Accueil / รักโบราณ / ตัวประกอบเช่นข้า ไม่ขอตายตามบท / บทที่ 5 แม่ทัพใหญ่ตระกูลเสิ่น

Partager

บทที่ 5 แม่ทัพใหญ่ตระกูลเสิ่น

Auteur: BigM00N
last update Date de publication: 2026-10-21 13:51:05

หลินซีอินเบิกตากว้าง ก่อนร่างกายจะสั่นน้อย ๆ

“พี่จื่อเวย ข้า...ข้าไม่ได้หมายความเช่นนั้น”

“แล้วเจ้าหมายความว่าอย่างไร”

“ข้าเพียงกลัวว่า...”

“กลัวหรือ”

เสิ่นจื่อเวยก้าวเข้าไปใกล้อีกฝ่ายหนึ่งก้าว หลินซีอินกลับถอยหลังโดยอัตโนมัติ การกระทำเช่นนั้นทำให้ภาพที่ปรากฏต่อสายตาคนอื่นกลายเป็นเสิ่นจื่อเวยกำลังข่มขู่หญิงสาวผู้อ่อนแอ ซ่งเจียหมิงจึงรีบก้าวมาขวางทันที

“เสิ่นจื่อเวย!”

เสิ่นจื่อเวยมองเขา ก่อนหัวเราะเยาะออกมา

“คุณชายซ่งจะตะโกนทำไม ข้ายังไม่ได้แตะต้องนางแม้แต่ปลายเล็บ”

จากนั้นจึงหันกลับมามองหลินซีอิน

“คุณหนูหลิน เจ้าเองก็ไม่ต้องสั่นเทาถึงเพียงนั้น เจ้าทำเช่นนี้ผู้ที่ไม่รู้ก็คงจะคิดว่าข้าเคยเฆี่ยนตีเจ้าเป็นประจำ”

นางเอียงศีรษะเล็กน้อย

“แต่หากข้าจำไม่ผิด ตั้งแต่เจ้าเข้ามาอยู่ในจวนแม่ทัพ เสื้อผ้าของเจ้ามีไม่เคยน้อยกว่าข้า เครื่องประดับดี ๆ ข้าได้หนึ่งชิ้นเจ้าก็มักได้อีกหนึ่งชิ้น แม้แต่เรือนที่เจ้าพักก็มีสาวใช้คอยปรนนิบัติหลายคน”

“ตระกูลเสิ่นเลี้ยงดูเจ้าอย่างดีมานานหลายปี ยังไม่เคยให้เจ้าต้องอดแม้แต่มื้อเดียว”

รอยยิ้มของเสิ่นจื่อเวยค่อย ๆ จางลง

“แล้ววันนี้เจ้ามายืนตัวสั่นอยู่ตรงหน้าข้าเช่นนี้...”

“เจ้ากำลังสั่นเทาให้ผู้ใดดูกันเล่า”

หลินซีอินหน้าซีดเผือด

“ข้าไม่ได้...”

“พอเถิด เวยเอ๋อร์”

เสิ่นจื่อหยวนเอ่ยขึ้น เสิ่นจื่อเวยจึงหยุดทันที ไม่ใช่เพราะนางกลัวพี่ชาย แต่เพราะรู้ว่าพูดมากเกินไปก็ไม่มีประโยชน์ แต่วันนี้นางเพิ่งสร้างภาพสตรีผู้ถูกกระทำแต่มีใจกว้างในงานเลี้ยงมาอย่างยากลำบาก จะทำลายทิ้งเพราะหลินซีอินคนเดียวไปทำไม

เสิ่นจื่อเวยหมุนตัวขึ้นรถม้า ก่อนเข้าไปด้านใน นางยังอดหันกลับมามองหลินซีอินไม่ได้

อีกฝ่ายยังคงยืนหลบอยู่ด้านหลังซ่งเจียหมิง ดวงตาแดงก่ำ ร่างกายสั่นน้อย ๆ ราวกับกระต่ายตัวเล็กที่ถูกสัตว์ร้ายหมายเอาชีวิต

เสิ่นจื่อเวยร้อง “เฮอะ!” ในใจ

นี่น่ะหรือนางเอก ช่างลบล้างภาพลักษณ์นางเอกในนิยายเรื่องอื่นที่ข้าเคยอ่านมาเสียจริง!

นางเอกที่อาศัยบ้านคนอื่น กินของคนอื่น ใช้เงินคนอื่น แล้วสุดท้ายยังแย่งคู่หมั้นลูกสาวเจ้าของบ้านอีก แย่งแล้วก็แย่งไปเถอะ อย่างไรเสียนางก็ไม่ได้ต้องการบุรุษอย่างซ่งเจียหมิงอยู่แล้ว

แต่การพูดทุกประโยคให้ตัวเองกลายเป็นผู้ถูกกระทำอยู่ตลอดเวลาเช่นนี้...เสิ่นจื่อเวยต้องยอมรับจริง ๆ ว่านางเปิดหูเปิดตาแล้ว!

ยามที่รถม้าหยุดลงตรงหน้าประตูชั้นในของจวนแม่ทัพ

“คุณชายใหญ่ คุณหนูใหญ่ ถึงแล้วขอรับ”

เสียงคนขับรถม้าดังขึ้น เสิ่นจื่อหยวนลงจากรถก่อน จากนั้นจึงหันกลับมายื่นมือให้น้องสาว

เสิ่นจื่อเวยมองมือของเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนวางมือตนเองลงไป เสิ่นจื่อหยวนชะงักเล็กน้อย น้องสาวของเขาเป็นสตรีเอาแต่ใจมาตั้งแต่เด็ก นางรักศักดิ์ศรีและไม่ชอบแสดงความอ่อนแอต่อหน้าผู้ใด

วันนี้ถูกคู่หมั้นถอนหมั้นกลางงานเลี้ยง จากนั้นยังถูกพระราชทานสมรสกับบุรุษที่ไม่เคยพบหน้ากัน แต่นางกลับไม่ร้องไห้ ไม่โวยวาย ไม่อาละวาด สงบเสียจนเขารู้สึกไม่สบายใจ ยิ่งนางสงบเท่าไร เขายิ่งคิดว่าน้องสาวคงเจ็บปวดมากเท่านั้น

“เวยเอ๋อร์”

“เจ้าคะ”

เสิ่นจื่อหยวนมองใบหน้าของนาง

“หากเจ้าอยากร้องไห้ก็ร้องเถิด”

“...”

เสิ่นจื่อเวยกะพริบตาปริบ ๆ

“เหตุใดข้าต้องร้องไห้ด้วย”

เสิ่นจื่อหยวนถอนหายใจ

“ต่อหน้าพี่ใหญ่ เจ้าไม่จำเป็นต้องฝืน”

เสิ่นจื่อเวยเข้าใจขึ้นมาทันที

อ้อ! พี่ชายคงกำลังคิดว่านางกำลังอดกลั้นความเสียใจอยู่นี่เอง

นางกำลังจะอธิบาย แต่เสียงฝีเท้าเร่งรีบก็ดังมาจากด้านหน้า พ่อบ้านใหญ่รีบเดินออกมาต้อนรับ

“คุณชายใหญ่! คุณหนูใหญ่!”

ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความกังวล

“นายท่านส่งข่าวกลับมาแล้วขอรับ ทันทีที่ทราบเรื่องก็ออกจากค่ายทหาร กำลังรีบกลับจวน!”

เสิ่นจื่อหยวนพยักหน้า

“ท่านพ่อทราบเรื่องทั้งหมดที่เกิดในงานเลี้ยงแล้วใช่ไหม”

“ทราบแล้วขอรับ”

พ่อบ้านใหญ่ลังเล ก่อนตอบต่อ

“ทั้งเรื่องคุณชายซ่งขอถอนหมั้น และเรื่อง...พระราชทานสมรส”

เสิ่นจื่อหยวนมีสีหน้าเคร่งขรึมลง

เสิ่นจื่อเวยเองก็เงียบไป

ในความทรงจำของร่างเดิม เสิ่นอี้เหิงรักบุตรสาวคนนี้มาก

ภรรยาของเขาจากไปตั้งแต่เสิ่นจื่อเวยยังเด็ก

ด้วยความรู้สึกผิดที่ตนเองต้องประจำอยู่ในกองทัพบ่อยครั้ง ไม่มีเวลาคอยดูแลบุตรสาว เสิ่นอี้เหิงจึงตามใจนางมาตลอด

นั่นเป็นหนึ่งในสาเหตุที่ทำให้เสิ่นจื่อเวยคนเดิมเติบโตมาเป็นสตรีเอาแต่ใจ แต่ไม่ว่านางจะเอาแต่ใจเพียงใด บิดากับพี่ชายก็ยังรักนาง

และสุดท้าย... คนเหล่านี้กลับต้องตายเพราะถูกลากเข้าไปในแผนการที่มีนางเป็นจุดเริ่มต้น

เมื่อนึกถึงตรงนี้ ความรู้สึกหนักอึ้งก็เกิดขึ้นในใจของเสิ่นจื่อเวย นางไม่ใช่เสิ่นจื่อเวยคนเดิม แต่ตอนนี้นางใช้ร่างของอีกฝ่าย ได้รับความรักของครอบครัวอีกฝ่าย และรู้ชะตากรรมที่กำลังรอพวกเขาอยู่ เช่นนั้นนางยิ่งไม่มีเหตุผลที่จะยอมให้โศกนาฏกรรมเดิมเกิดขึ้นอีก

“พี่ใหญ่”

เสิ่นจื่อเวยเอ่ยขึ้น

“หืม”

“ข้าไม่ได้เสียใจเรื่องซ่งเจียหมิง”

เสิ่นจื่อหยวนขมวดคิ้ว

“เวยเอ๋อร์...”

“ข้าพูดจริงๆ นะเจ้าคะ”

นางมองเขาตรง ๆ

“บุรุษที่สามารถทำให้คู่หมั้นของตนเองอับอายต่อหน้าผู้คนเพื่อสตรีอีกคน วันนี้เขาทำกับข้าได้ วันหน้าเขาก็อาจทำกับหลินซีอินได้เช่นกัน”

“ข้าเคยชอบเขา ไม่ได้หมายความว่าข้าจะต้องโง่ไปตลอดชีวิตเสียหน่อย”

เสิ่นจื่อหยวนจ้องหน้าน้องสาวอยู่นาน นานจนเสิ่นจื่อเวยเริ่มรู้สึกผิดปกติ

“พี่ใหญ่”

“เจ้า...”

เขายกมือขึ้นแตะหน้าผากนาง

“ไม่ได้ป่วยใช่หรือไม่”

“...”

เสิ่นจื่อเวยปัดมือเขาออกทันที

“ข้าพูดจริงจังนะ!”

เสิ่นจื่อหยวนหัวเราะออกมาเบา ๆ เป็นครั้งแรกตั้งแต่ออกจากวัง

“ดี”

เขายกมือลูบศีรษะนาง

“หากเจ้าคิดได้จริง พี่ใหญ่ก็วางใจ”

เสิ่นจื่อเวยชะงักไปเล็กน้อย สัมผัสอ่อนโยนนั้นทำให้หัวใจของนางอุ่นวาบขึ้นอย่างประหลาด แต่บรรยากาศที่ผ่อนคลายลงเพียงเล็กน้อยกลับถูกทำลายด้วยเสียงสะอื้นจากด้านหลัง

“พี่...คุณชายเสิ่น”

หลินซีอินเพิ่งลงจากรถม้า ดวงตาของนางบวมแดงเพราะร้องไห้มาตลอดทาง เสิ่นจื่อหยวนหันกลับไปมอง

“มีอะไร”

หลินซีอินกัดริมฝีปาก

“ข้าอยากรอพบท่านลุงเขย”

“ตามใจเจ้า”

เสิ่นจื่อหยวนตอบเพียงเท่านั้น ก่อนพาน้องสาวเดินเข้าเรือน

หลินซีอินมองแผ่นหลังของสองพี่น้อง มือที่ซ่อนอยู่ใต้แขนเสื้อกำแน่นตั้งแต่เมื่อใดกัน... ทุกอย่างจึงเปลี่ยนไปเช่นนี้

เสิ่นจื่อเวยไม่ควรสงบเช่นนี้!

นางควรโวยวาย ควรตบตีนาง ควรด่าทอนางต่อหน้าผู้คน

ยิ่งเสิ่นจื่อเวยอาละวาดมากเท่าไร ทุกคนก็ยิ่งสงสารนางมากเท่านั้น

ซ่งเจียหมิงก็จะยิ่งรังเกียจเสิ่นจื่อเวย

แต่วันนี้... ทุกอย่างกลับตรงกันข้าม คนที่ถูกมองด้วยสายตารังเกียจกลับกลายเป็นนางเสียเอง

หลินซีอินสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ แล้วคิดในใจว่า ไม่เป็นไร ขอเพียงซ่งเจียหมิงยังอยู่ข้างนางก็พอ ส่วนตระกูลเสิ่น... นางไม่เชื่อว่าเสิ่นอี้เหิงจะกล้าทำอะไรนางจริง ๆ ถึงอย่างไรผู้คนทั้งเมืองหลวงก็รู้ว่าเขารับนางมาเลี้ยงดูตั้งแต่ยังเด็ก หากไล่นางออกจากจวนทันทีหลังเกิดเรื่องวันนี้... ชื่อเสียงของแม่ทัพใหญ่เสิ่นจะเหลือหรือ

ไม่ถึงครึ่งชั่วยามต่อมา เสียงฝีเท้าม้าก็ดังขึ้นจากหน้าจวน เสิ่นอี้เหิงแทบไม่ได้เสียเวลาเปลี่ยนอาภรณ์ เขาเพิ่งกลับจากค่ายทหาร ยังสวมชุดฝึกสีเข้ม รองเท้าหนังมีฝุ่นเกาะอยู่ไม่น้อย ดาบประจำกายยังห้อยอยู่ข้างเอว

ทันทีที่ก้าวผ่านประตูใหญ่ เขาก็ถามขึ้น

“เวยเอ๋อร์อยู่ที่ใด”

“เรียนท่านแม่ทัพ คุณหนูใหญ่อยู่ที่เรือนรับรองกับคุณชายใหญ่ขอรับ”

เสิ่นอี้เหิงก้าวเร็วขึ้นทันที ใบหน้าคมเข้มของแม่ทัพใหญ่เต็มไปด้วยความโกรธ ระหว่างทางกลับจวน เขาได้รับรายงานเรื่องทั้งหมดแล้ว

Continuez à lire ce livre gratuitement
Scanner le code pour télécharger l'application

Dernier chapitre

  • ตัวประกอบเช่นข้า ไม่ขอตายตามบท   บทที่ 82 ชีวิตนี้ข้าขอเลือกเอง (ตอนจบ)

    ยามเย็น รถม้าจวนอ๋องหกเดินทางมาถึงจวนแม่ทัพใหญ่ ทันทีที่รถม้าหยุด หลี่จิ่งอันกับหลี่อันหนิงก็แทบรอไม่ไหวที่จะลงไปพบญาติผู้พี่“ท่านแม่!”หลี่จิ่งอันหันมาถาม“ข้าลงไปก่อนได้หรือไม่”เสิ่นจื่อเวยพยักหน้า“ได้”“แต่ต้องระวังน้องสาวด้วย”“ขอรับ!”เด็กชายรีบลงจากรถม้า ก่อนยื่นมือไปรับน้องสาว หลี่อันหนิงหัวเราะอย่างสนุกสนาน“พี่ใหญ่!”“ข้าอยากไปหาพี่หมิงเจ๋อ!”หลี่จิ่งอันพยักหน้า“ข้ารู้แล้ว”เสิ่นจื่อเวยมองลูกทั้งสองด้วยรอยยิ้ม ก่อนหันไปหาสามี“เห็นหรือไม่ ลูกของพวกเรารักญาติผู้พี่มาก”หลี่เฉิงอวิ๋นยิ้ม“ดีแล้ว ต่อไปพวกเขาจะได้ช่วยเหลือกัน”เสิ่นจื่อเวยพยักหน้า“หม่อมฉันก็หวังเช่นนั้นเพคะ”ภายในจวนแม่ทัพใหญ่ บรรยากาศคึกคักอย่างยิ่ง เสิ่นอี้เหิงนั่งอยู่หัวโต๊ะอาหารด้วยรอยยิ้มกว้างด้านซ้ายคือเสิ่นจื่อหยวนกับซางชิงหลีด้านขวาคือหลี่เฉิงอวิ๋นกับเสิ่นจื่อเวยส่วนเด็กทั้งสี่คนถูกจัดให้นั่งรวมกันอีกโต๊ะหนึ่ง โดยมีสาวใช้คอยดูแล“ท่านตา!”หลี่อันหนิงร้องเรียก เสิ่นอี้เหิงรีบหันไป“ว่าอย่างไร หลานรัก”เด็กหญิงยกชามขึ้น“ข้าอยากกินหมูตุ๋น!”เสิ่นอี้เหิงหัวเราะ“ได้! ไปยกหมูตุ๋นมาให้อันหนิงอีกจาน”เส

  • ตัวประกอบเช่นข้า ไม่ขอตายตามบท   บทที่ 81 ทายาทของทั้งสองจวน

    เสิ่นจื่อหยวนมองบุตรชายทั้งสองด้วยสายตาอ่อนโยน บุตรชายคนโตชื่อ เสิ่นหมิงซิว อายุสี่ขวบกว่า ชื่นชอบการอ่านหนังสือและจดจำตัวอักษรได้รวดเร็วส่วนบุตรชายคนรองชื่อ เสิ่นหมิงเจ๋อ อายุสามขวบกว่า กลับชื่นชอบดาบไม้ ธนู และการฝึกยุทธ์เป็นพิเศษแม้ทั้งสองจะมีนิสัยแตกต่างกัน แต่กลับรักใคร่กันมาก ทุกครั้งที่หมิงเจ๋อถูกบิดาดุเรื่องซุกซน หมิงซิวก็มักจะเป็นฝ่ายช่วยพูดให้ ส่วนหากมีเด็กคนอื่นมารังแกพี่ชาย หมิงเจ๋อก็จะรีบวิ่งเข้าไปปกป้องทันทีเสิ่นจื่อหยวนจึงมักกล่าวกับภรรยาว่า ลูกชายทั้งสองของพวกเขาช่างเหมือนตนเองกับน้องสาวในวัยเด็กเสียจริงภายในเรือนหลักของจวนแม่ทัพใหญ่ ซางชิงหลีกำลังนั่งตรวจบัญชีรายจ่ายประจำเดือน นางสวมอาภรณ์สีเขียวอ่อน เกล้าผมเรียบร้อย ใบหน้างดงามสงบเสงี่ยม ห้าปีก่อน นางยังเป็นเพียงคุณหนูตระกูลซาง บุตรสาวของเจ้ากรมอาญา แต่ตอนนี้นางกลายเป็นฮูหยินของราชเลขาธิการเสิ่นจื่อหยวน และเป็นมารดาของบุตรชายสองคนแล้วชีวิตหลังแต่งงานของนางสงบสุขกว่าที่เคยคิดเอาไว้มาก เสิ่นจื่อหยวนเป็นบุรุษสุขุม รอบคอบ และไม่ชอบพูดจาหวานหูพร่ำเพรื่อ แต่กลับเป็นสามีที่เอาใจใส่ภรรยาอย่างมาก ไม่ว่างานราชการจะยุ่งเพี

  • ตัวประกอบเช่นข้า ไม่ขอตายตามบท   บทที่ 80 เวลาแห่งความสุขมักจะผ่านไปอย่างรวดเร็ว

    เสียงของเสิ่นจื่อเวยทำให้หลี่เฉิงอวิ๋นออกมายิ้มอย่างจนใจ“ข้าไม่ได้ห้ามเจ้าออกไปเดินเล่น เพียงแต่ช่วงนี้ควรพักผ่อนให้มากหน่อย”เสิ่นจื่อเวยถอนหายใจ“พวกท่านนี่จริง ๆ เลย”แต่ในใจกลับเต็มไปด้วยความอบอุ่น เพราะนางรู้ดีว่าทุกคนเป็นห่วง หลังพูดคุยกันเรื่องการดูแลครรภ์อยู่ครู่หนึ่ง เสิ่นจื่อเวยก็นึกถึงเรื่องสำคัญขึ้นมาได้นางหันไปมองพี่ชาย ก่อนยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์“พี่ใหญ่”เสิ่นจื่อหยวนเลิกคิ้ว“อะไร”“ข้ามีเรื่องอยากถาม”“ว่ามา”เสิ่นจื่อเวยทำท่าจริงจัง“ช่วงนี้ท่านยังไปกรมอาญาบ่อยอยู่หรือไม่”เสิ่นจื่อหยวนชะงัก ก่อนยกถ้วยชาขึ้นจิบ“ก็มีบ้าง”เสิ่นจื่อเวยหรี่ตาลง“มีบ้างหรือ”“ใช่”“แล้วใต้เท้าซางสบายดีหรือไม่”เสิ่นจื่อหยวนชะงักอีกครั้ง หลี่เฉิงอวิ๋นที่นั่งอยู่ข้าง ๆ หลุดหัวเราะเบา ๆ เสิ่นอี้เหิงมองบุตรทั้งสองอย่างสงสัย“เจ้ากำลังพูดเรื่องอะไร”เสิ่นจื่อเวยรีบหันไปหาบิดา“ท่านพ่อ! ข้าคิดว่าพี่ใหญ่กำลังจะมีข่าวดีแล้ว”เสิ่นจื่อหยวนรีบกล่าว“เวยเอ๋อร์!”แต่สายเกินไปแล้ว เสิ่นอี้เหิงหันขวับไปมองบุตรชาย“ข่าวดีอะไร”เสิ่นจื่อเวยยิ้มกว้าง“เรื่องพี่สะใภ้เจ้าค่ะ!”เสิ่นอี้เหิงเบิกตากว้าง“จื่อห

  • ตัวประกอบเช่นข้า ไม่ขอตายตามบท   บทที่ 79 พระชายาอ๋องหกตั้งครรภ์แล้ว

    สีหน้าของเสิ่นจื่อเวยทำให้หลี่เฉิงอวิ๋นหัวเราะออกมาในทันที“เจ้าคิดว่าเขาไปเอาอกเอาใจเจ้ากรมอาญาเพราะอะไรกันเล่า”เสิ่นจื่อเวยนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนดวงตาจะเบิกกว้างขึ้นเรื่อย ๆ“เดี๋ยวก่อน!”นางยกมือขึ้นปิดปาก“ใต้เท้าซางมีบุตรสาว”หลี่เฉิงอวิ๋นยิ้ม“ใช่”“ซางชิงหลี!”เสิ่นจื่อเวยร้องออกมา“คุณหนูซางชิงหลี!”ภาพของสตรีสาวผู้หนึ่งผุดขึ้นมาในความทรงจำทันที ซางชิงหลีเป็นบุตรสาวของเจ้ากรมอาญาซาง นางมีนิสัยสุขุม สุภาพ และฉลาดเฉลียวในงานล่าสัตว์หลวงครั้งก่อน ซางชิงหลีเคยช่วยเป็นพยานให้เสิ่นจื่อเวยในเหตุการณ์วุ่นวายที่เกี่ยวข้องกับหลินซีอิน ตอนนั้นเสิ่นจื่อเวยรู้สึกชื่นชอบสตรีผู้นี้มาก เพราะซางชิงหลีไม่ได้พูดจาเกินจริง ไม่ได้เข้าข้างผู้ใดโดยไร้เหตุผล และกล้ากล่าวความจริงต่อหน้าผู้คนมากมายหรือว่า... เสิ่นจื่อเวยหันขวับไปมองสามี“พี่ใหญ่ชอบคุณหนูซาง!”หลี่เฉิงอวิ๋นยิ้ม“ข้าคิดว่าเป็นเช่นนั้น”เสิ่นจื่อเวยนิ่งงันไปครู่หนึ่ง ก่อนหัวเราะออกมาเสียงดัง“ฮ่า ๆ ๆ!”“พี่ใหญ่ของหม่อมฉัน เห็นนิ่ง ๆ เช่นนั้น ที่แท้ก็แอบถูกใจสตรีอื่นมานานแล้ว!”นางหัวเราะจนแทบหยุดไม่ได้“ถึงว่าช่วงนี้เขาไปกรมอาญาบ่อยนัก ท

  • ตัวประกอบเช่นข้า ไม่ขอตายตามบท   บทที่ 78 ท่านราชเลขาธิการเสิ่น

    หลังจากคืนนั้น ความสัมพันธ์ของทั้งสองก็ยิ่งแนบแน่นขึ้น เสิ่นจื่อเวยเริ่มพูดถึงอนาคตกับสามีบ่อยขึ้น บางครั้งนางอยากเดินทางไปชมทิวทัศน์ทางใต้ บางครั้งอยากไปดูทะเลทางตะวันออก บางครั้งก็อยากสร้างเรือนพักเล็ก ๆ บนภูเขาที่มีดอกไม้บานตลอดฤดูใบไม้ผลิ หลี่เฉิงอวิ๋นไม่เคยหัวเราะเยาะความคิดเหล่านั้น ตรงกันข้าม เขากลับจดจำเอาไว้อย่างจริงจังวันหนึ่งขณะนั่งดื่มชาด้วยกัน เสิ่นจื่อเวยจึงถามขึ้น“เฉิงอวิ๋น”“หืม”“หากวันหนึ่งท่านไม่ต้องนำทัพออกศึกอีกแล้ว ท่านอยากทำอะไร”หลี่เฉิงอวิ๋นนิ่งคิดก่อนตอบ“ข้าอยากพาเจ้าเดินทาง”เสิ่นจื่อเวยยิ้ม“ไปที่ใดหรือเพคะ”“ทุกที่ที่เจ้าอยากไป”หญิงสาวหัวเราะ“แล้วถ้าหม่อมฉันอยากไปทั่วแผ่นดินเล่า”“ข้าก็จะพาเจ้าไป”“แล้วถ้าหม่อมฉันอยากกินอาหารทุกเมือง”หลี่เฉิงอวิ๋นหัวเราะ“ข้าคงต้องเตรียมเงินไว้มากหน่อย”เสิ่นจื่อเวยแสร้งทำหน้าขึงขัง“ท่านกำลังตำหนิว่าหม่อมฉันกินเก่งหรือเพคะ”“ข้าไม่ได้พูดนะ”“แต่ท่านจะต้องคิดเช่นนั้นอยู่แน่ๆ”ชายหนุ่มหัวเราะอย่างจนใจ ก่อนดึงนางเข้ามากอด“ต่อให้เจ้ากินมากกว่านี้อีกสิบเท่า ข้าก็เลี้ยงไหว”เสิ่นจื่อเวยยิ้มกว้าง“เช่นนั้นข้าก็วางใจแล้ว”

  • ตัวประกอบเช่นข้า ไม่ขอตายตามบท   บทที่ 77 เมื่อความรักค่อยๆ ผลิบาน

    ฤดูใบไม้ผลิกลับมาเยือนเมืองหลวงแคว้นต้าหลี่อีกครั้ง หลังจากผ่านพ้นความวุ่นวายทางการเมืองครั้งใหญ่ ราชสำนักก็ค่อย ๆ กลับคืนสู่ความสงบ ฮ่องเต้หลี่เฉิงหรงทรงทุ่มเทพระทัยให้กับการอบรมองค์รัชทายาทพระองค์ใหม่ ส่วนขุนนางที่เคยเกี่ยวข้องกับการทุจริตก็ถูกจัดการจนสิ้นจวนแม่ทัพใหญ่ตระกูลเสิ่นยังคงมั่นคงดังเดิม ส่วนจวนอ๋องหกที่เคยมีแต่เหล่าทหารและองครักษ์เดินเข้าออก บัดนี้กลับเต็มไปด้วยกลิ่นหอมของอาหาร เสียงหัวเราะของสาวใช้ และเสียงบ่นของพ่อบ้านฉินที่มักต้องวิ่งวุ่นตามความต้องการของพระชายาเอก โดยเฉพาะเรื่องอาหาร“พระชายาเพคะ!”ชิงเถารีบเดินเข้ามาภายในศาลาริมสระบัว“ท่านอ๋องส่งคนมาบอกว่า วันนี้จะเสด็จกลับจวนเร็วกว่าปกติเพคะ”เสิ่นจื่อเวยที่กำลังนั่งแกะเมล็ดบัวเงยหน้าขึ้นทันที“จริงหรือ”“เพคะ”“ดีเลย!”เสิ่นจื่อเวยยิ้มกว้าง“เช่นนั้นบอกห้องครัวให้เตรียมเป็ดย่างกับปลานึ่งซีอิ๊วเพิ่มอีกสองอย่าง”ชิงเถาหัวเราะเบา ๆ“พระชายาเพคะ เมื่อเช้าท่านเพิ่งรับประทานขนมไปตั้งหลายชิ้นนะเพคะ”เสิ่นจื่อเวยเลิกคิ้ว“ชิงเถา”“เพคะ”“เจ้าจำไม่ได้หรือว่าข้าเคยบอกอะไร”สาวใช้ทำหน้าครุ่นคิด เสิ่นจื่อเวยกล่าวอย่างจริงจัง

Plus de chapitres
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status