บทที่ 2 เพลิงผลาญความหวัง 1/2

เว่ยหลินอันกลับถึงจวนตระกูลกู้ในเวลาบ่ายคล้อย ทว่าความเหน็ดเหนื่อยจากการเดินทางไม่อาจทำให้นางได้พักผ่อนดี ๆ ได้นานนัก งานเตรียมพิธีมงคลสมรสที่รัดตัวดั่งเชือกฟั่นพันเป็นเกลียวแน่นจนแทบจะรัดคอเสร็จจากงานที่ท่าเรือยังมีงานอื่นรออยู่ไม่รู้จักหมดสิ้น และบ้านเดิมของตระกูลฉินเพิ่มภาระงานให้นางขึ้นมาอีก

เพราะเทียบเชิญที่ต้องจัดส่งเพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัว เมื่อบ่าวจากจวนสกุลฉินส่งรายชื่อแขกเหรื่อฝั่งมารดาของฮูหยินฉินเข้ามาสมทบอีกนับร้อยราย เป็นทั้งคนที่นางรู้จักและไม่รู้จักปะปนกัน แต่เรื่องเทียบเชิญต้องรอบคอบ ดีที่นางทำบัญชีเรียงลำดับชื่อตามตัวอักษร จึงทำให้ตรวจสอบงานเพื่อไม่ให้ซ้ำซ้อนกับแขกที่เชิญจากจวนตระกูลกู้

ตั้งแต่ฟ้าสางจรดค่ำแม้ไม่ได้พัก นางไม่ปริปากบ่นแม้แต่คำเดียว สองมือยังคงจรดพู่กันเขียนเทียบเชิญด้วยตนเองทีละแผ่นอย่างประณีต เมื่อจัดการเสร็จสิ้นจึงส่งมอบให้พ่อบ้านนำไปวางไว้บนโต๊ะในห้องหนังสือ เพื่อให้ท่านอัครเสนาบดีตรวจทานและนำไปแจกจ่ายด้วยตนเอง ความรอบคอบของนางทำให้บ่าวรับใช้ทำงานด้วยง่ายและไร้ข้อผิดพลาด ลดการถูกตำหนิจากนายท่านทำให้หลายคนยังภักดีกับฮูหยินน้อยอยู่

มีเพียงบ่าวใช้แรงงานไม่ได้ทำงานอยู่ในจวนจำพวกห้องบัญชีหรือห้องหนังสือเท่านั้นที่คิดอ่านไม่เป็น แค่เจ้านายคนใหม่เข้ามาก็ย้ายข้างไปสวามิภัก

ล่วงเลยเข้าสู่ยามซวี[1]ความมืดมิดโรยตัวเข้าปกคลุมทั่วทั้งจวน เว่ยหลินอันยังคงนั่งนิ่งอยู่หน้าโต๊ะทำงานโดยไม่มีอาหารตกถึงท้องมาตั้งแต่เช้าตรู่ มีเพียงน้ำชาเย็นชืดไม่กี่จอกเท่านั้น นางทำงานอย่างลืมกินลืมนอนมานานหลายวัน ความอ่อนล้าเริ่มสะสม

ซือซือ สาวใช้คนสนิทยกถ้วยโจ๊กเคี่ยวพุทราแดงกับลำไยแห้งร้อนกรุ่น กลิ่นหอมหวานของสมุนไพรบำรุงกำลังลอยแตะจมูก ทว่าทันทีที่เว่ยหลินอันตักเข้าปากเพียงคำแรก ลำคอกลับตีบตัน ความรู้สึกพะอืดพะอมและคลื่นเหียนตีตื้นขึ้นมาจนต้องรีบยกผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาปิดปาก

“ฮึก...ฮึก!” นางอยากอาเจียนเต็มทีจึงหยิบกระโถนออกมา มือไม้สั่นนิด ๆ เพิ่งรู้ว่าตนเองหิวข้าวจนแทบทนไม่ไหวเป็นแบบนี้เองหรือ

“นายหญิง ท่านไม่สบายตรงไหนหรือเจ้าคะ” ซือซือเอ่ยถามด้วยสีหน้าตื่นตระหนก นายหญิงกินน้อยนอนน้อยมาหลายวันติดต่อกันใบหน้าเริ่มซีดเซียวลงไปมาก

“ข้าไม่เป็นไร...” เว่ยหลินอันโบกมือเบา ๆ พยายามสะกดกลั้นอาการปั่นป่วนในช่องท้อง “เพียงแค่ท้องว่างมาทั้งวันเท่านั้น”

นางควรจะตักเพียงน้ำข้าวคำเล็ก ๆ กลืนลงก่อนถึงจะถูก แต่เพราะเร่งรีบอยากจัดการธุระให้เสร็จจึงไม่ได้ระมัดระวัง

นางฝืนกลืนโจ๊กลงไปอีกเพียงช้อนเดียว ก่อนจะยกน้ำชาขึ้นจิบเพื่อดับอาการคลื่นไส้ จากนั้นให้ซือซือนำบ๊วยดองมากินสองชิ้นพลันรู้สึกสดชื่นขึ้น

บ๊วยดองรสชาติเปรี้ยวอมหวาน นางทำเอาไว้เองเวลารู้สึกอ่อนล้ามักจะอมให้ละลายในปากก็จะดีขึ้น และนับว่ามันช่วยให้นางมีกำลัง

นางเข้าห้องจัดการอาบน้ำพลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าลุกขึ้นยืนพลางหันไปกำชับสาวใช้ “เจ้ารออยู่ที่เรือน ข้าจะไปพบกู้มู่เฉินสักครู่”

“ให้บ่าวไปเป็นเพื่อนเถิดเจ้าค่ะ” ซือซือกังวลว่าบ่าวไพร่จะทำให้นายหญิงของตนน้อยเนื้อต่ำใจ ไม่อยากให้เดินไปไหนมาไหนคนเดียว

“ไม่ต้องห่วง เจ้าจัดการเก็บของแยกของข้าเอาไว้ สินเดิมของข้าต้องจัดการบัญชีให้เรียบร้อย หากงานแต่งท่านอัครเสนาบดีเสร็จสิ้นบัญชีจะได้ไม่วุ่นวาย”

“เจ้าค่ะ” ซือซือก้มหน้ารับคำ วันก่อนนางไม่รู้ว่าคุณหนูให้รถม้าแวะทำไมที่ศาลาว่าการ แต่หลังจากกลับมาก็แยกของตระกูลกู้ของตระกูลเว่ยชัดเจน แม้จะรู้ดีว่าเรื่องแยกเรือนทำได้ แต่ท่านเสนาบดียังไม่ได้เอ่ยปากนายหญิงรีบร้อนเช่นนี้จะดีหรือ

ทางเดินทอดยาวไปยัง ‘เรือนฮวาหยวน’ สว่างไสวด้วยโคมไฟสีแดงสดตลอดสองฝั่ง เสื้อคลุมสีเรียบง่ายของเว่ยหลินอันไม่อาจต้านทานลมหนาวที่พัดผ่าน ทว่าสิ่งที่เหน็บหนาวกว่าคือหัวใจของนางเอง เมื่อสายตาทอดมองเห็น หลินเฮ่อ องครักษ์คนสนิทของกู้มู่เฉิน ยืนเฝ้าอยู่หน้าทางเข้าเรือน

เดิมนางเพียงอยากเดินไปดูที่ห้องหนังสือ หรือเรือนส่วนตัวของเขาเพื่อจะได้สนทนากัน แต่เมื่อเห็นเช่นนั้นพลันกำหมัดจนเล็บจิกเข้าเนื้อ

เรือนฮวาหยวน... เรือนใหญ่ที่เคยเป็นเรือนหอของนางกับเขามาตลอดห้าปี

ความเจ็บปวดจากมือแล่นริ้วขึ้นมาบีบเค้นหัวใจจนปวดหนึบ นางเคยหลงคิดว่าชื่อ ‘ฮวาหยวน’ ที่แปลว่าสวนดอกไม้นั้น

เขาตั้งขึ้นเพื่อความงดงามของเรือนหอของเราสอง

จนกระทั่งวันที่ฉินหยวนหยวนก้าวเข้ามาในจวน นางจึงเพิ่งตระหนักได้ว่า ไม้ดอกนานาพันธุ์ที่ปลูกประดับอยู่ทั่วเรือนนี้ ล้วนเป็นสิ่งที่ฉินหยวนหยวนโปรดปรานทั้งสิ้น เขาตระเตรียมทุกอย่างไว้เพื่อต้อนรับเจ้าของเรือนตัวจริงมาตั้งแต่ต้น มีเพียงนางแทรกตัวเข้ามาคั่นกลางความรักอันบริสุทธิ์ของพวกเขาอย่างไร้ยางอาย

เว่ยหลินอันสูดหายใจลึก ปัดเศษเสี้ยวความปวดร้าวทิ้งไป นางหยุดยืนอยู่ตรงหน้าทางเข้า แม้จะมีฐานะเป็นภรรยาเอก แต่การจะย่างกรายเข้าไปในเรือนที่เขากำลังอยู่กับรักแรกย่อมต้องรักษามารยาท

อีกอย่างเรือนนี้ก็ไม่ใช่เรือนของนางอีกต่อไปแล้ว ตั้งแต่วันที่เขาบอกนางจะรับฉินหยวนหยวนเป็นภรรยาเท่าเทียม

“หลินเฮ่อ เจ้าช่วยไปรายงานท่านอัครเสนาบดีที ข้ามีธุระสำคัญจะหารือกับเขาเพียงชั่วครู่ จะไม่รบกวนเวลานาน”

[1]ยามซวี คือ ช่วงเวลาระหว่าง 19.00 น. ถึง 21.00 น.