บทที่1 คำขอเดียว 1/2

สายลมค่ำคืนพัดพาความเย็นเยียบผ่านรอยแยกของบานหน้าต่างไม้ ทว่าความหนาวเหน็บใด ๆ ก็ไม่อาจเทียบเคียงได้กับบรรยากาศภายในเรือนผิงอัน

เรือนท้ายจวนฝั่งทิศตะวันตกที่ถูกทิ้งร้างมานาน บัดนี้มีเพียงแสงตะเกียงดวงเล็กส่องสว่างพอให้เห็นเงาร่างบอบบางของเว่ยหลินอัน นางนั่งหลังตรงอยู่หน้าโต๊ะไม้ตัวเตี้ย ปลายนิ้วเรียวขาวซีดจับพู่กันตวัดตรวจตราสมุดบัญชีอย่างเป็นระเบียบ ใบหน้าไร้เครื่องประทินโฉมเรียบเฉย ไร้ความรู้สึกใดสะท้อนผ่านดวงตาดำขลับคู่นั้น

เสียงฝีเท้าหนักแน่นคุ้นเคยหยุดลงตรงธรณีประตู

กู้มู่เฉินยืนมองแผ่นหลังอันอ้างว้างของนางอยู่ครู่หนึ่ง ชายหนุ่มเพิ่งทำงานราชการเสร็จและผลัดเปลี่ยนเป็นชุดลำลองผ้าไหมสีเข้ม หลายวันที่ไม่ได้เห็นหน้านาง ความคุ้นชินตลอดห้าปีทำให้เขารู้สึกโหวงเหวงในอกอย่างบอกไม่ถูก ต่อให้การแต่งงานพระราชทานนี้จะเริ่มต้นขึ้นโดยปราศจากความรัก ทว่าเวลาห้าปีที่ใช้ชีวิตร่วมเรือน ย่อมก่อเกิดเป็นสายใยความผูกพันที่ไร้ชื่อเรียกขึ้นมาในใจของกู้มู่เฉิน

เขาเดินตรงเข้าไปหา โน้มกายลงหมายจะโอบประคองไหล่บางเพื่อเอาใจและคลายความห่างเหิน

ทว่าเว่ยหลินอันกลับเอี้ยวตัวหลบอย่างแนบเนียน นางวางพู่กันลงในร่องจานหมึกแล้วหยิบสมุดบัญชีเล่มถัดไปขึ้นมาเปิด ราวกับว่าการมีอยู่ของเขาเป็นเพียงอากาศธาตุ

การหลบเลี่ยงอย่างแผ่วเบาทว่าชัดเจนนั้น ทำให้มือของกู้มู่เฉินชะงักค้างอยู่กลางอากาศ เพลิงโทสะที่ไร้ที่มาปะทุขึ้นในอกอย่างฉับพลัน เขาลดมือลงพลางขมวดคิ้วแน่น จ้องมองดวงหน้าด้านข้างของนางด้วยสายตาเครียดขึง

“เจ้าโกรธข้าหรือที่รับหยวนหยวนเข้ามาเป็นภรรยาเท่าเทียม?” น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำและแฝงความไม่พอใจ ทั้งที่ตอนแรกนางก็ดูว่าง่ายแล้วแท้ ๆ

เว่ยหลินอันพลิกหน้ากระดาษช้า ๆ พร้อมเอ่ยตอบเขาไปด้วย “ไม่ใช่เจ้าค่ะ”

“เจ้าโกรธที่ข้ามอบบรรดาศักดิ์เก้ามิ่งฮูหยินให้นาง?”

“ยิ่งไม่ใช่เจ้าค่ะ”

“หรือเจ้าน้อยใจที่ต้องย้ายมาอยู่เรือนท้ายจวนที่ห่างไกลและหนาวเหน็บเช่นนี้?” อันที่จริงเขาอยากจะพูดให้นางไปอยู่เรือนเก่าของเขาที่ไม่ห่างจากเรือนฉินหยวน แต่กลับนึกถึงดวงตาที่ฉ่ำไปด้วยหยาดน้ำบาง ๆ ของหยวนหยวนของเขาแล้วไม่ได้เอ่ยปริปากเรื่องนี้

“ท่านอัครเสนาบดีคิดมากไปแล้วเจ้าค่ะ” นางตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ระลอกคลื่นอารมณ์ใด ๆ ราวกับกำลังสนทนาเรื่องอาหารวันนี้เป็นอย่างไร งิ้วที่ในเมืองเล่นเรื่องอะไรเท่านั้น

ท่าทีเฉยเมยไม่ยินดียินร้ายของนางจุดชนวนความหงุดหงิดในใจของเขาให้ลุกโชน กู้มู่เฉินขึ้นเสียงอย่างลืมตัว แววตาคมดุจเหยี่ยววาวโรจน์

“เช่นนั้นเจ้าเป็นอะไร! เหตุใดถึงได้เย็นชาเช่นนี้ แต่ก่อนเจ้าไม่เคยเป็น!”

ไม่เคยเป็นไม่ใช่ว่าเป็นไม่ได้ แต่ก่อนกู้มู่เฉินชอบให้นางอยู่เงียบ ๆ ที่สุด แต่ทำไมวันนี้เขากลับไม่พอใจกันล่ะ

ตั้งแต่เข้าเรือนมา นางเรียนรู้ความชอบหรือไม่ชอบของเขาทั้งหมด รวมทั้งความชอบและไม่ชอบของนางเช่นกัน เพียงแค่เขาเหลือบตามองบ่าวสาวใช้คนใด นางก็แทบจะพลิกจวนด้วยความหึงหวง วางแผนด้วยท่าทางเย่อหยิ่งเป็นฮูหยินน้อยกู้ที่ฉลาดทันคน แต่ยามอยู่ต่อหน้าเขานางทำตัวอ่อนหวานน่ารักดุจสตรีน่าทะนุถนอม

แต่นั้นเว่ยหลินอันรู้ดีว่า นางเพียงแต่อยากเป็นเหมือนคนที่เขารัก เพื่อจะของแบ่งความรักของเขาบางสักเสี้ยว แต่นางก็รู้ว่ามันจะไม่มีวันนั้นหรอก

กู้มู่เฉินสูดลมหายใจ นึกถึงยามเขาทำงานจนดึก นางจะคอยเฝ้าหน้าเตาเคี่ยวน้ำแกงมาส่งให้เขาถึงห้องหนังสือทุกค่ำคืน แต่ก่อน... สายตาคู่นั้นจะสะท้อนเพียงเงาของเขาและเปล่งประกายเสมอ

ทว่าบัดนี้ ดวงตาคู่นั้นกลับมืดมนและว่างเปล่าจนน่าใจหาย แค่คิดว่าในแววตาของนางไม่มีเขาอยู่ก็อึดอัดแทบบ้า จนอยากพังโต๊ะตรงหน้าให้ราบ

เว่ยหลินอันค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นสบตากับเขา แววตาสงบนิ่งจนสะท้อนความกระวนกระวายของอีกฝ่ายออกมาอย่างชัดเจน

“ท่านอัครเสนาบดีคิดมากไปแล้วเจ้าค่ะ ข้าเพียงแต่อยากทำตัวเป็นภรรยาที่ดี ที่ท่านปรารถนาอยากให้เป็นเท่านั้น”

คำพูดเรียบง่ายทว่ากับตัดเยื้อใยทำให้กู้มู่เฉินนิ่งงันไป ลำคอตีบตันจนเถียงไม่ออกแม้แต่คำเดียว

ในอดีต เป็นเขาเองที่เคยรำคาญความใส่ใจของนาง เคยตวาดขับไล่นางออกจากห้องหนังสือ และสั่งให้นางสงบเสงี่ยมเจียมตัวอยู่ในมุมของตนเอง แต่เมื่อนางยอมถอยห่างและทำตามที่เขาต้องการทุกประการจริง ๆ เขากลับรู้สึกอึดอัด คับข้องใจ และเกลียดชังความเหินห่างนี้จนแทบทนไม่ไหว

กู้มู่เฉินสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามสะกดกลั้นอารมณ์พลุ่งพล่านแล้วเอ่ยตัดบท “เอาเถอะ... เจ้าก็อย่าหักโหมนัก เอาไว้พรุ่งนี้ข้าจะมาหาเจ้าใหม่”

“พรุ่งนี้ก็ไม่สะดวกเจ้าค่ะ” เว่ยหลินอันปฏิเสธทันควันโดยไม่ต้องคิด

มือที่ยื่นไปจะรวบเอาตัวนางเข้ามาใกล้พลันชะงักค้าง

คิ้วเข้มของเขาขมวดเข้าหากันทันที “เช่นนั้นก็วันมะรืน...”

“มะรืนข้าต้องไปท่าเรือนอกเมืองเพื่อตรวจสอบผ้าไหมและเครื่องประดับที่สั่งซื้อมาสำหรับงานแต่งของท่านโดยเฉพาะ อีกทั้งยังต้องคัดกรองเทียบเชิญและตรวจรายชื่อแขกผู้มีเกียรติ จะตกหล่นแม้แต่รายชื่อเดียวไม่ได้เจ้าค่ะ ท่านเพิ่งรับตำแหน่งอัครเสนาบดีใหม่ หากล่วงเกินขุนนางผู้ใดเข้าจะไม่เป็นผลดี”

“เจ้าช่างรอบคอบ” เขาเอ่ยเสียงหึขึ้นในลำคอหนึ่งคำ ก่อนจะจ้องนางอย่างคาดคั้น