอยู่ ณ ด่านหานกวนอันเหน็บหนาว เมื่อนั้น นางก็จะยอมถอยออกไปจากชีวิตของเขา ขอเพียงเขามอบหนังสือหย่า นางก็พร้อมคืนตำแหน่งภรรยาเอก และหายตัวไปจากสายตาของเขา... ตลอดกาล

ความตั้งใจอันเด็ดเดี่ยวสลักลึกอยู่ในแววตา นางพับจดหมายลับเก็บซ่อนไว้อย่างมิดชิด ก่อนจะยกม่านรถม้าขึ้น มองดูเส้นทางที่มุ่งหน้ากลับสู่จวนตระกูลกู้ด้วยหัวใจที่พร้อมจะเดิมพันเป็นครั้งสุดท้าย