Se connecterหลินซีอินเบิกตากว้าง ก่อนร่างกายจะสั่นน้อย ๆ
“พี่จื่อเวย ข้า...ข้าไม่ได้หมายความเช่นนั้น”
“แล้วเจ้าหมายความว่าอย่างไร”
“ข้าเพียงกลัวว่า...”
“กลัวหรือ”
เสิ่นจื่อเวยก้าวเข้าไปใกล้อีกฝ่ายหนึ่งก้าว หลินซีอินกลับถอยหลังโดยอัตโนมัติ การกระทำเช่นนั้นทำให้ภาพที่ปรากฏต่อสายตาคนอื่นกลายเป็นเสิ่นจื่อเวยกำลังข่มขู่หญิงสาวผู้อ่อนแอ ซ่งเจียหมิงจึงรีบก้าวมาขวางทันที
“เสิ่นจื่อเวย!”
เสิ่นจื่อเวยมองเขา ก่อนหัวเราะเยาะออกมา
“คุณชายซ่งจะตะโกนทำไม ข้ายังไม่ได้แตะต้องนางแม้แต่ปลายเล็บ”
จากนั้นจึงหันกลับมามองหลินซีอิน
“คุณหนูหลิน เจ้าเองก็ไม่ต้องสั่นเทาถึงเพียงนั้น เจ้าทำเช่นนี้ผู้ที่ไม่รู้ก็คงจะคิดว่าข้าเคยเฆี่ยนตีเจ้าเป็นประจำ”
นางเอียงศีรษะเล็กน้อย
“แต่หากข้าจำไม่ผิด ตั้งแต่เจ้าเข้ามาอยู่ในจวนแม่ทัพ เสื้อผ้าของเจ้ามีไม่เคยน้อยกว่าข้า เครื่องประดับดี ๆ ข้าได้หนึ่งชิ้นเจ้าก็มักได้อีกหนึ่งชิ้น แม้แต่เรือนที่เจ้าพักก็มีสาวใช้คอยปรนนิบัติหลายคน”
“ตระกูลเสิ่นเลี้ยงดูเจ้าอย่างดีมานานหลายปี ยังไม่เคยให้เจ้าต้องอดแม้แต่มื้อเดียว”
รอยยิ้มของเสิ่นจื่อเวยค่อย ๆ จางลง
“แล้ววันนี้เจ้ามายืนตัวสั่นอยู่ตรงหน้าข้าเช่นนี้...”
“เจ้ากำลังสั่นเทาให้ผู้ใดดูกันเล่า”
หลินซีอินหน้าซีดเผือด
“ข้าไม่ได้...”
“พอเถิด เวยเอ๋อร์”
เสิ่นจื่อหยวนเอ่ยขึ้น เสิ่นจื่อเวยจึงหยุดทันที ไม่ใช่เพราะนางกลัวพี่ชาย แต่เพราะรู้ว่าพูดมากเกินไปก็ไม่มีประโยชน์ แต่วันนี้นางเพิ่งสร้างภาพสตรีผู้ถูกกระทำแต่มีใจกว้างในงานเลี้ยงมาอย่างยากลำบาก จะทำลายทิ้งเพราะหลินซีอินคนเดียวไปทำไม
เสิ่นจื่อเวยหมุนตัวขึ้นรถม้า ก่อนเข้าไปด้านใน นางยังอดหันกลับมามองหลินซีอินไม่ได้
อีกฝ่ายยังคงยืนหลบอยู่ด้านหลังซ่งเจียหมิง ดวงตาแดงก่ำ ร่างกายสั่นน้อย ๆ ราวกับกระต่ายตัวเล็กที่ถูกสัตว์ร้ายหมายเอาชีวิต
เสิ่นจื่อเวยร้อง “เฮอะ!” ในใจ
นี่น่ะหรือนางเอก ช่างลบล้างภาพลักษณ์นางเอกในนิยายเรื่องอื่นที่ข้าเคยอ่านมาเสียจริง!
นางเอกที่อาศัยบ้านคนอื่น กินของคนอื่น ใช้เงินคนอื่น แล้วสุดท้ายยังแย่งคู่หมั้นลูกสาวเจ้าของบ้านอีก แย่งแล้วก็แย่งไปเถอะ อย่างไรเสียนางก็ไม่ได้ต้องการบุรุษอย่างซ่งเจียหมิงอยู่แล้ว
แต่การพูดทุกประโยคให้ตัวเองกลายเป็นผู้ถูกกระทำอยู่ตลอดเวลาเช่นนี้...เสิ่นจื่อเวยต้องยอมรับจริง ๆ ว่านางเปิดหูเปิดตาแล้ว!
ยามที่รถม้าหยุดลงตรงหน้าประตูชั้นในของจวนแม่ทัพ
“คุณชายใหญ่ คุณหนูใหญ่ ถึงแล้วขอรับ”
เสียงคนขับรถม้าดังขึ้น เสิ่นจื่อหยวนลงจากรถก่อน จากนั้นจึงหันกลับมายื่นมือให้น้องสาว
เสิ่นจื่อเวยมองมือของเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนวางมือตนเองลงไป เสิ่นจื่อหยวนชะงักเล็กน้อย น้องสาวของเขาเป็นสตรีเอาแต่ใจมาตั้งแต่เด็ก นางรักศักดิ์ศรีและไม่ชอบแสดงความอ่อนแอต่อหน้าผู้ใด
วันนี้ถูกคู่หมั้นถอนหมั้นกลางงานเลี้ยง จากนั้นยังถูกพระราชทานสมรสกับบุรุษที่ไม่เคยพบหน้ากัน แต่นางกลับไม่ร้องไห้ ไม่โวยวาย ไม่อาละวาด สงบเสียจนเขารู้สึกไม่สบายใจ ยิ่งนางสงบเท่าไร เขายิ่งคิดว่าน้องสาวคงเจ็บปวดมากเท่านั้น
“เวยเอ๋อร์”
“เจ้าคะ”
เสิ่นจื่อหยวนมองใบหน้าของนาง
“หากเจ้าอยากร้องไห้ก็ร้องเถิด”
“...”
เสิ่นจื่อเวยกะพริบตาปริบ ๆ
“เหตุใดข้าต้องร้องไห้ด้วย”
เสิ่นจื่อหยวนถอนหายใจ
“ต่อหน้าพี่ใหญ่ เจ้าไม่จำเป็นต้องฝืน”
เสิ่นจื่อเวยเข้าใจขึ้นมาทันที
อ้อ! พี่ชายคงกำลังคิดว่านางกำลังอดกลั้นความเสียใจอยู่นี่เอง
นางกำลังจะอธิบาย แต่เสียงฝีเท้าเร่งรีบก็ดังมาจากด้านหน้า พ่อบ้านใหญ่รีบเดินออกมาต้อนรับ
“คุณชายใหญ่! คุณหนูใหญ่!”
ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความกังวล
“นายท่านส่งข่าวกลับมาแล้วขอรับ ทันทีที่ทราบเรื่องก็ออกจากค่ายทหาร กำลังรีบกลับจวน!”
เสิ่นจื่อหยวนพยักหน้า
“ท่านพ่อทราบเรื่องทั้งหมดที่เกิดในงานเลี้ยงแล้วใช่ไหม”
“ทราบแล้วขอรับ”
พ่อบ้านใหญ่ลังเล ก่อนตอบต่อ
“ทั้งเรื่องคุณชายซ่งขอถอนหมั้น และเรื่อง...พระราชทานสมรส”
เสิ่นจื่อหยวนมีสีหน้าเคร่งขรึมลง
เสิ่นจื่อเวยเองก็เงียบไป
ในความทรงจำของร่างเดิม เสิ่นอี้เหิงรักบุตรสาวคนนี้มาก
ภรรยาของเขาจากไปตั้งแต่เสิ่นจื่อเวยยังเด็ก
ด้วยความรู้สึกผิดที่ตนเองต้องประจำอยู่ในกองทัพบ่อยครั้ง ไม่มีเวลาคอยดูแลบุตรสาว เสิ่นอี้เหิงจึงตามใจนางมาตลอด
นั่นเป็นหนึ่งในสาเหตุที่ทำให้เสิ่นจื่อเวยคนเดิมเติบโตมาเป็นสตรีเอาแต่ใจ แต่ไม่ว่านางจะเอาแต่ใจเพียงใด บิดากับพี่ชายก็ยังรักนาง
และสุดท้าย... คนเหล่านี้กลับต้องตายเพราะถูกลากเข้าไปในแผนการที่มีนางเป็นจุดเริ่มต้น
เมื่อนึกถึงตรงนี้ ความรู้สึกหนักอึ้งก็เกิดขึ้นในใจของเสิ่นจื่อเวย นางไม่ใช่เสิ่นจื่อเวยคนเดิม แต่ตอนนี้นางใช้ร่างของอีกฝ่าย ได้รับความรักของครอบครัวอีกฝ่าย และรู้ชะตากรรมที่กำลังรอพวกเขาอยู่ เช่นนั้นนางยิ่งไม่มีเหตุผลที่จะยอมให้โศกนาฏกรรมเดิมเกิดขึ้นอีก
“พี่ใหญ่”
เสิ่นจื่อเวยเอ่ยขึ้น
“หืม”
“ข้าไม่ได้เสียใจเรื่องซ่งเจียหมิง”
เสิ่นจื่อหยวนขมวดคิ้ว
“เวยเอ๋อร์...”
“ข้าพูดจริงๆ นะเจ้าคะ”
นางมองเขาตรง ๆ
“บุรุษที่สามารถทำให้คู่หมั้นของตนเองอับอายต่อหน้าผู้คนเพื่อสตรีอีกคน วันนี้เขาทำกับข้าได้ วันหน้าเขาก็อาจทำกับหลินซีอินได้เช่นกัน”
“ข้าเคยชอบเขา ไม่ได้หมายความว่าข้าจะต้องโง่ไปตลอดชีวิตเสียหน่อย”
เสิ่นจื่อหยวนจ้องหน้าน้องสาวอยู่นาน นานจนเสิ่นจื่อเวยเริ่มรู้สึกผิดปกติ
“พี่ใหญ่”
“เจ้า...”
เขายกมือขึ้นแตะหน้าผากนาง
“ไม่ได้ป่วยใช่หรือไม่”
“...”
เสิ่นจื่อเวยปัดมือเขาออกทันที
“ข้าพูดจริงจังนะ!”
เสิ่นจื่อหยวนหัวเราะออกมาเบา ๆ เป็นครั้งแรกตั้งแต่ออกจากวัง
“ดี”
เขายกมือลูบศีรษะนาง
“หากเจ้าคิดได้จริง พี่ใหญ่ก็วางใจ”
เสิ่นจื่อเวยชะงักไปเล็กน้อย สัมผัสอ่อนโยนนั้นทำให้หัวใจของนางอุ่นวาบขึ้นอย่างประหลาด แต่บรรยากาศที่ผ่อนคลายลงเพียงเล็กน้อยกลับถูกทำลายด้วยเสียงสะอื้นจากด้านหลัง
“พี่...คุณชายเสิ่น”
หลินซีอินเพิ่งลงจากรถม้า ดวงตาของนางบวมแดงเพราะร้องไห้มาตลอดทาง เสิ่นจื่อหยวนหันกลับไปมอง
“มีอะไร”
หลินซีอินกัดริมฝีปาก
“ข้าอยากรอพบท่านลุงเขย”
“ตามใจเจ้า”
เสิ่นจื่อหยวนตอบเพียงเท่านั้น ก่อนพาน้องสาวเดินเข้าเรือน
หลินซีอินมองแผ่นหลังของสองพี่น้อง มือที่ซ่อนอยู่ใต้แขนเสื้อกำแน่นตั้งแต่เมื่อใดกัน... ทุกอย่างจึงเปลี่ยนไปเช่นนี้
เสิ่นจื่อเวยไม่ควรสงบเช่นนี้!
นางควรโวยวาย ควรตบตีนาง ควรด่าทอนางต่อหน้าผู้คน
ยิ่งเสิ่นจื่อเวยอาละวาดมากเท่าไร ทุกคนก็ยิ่งสงสารนางมากเท่านั้น
ซ่งเจียหมิงก็จะยิ่งรังเกียจเสิ่นจื่อเวย
แต่วันนี้... ทุกอย่างกลับตรงกันข้าม คนที่ถูกมองด้วยสายตารังเกียจกลับกลายเป็นนางเสียเอง
หลินซีอินสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ แล้วคิดในใจว่า ไม่เป็นไร ขอเพียงซ่งเจียหมิงยังอยู่ข้างนางก็พอ ส่วนตระกูลเสิ่น... นางไม่เชื่อว่าเสิ่นอี้เหิงจะกล้าทำอะไรนางจริง ๆ ถึงอย่างไรผู้คนทั้งเมืองหลวงก็รู้ว่าเขารับนางมาเลี้ยงดูตั้งแต่ยังเด็ก หากไล่นางออกจากจวนทันทีหลังเกิดเรื่องวันนี้... ชื่อเสียงของแม่ทัพใหญ่เสิ่นจะเหลือหรือ
ไม่ถึงครึ่งชั่วยามต่อมา เสียงฝีเท้าม้าก็ดังขึ้นจากหน้าจวน เสิ่นอี้เหิงแทบไม่ได้เสียเวลาเปลี่ยนอาภรณ์ เขาเพิ่งกลับจากค่ายทหาร ยังสวมชุดฝึกสีเข้ม รองเท้าหนังมีฝุ่นเกาะอยู่ไม่น้อย ดาบประจำกายยังห้อยอยู่ข้างเอว
ทันทีที่ก้าวผ่านประตูใหญ่ เขาก็ถามขึ้น
“เวยเอ๋อร์อยู่ที่ใด”
“เรียนท่านแม่ทัพ คุณหนูใหญ่อยู่ที่เรือนรับรองกับคุณชายใหญ่ขอรับ”
เสิ่นอี้เหิงก้าวเร็วขึ้นทันที ใบหน้าคมเข้มของแม่ทัพใหญ่เต็มไปด้วยความโกรธ ระหว่างทางกลับจวน เขาได้รับรายงานเรื่องทั้งหมดแล้ว
ยามเย็น รถม้าจวนอ๋องหกเดินทางมาถึงจวนแม่ทัพใหญ่ ทันทีที่รถม้าหยุด หลี่จิ่งอันกับหลี่อันหนิงก็แทบรอไม่ไหวที่จะลงไปพบญาติผู้พี่“ท่านแม่!”หลี่จิ่งอันหันมาถาม“ข้าลงไปก่อนได้หรือไม่”เสิ่นจื่อเวยพยักหน้า“ได้”“แต่ต้องระวังน้องสาวด้วย”“ขอรับ!”เด็กชายรีบลงจากรถม้า ก่อนยื่นมือไปรับน้องสาว หลี่อันหนิงหัวเราะอย่างสนุกสนาน“พี่ใหญ่!”“ข้าอยากไปหาพี่หมิงเจ๋อ!”หลี่จิ่งอันพยักหน้า“ข้ารู้แล้ว”เสิ่นจื่อเวยมองลูกทั้งสองด้วยรอยยิ้ม ก่อนหันไปหาสามี“เห็นหรือไม่ ลูกของพวกเรารักญาติผู้พี่มาก”หลี่เฉิงอวิ๋นยิ้ม“ดีแล้ว ต่อไปพวกเขาจะได้ช่วยเหลือกัน”เสิ่นจื่อเวยพยักหน้า“หม่อมฉันก็หวังเช่นนั้นเพคะ”ภายในจวนแม่ทัพใหญ่ บรรยากาศคึกคักอย่างยิ่ง เสิ่นอี้เหิงนั่งอยู่หัวโต๊ะอาหารด้วยรอยยิ้มกว้างด้านซ้ายคือเสิ่นจื่อหยวนกับซางชิงหลีด้านขวาคือหลี่เฉิงอวิ๋นกับเสิ่นจื่อเวยส่วนเด็กทั้งสี่คนถูกจัดให้นั่งรวมกันอีกโต๊ะหนึ่ง โดยมีสาวใช้คอยดูแล“ท่านตา!”หลี่อันหนิงร้องเรียก เสิ่นอี้เหิงรีบหันไป“ว่าอย่างไร หลานรัก”เด็กหญิงยกชามขึ้น“ข้าอยากกินหมูตุ๋น!”เสิ่นอี้เหิงหัวเราะ“ได้! ไปยกหมูตุ๋นมาให้อันหนิงอีกจาน”เส
เสิ่นจื่อหยวนมองบุตรชายทั้งสองด้วยสายตาอ่อนโยน บุตรชายคนโตชื่อ เสิ่นหมิงซิว อายุสี่ขวบกว่า ชื่นชอบการอ่านหนังสือและจดจำตัวอักษรได้รวดเร็วส่วนบุตรชายคนรองชื่อ เสิ่นหมิงเจ๋อ อายุสามขวบกว่า กลับชื่นชอบดาบไม้ ธนู และการฝึกยุทธ์เป็นพิเศษแม้ทั้งสองจะมีนิสัยแตกต่างกัน แต่กลับรักใคร่กันมาก ทุกครั้งที่หมิงเจ๋อถูกบิดาดุเรื่องซุกซน หมิงซิวก็มักจะเป็นฝ่ายช่วยพูดให้ ส่วนหากมีเด็กคนอื่นมารังแกพี่ชาย หมิงเจ๋อก็จะรีบวิ่งเข้าไปปกป้องทันทีเสิ่นจื่อหยวนจึงมักกล่าวกับภรรยาว่า ลูกชายทั้งสองของพวกเขาช่างเหมือนตนเองกับน้องสาวในวัยเด็กเสียจริงภายในเรือนหลักของจวนแม่ทัพใหญ่ ซางชิงหลีกำลังนั่งตรวจบัญชีรายจ่ายประจำเดือน นางสวมอาภรณ์สีเขียวอ่อน เกล้าผมเรียบร้อย ใบหน้างดงามสงบเสงี่ยม ห้าปีก่อน นางยังเป็นเพียงคุณหนูตระกูลซาง บุตรสาวของเจ้ากรมอาญา แต่ตอนนี้นางกลายเป็นฮูหยินของราชเลขาธิการเสิ่นจื่อหยวน และเป็นมารดาของบุตรชายสองคนแล้วชีวิตหลังแต่งงานของนางสงบสุขกว่าที่เคยคิดเอาไว้มาก เสิ่นจื่อหยวนเป็นบุรุษสุขุม รอบคอบ และไม่ชอบพูดจาหวานหูพร่ำเพรื่อ แต่กลับเป็นสามีที่เอาใจใส่ภรรยาอย่างมาก ไม่ว่างานราชการจะยุ่งเพี
เสียงของเสิ่นจื่อเวยทำให้หลี่เฉิงอวิ๋นออกมายิ้มอย่างจนใจ“ข้าไม่ได้ห้ามเจ้าออกไปเดินเล่น เพียงแต่ช่วงนี้ควรพักผ่อนให้มากหน่อย”เสิ่นจื่อเวยถอนหายใจ“พวกท่านนี่จริง ๆ เลย”แต่ในใจกลับเต็มไปด้วยความอบอุ่น เพราะนางรู้ดีว่าทุกคนเป็นห่วง หลังพูดคุยกันเรื่องการดูแลครรภ์อยู่ครู่หนึ่ง เสิ่นจื่อเวยก็นึกถึงเรื่องสำคัญขึ้นมาได้นางหันไปมองพี่ชาย ก่อนยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์“พี่ใหญ่”เสิ่นจื่อหยวนเลิกคิ้ว“อะไร”“ข้ามีเรื่องอยากถาม”“ว่ามา”เสิ่นจื่อเวยทำท่าจริงจัง“ช่วงนี้ท่านยังไปกรมอาญาบ่อยอยู่หรือไม่”เสิ่นจื่อหยวนชะงัก ก่อนยกถ้วยชาขึ้นจิบ“ก็มีบ้าง”เสิ่นจื่อเวยหรี่ตาลง“มีบ้างหรือ”“ใช่”“แล้วใต้เท้าซางสบายดีหรือไม่”เสิ่นจื่อหยวนชะงักอีกครั้ง หลี่เฉิงอวิ๋นที่นั่งอยู่ข้าง ๆ หลุดหัวเราะเบา ๆ เสิ่นอี้เหิงมองบุตรทั้งสองอย่างสงสัย“เจ้ากำลังพูดเรื่องอะไร”เสิ่นจื่อเวยรีบหันไปหาบิดา“ท่านพ่อ! ข้าคิดว่าพี่ใหญ่กำลังจะมีข่าวดีแล้ว”เสิ่นจื่อหยวนรีบกล่าว“เวยเอ๋อร์!”แต่สายเกินไปแล้ว เสิ่นอี้เหิงหันขวับไปมองบุตรชาย“ข่าวดีอะไร”เสิ่นจื่อเวยยิ้มกว้าง“เรื่องพี่สะใภ้เจ้าค่ะ!”เสิ่นอี้เหิงเบิกตากว้าง“จื่อห
สีหน้าของเสิ่นจื่อเวยทำให้หลี่เฉิงอวิ๋นหัวเราะออกมาในทันที“เจ้าคิดว่าเขาไปเอาอกเอาใจเจ้ากรมอาญาเพราะอะไรกันเล่า”เสิ่นจื่อเวยนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนดวงตาจะเบิกกว้างขึ้นเรื่อย ๆ“เดี๋ยวก่อน!”นางยกมือขึ้นปิดปาก“ใต้เท้าซางมีบุตรสาว”หลี่เฉิงอวิ๋นยิ้ม“ใช่”“ซางชิงหลี!”เสิ่นจื่อเวยร้องออกมา“คุณหนูซางชิงหลี!”ภาพของสตรีสาวผู้หนึ่งผุดขึ้นมาในความทรงจำทันที ซางชิงหลีเป็นบุตรสาวของเจ้ากรมอาญาซาง นางมีนิสัยสุขุม สุภาพ และฉลาดเฉลียวในงานล่าสัตว์หลวงครั้งก่อน ซางชิงหลีเคยช่วยเป็นพยานให้เสิ่นจื่อเวยในเหตุการณ์วุ่นวายที่เกี่ยวข้องกับหลินซีอิน ตอนนั้นเสิ่นจื่อเวยรู้สึกชื่นชอบสตรีผู้นี้มาก เพราะซางชิงหลีไม่ได้พูดจาเกินจริง ไม่ได้เข้าข้างผู้ใดโดยไร้เหตุผล และกล้ากล่าวความจริงต่อหน้าผู้คนมากมายหรือว่า... เสิ่นจื่อเวยหันขวับไปมองสามี“พี่ใหญ่ชอบคุณหนูซาง!”หลี่เฉิงอวิ๋นยิ้ม“ข้าคิดว่าเป็นเช่นนั้น”เสิ่นจื่อเวยนิ่งงันไปครู่หนึ่ง ก่อนหัวเราะออกมาเสียงดัง“ฮ่า ๆ ๆ!”“พี่ใหญ่ของหม่อมฉัน เห็นนิ่ง ๆ เช่นนั้น ที่แท้ก็แอบถูกใจสตรีอื่นมานานแล้ว!”นางหัวเราะจนแทบหยุดไม่ได้“ถึงว่าช่วงนี้เขาไปกรมอาญาบ่อยนัก ท
หลังจากคืนนั้น ความสัมพันธ์ของทั้งสองก็ยิ่งแนบแน่นขึ้น เสิ่นจื่อเวยเริ่มพูดถึงอนาคตกับสามีบ่อยขึ้น บางครั้งนางอยากเดินทางไปชมทิวทัศน์ทางใต้ บางครั้งอยากไปดูทะเลทางตะวันออก บางครั้งก็อยากสร้างเรือนพักเล็ก ๆ บนภูเขาที่มีดอกไม้บานตลอดฤดูใบไม้ผลิ หลี่เฉิงอวิ๋นไม่เคยหัวเราะเยาะความคิดเหล่านั้น ตรงกันข้าม เขากลับจดจำเอาไว้อย่างจริงจังวันหนึ่งขณะนั่งดื่มชาด้วยกัน เสิ่นจื่อเวยจึงถามขึ้น“เฉิงอวิ๋น”“หืม”“หากวันหนึ่งท่านไม่ต้องนำทัพออกศึกอีกแล้ว ท่านอยากทำอะไร”หลี่เฉิงอวิ๋นนิ่งคิดก่อนตอบ“ข้าอยากพาเจ้าเดินทาง”เสิ่นจื่อเวยยิ้ม“ไปที่ใดหรือเพคะ”“ทุกที่ที่เจ้าอยากไป”หญิงสาวหัวเราะ“แล้วถ้าหม่อมฉันอยากไปทั่วแผ่นดินเล่า”“ข้าก็จะพาเจ้าไป”“แล้วถ้าหม่อมฉันอยากกินอาหารทุกเมือง”หลี่เฉิงอวิ๋นหัวเราะ“ข้าคงต้องเตรียมเงินไว้มากหน่อย”เสิ่นจื่อเวยแสร้งทำหน้าขึงขัง“ท่านกำลังตำหนิว่าหม่อมฉันกินเก่งหรือเพคะ”“ข้าไม่ได้พูดนะ”“แต่ท่านจะต้องคิดเช่นนั้นอยู่แน่ๆ”ชายหนุ่มหัวเราะอย่างจนใจ ก่อนดึงนางเข้ามากอด“ต่อให้เจ้ากินมากกว่านี้อีกสิบเท่า ข้าก็เลี้ยงไหว”เสิ่นจื่อเวยยิ้มกว้าง“เช่นนั้นข้าก็วางใจแล้ว”
ฤดูใบไม้ผลิกลับมาเยือนเมืองหลวงแคว้นต้าหลี่อีกครั้ง หลังจากผ่านพ้นความวุ่นวายทางการเมืองครั้งใหญ่ ราชสำนักก็ค่อย ๆ กลับคืนสู่ความสงบ ฮ่องเต้หลี่เฉิงหรงทรงทุ่มเทพระทัยให้กับการอบรมองค์รัชทายาทพระองค์ใหม่ ส่วนขุนนางที่เคยเกี่ยวข้องกับการทุจริตก็ถูกจัดการจนสิ้นจวนแม่ทัพใหญ่ตระกูลเสิ่นยังคงมั่นคงดังเดิม ส่วนจวนอ๋องหกที่เคยมีแต่เหล่าทหารและองครักษ์เดินเข้าออก บัดนี้กลับเต็มไปด้วยกลิ่นหอมของอาหาร เสียงหัวเราะของสาวใช้ และเสียงบ่นของพ่อบ้านฉินที่มักต้องวิ่งวุ่นตามความต้องการของพระชายาเอก โดยเฉพาะเรื่องอาหาร“พระชายาเพคะ!”ชิงเถารีบเดินเข้ามาภายในศาลาริมสระบัว“ท่านอ๋องส่งคนมาบอกว่า วันนี้จะเสด็จกลับจวนเร็วกว่าปกติเพคะ”เสิ่นจื่อเวยที่กำลังนั่งแกะเมล็ดบัวเงยหน้าขึ้นทันที“จริงหรือ”“เพคะ”“ดีเลย!”เสิ่นจื่อเวยยิ้มกว้าง“เช่นนั้นบอกห้องครัวให้เตรียมเป็ดย่างกับปลานึ่งซีอิ๊วเพิ่มอีกสองอย่าง”ชิงเถาหัวเราะเบา ๆ“พระชายาเพคะ เมื่อเช้าท่านเพิ่งรับประทานขนมไปตั้งหลายชิ้นนะเพคะ”เสิ่นจื่อเวยเลิกคิ้ว“ชิงเถา”“เพคะ”“เจ้าจำไม่ได้หรือว่าข้าเคยบอกอะไร”สาวใช้ทำหน้าครุ่นคิด เสิ่นจื่อเวยกล่าวอย่างจริงจัง







